Getest: de Fotofabriek

Zo’n acht jaar geleden maakten we met de kleinkinderen voor oma haar 70ste verjaardag een verjaardagskalender. Op familieweekend hielden we een fotoshoot en de maanden op de kalender werden gevuld met foto’s van de personen die dan jarig zijn.

Ondertussen is onze familie al heel wat uitgebreid: van mijn toenmalige vriendje (en huidige verloofde) naar 9 vriend(innet)jes/verloofdes/eega’s, plus 2 baby’s. We zien er ook allemaal niet meer hetzelfde uit als 8 jaar geleden. Iedereen is ouder geworden; bij sommigen is dat beter, bij anderen niet bepaald (ze zullen het graag lezen ;)). Alleen oma, die blijft er nog steeds hetzelfde uitzien. Hoe doet ze dat toch!

Anyway, tijd dus voor een nieuwe kalender, dachten wij zo.

Toeval wil nu dat fotofabriek.nl mij onlangs contacteerde met de vraag om hun producten te testen in het kader van mijn blog. Mijn eerste samenwerking! En al direct iets dat bij me past. Geen autobandenfabrikant of Crocs-vertegenwoordiger, maar een foto service website. Ik heb wel al wat ervaring met enkele “conculega’s” van Fotofabriek.nl, als je mijn stapeltje fotoalbums ziet liggen. Ik zei dus geen nee. Na wat heen-en weer mailen is er een akkoord uit de bus gekomen. Ik heb mijn familieleden opgetrommeld om foto’s te verzamelen (tijd voor een nieuwe fotoshoot hadden we niet). Ik heb de software gedownload en ging aan de slag.

De software

Het was even zoeken hoe het programma precies werkte. Ik heb nu eenmaal niet het geduld om eerst rustig de gebruiksaanwijzing te lezen. Ik wil gewoon starten. Maar goed, het wees zichzelf uiteindelijk wel allemaal uit. Al denk ik dat enige ervaring met dergelijke software hier wel van pas komt.
Het programma is tamelijk streng op de kwaliteit van de foto’s die je toevoegt (beeldkwaliteit uiteraard – met de rare bekken op sommige foto’s zou dat programma anders tilt slaan ;)). Hier en daar had ik een “aanvaardbare” of zelfs “slechte” kwaliteit. Die met een slechte beoordeling heb ik nog vervangen door een goede of aanvaardbare foto, beter ging niet. Iets met roeien en riemen enzo…

Je voegt dan ook nog de verjaardagen toe die je al weet, zo moet je die achteraf niet meer opschrijven.

IMG_4611 (1)

Wat heel handig is, is dat je het programma offline hebt. Je slaat gewoon je project op en kan later eender waar en wanneer verder werken.

Als je klaar bent, zorg je natuurlijk dat je wel een internetverbinding hebt, want dan moet je jouw project uploaden naar de website. Heel gemakkelijk: een knop rechts bovenaan zorgt daarvoor. Je wordt door een paar vensters geleid en even later ben je aan je winkelwagentje op de website. Dan gewoon verder je bestelling afwerken (wie ooit al eens online geshopt heeft, doet dit met de ogen dicht ;)).

Het resultaat

Erg veel foto’s van het afgewerkte project kan ik uiteraard niet tonen, wegens het respecteren van de privacy van mijn familie. Ik krijg anders 26 man op mijn dak bij de volgende bijeenkomst – en dat wil je niet…😉

IMG_4612 (1)

Over de service geen klachten. Je wordt per mail op de hoogte gehouden van je bestelling. De website heeft ook een chat-venstertje, waardoor je snel hulp kan krijgen bij vragen of problemen.

De kwaliteit van de foto’s is echt heel goed. Zelfs die waarvoor de software maar “aanvaardbaar” aangaf, vallen beter mee dan verwacht.
Voor de rest is het een mooie kalender op dik papier, met metalen ringetjes. Zoals je het verwacht. Meer moet dat niet zijn.

