At the moment

19 dagen, oftewel bijna 3 weken, is het geleden dat ik hier nog eens iets schreef.
Ik kan me het immense gemis bij jullie, mijn trouwe lezers, amper voorstellen. Mijn oprechte excuses daarvoor! Het is er gewoon nog niet van gekomen. Ik vrees ook dat de schrijfmicrobe momenteel even zoek is, net als mijn slaap trouwens… Beiden komen wel terug, hoor. Die laatste zal de eerste wel meebrengen.

Ondertussen is mijn jongste zoon al een maand oud, rockt de oudste de zindelijkheidstraining en vind ik eindelijk nog eens een minuutje tijd om te bloggen. Het wordt een kleine update van ons leven de afgelopen maand, zo zijn jullie ook weer mee 🙂

Ik lees af en toe een blog, veel te laat na publicatiedatum, waardoor reageren zelfs irrelevant wordt. Verder dan dat en Instagram/Facebook checken op mijn smartphone tijdens het voeden kom ik niet.

Ik slaap veel te weinig. Al moet ik zeggen dat er af en toe wel een goede dag/nacht tussen zit. Ze zeggen dat je als mama moet slapen wanneer je kind slaapt. Allemaal goed en wel, àls je kind slaapt natuurlijk… Wegens hevige krampen zijn er dagen dat baby Warre amper eens een kwartiertje aan een stuk kan slapen. “Gelukkig” is hij tegen ’s avonds dan zodanig uitgeput dat hij wel eens een uur of 2 – 3 doorslaapt. Als je je onderling afvraagt wat de criteria zijn om een baby een “huilbaby” te noemen, dan besef je dat er toch iets niet klopt. Hopelijk vinden we snel een oplossing. Het kindje ziet te erg af (en wij ook een beetje).

img_6270

Zo ziet 80% van mijn dag eruit… Gelukkig gaat dit uitzicht nooit vervelen! 

Ik dieet uit noodzaak. Momenteel zitten we met Warres krampen op de piste van koemelkallergie. Aangezien ik borstvoeding geef, is het niet zo simpel als gewoon een andere melk kopen. Nope, mama moet op dieet: geen koemelk en liefst ook geen – of zo weinig mogelijk – soja. Dat is dus verpakkingen lezen in de winkel, vervangingsproducten zoeken en creatief zijn in de keuken. Want als je eens begint rond te kijken, dan vind je echt overal melk in. In paprikachips, in charcuterie, … Ge houdt het niet voor mogelijk! Ik zou ook gewoon kunnen overschakelen op hypoallergene flesvoeding om het mezelf gemakkelijk te maken, maar dat wil ik niet. Ik ben dus gemotiveerd en ik vind het diëten niet eens zo lastig. Gelukkig zijn er genoeg (zij het veelal duurdere) alternatieven.

We plannen onze bruiloft. Jep, nu de zwangerschap en de bevalling achter de rug zijn, wordt het hoog tijd dat we concrete plannen maken voor ons trouwfeest deze zomer. Het schiet al goed op! We hebben een fotografe! We hebben deze week een afspraak met een traiteur/decorateur. En ik heb mijn kleed gevonden! Absoluut niet in “Say Yes To The Dress” stijl. Geen over-the-top jurken. Geen groot gevolg waarin iedereen zijn mening moet hebben. Geen drama. Geen tranen. Wél champagne 🙂

img_6288

Ik laat los. De controlefreak in mezelf had het er bij Sep moeilijk mee om hulp te vragen. Ik moest en zou het alleen kunnen. Zeker met zo een gemakkelijk kind! Andere vrouwen doen dat toch ook! Nu verwelkom ik echter alle hulp die ik kan krijgen. Ik word meer nerveus van een rommelig huis en een veel te hoge berg strijk dan van het idee dat een ander dit voor mij verhelpt. Het idee van “ik moet dat alleen kunnen” heb ik losgelaten. De controle laat ik – deels – los. Hoe flink van mij! Op maandag helpt mijn mama met de kindjes en het huishouden en op vrijdag geniet ik van 4 uurtjes kraamzorg. Terwijl ik dus met een krijsende baby op mijn arm zit, zorgt de kraamhulp ervoor dat de strijk gedaan is en dat we weer een hele lading soep in de diepvriezer kunnen steken. Tussen de voedingen door past zij op Warre, zodat ik uitgebreid kan douchen. Of slapen! De hemel!

