Trouwperikelen III: finding the gown

Het moment waar elke vrouw naar uitkijkt van het moment dat ze die verlovingsring voor het eerst ziet: shoppen! Een trouwjurk kopen is toch iets speciaals. Je kan het niet bepaald vergelijken met een middagje kuieren op de Meir.

Voor je zoektocht naar de perfecte bruidsjurk ben je maar best goed voorbereid, naar het schijnt. Mijn voorbereiding bestond uit het bekijken van zowat elke aflevering van Say Yes To The Dress (dank u zwangerschapsverlof!). Daarnaast had ik ook een Pinterest bord vol met droomjurken verzameld. Ik hoopte ook heel hard dat de stijl die ik wou ook zou passen op mijn lijf. Anders zat ik met een probleem…

Op die manier had ik dus al iets of wat bepaald welke stijl ik wel en vooral zeker niet wilde. Dat maakte het voor de styliste bij Prima Donna in Deerlijk al gemakkelijker om een selectie te maken.
Ik ging met de dame door de rekken van de stijl die ik aangegeven had en was nog overweldigd door de hoeveelheid jurken die daarbij pasten.

Tijd om te passen! Geen gigantische entourage van vriendinnen en nichten en tantes en schoonfamilie. Enkel mijn zeer eerlijke zus en mama. Meer meningen had ik niet nodig. Zij gingen zitten met een glaasje water/wijn in de hand. Nog geen champagne, zoals je op tv wel ziet. Ik kreeg een paar zéér modieuze bruidsschoenen en mocht in mijn ondergoed in een hokje wachten op de eerste jurken.

Het eerste exemplaar zag er op de kapstok erg mooi uit. Aan mijn lijf voelde ze vooral veel zwaarder dan gedacht. Als mijn elegante zelve kwam ik met de rok opgetrokken tot onder mijn oksels uit het hokje gestrompeld en ging ik op het blok staan. Toen ik mezelf voor het eerst in een trouwjurk in de spiegel zag, verkeerde ik toch even in een kleine shock. Het was gewoon écht raar om mezelf in zoiets te zien. Oké, de jurk stond me ook helemaal niet en ik focuste enkel op mijn post-pregnancy buikje (ik was pas 4 weken daarvoor bevallen, dus plat was mijn buik nog niet). Tijd voor de volgende. Bij elke jurk die volgde, kon ik steeds beter duiden wat ik wel en niet mooi vond. Uiteindelijk heb ik een stuk of zes jurken gepast. De ene al beter dan de andere.

Hét moment waar ze het op tv telkens over hebben, heb ik niet gehad. Geen tranen met tuiten toen ik voor het eerst naar buiten kwam in mijn jurk. (Heeft iemand van jullie dat trouwens wél gehad?!) Misschien ben ik niet zo emotioneel ingesteld als het over kleren gaat. Ik had gewoon op een gegeven moment een jurk aan die gemakkelijk zat, die mooi was en die ik niet direct meer wilde uittrekken.

Ik wist ook wel dat ik niet moest verwachten dat de jurk meteen perfect zou zijn. De pasvorm moet sowieso nog naar mijn lijf gezet worden, dat had ik wel gedacht. Maar dat ik ook andere kleine aanpassingen kon vragen, dàt wist ik niet. Wil je wat meer of minder kant? Een beetje meer of minder bling? Een langere of kortere sleep? Gewoon vragen en meestal is het geen probleem voor de dames van het naaiatelier. Zo krijg je met enkele kleine veranderingetjes een unieke jurk die hélemaal op jouw lijf en stijl geschreven is. Op maat gemaakt eigenlijk 😉

’t is beslist! (Ge had toch niet gepeinsd dat ik hier een foto van de jurk zou zetten, zeker ;)) 

 

Pas als je beslist hebt, wordt de champagne bovengehaald. Dan kan je nog even vieren, kan je uitgebreid foto’s maken van je nieuwe jurk en al dromen over de grote dag.

Nu is het uitkijken naar de eerste pasbeurt. Ik ben benieuwd hoe het allemaal zal passen, en of ik de jurk dan nog altijd even mooi zal vinden! Stel je voor dat ik toch nog iets anders wil!! Gedaan met Pinterest en Say Yes To The Dress nu (allez, toch wat minder ;))! Geen extra inspiratie meer opdoen en nieuwe jurken bekijken. Gewoon vertrouwen op het gevoel dat ik in het pashokje had net voor ik dat glaasje champagne kreeg aangereikt.