Het verdict

Er zijn wel honderden fotoservices te vinden online. Allemaal hebben ze hun kwaliteiten. Welke moet je dan kiezen? Eigenlijk is het een kwestie van mond-tot-mondreclame en zelf uitproberen.

Waarom zou je www.fotofabriek.nl verkiezen boven een andere? Geen idee. Ik weet eerlijk gezegd ook niet of ik voor mijn volgende bestelling deze website kies of die waar ik mijn vorige fotoalbums op bestelde. Ik vind immers geen opvallend verschil (zowel in positieve als in negatieve zin). Het zal gewoon aankomen op prijzen vergelijken, denk ik.

Wat ik wel weet, is dat Fotofabriek heel veel producten heeft. Van fotoboeken in talloze uitvoeringen over foto’s op hout tot zelfs pasfoto’s en visitekaartjes. Wat ik ook weet, is dat de website geregeld eens een actie organiseert. Kan interessant zijn… Om op de hoogte te blijven van de acties, kan je op hun Facebookpagina terecht.

Verder kan ik alleen maar zeggen: als je iets wil doen met je vakantiefoto’s, neem dan eens een kijkje op fotofabriek.nl. Je vindt er zeker inspiratie voor fotoalbums, kalenders of nog iets helemaal anders. Zo blijven die foto’s tenminste niet ergens op een harde schijf staan waar je ze nooit meer bekijkt.

 

Deze post kwam tot stand in samenwerking met FotoFabriek.nl.  Over de inhoud van deze post heeft echter niemand anders dan ik iets te beslissen. Ik deel mijn ervaringen en meningen zoals ik ze beleef. 

 

We zijn allemaal Supermoeders (en laat u niks anders wijsmaken!)

Verontwaardiging. Dat voelde ik.

Eén van mijn beste vriendinnen is zwanger. Tegelijkertijd met een andere vriendin van haar.
Hoe leuk is dat?! Samen zwanger zijn! Verhalen delen. Zorgen delen. Steun zoeken bij elkaar.
Toch?

Blijkbaar niet.

Als mijn vriendin haar keuze voor flesvoeding deelt met haar andre vriendin, dan krijgt ze een boze reactie. “Dat doe je jouw kind toch niet aan?!”.

Serieus??

Borstvoeding of flesvoeding, ieder zijn keuze. Ik ben zelf zeer pro borstvoeding, maar ik heb mijn zwangere vriendin nooit scheef bekeken omdat ze flesvoeding kiest. Omdat ik weet dat zij zich goed geïnformeerd heeft. Dat zij die keuze maakt omdat die voor haar het beste is.

Het gaat echter verder dan enkel de borstvoedingsdiscussie. Op verschillende momenten moeten we keuzes maken in de opvoeding van onze kinderen. Soms doordachte keuzes, soms impulsieve keuzes omdat dat op dat moment nodig is. Soms blijken die keuzes perfect, soms is er later bijsturing nodig. That’s life.

 

Wij (aanstaande) moeders willen uiteindelijk toch gewoon het beste voor onze kroost? Maar we willen moeten ook voor onszelf zorgen, zodat we niet kapotgaan aan de soms loodzware taak die het moederschap is. Dat zeggen we elkaar zo vaak. Dat horen we zo vaak. Kijk maar naar het succes van The Gentlemoms.

Allemaal goed en wel…  Op een mooie Facebookpagina, in theorie…
Tot iemand een andere visie of een andere aanpak heeft… Dan schieten onze stekels recht en willen we dat kind behoeden voor het onheil dat zijn ouders meebrengen. Dan willen we die ouders “op het rechte pad” brengen.

Serieus?!

Elke moeder zal sowieso wel eens het gevoel hebben te falen. Of ze zal twijfelen. Of misschien zàl ze op een bepaald punt ook eens falen. (Nu ja, een fout maken, want “falen” klinkt zo hard.) Alleen heeft ze de moedermaffia niet nodig om haar dat gevoel te pas en te onpas aan te praten. Het is al erg genoeg dat we de wijzende vingertjes van Kind & Gezin en andere instanties in onze ooghoeken blijven zien. Dat we onszelf continu in vraag stellen. We hebben echt geen andere moeder – die ook maar wat doet – nodig om ons te vertellen dat we fout bezig zijn omdat we niet hetzelfde doen als zij.

