Romantisch uitje in Kortrijk

Als “dankjewel-om-ons-kind-te-baren”-cadeautje kreeg ik van mijn lief een overnachting voor 2 in een wel heel speciale B&B. Uiteraard was hierbij geïntendeerd dat die “2” hij en ik zijn. En een mooi cadeau was het zeker! Op 31 januari – 2 maanden ver in ons nieuwe hectische leven als jonge ouders – was het dan zover. We lieten Sep in de zorgzame handen van mijn ouders en trokken erop uit voor een avondje “just the two of us”.

Die speciale locatie was B&B Het Verloren Gedicht in Bellegem. Een voormalige kloosterkapel die omgebouwd is tot een romantische B&B. Wij overnachtten in de nok van de kapel, de zogenaamde bruidssuite, het “Elysium”. Even had ik schrik om als ongehuwd koppel dit heiligdom te betreden, maar die schrik ging al gauw over bij het zien van de kamer. En na een relaxerend bubbelbad (mét aromatische oliën uiteraard!) vergat ik zelfs eventjes het opgestapelde slaaptekort dat roofbouw had gepleegd op mijn lichaam en geest. Het ontbijt was uitgebreid genoeg, met vooral verse en eerlijke producten én inclusief vers gekookte/gebakken eitjes naar wens.

Deze primitieve smartphone-foto’s doen de locatie niet genoeg eer aan, maar we wagen een poging…

IMG_0494[1]

IMG_0497[1]

IMG_0501[1]

Eten deden we in Kortrijk in Restaurant Dolce Vita. Zoals de naam al doet vermoeden, vind je hier de Italiaanse keuken. Maar verwacht niet de zoveelste ristorante – pizzeria. Hier kan je net dat tikkeltje meer verwachten. Ideaal voor een diner met 2 of in groep in een mooi etablissement met kwalitatieve gerechten. Helaas heb ik geen foto’s. Op 31 januari had ik nog geen blog en dacht ik bijgevolg niet “ik moet dit fotograferen, want wie weet schrijf ik er ooit over”.

Afsluiten deden we in de Hoochie Coochie in Kortrijk. Dit is een bar waar we al vaker geweest zijn. Ergens in een klein straatje staat een mooi pand waarin de eigenaars een groot, maar toch intiem café gemaakt hebben. De muziek varieert naargelang de mood van de barman, het uur van de dag of het publiek. De kaart is uitgebreid: van speciale streekbieren tot fancy cocktails. Hoewel wij vooral een speciaalbieren-koppel zijn, lieten we ons deze cocktails zeker ook smaken. Een beetje zomer in januari. (doet mij eraan herinneren dat wij het échte begin van de échte zomer daar nog moeten gaan vieren 😉 )

IMG_0503[1]

11 dingen die je wilt weten over zwanger zijn

Toen ik pas bevallen was, kregen we een bevriend koppel over de vloer dat in hetzelfde stadium is als wij waren in de zomer van 2013: gaan we voor een kindje of wachten we nog even? De vriendin vroeg mij om voor haar toch een lijstje te maken van wat er allemaal komt kijken bij zwanger zijn, bevallen en baby’s opvoeden tot peuters enzovoort. Ik denk dat ze vooral overweldigd was door de veelheid aan informatie die ik op haar afvuurde en dat ze zich beter voorbereid zou voelen als het allemaal eens op papier stond.

Wel, bij deze. Deel 1: mijn 11 belangrijkste bevindingen over zwanger zijn.

