Knutselweekend

Een tijdje geleden heeft onze zoon de bordverf-keukendeur ontdekt en de vele mogelijkheden die deze biedt in combinatie met een krijtje.

img_4981

De zon moest papa tekenen als voorbeeld. Sep zijn imitatie is prachtig!

“Teke doen” was voor ons de hint om de man een krijtje te geven en hem zich 5 minuten te laten uitleven op de deur.

Enige probleem was dat zijn tekeningen soms al eens wat grotere proporties durfden aan te nemen, waardoor er geen plaats meer was voor onze boodschappenlijst.

Tijd om een oplossing te vinden dus!

Toeval wil nu dat er in onze garage nog een Ikea-tafeltje op overschot stond, met daarnaast een restje van de bordverf. De som was snel gemaakt. Drie lagen verf later kreeg onze zoon zijn eigen tafeltje waarop hij kan knutselen en tekenen zoveel als hij wil. Zowel met krijtjes op de tafel zelf als met potloden in een boekje (al moet hij nog een beetje oefenen op dat onderscheid).

Onze man is alvast fan. En ik ben blij dat ik op zo een simpel (en gratis!) idee kwam! Het extra stof neem ik neemt onze Zulma er graag bij.

img_5226

What’s in a name…

Ah, de zoektocht naar een naam!

Bij Sep waren we het snel eens over 3 namen. Toen ik amper een maand of 3 zwanger was, zaten we bij mijn ouders in de living terwijl mijn papa naar de koers keek op tv. We hoorden de naam Sep Van Marcke voorbijkomen en ik keek het lief veelbetekenend aan. Hé, dat is nog wel een leuke naam, die komt op onze lijst. 2 maanden later was onze lijst gereduceerd tot 3 namen. Twee weken later, na onze laatste zomervakantie als kinderloos koppel, hadden we ook de andere twee namen geschrapt.
Sep was het. Een korte, simpele naam, maar toch niet alledaags. Zo hadden we het gewild. De reacties bij de geboorte waren positief. Velen hadden het nog nooit gehoord, maar vonden het echt een mooie naam. Anderen bleven het maar fout zeggen (Seppe – neen, Sep – Ah, zonder pe? – ja!). Een paar herkenden de naam (hé, dat komt van die coureur! Is hij daarnaar vernoemd? – Ja, we haalden daar onze inspiratie, maar neen, niet specifiek naar hem vernoemd).
Ik ben echt heel tevreden met de naam van onze eerste zoon. Ik denk dat we daarmee echt een homerun hebben geslagen.

 

whats-in-a-name-shakespeare

 

Maar hoe moet dat nu met die tweede naam? Alweer een jongen. We hebben de perfecte jongensnaam al! We moeten nu een naam vinden die erbij past. Een naam die ik even mooi vind. Een naam die het lief even mooi vind. Een naam die ook past bij de achternaam. De twee namen die in onze top 3 voor Sep stonden, vinden we precies toch niet echt goed meer. We zijn al op een andere naam uit onze oorspronkelijke lijst gebotst. Ook een mooie naam. Voor het lief is het eigenlijk al een uitgemaakte zaak. Ik blijf twijfelen. Past het wel goed genoeg bij Sep? Ik vind het schriftbeeld precies toch niet zo mooi als dat van Sep (nog iemand die daarop let bij het zoeken van een naam, of ben ik de enige?). Ik blijf het idee hebben dat er ergens nog een betere naam moet zijn. Dat we er weer toevallig op zullen komen, zoals de eerste keer.

We zitten ondertussen al aan week 25 en ik begin nog niet te panikeren, maar in mijn hoofd hebben we toch niet zoveel tijd meer… Ik weet het, mensen die het geslacht niet weten, weten de naam ook niet voordat het kindje er is. Er zijn ook zoveel mensen die nog geen naam hebben op het moment dat de bevalling aanvangt. Maar zo zit ik niet in elkaar. Ik wil de naam weten voor ik het ontwerp van mijn kaartjes afwerk. Gelukkig zit ik op dat vlak ook nog niet echt op schema, dus ik heb nog wat tijd…

 

 

 

Trouwperikelen II – De locatie

Oké, wat betreft de wedding planner, zijn we er zo goed als uit geraakt, denk ik. Ik had gemaild naar MamaExpert/wedding planner Nele. Gewoon, om eens te luisteren wat zo iemand voor ons zou kunnen betekenen. Het lief zijn reactie na ons verkennend Skype-gesprek: “ge ziet dat die madam weet waarover ze praat.”