Als we ons kind gelukkig en gezond kunnen houden en daarbij onszelf ook niet uit het oog verliezen, wat willen we dan nog meer?

Ik weet dat we allemaal snel oordelen. Als we een krijsend kind zien in de supermarkt, dan gaan we meteen op zoek naar de moeder. Ik heb soms ook mijn bedenkingen bij de keuzes van een ander. Maar als ik zie dat die mensen doen wat ze doen met de beste bedoelingen, wie ben ik dan om hen te veroordelen?

Ik ben zelf een notoire twijfelaar en perfectionist. Ik heb altijd gedacht dat ik mezelf zou moeten behoeden voor (soms irrationele) overbezorgdheid. Dat lijkt me tot nu toe behoorlijk goed te lukken ook. Ik probeer me gewoon zo weinig mogelijk aan te trekken van al die wijzende vingertjes en draaiende ogen. Het lief en ik, wij doen ons best. We vragen hulp waar nodig. We zoeken informatie als we onzeker zijn. We doen al eens dingen niet helemaal volgens het boekje. Maar we zien dat onze zoon gelukkig en gezond is.
We zien dat onze vrienden soms andere ideeën hebben, maar dat hun kinderen ook gelukkig en gezond zijn. Wat moeten we dan meer doen dan ervaringen delen? Dan tips uitwisselen als iemand het even niet meer weet? Dan onzekerheden delen? Dan samen huilen? Dan samen ontspannen? Dan schouderklopjes uitdelen?

Helemaal niets. Wij ouders hebben geen preek nodig, we hebben elkaar nodig.

 

En D.: als je dit leest, ik weet dat jullie samen fantastische ouders gaan worden. En weet dat je bij mij altijd terecht kunt voor “advies à la Fien”, steun, een babbel of een middagdutje zonder huilende baby😉. 

 

 

 

Voor het eerst op reis met een kind

Onze vakantie zit er alweer op. Een weekje Saint-Martin-d’Ardèche met mijn twee schatten. Een weekje van zon, zwemmen en bezoekjes-à-l’aise. De eerste échte vakantie met ons drietjes. Een weekendje Italië telt niet. Twee verzopen weken aan zee met mijn ouders telt ook niet.

Voor het eerst op reis met een kind – en dan nog een kind dat net de peuterpuberteit (is dat echt een woord/fase??) ontdekt heeft – het is toch wat. Onze vorige reis was enkel het lief en een 5 maand zwangere ik. Een kind erbij verandert toch het één en ander.