  1. Gewoon doen! Als je je gelukkig voelt in je relatie en jullie zijn er beiden mentaal klaar voor, ga er dan gewoon voor. Het grootste probleem dat mijn vrienden lijken te hebben, is tijd. Zo waren wij ook, you have no idea! Maar als het kindje er eenmaal is, pas je je aan. Je kan je er op voorhand niet echt op voorbereiden, dus focus daar ook niet teveel op. Maar besef wel dat er opofferingen nodig zijn. Die zal je trouwens ook maar al te graag over hebben voor dat kleine mensje in je armen.
  2. Houd misschien op voorhand best wel rekening met je budget. Voor ons was dat niet echt een groot euvel, maar ik kan me voorstellen dat er veel mensen zijn die wél elke cent in 2 moeten bijten. En kindjes kopen kost nu eenmaal geld.
  3.  Zoek veel op, lees veel en vraag veel informatie. Daarmee bedoel ik: zoek op sites als die van Kind&Gezin, lees de informatiebrochures die je krijgt bij de gynaecoloog/vroedvrouw/… en vraag informatie aan experts. Als je je onzeker voelt over iets, vraag het aan de gynaecoloog/vroedvrouw. Zij hebben de juiste info en kunnen je geruststellen.
  4. Als vervolg op het vorige: je krijgt zeeeeer veel informatie. En dan vooral ook van”officieuze” bronnen. Elke vrouw die ooit een kind gebaard heeft of iemand kent die een kind gebaard heeft, wil haar verhaal kwijt. Soms gewoon om te vergelijken, soms om je gerust te stellen of soms om je (hopelijk onbewust/onbedoeld?) bang te maken. Neem het allemaal op, het kan deugd doen om herkenning of gelijke zielen te vinden. Maar onthoud vooral dat elke situatie uniek is en dat jouw verhaal nooit hetzelfde zal zijn als dat van een ander. Je moet het gewoon zelf ondervinden (ok, een beetje contradictie met deze blogpost vol tips, maar ja, dat doe je eraan 🙂 ).
  5. O ja, als vrouwen vertellen over hun zwangerschap/bevalling, dan bestaan er geen taboes! Je hoort vaak echt élk detail. Maar écht élk detail he!
  6. Ook je eigen “bweikes“-grens ligt een pak verder. Het lukt je om de verhalen te aanhoren zonder te walgen. En zelf deel je ook graag je eigen smakelijke en minder smakelijke verhalen.
  7. No stress! En dit komende van een geboren stresskip/controlefreak. Ik was nooit zo chill als tijdens mijn zwangerschap. Ik had nu wel het geluk dat ik een droomzwangerschap had zonder kwaaltjes, maar dan nog. Ook over mijn extreem ronde buik (tja, er zat ook een redelijk grote baby in…) maakte ik me niet veel zorgen. De slanke lijn, daar werken we achteraf wel aan. Zelfs de striemen die op 8 maand uiteindelijk toch in grote getale tevoorschijn kwamen – alle smeersels ten spijt – deerden me niet. “Chill en gij zult een chille baby baren”, was bij mij zeker van toepassing.
  8. Leer de kraamkliniek kennen. De meeste ziekenhuizen bieden waarschijnlijk wel een kennismaking aan, profiteer hier ook van. Het maakt je nog rustiger als je kan bevallen in een ziekenhuis dat je al kent. Een kleine rondleiding en een babbel met het personeel op de kraamafdeling doen al veel. Als je thuis bevalt, is dit uiteraard niet van toepassing. Dan ben je vooral gebaat bij een vroedvrouw die je kent en vertrouwt.
  9. Maak een geboorteplan. In het ziekenhuis waar ik bevallen ben, raadden ze dat ten stelligste aan. Ik weet niet hoe het op andere plaatsen is. Niet alleen naar pijnstilling toe, maar ook om te wennen aan het idee van de bevalling. Want het komt alsmaar dichterbij en als je weet wat je mag verwachten, is het toch net iets minder eng.
  10. Als je van plan bent om borstvoeding te geven, is een gesprek met een lactatiedeskundige/vroedvrouw zeker ook aangeraden. Borstvoeding is dan wel iets moois en natuurlijks, het is niet allemaal rozengeur en maneschijn. Het doet pijn, of dat is toch zeer goed mogelijk, zeker in het begin. Veel vrouwen stoppen met borstvoeding na dag 3 omdat de pijn samen met de baby blues teveel is. Als je op voorhand niet weet dat de pijn normaal is, dan overvalt die je en geef je sneller op. En dat is natuurlijk erg jammer, want het is echt wel iets zeer moois!
  11. Documenteer. Je krijgt het boekje van Kind&Gezin, profiteer ervan om notities te nemen. Leuk om achteraf opnieuw te lezen of om te vergelijken bij een eventuele tweede, derde, vierde… zwangerschap.

