All it takes is a little meltdown

Al ongeveer een jaar denk ik eraan om een blog te starten. Eerst zou het gaan over mijn zoektocht naar werk, dan over de geneugten en kwaaltjes van zwanger zijn, daarna over het leven als jonge moeder. Nooit kwam het ervan. Ik durfde niet. Waarom zou je dat doen? Wie gaat dat lezen? Wil je dat allemaal wel delen met de online wereld?

Ik begon wel een “dagboekje” met af en toe een kort tekstje dat ik schreef in Word. Ik had er nood aan, om mijn gedachten neer te schrijven. Ik ben immers nogal een denker, een piekeraar soms. Op die manier kon ik toch al een paar overpeinzingen uit mijn hoofd bannen. Schrijven kan wel degelijk therapeutisch werken. En het kost minder dan een psycholoog.

Daar stond ik dan, die donderdagavond, een week of twee geleden. Nadat ik al maandenlang verschillende blogs aan het lezen was, speelde het idee om zelf te beginnen schrijven weer door mijn hoofd. Maar zo speelde ook de eerste maand van de nieuwe job door mijn hoofd. En Baby Sep trok zich niets aan van mijn onderliggende stress en slaapgebrek. Zijn lichaampje had die week besloten om lastig te doen en hem de symptomen van koemelkallergie te geven. Gevolg: eten en in slaap vallen duurde langer dan normaal en was ook lastiger dan normaal en dit al enkele dagen na elkaar. Net die dag wou ik een nieuw receptje uitproberen, iets waar ik al lang zin in had. Net die dag lieten mijn kookkunsten het afweten. Net die dag werd het me allemaal even teveel. Het eten belandde in de vuilnisbak (waarna ik gewoon een simpele pasta op het vuur zette, ik vertikte het om frieten te halen of een pizza in de oven te steken). Ik begon te huilen en te lachen tegelijkertijd. Ook mijn wederhelft begon te lachen. Om het absurde van de situatie. Hoe het plots allemaal omsloeg en hoe die inzinking van korte duur was. Hoe het stiekem toch deugd deed om met dat eten te gooien.

De knop was omgedraaid. Ik begin een blog, al was het maar voor mezelf, om te kunnen schrijven wat ik denk. Om een uitlaatklep te hebben.

Maar ik beloof het je, ik ga proberen niet teveel te zagen. Er komen verschillende onderwerpen aan bod in deze blog, positief, negatief of ergens er tussenin. En als ik toch eens teveel zaag, sorry. Het volgende stukje wordt dan wel weer positief.

4 gedachtes over “All it takes is a little meltdown

  1. Mijn zoontje was ook net de drie maanden gepasseerd toen ik begon met bloggen, ook na heel wat getwijfel… Uiteindelijk kwam het ook door de moeilijke momenten dat ik over de streep werd getrokken 🙂 Succes met je blog en met je kleine man natuurlijk 😉

    Like

  2. Pingback: Over ploeter- en andere moeders | Failing To Be Superwoman

  3. Pingback: Twaalf maanden Superpower | Failing To Be Superwoman

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s