  • Om te beginnen: de extra bagage! Een extra valies met kleren, pampers en de hele lading andere toebehoren bij een peuterpuber. En ik ben sowieso al een “overpakker”… Thank God voor grote koffers!
  • Wij hebben het geluk dat ons kind graag in de auto zit en er gemakkelijk slaapt. Enkel de laatste 10 minuten voor we onze bestemming bereikten, was er sprake van enige opstandigheid (die ook al snel weer opgelost was met dank aan de tut en Meneer Konijn). Ik wil me niet inbeelden hoe het is met kinderen die continu zitten te jengelen op de achterbank!! Als Sep blijft zoals hij is, dan zit dat er niet in… (wishful thinking zeker… ;)) 
  • Een planning wordt een kleine noodzaak. Niet meer gewoon ergens naartoe rijden en “we zien wel waar we uitkomen of wanneer/waar we gaan eten.” Wel “we zouden best tegen dan terug zijn, want Sep moet toch een dutje kunnen doen” of dergelijke.
  • Ook gewoon op pad gaan met enkel je portefeuille en je zonnebril gaat niet. Er moet altijd water, eten, een tut, hoedje, zonnecrème, knuffel… mee zijn voor het kind.
  •  Aan het zwembad liggen en een boekje lezen – no can do, sir! Een kind dat constante aandacht nodig heeft. Je leert het wel hoor: afwisselen en afleiden. Maar toch: rustig aan het zwembad liggen bestaat niet meer.
  • Hetzelfde geldt eigenlijk voor alles waar je “rustig”, “op het gemak”, “spontaan” of “we zien wel” bij kan zetten. Op uitstap gaan, avondeten, aperitieven, wandelen, boodschappen doen (Sep heeft de ik-zet-mij-op-de-grond-en-schreeuw-tot-ik-mijn-zin-krijg move geleerd, net op tijd voor de reis!)…
  • Wij hebben het niet aangedurfd: ‘s avonds op restaurant met ons kind. Zeker omdat hij tijdens deze week vooral ‘s avonds erg lastig kon zijn. ‘s Middags in een stadje lukte het wel. Meneer at wat brood en viel in slaap in zijn buggy, ideaal!
  • Toch nog een voordeel aan het kind en het plannen: je zoekt gericht naar activiteiten die ook voor de jongsten interessant kunnen zijn. Zo zie je dingen die je anders misschien niet had gedaan, zoals een krokodillenparadijs of een lama-kwekerij waar we letterlijk tussen de lama’s liepen.

Niet gespuwd! En de lama ook niet 😉

 Uiteraard wisten we het wel, dat reizen met een kind anders is dan reizen als koppel. Maar pas als je het meemaakt, besef je het. Vind ik. En vindt het lief. De avondjurkjes en mooie juwelen  die in mijn valies zaten hebben het daglicht niet gezien. Want uitgaan voor een avondje op restaurant en een cocktail achteraf, het zat er niet in. En toch had ik die jurkjes en juwelen ingepakt… Macht der gewoonte? De quality time waarvan de koppelvakanties uitpuilen, werd herleid tot samen op het terras naar muziek luisteren met een drankje erbij en proberen niet in slaap te vallen voor 21u. Want neen, op reis gaan om uit te rusten en spontaan te wezen, dat doe je niet met een kind. Op reis gaan voor stress, planning, plezier, veel gelach, de verwondering over de constante kinderlijke verwondering en – geef maar toe – de überschattige foto’s, dat doe je wél met een kind!

Harry Potter Jr. net uit de douche

Op reis zonder zorgen

Nog welgeteld 4 dagen en onze eerste echte reis (citytrips niet meegeteld) in twee jaar tijd begint! Geen minuut te vroeg! Zelfs onze Duracels gaan niet oneindig lang mee… Een weekje Ardèche met mijn twee mannen. De weersvoorspellingen zijn fantastisch, het zwembad lonkt. Ik voel nu al dat dat weekje te kort zal zijn! Maar goed, dat we gaan genieten, dat staat vast.

Alleen… die week voor de reis… Ik weet niet hoe het bij jullie zit, maar bij mij zorgt die altijd voor een klein beetje stress. Leuke stress, dat wel. De koffers pakken, het geregel… het bezorgt de een okselvijvers van angst als hij/zij een uur voor vertrek ziet dat de onderbroeken nog in de wasmand zitten, de ander vertrouwt op lijstjes voor zijn/haar innerlijke rust. Ik behoor tot die laatste categorie.

Dat ik houd van lijstjes en organiseren, is ondertussen allang geen geheim meer. Als beide ouders een bepaald trekje hebben, is de kans tamelijk groot dat het kind dat ook heeft… Waarvoor dus mijn dank, lieve mama en papa:)

list-graphic

Wil je weten hoe ik ervoor zorg dat ik zonder zorgen op vakantie kan vertrekken? Lees dan gewoon verder…

De reis begint bij het boeken

Op het moment dat ik een reis boek, maak ik een mapje in mijn mailbox, zodat ik alle gerelateerde mails daarin kan bewaren. Dat scheelt een hoop zoekwerk op het moment dat je de documenten nodig hebt. Ik print ook elke bevestiging en elk contract. Niet echt milieuvriendelijk, I know, maar better safe than sorry... Daarnaast bewaar ik ook de basisgegevens (vluchtnummer, contactgegevens verblijf…) in mijn Iphone.
Denk ook al aan administratieve zaken die je moet regelen voor je vertrek: visums, bankzaken regelen, verzekeringen… Zo hoef je je daar niet mee bezig te houden vlak voor vertrek.