 

img_6279

Lekkere soep van de kraamverzorgende 🙂

We maken tijd voor date-night. Met twee kindjes, waarvan één pasgeboren én met frequente, hevige huilbuien, ga je je gemakkelijk opsluiten in je cocon. Ik merk dat ik gelukkiger ben als ik af en toe even weg kan van tussen die 4 muren. Onze relatie heeft het ook nodig. Het lief werkt opnieuw 6 dagen op 7. Wanneer hij thuiskomt verdelen we de kinderen: hij steekt Sep in bed terwijl ik met Warre op de arm voorkom dat het avondeten aanbrandt. Na de afwas (als we er al zin in hebben) crashen we samen in de zetel. Hij vaak nog met de laptop op zijn schoot voor wat administratie. Ik met kleine oogjes kijkend naar niet al te hoogstaande televisie. Vorige week gingen we er dus op uit naar Brussel. Eten bij Nüetnigenough en daarna concertje van UB40 in de AB. Wat heb je meer nodig dan een overheerlijke stoemp, een lekker biertje en wat chille reggae beats? We waren om 23u30 thuis en compleet uitgeteld, maar het had ons zoveel deugd gedaan!

img_6261

Kitsch in het toilet bij Nüetnigenough. Gotta love this! 

Zoals je ook ziet in mijn Instagramfeed, erg bruisend is mijn leven momenteel niet. Ik probeer te genieten van mijn gezinnetje. Ik breng de dagen door op de zetel, met een baby aan mijn borst of snikkend op mijn arm. Al de rest moet tussendoor gebeuren. Deze post is bijvoorbeeld in 4 keer geschreven en de afwas van gisteren moet maar even wachten.
Het voelt alsof de dagen voorbij vliegen, ook al doe ik bijna niets! Ik kan niet geloven dat ik al aan de helft van mijn moederschapsrust ben. Begin april moet ik mijn kleine mannetje achterlaten in de opvang en ga ik opnieuw aan het werk. Dat kan ik me nu nog niet voorstellen…

 

En toen waren we met vier…

Op dinsdag 10 januari blogde ik over de kwelling van het wachten als je je kindje niet op de “afgesproken” datum op de wereld zet.

Wat ik er niet bij vertelde, was dat ik die ochtend al in het ziekenhuis had gestaan. Ik had de maandagavond weeën gekregen en hoewel ze op dinsdagochtend weer minder erg waren, ging ik toch binnen. De monitor tekende een mooie platte lijn. Niks. Geen weeën. Zelfs geen krampje. Wel een erg beweeglijke baby.

Diezelfde dinsdag, rond 13u30, voelde ik weer lichte weeën opkomen. Deze keer gingen ze mij niet liggen hebben! Ik wachtte af. Ik verwittigde het lief nog niet. De teleurstelling alleen al als het weer vals alarm zou blijken te zijn…

Deze keer verminderden ze echter niet.
Op woensdagochtend brachten we Sep naar de crèche en reden we door naar de materniteit.
Jep, de weeën en de ontsluiting waren op gang gekomen. Nu ja, ik zat aan 2 cm (dat was toch al 2 cm meer dan ik bij Sep ooit gehad heb).
De weeën werden heviger en namen weer af. De vroedvrouwen en gynaecoloog van wacht twijfelden of ze mij terug naar huis zouden sturen of niet.
Rond de middag zaten we aan de volle 3 cm. De weeën werden weer heviger.
Blijven dan maar!

