De ochtendspits

De ochtendspits door de ogen van mijn 2,5-jarige. Want ik denk dat hij dat toch net iets anders bekijkt dan zijn mama.

5u45: Ik ben wakker, best mijn mama laten weten.
“Mamaaaaa, ik ben wakkej!”
Hup, uit bed.
Eens kijken of broertje al wakker is. Anders maak ik hem wel wakker.

“Kom Sep, we gaan naar beneden. We gaan eten.”
Neenee, ik ga eerst nog al mijn boekjes eens bekijken.
Of is er op Warre’s kamer interessanter speelgoed te vinden? Eens gaan kijken.

“Sep, komaan, we gaan eten.”
Oké dan, ik krijg toch wel een beetje honger.
Oei, mama heeft Warre in haar handen. Mij kan ze dus niet dragen. Ik zal zelf moeten stappen op de trap. Oké, dat kan ik wel al, maar het is toch plezanter als mama mij draagt. Dat gaat sneller. Misschien kan mama wel nog mijn boekje dragen. En mijn tractor. En mijn konijn.

Woaaaah, ik was vergeten hoeveel speelgoed ik beneden heb! Oooh! Mijn autootjes! En mijn puzzels! Oeh! Een rammelaar van Warre!

“Sep, jouw melk en boterham staan op tafel. Kom je erbij zitten?”

IMG_5490

“Nèèèèh!” Waarom moet ik toch eten ’s morgens? Laat mij gewoon spelen. Jij mag die boterham zelf opeten! Die fles melk neem ik wel mee.

“Kom Sep, het is tijd om onze tanden te gaan poetsen.”

Hmm, nu heb ik precies toch een hongerke.
“Ik wil nog een boterham! En een yoghurt!”

IMG_7329

6u30: “Kom Sep, nu moeten we ons echt gaan wassen en aankleden! Je mag boven nog wat spelen terwijl mama zichzelf en Warre aankleedt.”

Oké, maar dan moet ik wel mijn boekje en mijn tractors meenemen naar boven. Allezja, mama moet die meenemen. Ze heeft toch nog een hand vrij.

“Kom, we gaan samen onze tanden poetsen!”
Pfff, ik wil nog wat met broertje op zijn speelmat spelen. Laat die moeder van mij maar doen.

“Komaan Sep, tanden poetsen! Mama is al klaar hoor!”
“Nèèèèh! Zie je niet dat ik bezig ben? Ik moet dat kussen bij broertje leggen. En dat boekje. En die pop.”

IMG_7204

Zie je wel, als ik lang genoeg wacht, komt mama me zelf wel halen.
Allez, als het echt moet, zal ik die tandenborstel wel even in mijn mond steken. Mmm, best wel lekker eigenlijk, die tandpasta. “Nog tandpasta!” Nog een beetje bewegen met die borstel in mijn mond. Voilà, klaar!
Serieus mens, ik zei toch dat ik klaar ben! Geloof je mij niet op mijn woord misschien? Wat je zelf doet, doe je beter? Echt, controlefreak, die moeder van mij!

Kleren aandoen. Yeah, tijd voor mama haar cardio! En hup, we rollen naar rechts. En terug naar links. Hahaaa, even haar buikspieren testen! Hihi, pak me dan, als je kan! Misschien toch mijn onderbroek omhoog, loopt net iets gemakkelijker…
“Neeeee, ik wil niet die t-shirt!”
“Nee, ik wil geen broek aandoen!” Ik ga wel in mijn blote billen naar de crèche. De genen van mijn papa gaven mij een mooie kont, dat mag toch gezien worden zeker!

7u15: Weer naar beneden. Zeg moeder, je moet weten wat je wil hé!
Amai, Warre ligt al in zijn maxi-cosi. Nog even broertje een zoen geven.
Nog een beetje spelen.

Jas aan? Waarom? Schoenen aan? Waarom?
Waarom kan ik niet gewoon thuisblijven?

7u30: “Oké, dan ben ik zonder jou weg. Daag, Sep!”

Neenee, wacht! Ik ga toch mee!

 

 

 

Ik zou eigenlijk nog eens …

Ik zou eigenlijk nog eens willen bloggen.

Ik zou eigenlijk mijn kleerkast nog eens willen uitkuisen.

Ik zou eigenlijk meer dan 1 yogasessie per week willen doen.

Ik zou eigenlijk weer moeten beginnen met aquagym/fietsen…

Ik zou eigenlijk wat meer uitstapjes willen doen met Sep.

Ik zou eigenlijk nog eens een date willen plannen met het lief.

Ik zou eigenlijk dat boek dat al 6 maanden op mijn nachtkastje ligt moeten uitlezen.

Ik zou eigenlijk nog eens nieuwe schoenen willen kopen voor de lente/zomer.

