At the moment

De Vlaamse “Godmother” van startende bloggers, Kelly van Tales from the Crib postte gisteren een berichtje in haar rubriekje “As we speak”. Ze lijst enkele zaken op die haar momenteel bezighouden. Haar bedoeling is om hiervan een terugkerend rubriekje te maken en ook andere bloggers aan te sporen om hun “as we speak” lijstjes op te stellen.

Dus hier gaan we dan!

Lezen:  veel te weinig… Sinds de geboorte van BabySep heb ik nog niet veel tijd gehad om te lezen. Ik ben nu wel begonnen in het Blogboek van miss Kelly, zodat ik van deze blog toch iets deftigs kan maken. Wel heb ik me ook Oei, ik groei! aangeschaft. De boekenkast van een jonge moeder kan niet zonder… De app hiervan is ook de max, trouwens! Staan nog op het programma: Butcher’s Crossing en Augustus van John Williams. Na Stoner ben ik fan en wil ik weten of zijn andere 2 werken even goed zijn. Ook kerstcadeautje Duizend schitterende zonnen van Khaled Hosseini ligt naar mij te lachen. Ik hoop die te kunnen lezen voor het einde van 2015…

IMG_0834             IMG_0836

Eten: Laten we zeggen dat we meedoen aan Veertig Dagen Af en Toe Zonder Vlees. Het liefje is een grote vleesliefhebber en ik moet toegeven dat ik toch ook wel van een stukje kip of een zelfgemaakt gehaktbroodje (zoals ik net naar binnen heb gewerkt) kan genieten. Maar in het kader van mijn poging om gezond en gevarieerd te koken, zorg ik dat ik elke week ook enkele non-vlees gerechtjes op tafel zet. Over mijn weekmenu en mijn organisatorische kunsten hierbij plan ik ooit nog een blogpost (ben er zelf redelijk trots op, vandaar). Op de linker foto zie je de ongebakken champignonburgers die ik dit weekend geprobeerd en gesmaakt heb. Rechts het afgewerkte product, zij het in een iets minder mooie compositie dan op de foto van Libelle Lekker, waar ik het recept vandaan heb.

Mij aan het verdiepen in: bloggen. Nu ik beslist heb om een blog te starten en (hopelijk) vol te houden, lees ik in mijn vrije momenten graag de blogs van anderen om ideeën op te doen. Het zijn er veel te veel om allemaal bij te houden, maar af en toe springt er toch wel eentje uit dat ik dan verder wil volgen.

IMG_0849

Genieten van: mijn twee ventjes samen zien plezier hebben. Het klinkt cliché, maar het is wel degelijk een beeld dat mij gelukkig maakt. Doordat het Lief fulltime werkt én een zot bijberoep heeft, ziet hij BabySep in de week nauwelijks. Meestal slaapt de baby al als hij thuiskomt. Op de momenten dat de twee toch samen spelen, smelt mijn moederhart toch echt wel.

IMG_0789

Zondigen: Hoewel ik me probeer te houden aan mijn voornemen om alleen maar gezonde snacks te nuttigen, heb ik toch ook de Quinoa-koekjes van de Wereldwinkel ontdekt. Die zaten eens in een pakketje dat ik gekregen had van een vriendin en sindsdien ben ik fan. Ik passeer helaas te weinig in de Wereldwinkel, dus ik eet ze niet vaak, maar als ik dan een pak in handen krijg, gaat het niet lang mee… Ik maak mezelf wijs dat ze niet zo slecht kunnen zijn, ze bevatten immers het “superfood” quinoa! Over de rest van de ingrediënten zwijgen we…

Voila, dit was mijn eerste lijstje op deze blog. En ik moet zeggen: niet simpel, maar wel leuk om te doen! Maar ja, ik hou dan ook van lijstjes hé… Mark my words, zo komen er nog posts!

All it takes is a little meltdown

Al ongeveer een jaar denk ik eraan om een blog te starten. Eerst zou het gaan over mijn zoektocht naar werk, dan over de geneugten en kwaaltjes van zwanger zijn, daarna over het leven als jonge moeder. Nooit kwam het ervan. Ik durfde niet. Waarom zou je dat doen? Wie gaat dat lezen? Wil je dat allemaal wel delen met de online wereld?

Ik begon wel een “dagboekje” met af en toe een kort tekstje dat ik schreef in Word. Ik had er nood aan, om mijn gedachten neer te schrijven. Ik ben immers nogal een denker, een piekeraar soms. Op die manier kon ik toch al een paar overpeinzingen uit mijn hoofd bannen. Schrijven kan wel degelijk therapeutisch werken. En het kost minder dan een psycholoog.

Daar stond ik dan, die donderdagavond, een week of twee geleden. Nadat ik al maandenlang verschillende blogs aan het lezen was, speelde het idee om zelf te beginnen schrijven weer door mijn hoofd. Maar zo speelde ook de eerste maand van de nieuwe job door mijn hoofd. En Baby Sep trok zich niets aan van mijn onderliggende stress en slaapgebrek. Zijn lichaampje had die week besloten om lastig te doen en hem de symptomen van koemelkallergie te geven. Gevolg: eten en in slaap vallen duurde langer dan normaal en was ook lastiger dan normaal en dit al enkele dagen na elkaar. Net die dag wou ik een nieuw receptje uitproberen, iets waar ik al lang zin in had. Net die dag lieten mijn kookkunsten het afweten. Net die dag werd het me allemaal even teveel. Het eten belandde in de vuilnisbak (waarna ik gewoon een simpele pasta op het vuur zette, ik vertikte het om frieten te halen of een pizza in de oven te steken). Ik begon te huilen en te lachen tegelijkertijd. Ook mijn wederhelft begon te lachen. Om het absurde van de situatie. Hoe het plots allemaal omsloeg en hoe die inzinking van korte duur was. Hoe het stiekem toch deugd deed om met dat eten te gooien.

De knop was omgedraaid. Ik begin een blog, al was het maar voor mezelf, om te kunnen schrijven wat ik denk. Om een uitlaatklep te hebben.

Maar ik beloof het je, ik ga proberen niet teveel te zagen. Er komen verschillende onderwerpen aan bod in deze blog, positief, negatief of ergens er tussenin. En als ik toch eens teveel zaag, sorry. Het volgende stukje wordt dan wel weer positief.