In de keuken van een Superwoman

Op zoveel vlakken slaag ik er niet in om de perfecte vrouw/moeder te zijn. Mijn huis ligt er enkel spic en span bij als mijn mama is geweest. Ik loop niet rond in de nieuwste en meest modieuze kleding. Ik ga niet elke zaterdagavond cocktails sippen met mijn vriendinnen. Creatiever dan een blokkentorens bouwen ben ik niet in mijn zondagmiddagactiviteiten . Ik laat mijn oudste een uur lang Piet Piraat filmpjes bekijken als ik met een huilende jongste op mijn arm loop. Hej, we doen allemaal maar wat.

Waar ik echter wél trots op ben, is mijn gedrevenheid om elke dag een verse maaltijd op tafel te toveren. Oké, 90% van de tijd – de frietkotcultuur mag niet volledig ten onder gaan 😉 Ik ben verzot op kookboeken, probeer graag nieuwe recepten uit en ontdek graag nieuwe producten.
De strijk, de kuis, de was en de plas wil ik gerust uit handen geven. Maar het koken, dat is mijn ding. Een halfuurtje of uurtje in de keuken staan, dat is mijn dagelijkse me-time. Ook al is het vaak met een draagdoek rond mij gebonden en met één oog op de peuter in de living.
De voldoening die ik krijg van te weten dat ik een (quasi-)gezonde maaltijd op tafel zet en mijn kinderen een goede basis meegeef, maakt dat het een kleine passie van mij geworden is. Het vraagt wel wat inspanning, maar waarom een Come à Casa lasagne kopen als je er zelf één kan maken à casa?!
Je hoeft helemaal geen uren in de keuken te zwoegen op onmogelijke recepten van dieetgoeroes. Ik doe dat alleszins niet! Vers, simpel en snel. De sleutelwoorden voor een drukbezette moeder die er een erezaak van maakt om dagelijks te koken voor haar gezin.
Dit is hoe ik dat doe.
P.S. als jij nog andere tips hebt, laat maar weten in de comments, ik leer graag bij!

  • Maak een weekmenu. Echt, ik blijf dit aanraden. Eén dag in de week tijd maken om te bepalen wat je de komende 7 dagen gaat eten, bespaart je veel tijd op die andere dagen. Niet hoeven na te denken over wat je vanavond gaat eten, maar al kunnen uitkijken naar wat er gepland staat. Weg maaltijdstress. De kans dat je naar kant-en-klare maaltijden grijpt in de supermarkt of een tussenstop maakt in de frituur is dan ook veel kleiner. Win-win!
    *kleine extra voor gevorderden: als je voelt dat je wat vastgeroest zit in een ontbijt- en lunchroutine, kan je die ook opnemen in je planning, zodat je jezelf uitdaagt om hiervoor elke dag iets anders te zoeken.

  • Stem je weekmenu af op je gezinsagenda. Zo moet je geen ingewikkeld nieuw gerecht uitproberen op een avond dat je maar om 18u thuis bent en om 19u al in de yogales moet staan. Timemanagement enal…
  • Kijk bij het maken van je weekmenu wat er nog in de koelkast, diepvriezer en voorraadkast ligt. Maak je menu op basis daarvan. Zo moet je op het einde van de week geen halve krop sla weggooien omdat je vergeten was dat die daar lag.
  • Laat manlief en kinderen mee beslissen over wat er de komende week op tafel komt. Dan kunnen ze alvast uitkijken naar de dag dat hun gerechtje op het menu staat. Een activiteit voor het hele gezin, dat weekmenu opstellen 😉
  • Een handige tip voor als je zelf niet zo creatief bent in de keuken of even geen inspiratie hebt: volg foodblogs/foodies op de sociale media. Zoek diegene uit die aansluiten bij jouw goesting en haal inspiratie uit hun gerechten. Of leg een verzameling kookboeken aan, zoals ik doe 😉 Houd de recepten bij die je aanstonden, zodat je die in de toekomst nog eens kan maken. Een paar van mijn favorieten: Libelle Lekker, Sandra Bekkari, Jeroen Meus, blogster Sarah van South and Pepper of Annelies van Een Lepeltje Lekkers.