Ik zou eigenlijk het parket in de living nog eens moeten behandelen.

Ik zou eigenlijk tuinmeubelen moeten kopen.

Ik zou eigenlijk nog eens wat meer aan mijn piano willen gaan zitten.

Ik zou eigenlijk mijn benen nog eens moeten scheren, rokjesweer is in het land!

Ik zou eigenlijk die plastieken-pottekes-lade eens moeten uitkuisen.

Ik zou eigenlijk nog eens een tijdschrift willen lezen.

Ik zou eigenlijk dat kapotte horloge moeten laten maken.

Ik zou eigenlijk kapselinspiratie voor onze bruiloft moeten zoeken.

Ik zou eigenlijk nog een “Dit was 2016”-fotoboek moeten maken.

Ik zou eigenlijk nog eens willen gaan brunchen/lunchen met …

Maar ik heb nu eenmaal twee kindjes. Wat een verschil met één kind! Het zijn dan nog niet bepaald “extra zorgbehoevende” kinderen. Maar wel twéé kinderen. En dan is een dag/week/maand om in een vingerknip. Zonder dat bovenstaande lijst korter geworden is. Integendeel. Wat zei ik ook alweer over alle ballen in de lucht houden? 😉 Ik sta om 5u30 op om zelf gedoucht te geraken en met twee gevoede en geklede kinderen om 7u30 de deur uit te zijn. Om 5u30 begint het vliegen. Het stopt als ik om 21u30 mijn vermoeide hoofd op mijn kussen leg. Toch voor een paar uurtjes. Tot Warre honger heeft, of kucht, of Sep zijn knuffel kwijt is. De “basic” huishoudelijke taken krijg ik meestal wel rond. Alles wat erbij komt? Dat lukt niet meer. Dat komt op een gigantische to-dolijst. Voor als ik nog eens tijd of energie heb. Als één van de twee dan niet beslist ziek te worden natuurlijk… Hoe doen die moeders met 3 of meer kinderen dat dan?

Alhoewel, ik kan eindelijk “ik zou eigenlijk een poetsvrouw moeten zoeken” van mijn lijstje schrappen! Dinsdag begint ze.
Hopelijk is dit het begin van vele vinkjes bij deze lijst… Anders word ik ooit nog zot in mijn hoofd van al die dingen die ik nog wil/moet doen…

Beer & Food event bij brouwerij Van Steenberge

Dat brouwerij Van Steenberge vorig jaar een ware transformatie onderging, wist ik al. Het lief kon de nieuwe gebouwen van zijn conculega al bij de officiële opening gaan bewonderen.

IMG_6677

Ikzelf kreeg daar de kans toe dankzij de immer sympathieke en enthousiaste Sofie en Annelies van Sofie’s World. Je weet wel, www (witte wijn wijf) turned sbw (speciale bieren wijf) met een missie. Onze Belgische bieren verdienen meer waardering in eigen land! Ze verdienen het om naast wijn op het menu te staan in restaurants. Ze worden immers met minstens evenveel kennis en liefde gemaakt én de verscheidenheid aan smaken is (naar mijn mening) groter dan bij wijn. En wat beter dan de daad bij het woord te voegen in de nieuwe Bar Baptist bij Van Steenberge met heerlijke gerechtjes van Sander-Jan Beirens.

Uiteraard kon de avond pas starten na een rondleiding door Jef Versele, big boss himself. Zoals dat bij alle gepassioneerde vaklui het geval is, verloor hij zich soms in details en technische uitleg waar sommige bierleken in ons gezelschap de wenkbrauwen bij fronsten. Maar dat maakte het misschien des te indrukwekkender.

Daarna was het aan Sofie om ons in te leiden in de wondere wereld van foodpairing. Een onderwerp waar ik al interesse voor had, maar waar ik mij na die avond nog meer in wil verdiepen. Hoe de combinatie van smaken soms tot harmonie of zelfs vuurwerk kan leiden, maar hoe verkeerde combinaties ook de smaken van een gerecht én een bier volledig naar de knoppen kan helpen.

IMG_6672

We konden meteen de theorie in de praktijk brengen met enkele hapjes, waaronder een Arabisch krokante, rivierpaling met palingcrème en een siggarello met crème paté en uiencompote. Dit alles gepaard met de nieuwe “pils” van Van Steenberge: Baptist. Laag in alcohol een lichte bitterheid. Een goede opener.

IMG_6669

Daarna mochten we eindelijk aan de mooie tafel gaan zitten waar ik de hele vooravond al mijn oog op had. Een mooie robuuste houten tafel met daarboven een unieke verlichtingsarmatuur met omgekeerde Gulden Draak glazen. De gerechtjes die op die tafel geserveerd werden, waren nog mooier en vooral, superlekker!

