Brief aan mijn piano

IMG_20140119_163154

Liefste Kawai

Ik moet zo’n 13 jaar oud geweest zijn toen jij in mijn leven kwam. Jouw voorganger, Offenbach, was slechts een gehuurd exemplaar en moest na 3 jaar weer weg. Ik zie ons nog zitten bij Maene piano’s, mijn ouders en ik. Ik mocht mijn handtekening zetten onder het verkoopcontract, want je zou MIJN piano worden. Ik zou erop spelen. En dat deed ik ook, zo’n halfuurtje elke dag, verplicht. Ik haatte je als het maar niet lukte om een stuk foutloos te doorlopen. Maar als het wel lukte, zorgden we voor magie, jij en ik. Wat was het toch ongelooflijk ontspannend om samen met jou muziek te maken. Enkel jij en ik. Geen publiek. Daar heb ik nooit van gehouden. Zeker niet spelen “op commando”. De veel te veel gehoorde zin “speelt es een aireke” doet nu nog het haar op mijn armen rechtkomen.

Ik werd 18 en ging studeren in Gent. Jij kon niet mee. In het weekend hadden we af en toe wat tijd voor elkaar. Maar toch gingen mijn sociaal leven en mijn prille relatie met Het Liefje steeds vaker voor op mijn relatie met jou. Ik leerde geen nieuwe stukken meer. Het was ook niet meer verplicht. De lessen waren gedaan. Nu was het enkel nog “for fun”. Maar als iets niet MOET, dan sla je het gemakkelijk eens over.

Ook naar het eerste appartement met Het Lief ging je niet mee. Bijna 2 jaar lang werden je toetsen niet meer geroerd. Of toch wel, door de stofvod van mijn mama die je wekelijks proper hield. Vorig jaar verhuisde je dan naar ons huisje. Dat ging nog niet zo simpel. Sorry dat ik het je zeg, maar je bent wat aan de zware kant… Er waren 4 beren van mannen nodig om je op je huidige plaats te krijgen! Je maakt nu al meer dan een jaar lang deel uit van het gezinnetje dat Koen en ik (en nu ook Sep) vormen. Tijdens mijn zwangerschap/werkloosheid hebben we af en toe nog eens die mooie tijden herbeleefd. Maar met de komst van BabySep is jouw geluid niet altijd gewaardeerd. En heb ik eerlijk gezegd ook niet veel vrije tijd meer. Ik zie je elke keer weer staan. Zowel vanuit de woonkamer als vanuit de keuken kan ik je zien blinken. Je wordt nu eerder gebruikt als decoratie- en opbergstuk. Bloemen en ander kleinood staat bovenop jou. Op je stoel staat de overschot van de geboortekaartjes van BabySep – die moeten dringend eens opgeborgen worden.

Soms heb ik echt zin om me nog eens bij jou te zetten en een nieuw stuk te leren of om voor de zoveelste keer een stukje uit Amélie Poulin of de Für Elise te spelen. Maar dan bedenk ik dat er nog een stapel was ligt te wachten. Of dat ik toch al beter aan het eten zou beginnen voor Sep honger krijgt of wakker wordt. En zo is dat vrije halfuurtje alweer gevuld met iets “nuttigers” dan pianospelen.

En toch heb ik nu meer dan ooit nood aan die ontspannende momenten met jou. Het leven is veel drukker geworden. Er is zoveel dat MOET. Toch in mijn hoofd. Mijn huis MOET proper liggen, de stapel post op de tafel doet me steigeren elke keer als ik het huis binnenkom. Ik MOET de perfecte mama zijn voor BabySep, we hebben zo een fantastisch gemakkelijk en gelukkig kind, dat elk ongemakje of elke vervelend moment “vreemd” is en moet verholpen worden. Ik MOET ook nog een sociaal leven proberen te onderhouden. Ik MOET het perfecte lief zijn dat volledig achter haar hyperbezige man staat als hij weer eens “nog efkes” naar zijn brouwerij gaat. Nu ja, er is niemand die mij dat allemaal oplegt, integendeel, ze zeggen soms dat het allemaal niet zo perfect moet zijn. Maar toch, in mijn hoofd MOET het. Alleen het pianospelen, dat MOET niet. Al WIL ik het wel. Het komt er alleen niet van. Die optionele zaken sla je al eens gemakkelijker over, remember. Misschien moet ik hier ook een MOET van maken?

Ik kom terug, liefste Kawai. Binnenkort zullen mijn vingertoppen weer jouw toetsen beroeren. Aan een relatie moet je werken, ook aan die van ons. En ik wil er alles aan doen opdat onze relatie terug magisch wordt. Ik doe mijn best.