Laat je huis niet in de steek

Ik vraag elke keer aan mijn ouders om een paar keer langs te komen in mijn huis tijdens mijn vakantie. Nu ja, ze zijn me altijd voor en stellen het zelf voor😉 De brievenbus moet toch leeggemaakt worden. Maar het huis moet er gewoon ook af en toe bewoond uit zien. Ze komen alles eens controleren tijdens onze afwezigheid. En uiteraard kunnen ze het dan niet laten om een klusje uit te voeren waar wij nog niet aan toe gekomen zijn. (Verwend, I know!) De nodige informatie bezorg ik in de loop van de week voor de reis aan de “house sitters”.

Travel-Preparations

Eerst lijstjes, dan koffers

Jaren geleden maakte mijn mama voor het eerst een lijstje met zaken die ze zeker niet mocht vergeten als we op reis vertrokken (van belangrijke documenten tot wattenstaafjes). Elk jaar opnieuw gebruikt ze die lijst. Soms wordt daar ook iets op aangepast/toegevoegd/geschrapt. Ik gebruik die lijst ook. Ook nu weer. Deze keer heb ik er echter zodanig veel aan veranderd, dat ik zelf een nieuwe lijst ga maken. Tja, mijn ouders gaan nu eenmaal niet meer op reis met baby’s…
Eerst vervolledig ik mijn lijst. Alles waar ik in de loop van de week nog aan denk, komt op de lijst.
Pas op de laatste dag voor het vertrek, haal ik de koffers boven en vul ik ze in één keer. Hiervoor ben ik ook een systeem aan het ontwikkelen. Helaas ga ik te weinig op reis en heb ik dus te weinig kansen om mijn systeem te perfectioneren. Oplossing: meer reizen!

Inkopen

Wij zijn toch niet de enige die vlak voor onze reis nog vlug even in de buurtwinkel binnenwippen (denk maar aan eten voor tijdens de autorit, zonnecrème, zaken die je sowieso vergeten was)? Bij het opmaken van mijn inpaklijst maak ik ook een shopping list. Op de laatste dag voor vertrek plan ik dan ook een halfuurtje of een uurtje voor mijn inkopen.

Maar er zijn ook zaken die je niet van thuis meeneemt. Zeker als je met het vliegtuig vertrekt, wil je zo licht mogelijk reizen. Ook iedereen die niet op hotel gaat, maar in een appartement/huisje/op een camping… logeert, moet nog inkopen doen bij aankomst. Als je ergens in the middle of nowhere verblijft en je een halfuur moet rijden naar de dichtstbijzijnde supermarkt, dan wil je ook die inkopen zo efficiënt mogelijk laten verlopen. Mijn voorliefde voor weekmenu’s stopt niet als ik op vakantie ga. Ze is wel wat flexibeler (heel wat flexibeler). Toch is ook een “ongeveer” weekmenu (of eerder een dat-wil-ik-zeker-eten-op-vakantie-lijst) handig. Zo kan je gemakkelijk een shopping list opstellen en vergeet je zeker niets. Het hoeft niet erg gedetailleerd te zijn, gewoon de basics (water, groenten, brood…) en de rest vul je wel aan naargelang je goestingskes. Op reis doen we niet aan diëten😉

Voila, dat is zo kort (ahum) uitgelegd hoe ik me voorbereid op een reis. Variaties zijn er uiteraard naargelang de aard van de vakantie.