Voor het lief moet dit een saaie dag geweest zijn: een beetje lezen, een beetje door het ziekenhuis wandelen met een lief dat om de 5 minuten stopte om tegen een muur steunend te puffen. De nacht brak aan. Slapen deden we niet. Ik niet door de contracties, hij niet door mijn gepuf.
De vroedvrouwen kregen de opdracht om zeker niets te forceren of “in gang te steken”. Op vraag van de patiënt laten we de natuur haar gang gaan (voor zover medisch verantwoord uiteraard). Mijn gynaecologe heeft echt naar mij geluisterd!

Om 3u begeleidde de vroedvrouw mij naar het relaxatiebad. Hemels! Het warme water. De jets die de pijn toch voor het eerste halfuur hielpen opvangen.
Twee uur later was ik het bad beu. Ik ging nog even wandelen. Dan gaat het misschien wat meer vooruit.

En o ja hoor! Het hielp. Mijn water brak spontaan. Hoe cool is dat! Geen inductie nodig gehad. Boojah!

Tegen 6u ’s morgens kan ik niet meer. Het heeft al te lang geduurd. Ik ben te vermoeid en wie weet hoe lang het nog zal duren. Met een bang hartje vraag ik een epidurale. De anesthesist is verbazend grappig voor iemand die pas uit zijn bed gebeld is, maar ik denk alleen maar: “zorg gewoon da ge goed steekt en dat het werkt!”
“Yes, 6 – 1 voor mij!” vergelijkt de anesthesist zich even later met zijn collega die er zich twee jaar geleden aan waagde. De naald zit juist. Ik voel de warmte die je moet voelen. Ik voel mijn achterste in slaap vallen.
Ik, die zo hard controle wil bewaren over alles, word gelukkig van het feit dat ik niets meer voel en dat mijn linkerbeen zelfs lam is.

Met de verdoving kan ik de komende uren met gemak aan. Het lief en ik kunnen zelfs nog even slapen. Stel je voor!

Ondertussen doet mijn lijf verder wat het moet doen. De weeën worden netjes gemonitord en de laatste 4 cm ontsluiting volgen elkaar relatief snel op.

Rond 10u stelt de vroedvrouw voor dat we eens gaan “oefenen” voor het persen, het kindje is er klaar voor. Ze zet de verdoving af, zodat ik de weeën lichtjes kan beginnen te voelen. Nu ja, het is eerder gokken van “ah, ik denk dat ik precies iets voel, ik zal maar persen”. Dat lukt aardig.

De gynaecoloog wordt erbij gehaald. “Hola, precies al goed bezig, zie ik!”.

10 minuten later ligt onze zoon op mijn borst. Het lief knipt de navelstreng door. Ik voel de traantjes opwellen.

img_5999

De verwondering dat wij dit gedaan hebben is zo groot dat ik mezelf toelaat te aanvaarden dat ik een epidurale vroeg. Ok, het is niet hélemaal gegaan zoals ik het had gewild. Want dan had ik het aangekund zonder verdoving. Maar hej, 36 lange uren na die eerste wee had ik het wel gehad… En hej, ik heb dat wezentje wel nog altijd zélf uit mijn lijf geduwd! Ik heb mijn zoon zien geboren worden. Ik heb geen twee uur moeten wachten om een proper gewassen kind in mijn handen te krijgen. Ik kreeg een slijmerig, gerimpeld, huilend wezentje aangereikt dat nog met zijn levenslijn aan mij vast hing.

Dat gevoel van trots en gelukzaligheid overvalt mij ook nu – 16 dagen later – nog af en toe als ik met mijn jongste spruit op mijn borst in de zetel lig.

Warre is er. We did it!

Superwoman playing the waiting game … again …

“Je bent zeker dat we in eerste instantie gewoon een natuurlijke, spontane bevalling willen afwachten, hé?”

Zeker vijf keer stelde de gynaecologe mij die vraag op mijn laatste afspraak bij haar. Op 5 januari. Dat was 3 dagen na de uitgerekende bevallingsdatum.