Ik weet niet of alle Vlaamse wedding planners op dezelfde manier werken, maar Nele voldoet alvast niet aan het plaatje van de allesoverheersende en allesbeslissende organisator uit de gemiddelde Amerikaanse romcom. Neen, zij laat het aan ons over om te beslissen waarvoor we haar hulp inschakelen. Ze heeft verschillende pakketten gaande van enkel ceremoniemeester tot een volledig uitgewerkte huwelijksdag. Wij zouden waarschijnlijk voor een tussenoptie gaan. We moeten de details wel nog vastleggen. Meer daarover later dus.

Voor je kan beginnen met het draaiboek (het eerste woord uit Nele’s vakjargon dat we geleerd hebben), moet je 3 zaken vastleggen.

  • Datum
  • Locatie
  • Gastenlijst

Onze gastenlijst was tamelijk snel gemaakt: we hadden nog een lijst van toen we anderhalf jaar geleden een babyborrel hielden. We moesten alleen even van ons hart een steen maken bij het schrappen van ongeveer een derde van die lijst. We willen ons trouwfeest immers bewust klein houden en nodigen enkel dichte familie en vrienden uit. Nog enkele kleine twijfelgevalletjes, maar we kunnen al een ongeveer aantal zeggen.

IMG_1817

Dé droom komt al ietsje dichterbij… 

Als tweede was er de locatie.
Daar had ik zoveel schrik voor. Ik had een ideaalbeeld, maar ik was bang dat ik dat na weken van zoeken en teleurstellingen zou moeten laten varen voor een meer mainstream optie.
Gelukkig heeft mijn lief wel wat connecties hier en daar. Wij dus op een gewone dinsdagavond naar zo een connectie. Ergens in de Westhoek, begot (alvast sorry aan zowat 80% van de genodigden voor de afstand…).
Ik had niet veel goede hoop dat het van de eerste keer raak zou zijn. Welke gewone particulier stelt een deel van zijn domein ter beschikking voor een huwelijksfeest?! En welke gewone particulier heeft überhaupt een domein dat hiervoor kan dienen?! En een domein waar ik graag “ja” zou willen zeggen?!
Wel, hij dus…
Wij vroegen. Hij zei ja. Heel enthousiast zelfs!
Zijn vrouw zei ook ja (héél belangrijk)!
Zijn zoon vond het ook goed. Die had zelfs hetzelfde idee opgevat voor mocht hij ooit beslissen te trouwen. Wij mogen proefkonijnen spelen😉
Location hunt zit er dus op.
Optie één was meteen de goede. Waarschijnlijk voor het eerst in de huwelijksplanninggeschiedenis? Voorteken? Goed/slecht? (Nu niet gaan twijfelen, Delphine! Je zal dat nog genoeg doen de komende maanden…)

Nu de exacte datum vastleggen. We hebben al een ongeveer periode besproken met meneer Westhoek, nu nog de agenda’s van onze ouders en zussen erbij halen (ajaj, vooral voor die laatste…).

Zot zeg, zo wordt het met elke stap een beetje échter, die bruiloft van ons…

Oh… weer een jongen?!

“Proficiat zeg, opnieuw zwanger! Leuk! En weet je al wat het gaat worden? Hoop je niet op een meisje nu? Je hebt al een jongetje hé.”