Passeerden de revue:

  • Hoevekip met seroengdeng, kaffir en papadoum, gepaird met Piraat Tripel Hop. Een bitter blond bier met een toch ietwat zoete aanzet.
  • Texels lamsvlees op de bbq met knolselder, butternut en een bijgerecht van lamsragout met asperge. Gepaard met het bekendste bier van de brouwerij: Gulden Draak. De volle karamelsmaak paste perfect bij het lamsvlees. (Helaas was ik zodanig bezig met het eten zelf dat ik er niet aan dacht om hiervan een foto te nemen – slechte blogger…) 
  • Frangipane met appel, karamel, rice krispies en kokos. Gepaird met Augustijn Grand Cru. Mijn absolute favoriet van de avond. Zowel het bier als de combinatie.

Toen we eigenlijk al op weg waren om ons bedje op te zoeken (sommige onder ons gezelschap zijn immers jonge moeders ;)), haalde Jef nog een gigantische 3-literfles Gulden Draak boven. De fles was 8 jaar oud! Het bier had de kans gekregen om verder te rijpen op de fles en had daardoor een madeirasmaak gekregen. De smaak zelf was iets minder aan mij besteed, maar dat deed niets af aan de beleving. Let trouwens op de mooie, verfijnde proefglaasjes.

Hij vertelde ook enthousiast over zijn Gulden Draak Brewmaster, een limited edition van het biertje, gerijpt op whiskey vaten. Wie de bieren van mijn lief kent, weet dat hij er ook ééntje heeft dat op whiskey vaten rijpt. Toen meneer Versele dat hoorde, stopte hij me prompt een fles Brewmaster in mijn handen. “Voor uw lief!” Dankjewel Jef! We kraken ze binnenkort zeker eens bij een speciale gelegenheid!

IMG_7029

Dankjewel aan Sofie en Annelies om van mijn eerste avondje uit sinds mijn bevalling al meteen een topper te maken!

Dankjewel aan Jef Versele en zijn vrouw om hun brouwerij open te stellen en ons met veel enthousiasme te ontvangen! Wil je trouwens zelf eens aan de mooie tafel onder de mooie lampen in Bar Baptist gaan zitten? Dat kan! Houd de website van de brouwerij zeker in de gaten, want er worden geregeld evenementen georganiseerd!

Dankjewel ook aan Sander-Jan Beirens voor de heerlijke gerechten! Het water komt me alweer in de mond als ik eraan denk.

Alle ballen in de lucht houden

Ik kreeg een stokje toegeworpen van Evi en het leek me wel leuk om eens te antwoorden op enkele vragen over hoe ik alle ballen in de lucht houd. Allez, die ballen liggen tegenwoordig vaker op de grond dan dat ze in de lucht hangen, maar kom, ik doe mijn best!