    IMG_6400

  • Als je dan toch bezig bent met gerechten te noteren, dan kan je meteen ook de benodigde ingrediënten noteren op een boodschappenlijstje. Tijd gespaard in de winkel.
  • Wil je nog meer tijd winnen, dan doe je aan online shoppen. Neen, niet bol.com, wel applicaties zoals Collect & Go! Alles vanuit je luie zetel bestellen en ophalen op een moment dat jou het beste uitkomt (bijvoorbeeld snel eens passeren na het werk). Snel en gemakkelijk! Minder verleidingen die je aandacht roepen tussen de winkelrekken: een voordeel voor je portemonnee en voor je lijn!
  • Wil je ook nog je ecologische voetafdruk in de gaten houden, dan ga je toch gewoon je producten vers bij de boer kopen! Initiatieven zoals de Buurderij zijn bedoeld om consument en lokale producent dichter bij elkaar te brengen. Afhankelijk van jouw buurt, kan je er je groenten en fruit, vlees, zuivelproducten én zelfs bier halen. Je betaalt uiteraard iets meer dan bij de gemiddelde Colruyt, maar dat moet je over hebben voor verse seizoensgroentjes en onbewerkt vlees.
     
  • Maak van je diepvriezer je nieuwe beste vriend. Ongeveer. Snijd groentjes op zondagnamiddag (of koop ze voorgesneden). Maak soep op een vrij moment en vries die in. Als je eens veel tijd hebt, kan je al volledige maaltijden klaarmaken en invriezen, handig voor als je weer eens één van die dagen hebt…

    img_6279

  • Ovenschotels en éénpansgerechten zijn altijd een goed idee. Terwijl de schotel in de oven staat, kan jij je bezighouden met je kids/huishouden/blog… Aan een eenpansgerecht heb je veel minder afwas, dus veel meer tijd voor de kids na het eten. Tenzij de afwas bij jullie een feest is voor het hele gezin. Geniet daar dan van, zou ik zeggen 😉
  • Veel gezinnen maken gebruik van de foodboxen à la Hello Fresh en Smartmat die gewoon lekker gemakkelijk aan huis geleverd worden wanneer het jou uitkomt. Ik heb die ook al geprobeerd. Niet slecht. Ik beslis toch nog liever zelf wat ik klaarmaak en het is tamelijk duur en niet altijd even duurzaam als ze beweren. Maar voor af en toe is het wel goed. Het levert je alleszins nog wat extra nieuwe gerechtjes op en hopelijk zit daar dan een winner tussen 😉

Ik ga proberen om mijn “Friday’s Food” opnieuw op te nemen en wekelijks (tweewekelijks, maandelijks – we zien wel waar ik toe kom 😉) mijn weekmenu te delen met daaruit één receptje.
Op mijn Instagram deel ik ook vaak succesgerechten, dus daar kan je ook inspiratie halen. Als je wil meedoen en jouw weekmenu of altijd-goed gerecht wil delen in de comments, zeker doen! Ik kijk er alvast naar uit! 

 

 

 

Sep zegt II

Die oudste van ons is een spraakwaterval! Iedereen staat versteld van de woordenschat en logica die dat kleine mannetje beheerst. Wij zijn het ondertussen al gewoon dat je een degelijke conversatie kan voeren met onze peuter. Al blijft het natuurlijk wel een tweejarige en vele van zijn uitingen zijn er ook naar… De grappigste/coolste/slimste/schattigste… kan ik sinds kort bijhouden in het boekje dat ik kreeg van één van Warre’s meters. Een bloemlezing…

 

img_6386

Hoe cool is die titel trouwens?! #kleinegelukjesvaneencopywriter

 