Het lief en ik zijn gedecideerd. We blijven hopen op een “gewone” bevalling. De weeën die opkomen en erger worden. Oma bellen om Sep op te halen. Naar het ziekenhuis rijden. En bevallen in een verloskamer. Niet in een operatiekwartier.

Uiteraard hebben we een plan b. Maar we blijven eerst nog even afwachten. Tot de deadline die de gynaecologe vooropgesteld heeft. En in tussentijd om de 2 dagen aan de monitor.

Voor een notoire controlefreak/planner/overdenker is dit afwachten een echte kwelling!
Elke dag zonder wee is een dag dichter bij de poging tot inductie. En als ik daaraan denk, denk ik meteen aan een mislukte inductie en een keizersnede die zich opdringt. En aan een epidurale die niet werkt. En aan alweer een kind krijgen zonder “zelf te bevallen”.

Elke dag van wachten is een mentale marteling. Ik hou mezelf bezig met het uitkuisen van kasten. Mijn wasmand was nog nooit zo leeg. Ik heb in het afgelopen halfjaar niet zoveel zelf gestreken als in de afgelopen week. Mijn huis ligt er netjes bij. De reeks onbekeken films op mijn digibox is al een pak korter. Mijn middagdutjes duren soms twee uur.
Het lief gaat nog elke dag werken. Maar ook hij past zijn planning aan in functie van “wat als ze belt”.

img_5971

Elke keer als je naar het ziekenhuis gaat voor de monitor, is er een kleine hoop. Je weet perfect dat er niets is om op te hopen als je zelf nog niets voelt, maar toch. Je hoopt dat ze bij het inwendig onderzoek toch merken dat je al een paar centimeter ontsluiting hebt. Of dat de weeën toch plots opkomen.
Je weet dat je eigenlijk niet moet mag hopen. En toch doen we het blijkbaar wel. Want na elke monitorsessie ben ik (en het lief ook op de dagen dat hij meegaat) teleurgesteld. De rest van de namiddag ben ik niet te genieten.

Zelfs Sep moet het ontgelden. Ik ben minder geïnteresseerd in zijn enthousiasme als hij een puzzel maakt. Ik ben sneller geïrriteerd als hij een driftbui heeft. Ik ben allesbehalve de ideale mama. En dat op een moment dat hij mij juist meer nodig heeft. Want het mannetje voelt écht aan dat er iets aan het veranderen is. Hij vraagt nu zoveel naar mij. Naar een “dikke zjoen” of een knuffel. Ik geniet wel van zijn knuffels. Ze doen ons beiden goed.

Ook op je relatie zet dit behoorlijk wat druk. Je kent dat wel, “the elephant in the room”… Als je beiden down loopt, is dat ook niet echt bevorderlijk voor de sfeer. Niet dat we veel ruziën, integendeel. Er is net minder communicatie. Je wil het onderwerp ontwijken, want het zorgt alleen maar voor stress. In mijn leven is er verder echter niets noemenswaardig aan de gang, dus andere onderwerpen vinden is moeilijk. We weten en zeggen wel dat ook dit voorbijgaat en dat we dit samen kunnen doorstaan. We hebben het al eens gedaan. We kunnen dit. En het geschenk dat we sowieso gaan krijgen, is een motivator.

Maar toch… Het is lastiger dan je zou denken. Het put je mentaal uit.

En toch… toch wil ik afwachten. Toch wil ik niet meteen overgaan tot inleiding of keizersnede. Zo moet ik me niet de rest van mijn leven afvragen: “wat als we toch gewacht hadden? Was hij dan vanzelf gekomen en had ik dan toch eens een échte bevalling meegemaakt?”

Voornemens, welke voornemens?

Eerst en vooral een gelukkig 2017 aan jullie allen! Hopelijk verliepen de feestdagen zoals je gehoopt had en wordt het nieuwe jaar er één zoals je wenst.