  1. Wat is bij jullie de verdeling van taken als het gaat om kinderen, huishouden etc….
    Doordat ik vaker thuis ben met de kinderen, ben ik logischerwijs meer verantwoordelijk voor hun welbehagen. Maar als het lief op tijd thuis is, neemt hij die taken graag van mij over of steekt hij Sep in bed terwijl ik Warre voed en ons eigen avondmaal bereid. Het is teamwork en we verdelen de taken à la minute. Wij hebben niet echt een vaste taakverdeling opgesteld, al komen we door de omstandigheden wel een beetje in de klassieke rolpatronen terecht wat het huishouden betreft. Ik zorg voor het eten, de was en de kuis. Het lief zorgt voor de tuin, zet de vuilniszakken buiten en neemt de meer technische klusjes voor zijn rekening.
  2. Hoe zorg je dat werk en privé gescheiden blijven?
    Ik kan mijn werk relatief gemakkelijk achter mij laten bij het verlaten van het kantoorgebouw. Ook mentaal. Gelukkig! Voor het bijberoep is dat iets moeilijker. Aangezien dat nog in zijn kinderschoenen staat en mijn leven nu zo veranderd is met de komst van baby 2, is het moeilijker om dat van de privé gescheiden te houden. Ik vind het moeilijk om achter mijn bureau te kruipen als ons huis een puinhoop is. Dan is er geen rust in mijn hoofd. Met de komst van een poetsvrouw binnenkort komt dat (hopelijk) deels in orde.
  3. Welke klusjes in het huishouden heb je opgegeven of laat je als eerste vallen?
    De strijk wordt bijna altijd overgenomen door mijn mama. Als zij op maandag komt babysitten, jaagt ze er een volledige lading strijk door wanneer de kids in bed liggen. Dit vind ik echter niet het meest vervelende klusje. Als ik de fut nog vind, doe ik dat graag zelf ’s avonds voor de tv of zo. De boodschappen doe ik via Collect&Go, wat ook al veel tijd uitspaart. We proberen elke avond de afwas te doen. Dat lukt niet altijd. Zeker niet als je met een krijsende Warre op je arm loopt van 19u tot 21u. Daarna begin je echt niet meer aan de afwas. Dat kan ik je garanderen. En doe je dat toch, chapeau. R-E-S-P-E-C-T!
    Ik heb nu mijn eerste dienstencheques aangevraagd en ga op jacht naar een goede poetsvrouw die om de twee weken mijn huis eens een paar uur onder handen neemt (uitkuisen van het doucheputteke komt met stip op één! 😉). Tips voor goede poetsvrouwen regio Anzegem zijn trouwens altijd welkom!
  4. Wanneer was de laatste keer me-time en wat heb je toen gedaan?
    Afgelopen weekend waren we op familieweekend. Dan konden wij de kinderen even overlaten aan de goede zorgen van tante en grootouders, waardoor ik (samen met het lief) kon genieten van het zwembad, de sauna en jacuzzi aan ons vakantiehuis. Deugd dat dat deed! Toen we op Paasmaandag naar huis kwamen, heb ik het me – nadat ik 4 ladingen was had gedraaid – ook gepermitteerd om een uurtje voor mezelf te nemen en in bad te gaan. Opnieuw: deugd dat dat deed!
  5. Heb je weleens een date night en wat doen jullie dan?
    Met de komst van Sep hadden we afgesproken om maandelijks een date night te houden. Dat hielden we niet goed vol. Ook nu lukt het ons nog niet om op een vast tijdstip date night te houden. Meestal zeggen we gewoon op een bepaald moment tegen elkaar: “we moeten nog eens op date he, ’t is alweer veel te lang geleden.” En dan reserveren we een restaurantje, bellen we de grootouders en gaan we een paar uurtjes op stap met ons tweetjes. Ook een concertje meepikken doen we graag. Maar tegenwoordig val ik al om van de slaap nog voor het voorprogramma gedaan is…
  6. Hoe vaak zie je je vriend(inn)en en wat doen jullie dan?
    Ik zie mijn vriendinnen veel te weinig. Gelukkig bestaat er WhatsApp om tussen de dates door contact te houden. Ik heb een paar goede vriendinnen met wie ik af en toe eens afspreek voor een lunch/brunch of koffie date. Of we spreken af bij iemand thuis, samen met de wederhelften. Dat komt ervan als iedereen bezig is met drukke jobs, huizen verbouwen en kindjes kopen. Dat zal zich wel weer stabiliseren, denk ik. Hoop ik.
  7. Heb je veel contact met je familie?
    Ik zie mijn ouders meerdere keren per week. Op maandag gaan de kinderen bij mijn ouders in plaats van naar de crèche. Daarnaast spring ik geregeld nog eens binnen na het werk. Ik zie hen dus vaak. Mijn zus hoor ik ook vaak, maar zie ik wat minder. Wegens haar drukke job en het feit dat ze in het “verre” Gent woont. Thank God voor WhatsApp (alweer)! Met haar deel ik bijna alles. Openheid en (ongecensureerde) eerlijkheid, zo moet de band tussen zussen zijn. Ik kon geen betere meter kiezen voor mijn kindjes.
    Ook met de grote familie aan moederszijde spreken we vaak af. Voor mijn oma is het niet normaal als ze mij 3 weken niet gehoord heeft, dan belt ze eens om te horen hoe het met ons is en wanneer we nog eens op bezoek komen 🙂 Met Pasen hebben we ons jaarlijks familieweekend. Maar elke gelegenheid is goed genoeg voor mijn oma om ons allen te verzamelen voor zelfgebakken taarten of een bbq in de tuin . Ah, over mijn familie zou ik een hele aparte post kunnen schrijven 🙂
    Mijn lief zijn familie zien we iets minder, maar ook daar is WhatsApp een goede oplossing om de tijd tussendoor op te vullen. Ik ben wel blij dat ik goed overeenkom met mijn schoonzussen en -ouders. En dat mijn ouders en mijn schoonouders goed overeenkomen. Dat is toch belangrijk als je op het punt staat te trouwen, vind ik…
  8. Waaraan kan je als eerste zien dat er eigenlijk veel meer uren in een dag moeten zitten? Oftewel: hoe zien jouw prioriteiten eruit?
    Als het me allemaal weer eens teveel wordt of de vermoeidheid van de gebroken nachten speelt me parten, dan moet het huishouden er als eerste aan geloven. De afwas blijft staan. Na enkele dagen kan je met de kruimels onder de tafel nog een heel gezin voeden. De strijk stapelt zich op. Maar de kinderen zijn altijd gevoed en gewassen. Mijn prioriteiten liggen dus sowieso bij de kinderen. En bij mijn eten. Ik word echt ambetant als het mij niet lukt om voor een deftig avondmaal te zorgen voor mij en mijn lief. Als ik de tijd of de moed niet heb om te koken, dan heb ik “gefaald” als huismoeder. Dan heb ik geen rust in mijn hoofd. Dan kan ik mezelf geen Superwoman noemen. Een Superwoman steekt geen pizza in de oven, maar zorgt voor verse, gezonde maaltijden. In mijn hoofd. (ik projecteer dit enkel op mezelf hé! ik heb me absoluut niet te moeien in de eetgewoontes van anderen en doe dat ook niet)