  • “De baby moet ook lachen van Sep!” Grote broer en kleine broer gaan samen op de foto. Grote broer lacht, maar de baby moet ook lachen!
  • “Pijn gedaan aan mijn kous!” Wanneer hij zijn teen gestoten heeft of iets heeft laten vallen op zijn teentjes.
  • “Eén, twee, drie, zes!” (in dezelfde orde ook: één, twee, twee, vier, negen en andere combinaties van nul tot tien)
  • “’t Is niet meer koud” over zijn melk die opgewarmd is. Neen, die is niet meer koud.
  • “’t Is de melk die lawaai maakt” als hij naar het kolfapparaat wijst.
  • “Ik zie de maan. De wolken zitten achter de wolken.” Bij heldere hemel. Want als er veel wolken zijn, zit de zon achter de wolken en zien we ze niet. We zien geen wolken, dus die zitten achter de wolken. Ah ja!
  • “Ik kan goed praten!” Hij hoort het zo vaak bij de begeleiders in de crèche of bij de grootouders, dat er wel iets van aan moet zijn zeker.
  • “Ik heb goed geklimd“- “Ja, je hebt goed geklommen” – “Neen, goed geklimd!”
  • “Ik heb goed geklommen!” – “Ja, goed zo Sep!”. “Ah neen, ik heb goed geklimd!”
  • Als het verkeerslicht op groen springt: “Ja, allemaal doorrijden!” 
  • “Oma, even wachten! Ik ga juist Tut en Nijn halen.” Hij ging dus zijn tut en knuffelkonijn halen.
  • “Ik mag Piet Piraat/Kabouter Plop/Musti… kijken!” Als hij dus zin heeft om een filmpje te zien.
  • “Neen mama/papa/oma/…, niet zingen!” alsook “Neen mama/papa/… niet dansen!” Enkel hij mag zingen en dansen. En uiteraard de artiesten die het originele liedje brengen. Zoals daar zijn: Kapitein Winokkio, Piet Piraat en de rest van de Studio 100 bende.
  • “’t is de rare muziek” over het liedje SOB van Nathaniel Rateliff. Voor alle duidelijkheid: hij is wél fan van het nummer.

At the moment

19 dagen, oftewel bijna 3 weken, is het geleden dat ik hier nog eens iets schreef.
Ik kan me het immense gemis bij jullie, mijn trouwe lezers, amper voorstellen. Mijn oprechte excuses daarvoor! Het is er gewoon nog niet van gekomen. Ik vrees ook dat de schrijfmicrobe momenteel even zoek is, net als mijn slaap trouwens… Beiden komen wel terug, hoor. Die laatste zal de eerste wel meebrengen.

Ondertussen is mijn jongste zoon al een maand oud, rockt de oudste de zindelijkheidstraining en vind ik eindelijk nog eens een minuutje tijd om te bloggen. Het wordt een kleine update van ons leven de afgelopen maand, zo zijn jullie ook weer mee 🙂

Ik lees af en toe een blog, veel te laat na publicatiedatum, waardoor reageren zelfs irrelevant wordt. Verder dan dat en Instagram/Facebook checken op mijn smartphone tijdens het voeden kom ik niet.

Ik slaap veel te weinig. Al moet ik zeggen dat er af en toe wel een goede dag/nacht tussen zit. Ze zeggen dat je als mama moet slapen wanneer je kind slaapt. Allemaal goed en wel, àls je kind slaapt natuurlijk… Wegens hevige krampen zijn er dagen dat baby Warre amper eens een kwartiertje aan een stuk kan slapen. “Gelukkig” is hij tegen ’s avonds dan zodanig uitgeput dat hij wel eens een uur of 2 – 3 doorslaapt. Als je je onderling afvraagt wat de criteria zijn om een baby een “huilbaby” te noemen, dan besef je dat er toch iets niet klopt. Hopelijk vinden we snel een oplossing. Het kindje ziet te erg af (en wij ook een beetje).

img_6270

Zo ziet 80% van mijn dag eruit… Gelukkig gaat dit uitzicht nooit vervelen! 

Ik dieet uit noodzaak. Momenteel zitten we met Warres krampen op de piste van koemelkallergie. Aangezien ik borstvoeding geef, is het niet zo simpel als gewoon een andere melk kopen. Nope, mama moet op dieet: geen koemelk en liefst ook geen – of zo weinig mogelijk – soja. Dat is dus verpakkingen lezen in de winkel, vervangingsproducten zoeken en creatief zijn in de keuken. Want als je eens begint rond te kijken, dan vind je echt overal melk in. In paprikachips, in charcuterie, … Ge houdt het niet voor mogelijk! Ik zou ook gewoon kunnen overschakelen op hypoallergene flesvoeding om het mezelf gemakkelijk te maken, maar dat wil ik niet. Ik ben dus gemotiveerd en ik vind het diëten niet eens zo lastig. Gelukkig zijn er genoeg (zij het veelal duurdere) alternatieven.