Denk aan puntje 4! Wat ik hier in een mooi lijstje gezet heb, zijn 11 dingen die voor mij persoonlijk belangrijk waren om te weten bij mijn zwangerschap en die ik wou delen met andere vrouwen die denken aan kindjes. Jij kan aan andere dingen denken of ik kan morgen zelf ook nog een tip bij vinden of een andere eigenlijk niet meer zo belangrijk vinden als ik eerst dacht. Nothing is set in stone. Het is juist leuk als we ervaringen kunnen delen. Dus bij deze, voelt u zich uitgenodigd…

My little pick-me-up, part II

Ik wil vandaag per se een soort vervolg schrijven op mijn berichtje van deze week.

Soms kunnen mensen je zo aangenaam verrassen en denk je toch even niet dat de wereld om zeep is. Want naast al het IS, racisme, honger, oorlog en weet-ik-veel-wat gedoe op het nieuws, kan de mens ook gewoon vriendelijk zijn voor een ander. Zomaar.

Wat maakte mij nu vandaag zo content? Awel, volg even mee.

Na een bezoekje aan mijn ouders deze voormiddag, stopte ik op mijn weg naar huis nog even in de plaatselijke Delhaize.

Ik stapte uit en deed de riemen van de draagzak rond mijn heupen. Toen ik Sep in de draagzak wou zetten, liet meneertje uiteraard zijn tut op de grond vallen. De dame die net passeerde, raapte de tut op, wachtte tot ik klaar was met Sep en gaf de tut terug.

Onverwachte vriendelijkheid #1.

Ik haalde de boodschappen, op nog geen 10 minuten had ik de 5 stuks die ik nodig had. Sep begon wat moe te worden en begon aan zijn klaagliedje. (Ter info: BabySep zingt/zeurt altijd een soort “liedje” voor hij in slaap valt) Ik kwam aan de kassa. Gelukkig geen al te lange rij. Er stond een mooie man voor mij (kijken mag hé! ;)). Zijn even mooie vrouw/vriendin kwam er natuurlijk bij staan (logisch, mooie mannen hebben altijd mooie vrouwen). Zij was nog iets gaan halen terwijl meneer al in de rij stond. De mooie mensen hadden een goed gevulde winkelkar. Maar geen probleem. Ik had tijd. Ik wachtte gewoon mijn beurt af. Een beetje wiegend voor de “zingende” Sep in de draagzak. Af en toe iets fluisterend tegen mijn baby. Plots hoorde ik dat de mooie dame iets zei. “Wablieft?” vroeg ik.

“Ga maar voor, hoor.”

“Ah, nee, çava ze, ik heb toch tijd.”

“Neenee, maar ga maar voor!”

“Ok dan! Danku!” (je wilt toch niet ondankbaar/onbeleefd overkomen)

Onverwachte vriendelijkheid #2

Zalig toch hoe mensen behulpzaam kunnen zijn, zeker als je een baby bij hebt 🙂 Alle kleine beetjes helpen, het hoeft niet altijd spectaculair en groots te zijn!

Dus, danku! Mijn geloof in de mensheid is weer een beetje gesterkt!

My little pick-me-ups

Zo af en toe kan ik – net als iedereen – eens een kleine opkikker gebruiken. Ik ga zelfs zo ver dat ik in mijn inbox op het werk een mapje “pick-me-ups” gemaakt heb. Daarin komen mails met complimenten van de baas of grappige mails van collega’s en dergelijke. Als ik dan een minder momentje heb, bekijk ik dat mapje even en dat helpt me om er weer tegenaan te gaan voor de komende werkuren.