  9. Doe jij je soms wel eens beter voor dan in werkelijkheid?
    Ja. In die zin dat ik zoveel mogelijk probeer mijn gemoedstoestand mijn dagelijkse leven niet te laten beïnvloeden. Op het werk moet ik mijn werk doen. Daar heeft niemand er boodschap aan dat ik vermoeid ben omdat ik weer amper 3 uur geslapen heb. Of dat ik ambetant loop omdat mijn huishouden een boeltje is. Ik wil niemand lastigvallen met mijn “miserie”, dus ik houd die voor mezelf, zet mijn glimlach op (of mijn neutrale gezicht als een glimlach er niet af kan) en doe wat ik moet doen. Ook als collega’s met wie ik niet echt een speciale band heb vragen naar Warre, dan antwoord ik steevast: “goed ze! Hij eet goed en groeit goed! Meer moet dat niet zijn he”. Eerlijk, al de rest interesseert hen toch niet? Voor hen is het enkel belangrijk dat ik hun project kan afwerken. Ik verdraai de feiten niet, ik deel ze gewoon ook niet 🙂
    Maar dat geldt enkel voor het werk. Deze blog is gebaseerd op eerlijk zijn en tonen dat het moederschap niet alleen (maar natuurlijk soms absoluut wél) uit zeemzoete glossy-magazine-foto’s bestaat. Het zou een beetje contradictorisch zijn als ik me op sociale media, op deze blog of tegen vrienden en familie beter zou voordoen dan ik ben. Ik zou dat trouwens ook niet kunnen volhouden.
  10. Welke tips heb je voor andere moeders?
    Ik ben altijd iemand geweest die doet wat ik denk dat er van me verwacht wordt (door mezelf, mijn ouders, leerkrachten, maatschappij…). Op elk vlak en ook in het moederschap. Dat heeft me al meer paniekaanvallen bezorgd dan gezond voor me is. Mede dankzij deze blog en de (online) community van eerlijke moeders begin ik steeds meer te beseffen dat je moet doen waar je je zélf goed bij voelt. Ze noemen het niet voor niets “moederinstinct” he! Mijn kindjes zijn een goede graadmeter: als zij gelukkig zijn, dan ben ik ook gelukkig en dan weet ik dat ik goed bezig ben!
  11. Waarvan vraag jij je weleens af hoe andere moeders dat aanpakken?
    Alles! Bij veel dingen die ik doe, vraag ik me soms af: “hoe zouden andere moeders dat doen?” Vooral uit interesse, niet omdat ik gefrustreerd ben over de manier waarop ik het doe of zo. Nu gaat het bijvoorbeeld over de zindelijkheidstraining van Sep. Hij doet dat op zijn gemak. We jagen hem daar ook niet in op, als hij zich nog veilig voelt in een pamper af en toe. En eerlijk gezegd doen we het soms ook uit gemakzucht hoor (op familieweekend 2 ongelukjes op één namiddag is niet ideaal…). Maar dan zie ik ouders bij wie het kind op 2 weken zindelijk is en dan vraag ik me weleens af hoe zij dat gedaan hebben en of zo een aanpak ook bij Sep zou werken. Maar dan doen we eigenlijk toch weer verder met onze eigen methode, haha 🙂 

Voilà, there you have it. Hoe ik alle ballen in de lucht probeer te houden. Ik ga niemand taggen, maar ik zou het wel tof vinden als er iemand zich geïnspireerd voelt door deze vragenlijst. Laat het zeker weten in de comments, dan kom ik eens meelezen!

Over doodnormale zorgenkindjes en overbezorgde moeders

Ik heb twee zorgenkindjes. Of beter gezegd: ik heb zorgen over mijn twee kindjes.
Niet dat ze ernstige ziektes hebben of zo. Ze eten goed, groeien goed en ontwikkelen zich volgens het boekje. Maar toch. Ik heb zorgen over mijn twee kindjes.