We plannen onze bruiloft. Jep, nu de zwangerschap en de bevalling achter de rug zijn, wordt het hoog tijd dat we concrete plannen maken voor ons trouwfeest deze zomer. Het schiet al goed op! We hebben een fotografe! We hebben deze week een afspraak met een traiteur/decorateur. En ik heb mijn kleed gevonden! Absoluut niet in “Say Yes To The Dress” stijl. Geen over-the-top jurken. Geen groot gevolg waarin iedereen zijn mening moet hebben. Geen drama. Geen tranen. Wél champagne 🙂

img_6288

Ik laat los. De controlefreak in mezelf had het er bij Sep moeilijk mee om hulp te vragen. Ik moest en zou het alleen kunnen. Zeker met zo een gemakkelijk kind! Andere vrouwen doen dat toch ook! Nu verwelkom ik echter alle hulp die ik kan krijgen. Ik word meer nerveus van een rommelig huis en een veel te hoge berg strijk dan van het idee dat een ander dit voor mij verhelpt. Het idee van “ik moet dat alleen kunnen” heb ik losgelaten. De controle laat ik – deels – los. Hoe flink van mij! Op maandag helpt mijn mama met de kindjes en het huishouden en op vrijdag geniet ik van 4 uurtjes kraamzorg. Terwijl ik dus met een krijsende baby op mijn arm zit, zorgt de kraamhulp ervoor dat de strijk gedaan is en dat we weer een hele lading soep in de diepvriezer kunnen steken. Tussen de voedingen door past zij op Warre, zodat ik uitgebreid kan douchen. Of slapen! De hemel!

 

img_6279

Lekkere soep van de kraamverzorgende 🙂

We maken tijd voor date-night. Met twee kindjes, waarvan één pasgeboren én met frequente, hevige huilbuien, ga je je gemakkelijk opsluiten in je cocon. Ik merk dat ik gelukkiger ben als ik af en toe even weg kan van tussen die 4 muren. Onze relatie heeft het ook nodig. Het lief werkt opnieuw 6 dagen op 7. Wanneer hij thuiskomt verdelen we de kinderen: hij steekt Sep in bed terwijl ik met Warre op de arm voorkom dat het avondeten aanbrandt. Na de afwas (als we er al zin in hebben) crashen we samen in de zetel. Hij vaak nog met de laptop op zijn schoot voor wat administratie. Ik met kleine oogjes kijkend naar niet al te hoogstaande televisie. Vorige week gingen we er dus op uit naar Brussel. Eten bij Nüetnigenough en daarna concertje van UB40 in de AB. Wat heb je meer nodig dan een overheerlijke stoemp, een lekker biertje en wat chille reggae beats? We waren om 23u30 thuis en compleet uitgeteld, maar het had ons zoveel deugd gedaan!

img_6261

Kitsch in het toilet bij Nüetnigenough. Gotta love this! 

Zoals je ook ziet in mijn Instagramfeed, erg bruisend is mijn leven momenteel niet. Ik probeer te genieten van mijn gezinnetje. Ik breng de dagen door op de zetel, met een baby aan mijn borst of snikkend op mijn arm. Al de rest moet tussendoor gebeuren. Deze post is bijvoorbeeld in 4 keer geschreven en de afwas van gisteren moet maar even wachten.
Het voelt alsof de dagen voorbij vliegen, ook al doe ik bijna niets! Ik kan niet geloven dat ik al aan de helft van mijn moederschapsrust ben. Begin april moet ik mijn kleine mannetje achterlaten in de opvang en ga ik opnieuw aan het werk. Dat kan ik me nu nog niet voorstellen…

 

En toen waren we met vier…

Op dinsdag 10 januari blogde ik over de kwelling van het wachten als je je kindje niet op de “afgesproken” datum op de wereld zet.

Wat ik er niet bij vertelde, was dat ik die ochtend al in het ziekenhuis had gestaan. Ik had de maandagavond weeën gekregen en hoewel ze op dinsdagochtend weer minder erg waren, ging ik toch binnen. De monitor tekende een mooie platte lijn. Niks. Geen weeën. Zelfs geen krampje. Wel een erg beweeglijke baby.

