Over ploeter- en andere moeders

Ik voelde even een vlaag van schuldgevoel, of zelfs een soort schaamte, toen ik vorige week weer een lading blogposts las. Ik heb de afgelopen weken al wel vaker een dergelijk gevoel gehad. Dat komt er natuurlijk van, van al die mamablogs te volgen. Dan kom je verhalen tegen die tonen hoe zwaar het kan zijn om een gezin en een (drukke) job te combineren. Ze vertrekken van het ideaal van de Supermama die successen boekt in haar job én haar kinderen de nodige aandacht geeft én kookt als Nigella Lawson én het lijf heeft van een Victoria’s Secret model én tussen de qualitytime met haar partner door ook nog tijd vindt voor wat me-time. De ervaring van al deze strevende vrouwen leert echter dat zoiets niet realistisch is. Het kan gewoon niet op elk vlak in je leven perfect lopen. En dat is oké. Blijkbaar voelen veel van deze dames ook de drang om elkaar te steunen met een “hé, het is oké” zo nu en dan.

Ik denk dat ze Ploetermoeders genoemd worden, deze vrouwen die beseffen dat het leven als werkende mama helemaal niet over rozen loopt. Of toch, maar dan met zeer veel doornen.

Ikzelf ben ook aan deze blog begonnen als Ploetermoeder, op een moment dat het me allemaal even teveel werd en ik nood had aan steun en gelijkgestemde zielen. Op een moment dat de baby lastig deed. Op een moment dat het huishouden in de soep leek te draaien. Op een moment dat ik ter plekke in slaap kon vallen maar niet mocht. Dat was toen ik pas terug aan het werk was. Die eerste weken combo werk-gezin bleken inderdaad nogal een geploeter.

Om nu echter terug te komen op dat gevoel van schaamte/schuld: als ik de blogs van vele anderen lees, kan ik alleen maar concluderen dat het bij mij nu allemaal wél mooi rond draait, niet vierkant en al helemaal niet in de soep. In tegenstelling tot wat ik 2 maanden geleden dacht en me deed zoeken naar aansluiting bij andere “ploetermoeders”. Ter illustratie:

  • De lastige weken van de baby waren snel voorbij (hij slaapt nu zelfs door, JEEJ!). Ik heb trouwens officieel de gemakkelijkste – en schattigste (oké, subjectief) – baby ooit, ever, aller tijden, ter wereld en ver daarbuiten!
  • Die gemakkelijke baby zorgt er natuurlijk voor dat ik thuis niet echt veel problemen ondervind met de opvoeding: BabySep eet wat je hem voorschotelt (jaja, begonnen met de groentepapjes), hij slaapt wanneer hij moet slapen, hij kan zichzelf gemakkelijk een kwartiertje entertainen terwijl mama kookt en het excuus van “we zijn te laat, want BabySep…” hebben we nog niet moeten bovenhalen.
  • Voor het huishouden kan ik rekenen op de hulp van mijn mama en schoonmama. Vooral het feit dat ik de strijk daar mag afzetten, is een grote hulp. Ik zou het zelf wel kunnen doen hoor, maar zo houd ik toch nog wat tijd over om blogjes te schrijven enzo… (prioriteiten stellen hé!), en het is ook niet echt mijn favoriete klusje. Het koken en wassen en plassen doe ik volledig zelf, zonder problemen, met wat hulp van de wederhelft als hij op tijd thuis is. Mijn huis ligt er niet gelekt bij, maar we kunnen wel onverwacht bezoek ontvangen zonder dat ze moeten struikelen over stapels rommel. (voor wie het adjectief “gelekt” niet kent, het betekent “zeer proper, zoals in de boekjes”, maar “gelekt” is zo een tof woordje uit de Vlaamse tussentaal uit mijn regio, dat ik me eventjes niet veel aantrek van dat Standaardnederlands :)). 
  • Wij hoeven ons geen zorgen te maken over ons budget, in tegenstelling tot veel andere gezinnen in deze gemeenschap. Niet dat we als koningen leven, verre van, maar we leven niet van maandloon tot maandloon en kunnen zelfs sparen voor BabySep en geregeld genieten van het leven. Ook hier: prioriteiten stellen. En in nood kunnen we wel terecht bij familie.
  • Ik ben op 3 maanden tijd alle 17(!) aangekomen zwangerschapskilo’s volledig kwijtgespeeld zonder er iets voor te doen (leve borstvoeding!). Nu nog die buikspieren weer in vorm krijgen en de uiterlijke gevolgen van de zwangerschap zijn verdwenen (op het keizersnedelitteken na). Een Victoria’s Secret model zal ik niet meer worden, die ambities kon ik misschien nog koesteren toen ik 18 was, maar nu toch al even niet meer.
  • Wie de post over mijn weekmenu gelezen heeft, weet dat ik wel degelijk de tijd vind om gezond en gevarieerd te koken voor mijn gezin. Daar houd ik ook aan. En een culinair experimentje zo nu en dan gaan we zeker niet uit de weg!
  • Ik vind ondertussen ook nog de tijd om te gaan sporten en af en toe af te spreken met vrienden.
  • Ik ben niet altijd te uitgeput na een lange werkdag. Ik heb nog energie over om met mijn zoontje te spelen. En om romantisch te zijn met mijn grote ventje 😉 (De herwonnen nachtrust doet hiervoor natuurlijk ook zijn duit in het zakje.)