Kindje 1, Sep: over de pasgeboren Sep had ik geen zorgen. Het kind blaakte van gezondheid en geluk. Hij was rustig en nooit ziek. Alleen zijn navelbreuk zou ooit eens moeten geopereerd worden als ze niet vanzelf genas, maar soit, zorgen voor later.
Toen kreeg hij de windpokken. En een oorontsteking. En bronchitis. En nog een oorontsteking. En nog één. En nog eens een luchtwegeninfectie.
De buisjes in de oren maakten gelukkig een einde aan de oorontstekingen. Maar niet aan de gevoelige luchtwegen.
Zijn eerste hardgekookte eitje bezorgde hem zijn eerste allergische reactie en zijn eerste trip naar het ziekenhuis voor een bloedtest.
Zijn eerste boterham met Nutella, een paar weken geleden, bezorgde hem zijn tweede allergische reactie. Nog een bloedtest. Jep: allergisch aan ei, hazel-(en waarschijnlijk ook andere)noten en huisstofmijt. Tripje naar de apotheek: EpiPen in tweevoud. Nog nooit las ik een bijsluiter zo nauwkeurig!
Zal ik hem ooit met een gerust hart bij een vriendje laten gaan spelen of op kamp laten gaan? Wat als hij daar koekjes krijgt met hazelnoten of chocolade-eitjes met praliné vulling? Nu zal hij altijd dàt kind zijn. Het kind dat moet zeggen dat hij dat en dat en dat niet mag eten. Nu zal ik altijd zorgen hebben. Allez, ik ben bang dat ik altijd zorgen zal hebben. (ben je nog mee?)

 

IMG_6822

Alweer een accessoire erbij om mijn grote mama-handtas mee te vullen…

 

Kindje 2 dan, Warre: bij hem was het anders dan bij zijn broer. Hij kende een niet zo goede start. Elf weken lang zaten we met onze handen in het haar bij de eindeloze krijsbuien (sorry, maar huilen kon je het bij momenten met de grootste wil ter wereld niet meer noemen). Ik ging op koemelkeiwitdieet. Hij ging aan de maagzuurneutraliserende medicatie.
De hypothese van koemelkeiwitallergie leek mij steeds onwaarschijnlijker, want ik zag geen verandering in de krampen. De medicatie hielp wel tegen de pijn van de reflux. Dat verschil zagen we wel. Verder onderzoeken dan maar. Er werden stalen van Warre’s bloed en andere lichaamssappen afgenomen en onder de microscoop bekeken. Op de echo van zijn buikje zag je veel lucht, maar verder niets speciaals.
Ik hoopte dat ze iets zouden vinden. Eender wat. Maar iets dat we konden behandelen. Dan konden we zijn pijn en het huilen laten ophouden.
Nope. Alles normaal.
Mijn gedachtengang op dat moment: “Er scheelt niets met ons kind. Ik ben gewoon te vermoeid om tegen een huilende baby te kunnen. Want ja, “alle baby’s huilen en ze kunnen niet zeggen waarom, hé!” (serieus, die zin bezorgt me ondertussen ook al het vliegend schijt – pardon my French) Zal het dan blijven zoals het nu is? Of beeldde ik het me allemaal maar in en was het eigenlijk toch niet zo erg als ik het aanvoelde?”

Neen, het was geen verbeelding. Warre had het lastig de eerste 11 weken van zijn leven. Dat is nu nog meer duidelijk. Nu hij het de laatste 3 dagen enkel op een krijsen zette als hij te lang op zijn eten moest wachten of in de maxi cosi moest. Dag en nacht verschil. Ook het lief en mijn mama zeggen dat hij precies een ander kind is. Hij is gelukkig! Hij lacht en speelt zodanig veel dat de opslagruimte van mijn gsm vol staat door de filmpjes en foto’s.  Sep is ook rustiger nu de baby minder huilt. Wij zijn rustiger. We moeten geen kilometers meer afleggen rond de tafel met een baby op de arm.
Het is alsof hij zelf van de dokter moest horen dat er niets mis was. Zijn lichaampje was zich gewoon nog “aan het zetten”. Zijn darmen en maag moesten nog “rijpen”. Hij moest er nog “uit groeien”.
Wat het ook is, het is blijkbaar voorbij.

IMG_6783

Jep, hij kan happy zijn én hij sliep zelfs al eens een nachtje door! Dan zijn wij ook heel happy! 🙂 

Nu ja, zo lijkt het toch.

 

Wij geloven het nog niet helemaal. Hoewel we echt blij zijn dat Warre zich duidelijk beter voelt, blijven we toch sceptisch. In ons hoofd kan hij vanavond weer twee uur liggen krijsen tot hij doodvermoeid in slaap valt op mijn arm. Of ontdekken we over enkele maanden dat hij net als zijn broer buisjes nodig heeft om van eeuwige oorontstekingen af te geraken. Of moet hij ook geopereerd worden aan zijn navelbreukje (jep, it runs in the family…). Of blijkt hij over een jaar ook allergisch te zijn aan de helft van mijn voorraadkast.