Diezelfde dinsdag, rond 13u30, voelde ik weer lichte weeën opkomen. Deze keer gingen ze mij niet liggen hebben! Ik wachtte af. Ik verwittigde het lief nog niet. De teleurstelling alleen al als het weer vals alarm zou blijken te zijn…

Deze keer verminderden ze echter niet.
Op woensdagochtend brachten we Sep naar de crèche en reden we door naar de materniteit.
Jep, de weeën en de ontsluiting waren op gang gekomen. Nu ja, ik zat aan 2 cm (dat was toch al 2 cm meer dan ik bij Sep ooit gehad heb).
De weeën werden heviger en namen weer af. De vroedvrouwen en gynaecoloog van wacht twijfelden of ze mij terug naar huis zouden sturen of niet.
Rond de middag zaten we aan de volle 3 cm. De weeën werden weer heviger.
Blijven dan maar!

Voor het lief moet dit een saaie dag geweest zijn: een beetje lezen, een beetje door het ziekenhuis wandelen met een lief dat om de 5 minuten stopte om tegen een muur steunend te puffen. De nacht brak aan. Slapen deden we niet. Ik niet door de contracties, hij niet door mijn gepuf.
De vroedvrouwen kregen de opdracht om zeker niets te forceren of “in gang te steken”. Op vraag van de patiënt laten we de natuur haar gang gaan (voor zover medisch verantwoord uiteraard). Mijn gynaecologe heeft echt naar mij geluisterd!

Om 3u begeleidde de vroedvrouw mij naar het relaxatiebad. Hemels! Het warme water. De jets die de pijn toch voor het eerste halfuur hielpen opvangen.
Twee uur later was ik het bad beu. Ik ging nog even wandelen. Dan gaat het misschien wat meer vooruit.

En o ja hoor! Het hielp. Mijn water brak spontaan. Hoe cool is dat! Geen inductie nodig gehad. Boojah!

Tegen 6u ’s morgens kan ik niet meer. Het heeft al te lang geduurd. Ik ben te vermoeid en wie weet hoe lang het nog zal duren. Met een bang hartje vraag ik een epidurale. De anesthesist is verbazend grappig voor iemand die pas uit zijn bed gebeld is, maar ik denk alleen maar: “zorg gewoon da ge goed steekt en dat het werkt!”
“Yes, 6 – 1 voor mij!” vergelijkt de anesthesist zich even later met zijn collega die er zich twee jaar geleden aan waagde. De naald zit juist. Ik voel de warmte die je moet voelen. Ik voel mijn achterste in slaap vallen.
Ik, die zo hard controle wil bewaren over alles, word gelukkig van het feit dat ik niets meer voel en dat mijn linkerbeen zelfs lam is.

Met de verdoving kan ik de komende uren met gemak aan. Het lief en ik kunnen zelfs nog even slapen. Stel je voor!

Ondertussen doet mijn lijf verder wat het moet doen. De weeën worden netjes gemonitord en de laatste 4 cm ontsluiting volgen elkaar relatief snel op.

Rond 10u stelt de vroedvrouw voor dat we eens gaan “oefenen” voor het persen, het kindje is er klaar voor. Ze zet de verdoving af, zodat ik de weeën lichtjes kan beginnen te voelen. Nu ja, het is eerder gokken van “ah, ik denk dat ik precies iets voel, ik zal maar persen”. Dat lukt aardig.

De gynaecoloog wordt erbij gehaald. “Hola, precies al goed bezig, zie ik!”.

10 minuten later ligt onze zoon op mijn borst. Het lief knipt de navelstreng door. Ik voel de traantjes opwellen.

img_5999

De verwondering dat wij dit gedaan hebben is zo groot dat ik mezelf toelaat te aanvaarden dat ik een epidurale vroeg. Ok, het is niet hélemaal gegaan zoals ik het had gewild. Want dan had ik het aangekund zonder verdoving. Maar hej, 36 lange uren na die eerste wee had ik het wel gehad… En hej, ik heb dat wezentje wel nog altijd zélf uit mijn lijf geduwd! Ik heb mijn zoon zien geboren worden. Ik heb geen twee uur moeten wachten om een proper gewassen kind in mijn handen te krijgen. Ik kreeg een slijmerig, gerimpeld, huilend wezentje aangereikt dat nog met zijn levenslijn aan mij vast hing.

Dat gevoel van trots en gelukzaligheid overvalt mij ook nu – 16 dagen later – nog af en toe als ik met mijn jongste spruit op mijn borst in de zetel lig.

Warre is er. We did it!

Superwoman playing the waiting game … again …

“Je bent zeker dat we in eerste instantie gewoon een natuurlijke, spontane bevalling willen afwachten, hé?”