Hoe bereiden jullie je voor op een reisje?
Wie geïnteresseerd is in onze “super-deluxe” paklijst, laat maar weten in de comments. Misschien post ik die dan ook wel nog eens. Die zal allesbehalve volledig zijn voor iedereen, al kan het misschien een goede basis zijn voor wie ook een lijstje wil maken, maar niet goed weet waar te beginnen. Just let me know, dan zie ik wat ik kan doen.  

 

18 maanden Sepliefde

18 maanden. Anderhalf jaar. 547 dagen (+6 bij publicatie van deze post). Zo oud is onze zoon nu.
Van baby is allang geen sprake meer en het lijkt wel alsof hij dat zelf ook beseft.

Ik heb het afgelopen weekend met grote ogen gekeken naar de sprongen die hij in één nacht tijd lijkt gemaakt te hebben. (Of had ik nu pas de tijd om het op te merken?)

Sep zijn woordenschat gaat met rasse schreden vooruit. Alles wat je zegt, herhaalt hij met een brede glimlach. Liefst dan nog de woorden die ons per ongeluk ontsnappen en eigenlijk niet voor herhaling bedoeld waren. Geen vloeken, maar wel uitroepen als amai of oei of stinkie. Gelukkig rollen ook normale woorden als water, boek, koek, banaan, appel en de halve dierentuin vlotjes over zijn lippen. Alleen een hond blijft hij hardnekkig woef noemen.
Als we het hebben over een kaka pamper, herhaalt hij dat met een grote grijns: kaka papa! En hilarisch dat dat is!

Dit weekend kwamen daar plots ook de fameuze “tweewoordzinnen” bij! Als hij tegenpruttelt bij het slapengaan, dan vertellen we dat Bumba en de hond en de poes ook allemaal al slapen. Dan herhaalt hij ontelbare keren woef lape, poes lape, Bumba lape. Of soms natuurlijk ook een mama lape. 

Niet alleen verbaal is hij een echte spons, maar ook onze acties doet hij met veel plezier na. Zijn meter leerde hem vrijdag nog santé doen. Het filmpje is hilarisch en hij rolt zelf ook over de grond van het lachen elke keer hij het doet. Uit respect voor de privacy van de meter, deel ik het filmpje echter niet met jullie. Sorry. Al kan je je er waarschijnlijk zo ook wel iets bij voorstellen.

Daarnaast is Sep ook zot van koken en alles wat met de keuken te maken heeft. Als ik achter het fornuis sta, komt hij aan mijn benen hangen en moet ik hem op het aanrecht zetten om te helpen. Mijn mama en papa hebben ons oude keukentje van onder het stof gehaald en dat is momenteel het geliefkoosde speelgoed van onze peuter.

Naast potten en pannen, heeft Sep ook een voorliefde voor stenen. En dan vooral voor het opruimen van ‘verdwaalde’ stenen. Als hij een steen ziet die niet op zijn plaats ligt, dan moet alles wijken en is hij pas terug onder ons als die steen terug bij de andere stenen ligt. Hij houdt er ook van om de mooiste en grootste steen uit te zoeken en die overal mee te nemen. Om hem dan ergens in huis achter te laten, zodat mama er haar teen aan kan stoten…


Helaas is niet elke sprong even aangenaam of schattig om te zien. Het mannetje worstelt met zijn emoties. Met het ontdekken van die emoties. Met het kanaliseren van die emoties. Hij is over het algemeen een heel lieve, schattige en goedlachse peuter. Maar als iets niet naar zijn zin is, dan slaat de hysterie toe. Wenen, krijsen, aan de mama hangen, aan de oma hangen als mama niet toegeeft, op de grond gaan liggen, zich achterover gooien…
Negeren is – hoe moeilijk dat ook is – hier precies de beste oplossing in ons geval. Uiteindelijk geraakt hij het beu of is hij afgeleid door iets anders.

Het is toch heel wat, zo een opgroeiende peuter. Heel wat meer werk dan een baby. Heel wat meer zorgen. Maar ook heel wat meer interactie. En heel wat meer grappige momenten. En een liefde die maar blijft groeien! 

