Brief aan mijn opa

Liefste opa

Het is ondertussen al een dikke 15 jaar geleden dat wij jou moesten laten gaan. Ik stond toen aan het begin van de puberteit, eigenlijk aan het begin van mijn leven. Toen kon ik me nog niet inbeelden welke impact die gebeurtenis zou hebben en hoe vaak ik nog aan je zou denken, zelfs 15 jaar later.

Toen ik mijn wederhelft leerde kennen, dacht ik: hij en opa zouden goede maatjes geweest zijn. Toen ik mijn universitair diploma behaalde, was ik zo trots en dat wou ik met jou delen.

Toen mijn brouwer zijn eigen bedrijf startte, wist ik zeker dat jij op de eerste rij zou gestaan hebben om zijn eerste biertje te proeven.

Toen wij ons huis kochten, had jij zeker geholpen met de tuin.

Toen mijn zoontje geboren werd, wist ik zeker dat jij zou gestraald hebben van trots over jouw eerste achterkleinzoon.

Toen ik gisteren minder leuk nieuws kreeg, werd ik even terug gekatapulteerd naar het najaar van 1999, toen jij jouw slechte nieuws kreeg. Dat van mij is gelukkig niet even erg, verre van. Maar er waren toch enkele woorden die overeenkwamen en maakten dat zowel ik, als mama, als oma en mijn zus overdonderd waren bij het horen ervan.

We komen er wel door, we houden ons sterk en we houden de moed erin. Voor mezelf, voor onze familie, voor mijn gezin, voor jou!

Veel liefs

Delphine

Een dekentje voor Sep

Toen ik ongeveer een jaar geleden bij mijn oma op bezoek ging om haar te vertellen dat ik een zoontje zou krijgen, was haar eerste reactie er één van teleurstelling. Zij had zo hard gehoopt op een meisje, dan had ze haar viergeslacht waar ze al van droomde sinds mijn lief en ik elkaar zo’n 9,5 jaar geleden ontmoetten. De viergeslachten moeten immers van mij of mijn zus komen, want mijn oma heeft één dochter (mijn mama) en 3 zoons. Aangezien mijn zus op dit moment een happy single is, lag alle druk dus op mijn schouders.

Helaas! Het werd een jongen. Verdorie! (ik blij dat ik haar vooraf had ingelicht, want anders had ze 6 maanden lang zitten hopen op een meisje en was de teleurstelling misschien nog groter als ze het kind voor het eerst zag in de kraamkliniek…)

Ik bedacht dus iets om haar toch enthousiast te maken voor haar eerste achterkleinkind dat op weg was, ook al was het een jongetje. Ik wist dat oma erg into naaien en patchwork en al die dingen is. Ze heeft ook haar wekelijkse naaiclubje op donderdag. Ik stelde haar dus voor dat ze bij wijze van cadeautje een dekentje zou maken om in het park van Sep te leggen. Meteen maakte de teleurstelling plaats voor wilde plannen en “oei, ik heb maar 5 maand meer, dat zal toch nipt worden hoor”. Ik zocht stofjes uit die ik mooi vond, zij ging met mij een tweede keer naar de stoffenwinkel, want we moesten toch meer hebben “en misschien nog een ander kleurtje erbij”.

Ruim op tijd voor de geboorte was het dekentje al klaar. Met de raad van haar vriendinnen en haar eigen enthousiasme ging het allemaal veel sneller dan gedacht.

Het resultaat is super en zal zeker nog lang meegaan. Kijk en oordeel zelf!

DSC_2312 DSC_2313 DSC_2314 DSC_2315 DSC_2316

Friday’s Food

Ik wil vandaag een nieuw thema uitproberen op mijn blogje. Zoals jullie misschien al konden raden na het lezen van mijn artikel over mijn weekmenu, ga ik geregeld op zoek naar nieuwe gerechten die je vooral met deze kernwoorden kan omschrijven: lekker, snel klaar, eenvoudig, gezond (al zondigen we ook vaak genoeg ;)).

Vandaag dus mijn eerste post in dit nieuwe thema. Spannend!