Zo heb ik verschillende dingen waar ik soms, ook al is het maar heel even, écht gelukkig van word. Die kleine dingen wil ik met jullie delen (en jullie mogen uiteraard ook jullie kleine dingen met mij delen).  Here we go…

  • Een recept dat ik voor het eerst probeer, dat een beetje raar lijkt, maar dat eigenlijk een voltreffer blijkt te zijn
  • Vergeten dat je gisterenavond wél de afwas gedaan had en wél alle rommel opgeruimd had en na een drukke werkdag dus thuiskomen in een proper huis.
  • BabySep ophalen bij oma/de crèche en hem zien opfleuren als hij mij ziet
  • Op mijn smartphone door de foto’s en video’s van BabySep swipen. 
  • BabySep die mij aankijkt met zijn grote ogen en dan plots met een glimlach “daidaida” zegt.
  • Op de weegschaal staan en een lager cijfer aflezen dan verwacht
  • De supermooie zonsopgang boven de Vlaamse Ardennen op weg naar mijn werk
  • Een stevige meezinghit op de radio als ik in de wagen zit (ik schiet in de lach als ik bedenk wat de andere automobilisten moeten denken als ze mij zo uitbundig zien meezingen!!)
  • WordPress openen en een leuke reactie op een blogpost lezen
  • Een kleedje passen dat eigenlijk niet “bij jouw lichaamsbouw past” en er toch geweldig mee staan

Misschien maak ik hier een terugkerend rubriekje van. Elke week beleef je wel andere kleine toffe dingetjes die je even zeer gelukkig maken. Ik nodig jullie uit om alvast ook jullie kleine opkikkertjes te delen!

Liefste papa

Vandaag is het feest voor alle papa’s. Dus ook en zeker voor jou.

We weten alletwee dat ik meer een mama’s kindje was/ben dan een papa’s kindje. Maar dat wil niet zeggen dat je minder betekend hebt (en nog betekent).

Jij bent dan misschien niet degene bij wie ik ga uithuilen of met wie ik mijn gevoelens, angsten en liefdesleven deel. Maar jij bent wel degene die mijn talenten zag/ziet en me aanspoort om het beter te doen.

Onze wandelingen tijdens de examens waren steeds zeer welkom. Zelfs in de sneeuw deden we ons toertje. Je hield het tempo erin, zodat ik niet alleen de buitenlucht, maar ook wat sport had. Dat is jouw manier om te tonen dat je begaan bent met ons. Geen woorden, maar daden. Zo ben jij.

Ook toen we vertelden dat je opa ging worden, kwamen er niet veel woorden uit je mond. Maar sinds de geboorte van Sep ben jij opengebloeid tot de beste opa ter wereld. Zoals ik wel verwacht had.

Dankje, papa! Ge zijt goe bezig!

xxx

Je oudste

DIY – kinderkamer

Werkloos zijn tijdens mijn zwangerschap was eigenlijk nog een voordeel. De nestingsdrang duurde bij mij zo’n 5 maanden. Ik kon me dan ook uitleven op de babykamer van zodra ik wist dat het een jongetje was. Ik zou mezelf nu niet bepaald een interieurarchitect of handig noemen, maar ik ben toch zeer tevreden over het resultaat. We hebben het budget zo beperkt mogelijk gehouden, omdat een kind sowieso al genoeg kost en je eigenlijk met oude materialen (soms met een verhaal) ook echt leuke dingen kan doen.

Ik vertrok van mijn eigen oude slaapkamermeubelen. Mijn zus hielp om de oorspronkelijk lichtbruine delen wit-grijs te schilderen (door de toxische stoffen in de basisverf, bleef ik daar maar ver van weg – de toplagen deed ik wel).  Daarbij kocht ik dan in Ikea een kinderbedje en een ladekast.