Zeker vijf keer stelde de gynaecologe mij die vraag op mijn laatste afspraak bij haar. Op 5 januari. Dat was 3 dagen na de uitgerekende bevallingsdatum.

Het lief en ik zijn gedecideerd. We blijven hopen op een “gewone” bevalling. De weeën die opkomen en erger worden. Oma bellen om Sep op te halen. Naar het ziekenhuis rijden. En bevallen in een verloskamer. Niet in een operatiekwartier.

Uiteraard hebben we een plan b. Maar we blijven eerst nog even afwachten. Tot de deadline die de gynaecologe vooropgesteld heeft. En in tussentijd om de 2 dagen aan de monitor.

Voor een notoire controlefreak/planner/overdenker is dit afwachten een echte kwelling!
Elke dag zonder wee is een dag dichter bij de poging tot inductie. En als ik daaraan denk, denk ik meteen aan een mislukte inductie en een keizersnede die zich opdringt. En aan een epidurale die niet werkt. En aan alweer een kind krijgen zonder “zelf te bevallen”.

Elke dag van wachten is een mentale marteling. Ik hou mezelf bezig met het uitkuisen van kasten. Mijn wasmand was nog nooit zo leeg. Ik heb in het afgelopen halfjaar niet zoveel zelf gestreken als in de afgelopen week. Mijn huis ligt er netjes bij. De reeks onbekeken films op mijn digibox is al een pak korter. Mijn middagdutjes duren soms twee uur.
Het lief gaat nog elke dag werken. Maar ook hij past zijn planning aan in functie van “wat als ze belt”.

img_5971

Elke keer als je naar het ziekenhuis gaat voor de monitor, is er een kleine hoop. Je weet perfect dat er niets is om op te hopen als je zelf nog niets voelt, maar toch. Je hoopt dat ze bij het inwendig onderzoek toch merken dat je al een paar centimeter ontsluiting hebt. Of dat de weeën toch plots opkomen.
Je weet dat je eigenlijk niet moet mag hopen. En toch doen we het blijkbaar wel. Want na elke monitorsessie ben ik (en het lief ook op de dagen dat hij meegaat) teleurgesteld. De rest van de namiddag ben ik niet te genieten.

Zelfs Sep moet het ontgelden. Ik ben minder geïnteresseerd in zijn enthousiasme als hij een puzzel maakt. Ik ben sneller geïrriteerd als hij een driftbui heeft. Ik ben allesbehalve de ideale mama. En dat op een moment dat hij mij juist meer nodig heeft. Want het mannetje voelt écht aan dat er iets aan het veranderen is. Hij vraagt nu zoveel naar mij. Naar een “dikke zjoen” of een knuffel. Ik geniet wel van zijn knuffels. Ze doen ons beiden goed.

Ook op je relatie zet dit behoorlijk wat druk. Je kent dat wel, “the elephant in the room”… Als je beiden down loopt, is dat ook niet echt bevorderlijk voor de sfeer. Niet dat we veel ruziën, integendeel. Er is net minder communicatie. Je wil het onderwerp ontwijken, want het zorgt alleen maar voor stress. In mijn leven is er verder echter niets noemenswaardig aan de gang, dus andere onderwerpen vinden is moeilijk. We weten en zeggen wel dat ook dit voorbijgaat en dat we dit samen kunnen doorstaan. We hebben het al eens gedaan. We kunnen dit. En het geschenk dat we sowieso gaan krijgen, is een motivator.

Maar toch… Het is lastiger dan je zou denken. Het put je mentaal uit.

En toch… toch wil ik afwachten. Toch wil ik niet meteen overgaan tot inleiding of keizersnede. Zo moet ik me niet de rest van mijn leven afvragen: “wat als we toch gewacht hadden? Was hij dan vanzelf gekomen en had ik dan toch eens een échte bevalling meegemaakt?”

Voornemens, welke voornemens?

Eerst en vooral een gelukkig 2017 aan jullie allen! Hopelijk verliepen de feestdagen zoals je gehoopt had en wordt het nieuwe jaar er één zoals je wenst.

Ah, weer een nieuw jaar zeg. Terugkijken op het afgelopen jaar. Met goede herinneringen, maar ook dingen die je toch liever anders had gezien of die je hoopt te veranderen in het komende jaar. Op persoonlijk vlak. Op maatschappelijk vlak. Getuige de vele eindejaarslijstjes. Getuige ook de goede voornemens die over 3 weken alweer vergeten zijn.