De zinnen die ik het vaakst hoorde toen ik de wereld pas liet kennismaken met ons grote nieuws.
Het politiek correcte antwoord zou geweest zijn: “het maakt me eigenlijk niet uit, zolang het kindje maar gezond is.”
Maar als we zwanger zijn, doen we niet aan politiek correct. Want ja, ik hoopte wel een beetje (veel) op een meisje. Ik had al een hele waslijst met meisjesnamen en nog geen voor jongens. Ik keek op webshops steeds vaker naar leuke meisjeskleren.
Ja hoor, niet zo heel stiekem wou ik dat het enorme verschil in zwangerschapsverschijnselen een verschil in het geslacht van de baby betekende.
Hoe meer mensen me dan ook die vraag stelden en hoe vaker ik die wens herhaalde – mét eraan toevoegend “maar eigenlijk maakt het niet uit, als het maar gezond is” – hoe groter mijn wens werd.

Daar was dan hét grote moment. De echo bij de gynaecoloog. De algemene check-up was achter de rug. Alles oké met de baby. Toch al een eerste geruststelling. Ook zij stelde mij de vraag die ik de afgelopen weken al zo vaak politiek incorrect eerlijk beantwoord had.

“We zullen eens zien hé.”

Lang moest ze niet zoeken. Ze zag al snel dat daar iets tussen de beentjes hing dat er bij meisjes niet hangt. Het wordt een jongen!

Slik.

Jep, ik had het even moeilijk. Het was wennen. Dat geef ik toe. Het is zoals toen je als kind hoopte op een Hawaï Barbie, maar een kapster Barbie kreeg van de Sint. Een Barbiepop is een Barbiepop. Ze zijn allemaal hetzelfde en als je haar maar kan coifferen en aankleden zoals je met al je Barbiepoppen doet, maakt het eigenlijk niet uit of ze een hoelarokje of een kappersschort aanheeft op het moment dat je het inpakpapier losscheurt.

Nu maakt het uiteraard helemaal niet meer uit dat we een tweede zoontje krijgen. Ik word een jongensmama! Naar het schijnt is dat de max! Enige vrouw in huis. Op handen gedragen door jouw mannen.
Het wordt ook gemakkelijk met de kleertjes en het speelgoed! Besparen! Al heb ik wel al medelijden met baby 2 die alle afdankertjes zal moeten dragen. Gelukkig zijn baby’s niet al te kieskeurig op dat vlak🙂

boys mom

Soms knaagt het nog een beetje dat ik geen dochter zal hebben.

“Maar ja, misschien is je derde dan een meisje, hé…”

Ja, hallo! Eerst zien hoe deze zwangerschap/bevalling verloopt en hoe goed ik het moederschap met 2 kinderen aankan… En dan nog, zelfs als we voor een derde zouden gaan, dan is het om 3 kinderen te hebben, niet om nog een meisje te hebben.

Ik ben al gewend aan het idee. De (over)grootouders, tantes en nonkel ook al. Dat is wat telt.

En daarbij, wie zegt er dat je een Ken niet even leuk kan coifferen en aankleden als een Barbie?

“Zolang je onze zoon maar niet in jurkjes steekt”, zie ik het lief bedenkelijk mompelen…

 

The little things

De vakantie zit er alweer op. Back to work. Back to school. In de rat race van alledag lijken de geneugten van vakantie soms zo ver weg. De volgende pauze lijkt nog zo ver weg. De dagen worden korter (maar lijken soms langer…). De temperaturen zullen gauw weer dalen. De barbecuesets en tuinstoelen worden binnenkort weer naar het tuinhuis verbannen. Tijdens een momentje van dagdromen achter je computer duiken de herinneringen aan de zwoele zomeravonden in een ver of dichtbij land weer op. Maar even snel zijn ze weer weg bij de pling van een binnenkomende e-mail.

 

Op de momenten dat je vreest af te dwalen in een melancholische bui en de wereld wat grauwer lijkt dan hij is, dan moet je bedenken:

enjoy the little things

Hier zijn een paar van mijn kleine gelukjes:

  • Opstaan en een propere keuken zien omdat we de avond ervoor de tijd genomen hebben om de afwas te doen.
  • Op het werk toekomen en dat ene perfecte plekje in de schaduw vrij zien.
  • Het lief dat op tijd thuis is om Sep in bed te steken en toevallig hun bedtijdritueeltje horen door de babyfoon beneden.
  • Sep die spontaan en met een grote glimlach herhaalt wat ik zonet zei zonder dat ik doorhad dat hij het hoorde. Dat kind zijn woordenschat is gigantisch voor een 21-maander!
  • Een supercool en handig gratis staaltje bij de Collect & Go afhaling.
  • Schrik hebben dat je weer niets zal hebben om aan te trekken omdat die ene broek nog in de was zit, maar dan beseffen dat je die broek eergisteren al terug in de kast gehangen hebt. (Neen, ik ben nog altijd niet zo’n supergeorganiseerde moeder die ieders kleren ’s avonds klaarlegt. Ooit wel. Misschien.)
  • Op exact hetzelfde moment exact hetzelfde denken als het lief.
  • Een lang vergeten gerecht klaarmaken en beseffen dat dit eigenlijk wel heel lekker is.
  • Het mama en Sep-momentje wanneer hij ’s avonds op mijn schoot zijn flesje drinkt.
  • De kaaskroketten bij Frituur ’t Bolleke in Anzegem (recent ontdekt – ik ben nogal een moeilijke op vlak van kaaskroketten, maar deze zijn echt lekker. Je vergeet bijna dat ze niet zo erg goed zijn voor de gezondheid en de lijn…).
  • Nu we toch de ongezonde toer opgaan: donuts met roze glazuur. Ik sta mezelf toe er ongeveer 4 keer per jaar één te eten en dan kan ik er zo van genieten!!
  • Maar ook: die eerste slokken ijskoud water op een warme dag.
  • Toevallig een even aantal tomaatjes in een potje hebben.
  • Sep die spontaan “musjiek” roept en begint te dansen als “I need never get old” op de radio komt, zijn huidige lievelingsliedje.

 

Zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan. Maar ik lees vooral ook graag wat enkele van jullie kleine gelukjes zijn! 

Onze week, onze foto’s

Onze week “eindigt” vroeg. ’t Is te zeggen, ons weekend begint vroeg. Van morgen tot zondag zitten wij aan de rand van het zwembad ergens in de buurt van Nice.

Maar de afgelopen week was goed gevuld en niet zonder incidenten. En uiteraard met beeld.

  1. Springkastelen op WoodstockWoodstock vond zo een 50 jaar geleden plaats, I know. Maar sinds een jaar of 6 wordt er ergens in de Materse velden een eerbetoon gehouden aan het festival van love and freedom. Wat klein begon met een groot tuinfeest met een 100-tal Materse/Oudenaardse vrienden, groeide uit tot een klein festival met de afgelopen jaren telkens zo een 300 à 400 bezoekers van alle leeftijden en alle pluimage. Voor de jongsten staan er 2 springkastelen, voor de ouderen is er muziek van lokale en minder lokale bands. Vroeger – toen we nog jong en kinderloos waren – bleven we voor het afsluitende kampvuur en overnachtten we in een tent op de weide. Nu namen we onze zoon mee voor een namiddagje springkasteel, gezelligheid, braadworsten en muziek.
  1. Lompe mamaProcessed with VSCO with t1 presetOp zondag gingen we op babybezoek bij mijn neef en zijn vriendin. Een gezellige namiddag die helaas in mineur eindigde. Bij het buitengaan was onze Fien weer eens meer bezig met babbelen dan met opletten. Het trapje had ik niet gezien. Ik maakte dan maar van dichtbij kennis met het terras. Gevolg: geschaafde knie, vinger en kin (yeah right, alsof ik daarvan een foto zou posten, keep on dreaming 😉). Erger gevolg: buil op het hoofd en schaafwondjes aan het hand bij Sep. Want ja, Sep had mijn hand vast en deelde in de val. Gelukkig viel het allemaal goed mee en waren we meteen in goede handen bij de vriendin van de neef, die verpleegster is.Omdat ik op maandag toch onrustwekkend weinig beweging voelde in mijn buik (tegenover de dagen ervoor), besloot ik op dinsdag naar de materniteit te gaan voor een checkup. Alles in orde met de baby en de mama, dus ik kan met een gerust hart op reis vertrekken. O ja, uiteraard was de baby dan dinsdagavond extreem beweeglijk – compensatie?
  2. Onze mecanicienIMG_5012Als de papa op een doordeweekse avond al eens op tijd thuis is, dan is dat de uitgelezen kans om één van zijn klusjes van zijn ellenlange lijst te schrappen. Deze week was dat een kleine reparatie aan de grasmaaier. Sep keek en zag dat papa toch wat hulp kon gebruiken…
  3. Naar de bibIMG_5020Het is ongeveer een maand geleden dat Sep en ik voor het eerst een stap zetten in de plaatselijke bibliotheek (“biejotee”). Het eerste boekje dat we uitleenden was alvast een voltreffer. Ik had dus schrik dat Sep het niet wou teruggeven. Ongegronde schrik. Het terugbrengen ging zonder problemen en de zoektocht naar een nieuw exemplaar om mee te nemen was een groot plezier. Een hele reeks boeken haalde hij uit het rek, bladerde hij door en plaatste hij terug voor hij een nieuw boekje uitzocht. Uiteindelijk kon hij zijn stapel reduceren tot één boek dat mee mocht naar huis. Onze jongeman stond er ook op het boek (dat bijna even groot was als hijzelf) zélf te dragen tot aan de auto. Neen, mama mocht het niet in de zak steken.