Dit was mei voor mij

Wow, mei is alweer voorbij. Serieus, hoe snel is die maand gegaan!
Ik weet niet hoe het bij jou zat, maar bij mij was die alvast enorm goed gevuld.

Kijk even mee:

Ik ging op weekend met mijn schoonfamilie. Prachtig weer, gezellig samenzijn. Wandelen en fietsen. Meer heb je toch niet nodig om je batterijen weer op te laden!

Ik ging naar de vrijgezellen van mijn nicht, waar ik o.a. cocktails leerde maken. Als bob was ik blij dat er ook alcoholvrije (en allesbehalve mierzoete) varianten waren.

IMG_4233

 

We vierden de dertigste verjaardag van mijn grote liefde. Een verrassingsfeestje met zijn vrienden en een tripje naar Antwerpen met ons tweetjes.

IMG_4287

 

Ik was tolk op de trouw van een goede vriend. Hij trouwde met een Braziliaanse schone en op het stadhuis was een “tolk” nodig die geen deel uitmaakte van de suite. Daarna volgde een eenvoudig maar o zo gezellig feest dat om 21u afgelopen was. Pizza, taart en Braziliaanse zoetigheden à volonté en ook de drank vloeide rijkelijk. Naast de mooie locatie en het goede weer kon je niets meer wensen voor een geslaagd trouwfeest. *inspiratie opgedaan voor duust!*

IMG_4309
Daarna gingen we nog door naar trouwfeest nummer 2 van de dag. Daar waren we gevraagd voor het dessertbuffet en dansfeest. Ik moet je niet vertellen hoe blij we waren dat we de volgende ochtend konden uitslapen zonder getrappel van kleine peutervoetjes naast ons bed…

Ik vond een job! Het hele proces daar naartoe zorgde ervoor dat april en mei weinig saaie momenten had.

Ik ging met Sep naar de kapper. Hoe schattig zijn beginnende krulletjes ook waren, hij had teveel jeuk bij het zweten. Dus de blonde manen werden gekortwiekt. Nu hebben we een kleine punker in huis:)

IMG_4324

 

Juni brengt ons ook nog heel wat drukke en leuke momenten: vrijgezellen nummer 2. Een shoppingtripje met mijn mama en mijn zus. Maar, belangrijkste van al: onze gezinsvakantie in de Ardèche! Oh man, zon, zwembad, natuur, lekker eten en rust, can’t wait!!

Hoe was mei voor jullie? Ook leuke herinneringen gemaakt? Of kan juni niet snel genoeg van start gaan? 

 

 

Waarom ik opnieuw voor een halftijdse job koos

Laat de champagnekurken knallen! Ondergetekende heeft weer werk!

De zoektocht naar werk verliep niet zo stresserend als de vorige keer. Ik wist waarschijnlijk veel beter wat ik waard was, wat ik vooral niet wou en een beetje wat ik wél wou.

Een week of 3 geleden stond ik voor de keuze: een fulltime job als copywriter bij een zot digital marketing bureau in bruisend Gent of een parttime job als marketing assistant bij een chemiebedrijf in mijn hometown.

Ik heb getwijfeld. Ik ben heen en weer geslingerd tussen beide opties. Ik heb de voor- en nadelen van beide afgewogen. Ik wist echt niet wat te kiezen. Tot ik de simpele vraag kreeg: “wat is voor jou het belangrijkste?” “Wat zou jou op dit moment het gelukkigst maken?” Het klinkt voor de hand liggend. Tot je erover nadenkt.

Twee jaar geleden had ik zonder nadenken voor de “zotte” carrière gekozen.  Ik paste mijn leven wel aan, een job waarmee ik aanzien kon krijgen en die mij op alle vlakken uitdaagde. Dàt was wat ik wou. Twee jaar geleden was de job van copywriter bij een gerenommeerd communicatiebureau mijn ultieme droom. Nu ergens ook nog wel. Zeker weten.