Beloofd.

Groetjes

Fien

Mijn weekmenu

Ik heb het er in een eerdere post al eens over gehad en hier is het dan: mijn weekmenu! Je moet hier niets heel speciaals verwachten, ik heb niets uitgevonden of zo. Ik heb gewoon een idee uit één of andere Amerikaanse blog overgenomen en naar mijn hand gezet. Al is mijn mama wel onder de indruk van mijn systeem en dat zegt toch iets. Of zijn mama’s ook bij hun dochters van meer dan 25 jaar oud nog verplicht om trots te zijn op alles wat ze doen? Soit, without further ado, mijn manier om tijd te winnen in de keuken: Wat heb je nodig:

  • een arsenaal aan gerechten/recepten (dat steeds uitgebreid kan worden)
  • een schrift met tussenschotten
  • mini post-its in verschillende kleuren
  • een (bal)pen
  • een bord waarop je een planning kunt maken, op een duidelijk zichtbare plaats in de keuken

DSC_1713 DSC_1715 DSC_1716

Hoe ga je te werk:

  • je doorbladert je kookboeken, losse recepten… op zoek naar lekkere gerechten of dingen die je zeker nog eens wilt proberen. Elk gerecht schrijf je op een post-it, ik nam deze kleurtjes: blauw = ontbijt, rood = lunch, groen = hoofdmaaltijd, geel = extraatjes
  • je kleeft de post-its bij de respectievelijke onderdelen van je schrift: je hebt nu je gerechten-databank
  • voor de gevorderden: ik heb bij de “hoofdmaaltijden” een onderscheid gemaakt tussen Vlees/Vis, Rijst vlees/vis, Rijst Veggie, Pasta vlees/vis, Pasta veggie en Puur Veggie. Je kiest natuurlijk zelf welke onderverdelingen je maakt, the sky is the limit, dus laat u maar gaan!
  • op zondag (of een dag naar jouw keuze) neem ik een uurtje de tijd om de gerechten voor de komende week te kiezen en een boodschappenlijst op te stellen. Sinds kort combineer ik dit ook met “shoppen” via Collect&Go – nog meer tijdbesparing! Ik zorg dat ik gerechten kies uit verschillende categorieën van hoofdmaaltijden, zodat er toch minstens 1x per week een vegetarisch maal op tafel verschijnt en we voldoende afwisseling hebben in onze voeding. Gezond eten is immers één van de redenen waarom ik voor dit systeem gekozen heb.
  • kleef de post-its op je weekmenu, rekening houdend met je planning van de volgende week (snelle gerechten op avonden met weinig tijd enz.). Zo nu en dan kleef ik ook eens een extraatje bij de zondag of kiezen we hier voor een uitgebreid ontbijt/brunch. Voor lunch kies ik meestal 1 of 2 gerechten die we kunnen meenemen naar het werk en waarvan we 2 of 3 dagen kunnen eten. Maar nog vaker kiezen we gewoon voor een boterham met kaas en groentjes, want dat gaat toch net iets sneller…

DSC_1717  DSC_1718DSC_1720

De voordelen:

  • Tijdbesparing: niet meer moeten denken “wat gaan we vanavond weer eten?” en niet meer 5x per week in de winkel moeten stoppen omdat je een bepaald ingrediënt niet hebt.
  • Geldbesparing: doordat ik met een vaste boodschappenlijst werk, koop ik enkel wat ik nodig heb. Zeker nu ik aan Collect&Go-shoppen doe, moet ik niet meer langs die verleidelijke winkelrekken lopen en koop ik dus minder extraatjes. Gevolg: minder snoep in huis (gezond enal!) en besparingen van gemiddeld 20€/week op mijn Colruyt-rekeningen.
  • Doordat je ook gerechten kan kiezen op basis van wat je nog in de diepvries/koelkast hebt, moet je ook minder eten weggooien. Of als je iets van voeding in grotere aantallen moet kopen (zoals wel vaker het geval is in de Colruyt), dan kan je 2 verschillende gerechten maken met dat ingrediënt. Alles om verspilling tegen te gaan!
  • Minder stress en het is gemakkelijker om gezond te eten. Met een baby in huis weet je dat je niet kan doen wat je wil wanneer je het wil. Zo kan het gebeuren dat je pas tegen 21u aan het avondeten toekomt. Als je dan nog moet gaan nadenken wat je gaat klaarmaken, je ingrediënten bij elkaar moet zoeken en koken, dan ben je gauw een uur verder of is een tripje naar de frituur snel gemaakt (zeker als je er 2 hebt in een straal van 1km, zoals wij)… Nu kan ik mijn maaltijden vooraf plannen en je kan bijvoorbeeld al je groenten snijden voor de komende 2 of 3 dagen en apart bewaren in de koelkast. Dat laatste doe ik nog niet, maar is zo handig dat ik wel van plan ben om dit te integreren in mijn systeem.