IMG_0092

Ik moet toegeven dat de grote kleerkast vooral gebruikt wordt voor onze jassen, mijn zwangerschapskledij en nog wat extra zaken. De kleertje van BabySep liggen in de kast met de open schappen. Meer heeft hij momenteel nog niet nodig 😉

IMG_0090

Bij Colora lieten we de kleur van de lades van de bestaande kasten “meten” om zo dezelfde kleur te laten maken voor op de muur. De walvissticker bestelden we online. De naam van de website weet ik niet meer, maar het ging ook allemaal via Colora, want we konden de sticker daar samen met onze verf gaan ophalen.

IMG_0094

Het tapijt haalden we ook bij Ikea. Voor de lamp wilden we iets dat niet té kinderachtig was of té plastic en goedkoop. Het is dan wel geen designerlamp, maar wel degelijke kwaliteit (géén plastic). We kochten die bij Europoint. Ze bestaat ook met een blauwe binnenkant, maar we vonden dat we al erg veel blauw hadden… En het paste mooi bij het geel van het tapijt.

IMG_0097

De kaders zijn een cadeautje van mijn zus (aka, meter 1). Ze komen ook van Ikea, maar lagen al enkele jaren op haar kamer. Nu zijn ze voor haar metekindje.

IMG_0100

Deze mobiel was eigenlijk een tweedehands model met beige/blauwe beertjes van een kennis. Niet echt mijn stijl. Omdat ik toch tijd over had, zocht ik een mooi slaboon op internet en maakte ik zelf vilten olifantjes.

IMG_1267

In de plaatselijke hobbywinkel kocht ik de letters en verf om de naamslinger te maken. Let niet teveel op mijn schilderwerk, ik ben geen kunstenaar 😉

IMG_1268

De schatkist komt van Ikea en past perfect in de kamer van onze BabySep. Ze zit ondertussen al goed vol met speelgoed!

De grote dinosaurus, Walter – één van de “Lilliputiens” figuurtjes – is een geschenk van de schoonzussen (aka meter 2 en de tante). Hij zal dienst doen als poef en in zijn muil is er een geheime bergruimte voor BabySep zijn kleine geheimpjes 😉

Ook buiten de slaapkamer heb ik wat DIY-toverkunsten bovengehaald voor BabySep:

Ik wilde voor de eerste maanden na de geboorte per sé de oude familiewieg in plaats van een park. Deze wieg is al meer dan 100 jaar oud, heb ik me door mijn mama laten wijsmaken. Mijn opa had er nog in gelegen, net als mijn moeder, mijn nonkels, ikzelf, de meeste van mijn neven en nichten en zo ook de kinderen en kleinkinderen van de zus van mijn opa. Een hele geschiedenis dus. En al heel wat meegemaakt… Het aantal lagen verf was op den duur niet meer te tellen. Gelukkig heeft mijn voorganger zich beziggehouden met het afschuren van al die lagen. Helaas heeft die de wieg opnieuw geverfd in een nogal speciale kleur. Ik spendeerde dus 3 voormiddagen aan het overschilderen van de blauwe wieg met 3 lagen wit-grijze verf. Het resultaat mocht er wel zijn, vind ik. De gele matras van op de foto heb ik trouwens niet gebruikt. Mijn voorganger had ook voor een nieuw exemplaar gezorgd. De stofjes in de wieg zijn tweedehands via een kennis. Boven de wieg heb ik nog enkele van mijn zelfgemaakte vilten diertjes gehangen.

IMG_0108 IMG_0121

Ik ben zelf tamelijk trots op mijn werk in de babykamer en ook over de wieg kregen we niets dan complimenten. Ik ben echt blij dat we de traditie op die manier konden voortzetten.