Maar het ligt toch iets anders, nu. In twee jaar tijd is er veel veranderd. We hebben nu een kindje. Het lief heeft een eigen zaak waar hij 24/7 mee bezig is. Ik ben gestart als zelfstandig copywriter in bijberoep. Ik ben gestart met deze blog (al heb ik die de laatste tijd wat verwaarloosd, waarvoor mijn welgemeende excuses).
Het zal je dus niet verwonderen dat mijn prioriteiten ook wat veranderd zijn. Ik heb de keuze gemaakt om mijn carrière op de tweede plaats te zetten, na mijn gezin.
Ik heb serieus veel respect voor vrouwen die een fulltime carrière combineren met een gezin. Want zo vind je er in de blogwereld wel een hele hoop. Sofie is bijvoorbeeld zo eerlijk om te zeggen dat het soms écht zwaar is, maar dat ze haar droomjob voor geen geld in de wereld zou willen opgeven. En dat vind ik sjiek, echt waar! Mocht ik haar job hebben, ik zou die ook niet willen opgeven, trouwens😉

Maar op dit moment word ik vooral gelukkig als alles in mijn privé leven op rolletjes loopt. Aangezien ik praktisch niet op het lief moet rekenen, komt het huishouden grotendeels op mijn schouders terecht. Al zet hij wel elke maandag de vuilniszakken buiten en probeert hij thuis te zijn als ik naar de kinesist moet. Een deftige planning opmaken met hem is een ramp, want onvoorziene omstandigheden in de brouwerij kunnen ervoor zorgen dat hij 3 uur later dan gepland thuis is. En dat zijn helaas geen uitzonderingen…
Ik zou huishoudhulp kunnen vragen, maar de controlefreak in mij zou het toch allemaal opnieuw doen. Al overweeg ik wel hulp als mijn bijberoep wat beter gelanceerd is. Gewoon om eens te dweilen of de ramen schoon te maken of zo. Of strijkhulp (*kijkend naar de stapel die mij nu alweer staat aan te kijken*).

Ik ben gelukkig als ik Sep kan ophalen van de opvang en nog wat met hem kan spelen voor hij in bed moet. Ik ben gelukkig als ik veel tijd met hem kan doorbrengen en hem kan zien opgroeien zonder iets te moeten missen. Ik zou ook op mijn ouders en schoonouders kunnen rekenen om hem elke dag op te halen. Ze spelen maar al te graag voor babysit. Maar we maken nu al zoveel gebruik van die diensten en ik mis hem dan toch altijd wel hoor!

Ik ben ook gelukkig als ik tijd heb voor mijn hobby’s. Een blog, yoga, dans, zwemmen… Ik heb die dingen nodig om niet zot te worden van mijn altijd malende brein.
Ik ga volgens mij ook gelukkig zijn als ik wat meer tijd kan steken in mijn bijberoep. Er nu écht werk van maken. Nieuwe klanten zoeken. Nog meer communicatiebureaus aanschrijven. Mijn eigen bedrijfje doen groeien.

Als dat allemaal betekent dat een deeltijdse job op dit moment voor mij de beste keuze is, dan is dat zo. Ik kan in die job ook mijn schrijf-ei kwijt, wat een groot pluspunt is. Ik sta op amper een kwartiertje op de parking (eventuele tractoren op de weg niet meegerekend). Ik heb flexibele bazen die rekening houden met je persoonlijke leven als jij ook rekening houdt met hun doelen. Ik heb enthousiaste collega’s die blij zijn om mij te mogen verwelkomen. Serieus, velen zouden toch tekenen voor zo een job!

Als er op 2 jaar tijd al zoveel veranderd is, wie wéét dan waar we dan over 5 of 10 jaar staan! Dan schrijf ik misschien een heel andere blogpost over mijn drukke leven als bedrijfsleidster bij mijn eigen communicatiebureau. Of schrijf ik deze blog wel vanuit het buitenland. Of zit ik gewoon nog altijd even comfortabel als waar ik nu zit. We zien wel.
Maar nu… Nu ben ik content.