Ah, weer een nieuw jaar zeg. Terugkijken op het afgelopen jaar. Met goede herinneringen, maar ook dingen die je toch liever anders had gezien of die je hoopt te veranderen in het komende jaar. Op persoonlijk vlak. Op maatschappelijk vlak. Getuige de vele eindejaarslijstjes. Getuige ook de goede voornemens die over 3 weken alweer vergeten zijn.

Ik deed hier op de blog even mee aan dat terugblikken, op persoonlijk vlak dan toch. Met vooruitkijken was ik niet erg bezig. Voor wie het al vergeten was: de komst van onze tweede spruit was voorzien voor gisteren 02/01/2017. Ik was de afgelopen weken dus vooral bezig met afwachten en babystuff in orde brengen. Tijdens de feestdagen hield ik ook een beetje een digitale detox (laten we eens een modewoord gebruiken). Niet bewust hoor. Ik was er gewoon niet mee bezig. Ik had andere zaken aan mijn hoofd. Ik maakte niet erg veel foto’s. Ik genoot gewoon van de momenten. Of ik zat met mijn hoofd meer bij mijn babybump dan ergens anders, waardoor ik nergens écht van genoot. Kan ook.

De goede observator heeft ondertussen ook al door dat de baby nog altijd veilig en wel in mijn baarmoeder vertoeft en zijn weg naar de buitenwereld nog niet gevonden heeft. Ja, de schrik voor een herhaling van hetzelfde scenario als vorige keer wordt groter… Maar laten we daar even niet aan denken.

Vandaag is ook de eerste dag na de kerstvakantie van de crèche. Sep is dus opnieuw bij zijn vriendjes en vriendinnetjes. Het lief is aan het werk. Ik zit voor het eerst in 2 weken op mijn gemak thuis. Straks één (of twee) van de vele opgenomen kerstfilms bekijken en lekker niksen. Met een peuter die eerst thuis was wegens ziekte en dan wegens vakantie, is dat er niet echt van gekomen. Dat ga ik nu dus nog vlug even doen voor de baby er is.

Ook blogs lezen, daarvoor heb ik nu ook wat tijd. Eindelijk! Als je nu dus een reactie krijgt van mij op een post van een week geleden, zie je wel dat ik ze nog altijd lees! Alleen met een beetje vertraging 😉

Wat mijn vooruitzichten op 2017 betreft, heb ik nog niet al te veel concrete plannen gemaakt. Aan voornemens doe ik niet mee. Ik maak het hele jaar door goede voornemens en zet die dan ook meteen om in daden. Of dat nu op 1 januari is of op 16 mei, dat maakt niet uit.

Wel weet ik al dat ik blij ben dat Adriene opnieuw een yoga-challenge gestart is met het nieuwe jaar. Ik heb me alvast ingeschreven en houd al haar mailtjes en video’s bij om er na de bevalling opnieuw in te vliegen.
Verder staat er ook nog een trouwfeest op de planning, dus daarvoor zal ik ook nog genoeg te regelen hebben. En meteen ook nog een extra reden om zeker weer te bewegen na de bevalling 😉
Momenteel kijk ik vooral uit naar de komst van onze kleine man en zal de rest van het jaar goed gevuld zijn met het uitzoeken hoe ik ervoor zorg dat een huishouden met twee kinders niet volledig vierkant draait. Daar zal weer veel hulp van (schoon-)mama aan te pas komen, waarvoor ik nu al dankbaar ben!
O ja, ik hoop dat ik tussendoor ook nog een beetje kan lezen. 2016 was vooral het jaar van de non-fictie bij mij (Shoot in een poging meer uit mijn foto’s te halen, Life on Sneakers dat mij toch meer deed dan verwacht, Marie Kondo die mij even inspireerde, …) . Maar nu ligt Cécile van Ish al een maand op mijn nachtkastje en wil ik Het Smelt eens lenen van mijn schoonzus. Er zijn ook zoveel bloggers met goeie tips en mijn boekenkast staat vol met ongelezen pareltjes. Het komt er alleen niet van. Ik weet niet of dat in 2017 beter zal zijn. We zien wel zeker 🙂
Voor deze blog wil ik nu eindelijk eens overschakelen op mijn eigen domein (een .be – het staat al klaar en alles, alleen nog de laatste details en het omschakelen zelf hé, een beetje faalangst/plankenkoorts denk ik…).