Ik deed hier op de blog even mee aan dat terugblikken, op persoonlijk vlak dan toch. Met vooruitkijken was ik niet erg bezig. Voor wie het al vergeten was: de komst van onze tweede spruit was voorzien voor gisteren 02/01/2017. Ik was de afgelopen weken dus vooral bezig met afwachten en babystuff in orde brengen. Tijdens de feestdagen hield ik ook een beetje een digitale detox (laten we eens een modewoord gebruiken). Niet bewust hoor. Ik was er gewoon niet mee bezig. Ik had andere zaken aan mijn hoofd. Ik maakte niet erg veel foto’s. Ik genoot gewoon van de momenten. Of ik zat met mijn hoofd meer bij mijn babybump dan ergens anders, waardoor ik nergens écht van genoot. Kan ook.

De goede observator heeft ondertussen ook al door dat de baby nog altijd veilig en wel in mijn baarmoeder vertoeft en zijn weg naar de buitenwereld nog niet gevonden heeft. Ja, de schrik voor een herhaling van hetzelfde scenario als vorige keer wordt groter… Maar laten we daar even niet aan denken.

Vandaag is ook de eerste dag na de kerstvakantie van de crèche. Sep is dus opnieuw bij zijn vriendjes en vriendinnetjes. Het lief is aan het werk. Ik zit voor het eerst in 2 weken op mijn gemak thuis. Straks één (of twee) van de vele opgenomen kerstfilms bekijken en lekker niksen. Met een peuter die eerst thuis was wegens ziekte en dan wegens vakantie, is dat er niet echt van gekomen. Dat ga ik nu dus nog vlug even doen voor de baby er is.

Ook blogs lezen, daarvoor heb ik nu ook wat tijd. Eindelijk! Als je nu dus een reactie krijgt van mij op een post van een week geleden, zie je wel dat ik ze nog altijd lees! Alleen met een beetje vertraging 😉

Wat mijn vooruitzichten op 2017 betreft, heb ik nog niet al te veel concrete plannen gemaakt. Aan voornemens doe ik niet mee. Ik maak het hele jaar door goede voornemens en zet die dan ook meteen om in daden. Of dat nu op 1 januari is of op 16 mei, dat maakt niet uit.

Wel weet ik al dat ik blij ben dat Adriene opnieuw een yoga-challenge gestart is met het nieuwe jaar. Ik heb me alvast ingeschreven en houd al haar mailtjes en video’s bij om er na de bevalling opnieuw in te vliegen.
Verder staat er ook nog een trouwfeest op de planning, dus daarvoor zal ik ook nog genoeg te regelen hebben. En meteen ook nog een extra reden om zeker weer te bewegen na de bevalling 😉
Momenteel kijk ik vooral uit naar de komst van onze kleine man en zal de rest van het jaar goed gevuld zijn met het uitzoeken hoe ik ervoor zorg dat een huishouden met twee kinders niet volledig vierkant draait. Daar zal weer veel hulp van (schoon-)mama aan te pas komen, waarvoor ik nu al dankbaar ben!
O ja, ik hoop dat ik tussendoor ook nog een beetje kan lezen. 2016 was vooral het jaar van de non-fictie bij mij (Shoot in een poging meer uit mijn foto’s te halen, Life on Sneakers dat mij toch meer deed dan verwacht, Marie Kondo die mij even inspireerde, …) . Maar nu ligt Cécile van Ish al een maand op mijn nachtkastje en wil ik Het Smelt eens lenen van mijn schoonzus. Er zijn ook zoveel bloggers met goeie tips en mijn boekenkast staat vol met ongelezen pareltjes. Het komt er alleen niet van. Ik weet niet of dat in 2017 beter zal zijn. We zien wel zeker 🙂
Voor deze blog wil ik nu eindelijk eens overschakelen op mijn eigen domein (een .be – het staat al klaar en alles, alleen nog de laatste details en het omschakelen zelf hé, een beetje faalangst/plankenkoorts denk ik…).

2017 wordt vooral het jaar van “we zien wel”, denk ik. Er zijn zoveel dingen die ik eigenlijk al in 2016 had willen doen en die ik nu doorschuif naar 2017 wegens “life got in the way”.
We zullen wel zien hoe het loopt, hé. Jullie zullen het sowieso hier kunnen blijven volgen!