Zoals je ziet, is dit systeem niet erg gefixeerd: je kan ermee spelen en het volledig naar je hand zetten. Ik vind het een goede basis om op voort te bouwen naargelang de behoeften van je gezin. Ik lees het ook graag als iemand een gelijkaardig systeem heeft of nog tips kan geven hoe ik dit nog beter kan uitwerken. Of als je er helemaal het nut niet van inziet (kan ook, we moeten niet allemaal verdoken neurootjes zijn hé).

Geniet ervan, zeggen ze…

Hoe vaak krijg je niet als jonge ouders deze zin te horen: “Geniet ervan, want het gaat allemaal zo rap!”. En hoe vaak denk je dan ook niet: jaja, we genieten écht wel van de momenten met ons kleintje! Maar daar ben je dan, plots zijn we 4 maanden verder! Je beseft dat je wel degelijk genoten hebt, maar dat het toch inderdaad verdomd rap gaat! Tijdens je zwangerschapsverlof geniet je met volle teugen van de dagen alleen met je kleine schat, van de borstvoedingsmomenten, van de duust foto’s en filmpjes die je maakt. Dan is daar het moment dat je weer gaat werken. Blijdschap dat je weer iets kan betekenen voor de maatschappij. Triestig omdat al die dingen waar je zo van genoot nu verminderen of zelfs wegvallen. Gedaan met borstvoeding (in mijn geval toch), veel minder momenten samen, veel meer geregel en georganiseer, dus logischerwijs ook minder foto’s. En ook minder genieten? Dat durf ik niet te beweren. Ik geniet extra van de momenten die we wel samen hebben. Ik krijg het warm in mijn hartje als BabySep naar mij lacht als ik hem ga ophalen in de opvang. Ik geniet ervan als hij na een lange dag in mijn armen in slaap valt. Ik geniet van de occasionele rustige zondagen met mijn twee ventjes. Zo van die zondagen waarop niets moet, waarop je gerust de hele dag samen in je pyjama in de zetel kunt hangen of bij mooi weer kunt gaan wandelen. Genieten doen we dus nog. Maar toch hebben ze gelijk: het gaat veel te rap. Hij groeit en verandert elke dag! Hij leert elke dag iets nieuws! Op het moment dat hij voor het eerst zelfstandig zijn hoofdje rechtop houdt, zie je hem al naar de universiteit trekken. Je kijkt al zo uit naar elke nieuwe stap die hij nog zal ondernemen, dat je de stapjes die hij nu neemt soms snel als vanzelfsprekend ziet.

IMG_0924

Alles wat Sep in zijn handjes krijgt, gaat naar de mond.

En dan sta je daar: plots is die baby 4 maanden oud! Je kijkt nog eens naar de foto’s van de eerste dagen na de geboorte. Het lijkt allemaal zo ver weg en zo dichtbij tegelijk. Je besluit om nog eens je fototoestel boven te halen. Dan zijn we maar eens een paar minuutjes later op ons werk!

Een ideaal cadeau dat ik gekregen heb in dit kader, zijn de Milestone Baby Cards. Een goede vriendin was zo lief die voor mij te kopen, maar had zij ze niet gegeven, dan had ik ze mezelf cadeau gedaan. Ze verplichten je om een aantal mijlpalen in de ontwikkeling van je kindje tijdens zijn eerste jaar te documenteren. Als je dan toch zo iemand bent die haar fototoestel te weinig benut, dan heb je nog altijd die “verplichting” om je aan te houden en heb je na een jaar toch een reeksje mooie foto’s van je baby. Op de website vind je nog meer producten (bvb pregnancy cards) en extra printable kaartjes om toe te voegen aan je collectie. Je moet nu niet denken dat ik hier betaald wordt om reclame te maken voor dit product, ik ben gewoon echt fan. Maar ik ben dan ook iemand die graag alles documenteert en die al aan het werken is aan een fotoalbum van het eerste levensjaar van mijn zoontje…

Mijn raad dus aan alle jonge moeders: geniet ervan, want het gaat zo rap! En maak zoveel mogelijk foto’s, ze zijn fantastisch om later terug te zien en zeker met de digitale technieken van vandaag hoef je er niet zuinig op te zijn!