2017 wordt vooral het jaar van “we zien wel”, denk ik. Er zijn zoveel dingen die ik eigenlijk al in 2016 had willen doen en die ik nu doorschuif naar 2017 wegens “life got in the way”.
We zullen wel zien hoe het loopt, hé. Jullie zullen het sowieso hier kunnen blijven volgen!

 

 

Pompoensoep van een Superwoman

 

Aaaah, de feestdagen: eten en drinken en drinken en eten. Een indigestie loert om de hoek en tussen Kerst en Nieuw hou je het waarschijnlijk graag een beetje simpel en licht.

Omdat je bij winterse temperaturen niet altijd zin hebt in een slaatje (ik toch), is een soepje de ideale oplossing.

Ik ben niet bepaald de dame van de grote experimenten en improvisaties in de keuken, maar af en toe laat ik me eens leiden door de restjes die ik vind in de koelkast/diepvriezer.

Dat deed ik ook voor dit soepje en ik kreeg zelfs mijn lief aan de soep!
Een receptje dat zo gemakkelijk is dat ik het toch even wou delen met jullie, als ik mag.

Ja, het is graag gedaan 🙂

img_5734

Dit heb je nodig:

  • 500g pompoen
  • 2 sjalotjes (of 1 ui, maar die had ik niet liggen)
  • groen van 2 preistengels
  • 250g aardpeer
  • 2 wortels
  • 2l water
  • 1 el kippenbouillon van Piet Huysentruyt (of 2 bouillonblokjes)

Zo maak je het:

Hoe simpel kan het zijn: sjalotje aanstoven in een beetje boter. De groentjes (schillen en) snijden en ook in de grote pot. Daarbij 1,5 à 2 l water (afhankelijk van hoe dik/dun je jouw soep wil – beter eerst wat minder water, je kan altijd toevoegen). Nog de kippenbouillon toevoegen en op een middelmatig vuur laten koken.
Als de groentjes gaar zijn, kan je beginnen mixen. Eventueel nog kruiden en water toevoegen naar smaak en voilà.

Enjoy!

 

Dit was 2016

Het is weer december, de tijd van lijstjes en fotocompilaties om het afgelopen jaar samen te vatten. De Humo is er weer met zijn eindejaarsvraagjes. Instagram schotelt je jouw 9 meest populaire foto’s van het jaar voor. Maar ook bloggers, zoals Josie, halen herinneringen boven aan 2016. Mooie herinneringen, want dat kunnen we wel gebruiken na de vele rampen dit jaar.

Even terugkijken op de mooie herinneringen van 2016, dat doe ik hier dus ook.

Januari

In januari proefde ik van de job die mijn lief zo gepassioneerd uitvoert. Ik werd brouwer voor een dag. Ik stond op een voor de gemiddelde Vlaming onmenselijk uur op, deed zware handarbeid bij veel te lage temperaturen, kroop door de draf in een tank waarin het een uur daarvoor nog 70°C was en poetste op één dag meer dan in een doorsnee maand thuis (ongeveer). Maar ik heb ervan genoten!

img_3259-1

Februari

Februari was de maand van de liefde. We vierden ons tiende jaar samen met een weekendje Londen én met een verloving. Al mijn “subtiele” hints van de afgelopen jaren hebben hun effect niet gemist. Hoewel ik die ring rond mijn vinger fantastisch vind, herinner ik mij toch vooral het zalige, ontspannen weekend dat ik mocht doorbrengen met mijn wederhelft. De ring is wel een mooie kers op de taart, uiteraard 😉

IMG_3447

Ongeveer een minuut na het maken van deze foto had ik een mooie ring om mijn vinger en omhelsde ik mijn lieverd terwijl de traantjes van geluk (en verbazing) opwelden.