Of hij blijft gewoon rustig voortdoen zoals hij bezig is: goed eten, goed groeien en gelukkig wezen. Geen zorgen meer.

We hopen op het beste, ik bereid me voor op het ergste.

Friday’s Food – Mijn weekmenu

Zoals beloofd, deel ik met jullie mijn weekmenu van vorige week. Ik zal ook één gerechtje uitlichten waarvan ik het recept meegeef. Je kan er misschien inspiratie uit halen voor je eigen weekmenu.

Maandag: Peterseliegehaktballetjes met pastinaakfrietjes van Sandra Bekkari uit Nooit Meer Diëten 1. De eerste keer dat ik frietjes maakte van pastinaak. Heel lekker. Volgende keer koop ik wel wat meer pastinaken, want de 2 stuks die zij opgeeft in haar recept, zijn te weinig voor ons. Ik heb er nog 2 aardappelen bij gesneden. Een twist aan de klassieke “ballekes in tomatensaus met frietjes”. Zeker ook een winner bij kindjes.

IMG_6643.JPG

Dinsdag: Zuiders kalkoenstoofpotje. Opnieuw van Sandra Bekkari, uit haar tweede boek. Dit heb ik al vaker gemaakt en is heel simpel, snel klaar en zo jammie. Dit recept deelde ik al eens op deze blog, toen ik het kookboek besprak. Je vindt het hier.

Op woensdag mocht ik op uitnodiging van Sofie Van Rafelghem naar een Food & Beer bloggersevent in Brouwerij Van Steenberghe. Daarover later meer op deze blog. Het lief moest het stellen met een pizza. Hij blij dat hij nog een junk food mocht eten 🙂 (Ter info: Sep eet ’s middags een warme maaltijd in de opvang, dus ’s avonds heeft hij altijd genoeg met een boterham – ik liet het kind niet aan zijn lot over, zo erg ben ik nog net niet ;)). 

Vis op donderdag met een simpele kabeljauw in de oven op een bedje van jammie preistoemp.

Op vrijdag gingen we voor de penne met pompoen en rozemarijn van Gordon Ramsay. Het is eigenlijk een vegetarisch gerecht, maar omdat ik nu nog gedroogde ham had liggen die op moest, heb ik er een eigen variatie op gemaakt. Geen veggie dus, deze week… Voor mezelf liet ik de parmezaan weg. Het is wel de beste vervanger voor macaroni met kaas en ham die ik ken, dus ik deel graag dit receptje onderaan dit bericht.

Op zaterdag koos ik voor het varkenshaasje met knolselderpuree en shiitakes, alweer van Sandra Bekkari. De Colruyt had geen shiitakes meer, dus die werden vervangen door broccoli. Leve diepvriesgroenten!

IMG_6724

Zondag hadden we het babyontbijt van Warre, dus ’s avonds mocht het een iets simpeler gerecht zijn. We aten risotto met prei en spekblokjes (alweer een overschotje dat op moest). Dit maak ik vaak als ik geen zin heb in ingewikkelde recepten. Met of zonder vlees. Met groentjes die ik in de koelkast vind.

En dan nu, zoals beloofd. Het recept voor mijn Mac&Cheese alternatief:

Penne met pompoen en rozemarijn (en gebakken boerenham)

Dit heb je nodig:

500g pompoen, vers of uit de diepvries
olijfolie
4 teentjes knoflook, ongepeld doormidden gesneden
enkele takjes verse rozemarijn
400g penne
30g geraspte parmezaan
peper en zout
optie carnivoor: 4 plakjes gedroogde ham

Zo maak je het:

Verwarm de oven voor op 200°C
Snij ondertussen de pompoen in blokjes of partjes. Schik ze in een ovenschaal. Besprenkel met olijfolie en kruid met peper en zout. Leg de knoflook en rozemarijn op de pompoen. Zet de schaal 20 – 25 minuten in de voorverwarmde oven.

Kook ondertussen de pasta gaar volgens de verpakking en giet af.

Als de pompoen klaar is, haal je de knoflook en rozemarijn weg. Die hebben hun werk gedaan. Voor een gladde saus mix je de pompoen met de olijfolie. Je kan de stukken ook heel laten en gewoon zo bij de pasta doen.

IMG_6702

Meng de pompoensaus en parmezaan onder de pasta en roer goed om. Kruid eventueel bij met peper en zout.

IMG_6703

Voor de carnivoren: bak de 4 sneden ham een 10-tal minuutjes in de oven tot ze knapperig zijn. Snijd in stukjes en voeg toe aan de pasta.