Afgelopen woensdag was ik alleen thuis met BabySep, meneer de wederhelft ging op uitstap met het werk. Het jaarlijkse pre-verlof-etentje. Eventjes heb ik getwijfeld om gewoon een diepvriespizza in de oven te schuiven, maar ik hield me braafjes aan de iets gezondere variant die ik op het schema had staan: tortilla.

Het is een receptje dat ik uit één van de Jeroen Meus boeken haalde, maar telkens aanpas naargelang de groentjes die ik in de koelkast heb liggen. Hierbij het receptje zoals ik het woensdag klaargemaakt heb (de overschot nam ik donderdag mee naar het werk als lunch):

IMG_1533

Wat heb je nodig voor 2 personen:

  • 2 aardappelen
  • 1 rode paprika
  • 1 preistengel
  • 1 kopje diepvries champignons in plakjes (leve zakken met gesneden groentjes in de diepvries!)
  • 1 kopje diepvrieserwten
  • olijfolie
  • 6 eieren
  • peper, zout, paprikapoeder

Zo maak je het:

  • Schil de paprika en snij in kleine blokjes. (de schil van de paprika kan nogal zwaar zijn voor de maag, dus ik schil die altijd, de keuze is natuurlijk aan u).
  • Schil de aardappelen en snij ze in kleine blokjes
  • Snij de preistengel in ringen
  • Neem een goede, diepe pan met dikke bodem.
  • Stoof de aardappelen en gesneden groentjes aan in de olijfolie.
  • Voeg de diepvriesgroentjes erbij. Door het vocht dat hiervan afkomt, bakken de groentjes verder niet aan. Wel af en toe omroeren. 
  • Laat alle groentjes even stoven, terwijl je de eieren losklopt.
  • Kruid de losgeklopte eieren met peper, zout en paprikapoeder.
  • Voeg het eiermengel bij de groentjes en laat alles 10 minuten garen op een laag vuur. Als de bovenkant van de tortilla droog is, is hij klaar.
  • Je kan er eventueel een slaatje bij nemen voor een frisse toets.

Smakelijk!

Bevallen à la Mamafien

Wat hier volgt, is mijn eigen kleine horrorverhaal, getiteld: “mijn bevalling”. Wie geen fan is van expliciete verwoordingen in deze context, wie geen fan is van bevallingsverhalen, wie geen zin heeft in een lang verhaal en wie binnenkort moet bevallen en een beetje schrik heeft, moet nu stoppen met lezen.

Echt, NU!

Ok, voor de dapperen, have fun! 🙂 

Mijn geboorteplan was zo simpel: liefst geen epidurale, tenzij het niet anders kon. (ik heb een irrationele angst voor complicaties met een epidurale verdoving in combinatie met mijn misvormde ruggengraat) Een normale bevalling, veel massages en eventueel een warm bad om de weeën op te vangen. De prenatale kine had me voldoende voorbereid op wat komen zou. Nu ja, indien het een normale bevalling zou zijn. De aandachtige lezer weet allang dat dat voor mij niet in de sterren geschreven stond…

18 november: bezoek aan de gynaecologe. De baby zit daar precies nog op zijn gemak. Hij ligt precies weer dwars, net als 4 weken geleden, maar in tegenstelling tot 2 weken geleden. Hij zal wel weer draaien. Toch in de gaten houden! We plannen een inleiding op 27 november, voor het geval dat hij er toch nog niet meteen uit wil.

21 november: aan de monitor, baby’s hartje checken. Alles in orde, hij ligt zelfs alweer goed.

22 november (uitgerekende geboortedatum): geen baby te zien.

23 november: opnieuw monitor. Alles goed. Thank God voor National Geographic met “How is it made” tijdens de saaie monitoruurtjes.

25 november: opnieuw monitor. Niets bijzonders.

27 november: 19u: inchecken: we gaan de geboorte inleiden! Over 24u hebben we onze baby! (yeah right…) 21u: lavementje en eerste “pil”.

Niets.