 

Zo zo, de eerste helft van de week zit erop voor ons. Nu begint ons weekend, waarin we waarschijnlijk minder gaan doen, maar toch meer foto’s gaan maken. Genieten van de zon, het zwembad en elkaar. Much needed!! Daarna ben ik terug met – oh cliché – opgeladen batterijen! 

Trouwperikelen – wedding planner or not?

We zouden het misschien vergeten tussen alle babypraat door, maar het lief en ik zijn ook nog verloofd! We hebben eindelijk beslist dat we graag volgend jaar rond deze tijd willen trouwen (8 maanden om het babyvet kwijt te geraken, moet lukken, toch? :)). Dat geeft ons nog een jaar om alles te plannen.


We kunnen er dus aan beginnen!

We hebben alvast een goed gevuld Pinterest bord met véél ideeën. We hadden dit jaar al 7 trouwfeesten, dus we hebben al kunnen stelen met onze ogen. Maar we weten vooral ook heel goed wat we NIET willen.

We hebben al een eerste versie van de gastenlijst, die we bewust zo beperkt mogelijk houden (wat niet gemakkelijk is als je al aan 83 man komt met dichte familie alleen…). We kunnen dus beginnen te zoeken naar locaties.

Aha! Eerste hindernis. Ik wil voor niets minder gaan dan de droom. Maar de droom is moeilijk te bereiken. Des te meer omdat de droom zich buiten afspeelt en we nog altijd in België wonen, dus er altijd een back-up plan voorhanden moet zijn.

Bij die hele droom komt ook enorm veel voorbereiding kijken wat betreft aankleding. Daarom kwamen we op de vraag of we een wedding planner zouden inhuren of niet. Wie “wedding planner” zegt, zegt “veel geld”. Maar ook “controle afgeven”. Anderzijds zeg je daarmee ook “meer opties” of “ervaring” en “uitgebreid netwerk”…

De controlefreak in mij wil alles zelf doen, maar er zijn gewoon enkele zaken die ik misschien graag aan een professional overlaat, omdat die mensen daar nu eenmaal beter in zijn. Een beetje zoals een brouwer die mij vraagt om de teksten voor zijn website te schrijven. Iets met schoenmakers en leesten enzo.

Enerzijds zouden we zelf ook wel iets moois kunnen organiseren (ik heb wel énige ervaring op dat vlak). Maar anderzijds zou ik me misschien altijd afvragen of het niet nóg mooier had kunnen zijn met wat extra hulp. Een kijkje in de kronieken van een eeuwige twijfelaar…

We gaan sowieso eens met een wedding planner praten. Het kan alvast geen kwaad om wat informatie in te winnen. Al weet ik niet of dat de keuze gemakkelijker zal maken. We zien wel…

Daarom mijn vraag aan jullie: al wie ervaring heeft met het voorbereiden van een huwelijksfeest, laat van u horen! Hebben jullie met een wedding planner gewerkt? Wat waren jullie bevindingen?