 

Maart

Pasen viel dit jaar in maart. Traditioneel hét weekend waarop wij er met de hele familie op uit trekken. Met nonkels en tantes, nichten en neven en uiteraard de Mater Familias, mijn oma 🙂 En sinds 2015 ook met achterkleinkindjes. Een weekend van wandelen en andere activiteiten, eten en drinken, spelletjes spelen en gezellig samenzijn. Ik kijk al uit naar het Paasweekend van 2017!

img_3826

Hangjongere gesignaleerd op de railbikes…

 

April

Het eerste weekend van april ging onze zoon voor het eerst paaseieren rapen bij zijn oma en opa aan papa’s kant. Nog een beetje wankel op zijn beentjes, maar steeds enthousiaster naarmate hij meer eitjes vond.

img_3914

Omdat april ook een grootse maand was voor het lief – en een beetje voor mezelf – durf ik hier toch ook een tweede foto zetten. De opening van de brouwerij was het eerste grote evenement dat ik organiseerde en dit is één van de weinige zaken waarbij ik echt trots ben op mezelf. Uiteraard ben ik nog trotser op het lief voor het verwezenlijken van zijn droom en het opstarten van zijn eigen brouwerij. Het is niet de meest glamoureuze job (echt waar, die geur! En de was!), maar de passie waarmee hij het doet is zo mooi om te zien. Een superlekker eindproduct is natuurlijk ook mooi meegenomen 😉

img_4062

Hij kan het toch goed uitleggen, die brouwer van mij 🙂

Mei

In mei hadden we opnieuw een familieweekendje. Eentje met het lief zijn familie deze keer. Een beetje kleinschaliger wel. Enkel het lief zijn ouders, zussen (en schoonbroers) en wij. Maar opnieuw: wandelen, uitstapjes en gezellig samenzijn troef!

dsc_3345

Tijdens één van de wandelingen. Eigenlijk doodmoe en kotsmisselijk, want 8 weken zwanger. Maar sssjt tegen de familie…

 

Juni

Juni was opnieuw een maand van tripjes. Na het vrijgezellenweekend van een goede vriendin in het begin van de maand, trokken we voor de laatste week van juni naar de Ardèche voor een weekje ontspannen met ons gezinnetje. Nu ja, echt ontspannend was het niet, maar genoten hebben we wel!

img_4575

 

Juli

Trouwfeest nummer 3 van het jaar, Gentse Feesten en voor het eerst naar de bib met Sep. Maar ook een dagje naar Zeebrugge met Sep en mijn mama. De leuke, simpele zomerdagen die we koesteren.

img_4654

Selfies met de mama. En ja, zijn gezichtje hangt vol met zand 🙂

 

Augustus

De maand van mijn verjaardag, Woodstock Mater , de 20 weken-echo, nog meer simpele zomerdagen en een verlengd weekend in het paradijs.

img_5095

 

September

In september gingen Sep en ik mee met het lief op business trip naar Italië. Sep en ik spendeerden vooral veel tijd in de B&B terwijl de papa werkte op het bierfestival. Af en toe gingen we het lief een bezoekje brengen en iets zegt me dat Sep dat helemaal niet zo erg vond…

img_5148

Jep, de opvolging is verzekerd…

 

Oktober

Oktober was een maand van trots (op het lief en op de zoon ), van het startschot voor de vele werken in huis, maar ook de maand waarin ik met veel plezier mijn bolle buikje met jullie deelde.

dsc_3792

Die jumpsuit wordt mijn outfit voor de komende feesten – ideaal voor als ik wat teveel eet, die rekt goed mee 😉

 

