Brief aan mijn piano

IMG_20140119_163154

Liefste Kawai

Ik moet zo’n 13 jaar oud geweest zijn toen jij in mijn leven kwam. Jouw voorganger, Offenbach, was slechts een gehuurd exemplaar en moest na 3 jaar weer weg. Ik zie ons nog zitten bij Maene piano’s, mijn ouders en ik. Ik mocht mijn handtekening zetten onder het verkoopcontract, want je zou MIJN piano worden. Ik zou erop spelen. En dat deed ik ook, zo’n halfuurtje elke dag, verplicht. Ik haatte je als het maar niet lukte om een stuk foutloos te doorlopen. Maar als het wel lukte, zorgden we voor magie, jij en ik. Wat was het toch ongelooflijk ontspannend om samen met jou muziek te maken. Enkel jij en ik. Geen publiek. Daar heb ik nooit van gehouden. Zeker niet spelen “op commando”. De veel te veel gehoorde zin “speelt es een aireke” doet nu nog het haar op mijn armen rechtkomen.

Ik werd 18 en ging studeren in Gent. Jij kon niet mee. In het weekend hadden we af en toe wat tijd voor elkaar. Maar toch gingen mijn sociaal leven en mijn prille relatie met Het Liefje steeds vaker voor op mijn relatie met jou. Ik leerde geen nieuwe stukken meer. Het was ook niet meer verplicht. De lessen waren gedaan. Nu was het enkel nog “for fun”. Maar als iets niet MOET, dan sla je het gemakkelijk eens over.

Ook naar het eerste appartement met Het Lief ging je niet mee. Bijna 2 jaar lang werden je toetsen niet meer geroerd. Of toch wel, door de stofvod van mijn mama die je wekelijks proper hield. Vorig jaar verhuisde je dan naar ons huisje. Dat ging nog niet zo simpel. Sorry dat ik het je zeg, maar je bent wat aan de zware kant… Er waren 4 beren van mannen nodig om je op je huidige plaats te krijgen! Je maakt nu al meer dan een jaar lang deel uit van het gezinnetje dat Koen en ik (en nu ook Sep) vormen. Tijdens mijn zwangerschap/werkloosheid hebben we af en toe nog eens die mooie tijden herbeleefd. Maar met de komst van BabySep is jouw geluid niet altijd gewaardeerd. En heb ik eerlijk gezegd ook niet veel vrije tijd meer. Ik zie je elke keer weer staan. Zowel vanuit de woonkamer als vanuit de keuken kan ik je zien blinken. Je wordt nu eerder gebruikt als decoratie- en opbergstuk. Bloemen en ander kleinood staat bovenop jou. Op je stoel staat de overschot van de geboortekaartjes van BabySep – die moeten dringend eens opgeborgen worden.

Soms heb ik echt zin om me nog eens bij jou te zetten en een nieuw stuk te leren of om voor de zoveelste keer een stukje uit Amélie Poulin of de Für Elise te spelen. Maar dan bedenk ik dat er nog een stapel was ligt te wachten. Of dat ik toch al beter aan het eten zou beginnen voor Sep honger krijgt of wakker wordt. En zo is dat vrije halfuurtje alweer gevuld met iets “nuttigers” dan pianospelen.

En toch heb ik nu meer dan ooit nood aan die ontspannende momenten met jou. Het leven is veel drukker geworden. Er is zoveel dat MOET. Toch in mijn hoofd. Mijn huis MOET proper liggen, de stapel post op de tafel doet me steigeren elke keer als ik het huis binnenkom. Ik MOET de perfecte mama zijn voor BabySep, we hebben zo een fantastisch gemakkelijk en gelukkig kind, dat elk ongemakje of elke vervelend moment “vreemd” is en moet verholpen worden. Ik MOET ook nog een sociaal leven proberen te onderhouden. Ik MOET het perfecte lief zijn dat volledig achter haar hyperbezige man staat als hij weer eens “nog efkes” naar zijn brouwerij gaat. Nu ja, er is niemand die mij dat allemaal oplegt, integendeel, ze zeggen soms dat het allemaal niet zo perfect moet zijn. Maar toch, in mijn hoofd MOET het. Alleen het pianospelen, dat MOET niet. Al WIL ik het wel. Het komt er alleen niet van. Die optionele zaken sla je al eens gemakkelijker over, remember. Misschien moet ik hier ook een MOET van maken?

Ik kom terug, liefste Kawai. Binnenkort zullen mijn vingertoppen weer jouw toetsen beroeren. Aan een relatie moet je werken, ook aan die van ons. En ik wil er alles aan doen opdat onze relatie terug magisch wordt. Ik doe mijn best.

Beloofd.

Groetjes

Fien

4 gedachtes over “Brief aan mijn piano

  1. Heel herkenbaar. Mijn piano staat hier ook stof en rommel te vergaren. Spelen gaat enkel als ik alleen thuis ben wegens peuter die anders wil komen meedoe’n of baby die slaapt. Maar ik ben nooit alleen thuis…. 😀 Op een dag, als de kindjes weer wat groter zijn, ga ik terug lessen nemen en dan zullen wij weer samen zijn. Ik kijk ernaar uit! 🙂

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s