In vergelijking met de verhalen die ik soms lees, loopt mijn leven op dit moment dus echt wel perfect. Ik krijg veel hulp, dat geef ik toe. Maar toch voel ik me schuldig of schaam ik me soms omdat ik gezegend ben met een gemakkelijke baby en een toffe job die maken dat ik me niet altijd herken in de klaagzang of moeilijke periodes van sommige andere mama’s in de blogosfeer. Al dat proberen en er toch niet in slagen, op dit moment ken ik dat gevoel niet. Ik voel me schuldig omdat ik die ploeterende moeders “hun ogen uit zou steken” met mijn geluk. Ik schaam me omdat ik met deze blog aansluiting zoek bij deze ploetermoeders, terwijl ik in vergelijking eigenlijk toch echt een gemakkelijk leventje heb.

Ik weet wel wat je zal zeggen: “het zal wel nog veranderen!” Dat zal hoogstwaarschijnlijk wel. Maar wat als dat niet het geval is? Zal ik dat schuldgevoel dan blijven hebben omdat mijn leven beter lijkt te lopen dan dat van andere moeders? Omdat ik lijk af te wijken van de huidige norm van de ploetermoeder, meer richting megamoeder (nog geen Supermoeder, vanwege dat Victoria’s Secret Modellenlijf natuurlijk…)? Omdat de combinatie werk – kind bij ons wél vlot lijkt te lopen? FOERT, het is nu allemaal zo mooi, we doen dus blijkbaar iets goed én we hebben een grote dosis geluk. We moeten ervan genieten. Het kan in een vingerknip keren.

Misschien heeft de Roze Wolk nu pas haar weg naar mijn achterste gevonden en heeft ze er zich goed onder genesteld om mij mee te nemen op een gelukzalig tochtje door het eerste levensjaar van BabySep zonder oog voor de imperfecties zo nu en dan… Dan hoop ik maar dat ze mij zachtjes weer neerzet als de tijd rijp is om terug te keren naar de realiteit en mij niet kilometers naar beneden laat donderen. 

18 gedachtes over “Over ploeter- en andere moeders

  1. Ewel! Deze post wou ik ook ooit schrijven. Ik voel volledig met je mee, al is er nu -met de baby- veel veranderd. Het is wel degelijk drukker maar het is wederom zalig.

    Like

    • Dankje, ik ben toch niet alleen 😊. En ik weet dat elke situatie anders is, maar die van mij is nu behoorlijk rooskleurig en ook dat mag eens gezegd worden zonder dat ik daarom op anderen neerkijk.

      Like

  2. Ik zou vooral zeggen: geniet ervan! En je schuldig voelen is toch nergens voor nodig! Ja, ik had ook graag een brave, snel doorslapende baby gehad maar we zijn er ook doorgeraakt (met beide trouwens). Alles komt inderdaad in periodes… Soms gaat het goed en soms minder maar that’s life zeker 🙂 En zo fijn dat je zoveel hulp krijgt!

    Like

    • Nja, ik ben gewoon te gevoelig denk ik. Ik voel me ook schuldig voor mijn geluk als ik docu’s zie over armoede of andere problemen… Maar dat maakt ook wel dat ik extra leer te genieten van mijn geluk. En ik heb idd zoveel gelukkig met mijn familie en schoonfamilie!

      Like

  3. Waarom zou je je ervoor moeten schamen? Als het leven op rolletjes loopt dan mag dat ook gezegd worden. Heerlijk toch? Geniet lekker van alles nu het zo lekker loopt!!!!! Je schuldig voelen naar anderen heeft totaal geen zin, want in principe kun je daar (helaas) niets aan veranderen. De een heeft het moeilijk, de ander heeft het prima…..dat verschil is er en dat verschil zal er altijd zijn. Gelukkig is het leven dan ook weer zo dat als het even regent….er nog altijd later een zonnetje zal schijnen!

    Like

    • “schamen” is misschien niet het ideale woord, maar toch van: oei, de verhalen van anderen stroken zeker niet altijd met mijn verhaal. Het “ploeteren” lijkt een beetje de standaard geworden. Je mag niet zeggen dat het op rolletjes loopt, want dan ben je aan het opscheppen en stel je je boven die andere moeders. (zo zie ik dat in mijn hoofd, verre van de realiteit natuurlijk, maar toch :)).

      Like

  4. Heel herkenbaar. Als ik met andere ouders praat gaat het bijna altijd over slapen. Laat ik nu gezegend zijn met twee kindjes die vanaf vier maanden al heel de nacht doorslapen. En ook overdag wordt er nog goed geslapen. Heerlijk!

    Like

    • Een kind dat doorslaapt helpt natuurlijk zeer veel in dit hele gebeuren, want slaapgebrek is echt moordend! Leuk om te horen dat er nog mama’s zijn die zoveel geluk hebben ☺️

      Like

  5. Pingback: De 3-tag | Failing To Be Superwoman

  6. Pingback: A bitch named Karma | Failing To Be Superwoman

  7. Pingback: Ploeteren of niet, that is the question | brabbeltjes

  8. Pingback: Twaalf maanden Superpower | Failing To Be Superwoman

  9. Pingback: Twaalf maanden Superpower | Failing To Be Superwoman

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s