Serveer met wat geraspte parmezaan.

Smakelijk!

IMG_6704

Het valt me op dat ik wel zou gebaat zijn bij een cursus foodstyling en -fotografie. Of daglicht en mooiere borden 🙂 

Trouwperikelen III: finding the gown

Het moment waar elke vrouw naar uitkijkt van het moment dat ze die verlovingsring voor het eerst ziet: shoppen! Een trouwjurk kopen is toch iets speciaals. Je kan het niet bepaald vergelijken met een middagje kuieren op de Meir.

Voor je zoektocht naar de perfecte bruidsjurk ben je maar best goed voorbereid, naar het schijnt. Mijn voorbereiding bestond uit het bekijken van zowat elke aflevering van Say Yes To The Dress (dank u zwangerschapsverlof!). Daarnaast had ik ook een Pinterest bord vol met droomjurken verzameld. Ik hoopte ook heel hard dat de stijl die ik wou ook zou passen op mijn lijf. Anders zat ik met een probleem…

Op die manier had ik dus al iets of wat bepaald welke stijl ik wel en vooral zeker niet wilde. Dat maakte het voor de styliste bij Prima Donna in Deerlijk al gemakkelijker om een selectie te maken.
Ik ging met de dame door de rekken van de stijl die ik aangegeven had en was nog overweldigd door de hoeveelheid jurken die daarbij pasten.

Tijd om te passen! Geen gigantische entourage van vriendinnen en nichten en tantes en schoonfamilie. Enkel mijn zeer eerlijke zus en mama. Meer meningen had ik niet nodig. Zij gingen zitten met een glaasje water/wijn in de hand. Nog geen champagne, zoals je op tv wel ziet. Ik kreeg een paar zéér modieuze bruidsschoenen en mocht in mijn ondergoed in een hokje wachten op de eerste jurken.

Het eerste exemplaar zag er op de kapstok erg mooi uit. Aan mijn lijf voelde ze vooral veel zwaarder dan gedacht. Als mijn elegante zelve kwam ik met de rok opgetrokken tot onder mijn oksels uit het hokje gestrompeld en ging ik op het blok staan. Toen ik mezelf voor het eerst in een trouwjurk in de spiegel zag, verkeerde ik toch even in een kleine shock. Het was gewoon écht raar om mezelf in zoiets te zien. Oké, de jurk stond me ook helemaal niet en ik focuste enkel op mijn post-pregnancy buikje (ik was pas 4 weken daarvoor bevallen, dus plat was mijn buik nog niet). Tijd voor de volgende. Bij elke jurk die volgde, kon ik steeds beter duiden wat ik wel en niet mooi vond. Uiteindelijk heb ik een stuk of zes jurken gepast. De ene al beter dan de andere.

Hét moment waar ze het op tv telkens over hebben, heb ik niet gehad. Geen tranen met tuiten toen ik voor het eerst naar buiten kwam in mijn jurk. (Heeft iemand van jullie dat trouwens wél gehad?!) Misschien ben ik niet zo emotioneel ingesteld als het over kleren gaat. Ik had gewoon op een gegeven moment een jurk aan die gemakkelijk zat, die mooi was en die ik niet direct meer wilde uittrekken.

Ik wist ook wel dat ik niet moest verwachten dat de jurk meteen perfect zou zijn. De pasvorm moet sowieso nog naar mijn lijf gezet worden, dat had ik wel gedacht. Maar dat ik ook andere kleine aanpassingen kon vragen, dàt wist ik niet. Wil je wat meer of minder kant? Een beetje meer of minder bling? Een langere of kortere sleep? Gewoon vragen en meestal is het geen probleem voor de dames van het naaiatelier. Zo krijg je met enkele kleine veranderingetjes een unieke jurk die hélemaal op jouw lijf en stijl geschreven is. Op maat gemaakt eigenlijk 😉

’t is beslist! (Ge had toch niet gepeinsd dat ik hier een foto van de jurk zou zetten, zeker ;)) 

 

Pas als je beslist hebt, wordt de champagne bovengehaald. Dan kan je nog even vieren, kan je uitgebreid foto’s maken van je nieuwe jurk en al dromen over de grote dag.

Nu is het uitkijken naar de eerste pasbeurt. Ik ben benieuwd hoe het allemaal zal passen, en of ik de jurk dan nog altijd even mooi zal vinden! Stel je voor dat ik toch nog iets anders wil!! Gedaan met Pinterest en Say Yes To The Dress nu (allez, toch wat minder ;))! Geen extra inspiratie meer opdoen en nieuwe jurken bekijken. Gewoon vertrouwen op het gevoel dat ik in het pashokje had net voor ik dat glaasje champagne kreeg aangereikt.