A bitch named Karma

Nog geen twee weken geleden was ik hier op deze blog nog aan het “opscheppen” over mijn perfecte leventje en mijn perfecte kindje. Lady Karma heeft het gehoord…

Afgelopen donderdagochtend kreeg ik dit telefoontje van de crèche: “mevrouw, uw zoontje heeft precies toch een aantal windpok-blaasjes”. “Je hoeft hem nu niet meteen op te halen, maar weet wel dat je voor de komende 7 dagen wel opvang zal moeten zoeken, want hij mag niet naar de crèche komen met windpokken.” Als het je eerste kind is, dat voor het eerst in zijn nog jonge leventje ziek is, dan ga je hem natuurlijk meteen ophalen! En meteen naar de dokter. Twee blaasjes op zijn tere lijfje. Verdict van de dokter: “hij zal waarschijnlijk nog veel immuunstoffen hebben van de mama, waardoor hij er nu niet veel last van zal hebben. Het kan dan wel zijn dat hij het later nog een keer zal krijgen, maar dan erger.” Oh joy! “Let wel op, doordat hij nog zo jong is, zijn complicaties wel mogelijk, zoals longontsteking en…” (mijn hoofd blokkeerde na het horen van het woord complicaties, de rest heb ik dus amper gehoord – alleen nog dat ik meteen naar de dokter moet als BabySep niet meer wil eten).

Het zag er allemaal goed uit: BabySep sliep zoals gewoonlijk, was niet lastig en had hier en daar een bultje.

Dat duurde 1 dag. Een samenvatting van de afgelopen 48 uren:

Bultjes. Veel bultjes. Heel veel bultjes. Extreem veel bultjes. Niet aanstippen met een een wattenstaafje met eosine, maar insmeren met een verfborstel vol eosine (bij wijze van spreken hé! Ik ben dan geen Supermama, maar ik wil me ook de toorn van de kinderbescherming niet op de hals halen).

Koorts. Hoge koorts. Perdolan geven. Koorts daalt niet. Nog Perdolan.

Huilen. Nog huilen. We krijgen een klein idee van wat ouders met een huilbaby te verduren hebben. Komende van een baby die enkel een beetje lawaai maakte als hij honger had of geïrriteerd was door een speeltje dat niet meewerkte, is dit toch extreem.

Niet slapen. Totaal aantal uren geslapen in de afgelopen 24u: 8. In stukjes. Lichtpunt was een dutje van 2u tussen 5u en 7u deze ochtend tussen mama en papa. Voor de rest max. een halfuurtje slaap telkens bruusk afgebroken door een geschreeuw dat door merg en been gaat. Het ventje ziet af!

Hangerige baby. In de relax zetten is geen optie. In zijn park leggen is geen optie. Toch niet langer dan 1 minuut. Veel huishoudelijk werk wordt hier niet gedaan vandaag. Gelukkig is de wederhelft er nog, zodat ik toch kan koken zonder een kind op de arm. Deze blog schrijf ik trouwens met BabySep in de draagzak op mijn buik, eindelijk weer in slaap gevallen. Het ventje is doodmoe!

Eten is lastig: enkel flesjes melk of opgewarmd water. Groentepapje en fruitpapje belandden na een halfuur proberen in de vuilnisbak.

Echt wel genieten van het meteorologisch mooie weekend. We mogen niet buiten met de baby: zon is uit den boze én het is gewoon te warm voor het arme ventje dat zo al genoeg zweet door de koorts.

Ik denk dat die immuunstoffen toch niet meer in zijn lijfje zitten. Hij heeft er nu genoeg last van (meer last van de windpokken kan je volgens mij niet hebben), een tweede keer zal wel niet meer voorkomen, zeker?!

Ah, we moeten erdoor. En laten we hopen dat het ergste na dit weekend voorbij is. Dan mag onze man op doktersbevel 2 weken thuis bijkomen en rustig genezen. (Thank God voor een opa op pensioen en oma’s die deeltijds werken!)