November

In november trokken het lief en ik naar Brugge voor een laatste weekendje van rust en romantiek met z’n tweetjes voor Baby 2 er is.
We vierden vorige maand ook de verjaardag van Sep, hoewel die eigenlijk maar op 1 december valt. Agenda’s van de ouders, meters en grootouders zien te matchen is niet bepaald gemakkelijk. 19 november was de beste optie. De zoon kreeg voor het eerst een échte taart (vorig jaar was er nog de eiwitallergie. Ondertussen is hij die – voor zover we proefondervindelijk weten – ontgroeid.). Hij begon er vol enthousiasme aan en at wat te gulzig van de veel te zware suikerbom, waardoor hij het niet allemaal binnenhield. Maar nadat hij zijn tandjes gepoetst had, vroeg hij “nog taart”, dus het heeft hem wel gesmaakt 🙂 Die “nog taart” hebben we hem wel niet durven geven…

img_5612

Het kind is momenteel in de ban van Musti en brandweer. De max dat dit kon gecombineerd worden op de taart!

 

December

December is de maand van improvisatietheater (gaan bekijken, niet zelf uitvoeren), nog meer werken in huis, brunchen met vriendinnen, het lief op tv, kerstbomen versieren en kerstmarkten bezoeken. Maar meer nog is december de maand van valies in de auto, voor het geval dat… Van frequentere bezoekjes aan vroedvrouw/gynaecologe. Van bij elke afspraak die we maken, zeggen “afhankelijk van hoe het allemaal verloopt natuurlijk”. Van de start van mijn moederschapsverlof. Van zenuwen omdat de grafisch ontwerper veel te lang doet over het ontwerp van ons kaartje. Van gelatenheid omdat nu wel duidelijk is dat de babykamer niet op tijd af zal zijn – dan slaapt hij de eerste maanden maar bij ons op de kamer… Van steeds vaker het gevoel van “nu mag hij toch wel komen, hoor”. Van fysieke last en delegeren.

Wie weet wordt december ook de maand van de geboorte van ons tweede kind? We’ll see…

IMG_5805.JPG

Schoenen, kousen en broeken aan- en uittrekken… the struggle is real! Very real 🙂

 

2016 was duidelijk een goed gevuld jaar met heel wat persoonlijke hoogtes en laagtes. Het was moeilijk om een selectie te maken van activiteiten en foto’s. Maar wat je hier niet las, kon je zeker ergens lezen op de blog (of kan je nog eens nalezen, voor als je eens een dagje niets te doen hebt ;)) of kon je volgen op Instagram of Facebook.

Ik beloof niet dat ik nog iets zal posten dit jaar. Dat hangt ervan af hoe alles verloopt natuurlijk 😉 Ik wens jullie dus alvast prettige feesten en een gezellig eindejaar.

We zien elkaar hier sowieso terug in 2017! En eerder al via voorgenoemde sociale mediakanalen.

Twee jaar Sepliefde

dsc_1163-1

Al twee jaar ben je onze grote schattebol.

Al twee jaar ben je onze dikke vriend.

Al twee jaar lopen we over van trots bij elke stap die je zet.

Al twee jaar stel je ons geduld bij momenten serieus op de proef.

Al twee jaar van harten in duizend stukjes wanneer je huilt door pijn of ziekte.

Al twee jaar van “zo ne flinken!”

Al twee jaar van “die ogen!”

Al twee jaar die lach die ieder hart verovert.

Al twee jaar van twijfels over onze keuzes in jouw opvoeding.

Al twee jaar van bevestiging van jou dat we het toch niet zo slecht doen.

Al twee jaar van groeien: jij, maar ook wij.

Al twee jaar ben jij het middelpunt van de belangstelling in ons huis.

Al twee jaar zijn we zielsgelukkig dat jij in ons leven kwam.

Al twee jaar staan jouw papa en ik ervan versteld dat wij dit wondertje hebben gemaakt!

Al twee jaar niets dan grote liefde voor onze Sep.

Dat mag wel eens gevierd worden! 🙂

sep084

Fotocredit: Myra Fotografie