28 november: 01u: tweede “pil”. Niets. 05u: derde “pil”. Ik voel precies weeën opkomen. Woohoow! Let’s get started! 7u: Tiens, die weeën worden precies erger. Even voelen hoeveel opening. Hmm, nog maar iets meer dan een vinger. Geen ontbijt, want stel dat het toch goed op gang komt… 9u: nog eens voelen. Nog geen opening. 11u: goh, die weeën zijn precies toch al goed aan het opkomen. Bwo, dit zijn nog maar de eerste weeën, het wordt nog veel erger hoor! 13u: eet maar iets, het ziet ernaar uit dat het nog niet voor direct zal zijn. 15u: tiens, die weeën worden precies minder, of geraak ik eraan gewend? Advies van de gynaecoloog: we gaan straks nog eens checken met de monitor, maar ik denk dat je best terug naar huis gaat. Het zal toch niet voor vandaag zijn. 17u: hmm, we zien toch precies nog wat contracties op de monitor. Blijf maar een nachtje, wie weet begint het straks nog.

29 november: 7u: tja, die weeën zijn volledig weg. Ga maar naar huis. Geen zorgen, morgen proberen we nog een keer. En in veel gevallen staan ze hier na een paar uur zelf terug omdat het spontaan op gang komt.

Zondag 30 november, 16u: verjaardagsfeestje van mijn papa. De hele familie is verwonderd dat ik er nog zit. Jaja, maar niet voor lang meer. Om 18u vertrekken we richting ziekenhuis voor de inleiding. Spannend! Over 24u is er sowieso een baby, op welke manier dan ook.

Zondagnacht – maandagmorgen: opnieuw 3 “pillen”, deze keer zelfs helemaal géén reactie daar beneden. Wel nog een paar onderzoeken om de opening te checken, aangenaam. Ondertussen heb ik zo ongeveer al alle vroedvrouwen en verpleegsters op bezoek gehad die tewerkgesteld zijn in de materniteit. Inclusief stagiaires.

Maandag 1 december – D-Day

15u: Gynaecoloog: We zullen keizersnede moeten doen, dat beweegt hier niet. Ik: doe maar, haal dat kind er gewoon uit!! De verpleegsters/vroedvrouwen komen mij “preppen” voor de operatie: groot lavement, baxter en een sonde (een sonde steken als je nog wakker bent: geen pretje!). Ook het lief wordt straks “geprept”, want hij mag mij bijstaan bij de keizersnede. Spannend!

Ik word al naar het OK gereden, terwijl het lief een nieuw kostuumpje aangemeten krijgt. Het wachten aan het OK duurt lang! (zo’n goed uur heb ik daar liggen wachten, achteraf gehoord). Eindelijk komen ze mij halen en mag ik op de rand van het bed zitten. Een keizersnede is met epidurale, legt de anesthesist uit, dat is zowel voor moeder als kind veiliger dan een volledige verdoving. Ga nu maar zitten en buig goed voorover, leun tegen de vriendelijke verpleegster. Pijnscheut tussen mijn ruggenwervels! Verdorie, het lukt precies niet. Je zit niet goed. Zorg dat je mooi gelijk zit op je twee billen en buig goed voorover. Poging 2 is even pijnlijk als poging 1. Hmm, ik zal wat meer opzij/hoger/lager proberen. Pogingen 3, 4 en 5 blijken ook geen succes. Ik zeg: damn! Straks ligt het aan de scoliose en andere vervormingen in mijn rug! Ah ja, zegt de anesthesist, dat kan misschien wel zijn (ik stel er mij verder geen vragen bij, ik wil gewoon dat kind!). We proberen nog één keer. Ik voel de naald zich alweer een weg boren tussen mijn ruggenwervels en de tranen rollen bijna over mijn wangen. Ik voel een vloeistof door mijn lichaam lopen en ben blij dat het eindelijk gelukt is! Je zou nu een tintelend gevoel moeten krijgen in je onderlichaam. De verpleegsters brengen nu alles verder in gereedheid. Ze wrijven mijn buik in met isobetadine. Dat voelt nogal koud aan. Ik voel ook nog alles wat ze daar aan mijn onderbuik doen. Is dat normaal? Neen. Je zou toch al een slapend en warm gevoel moeten hebben in je billen en benen. Euh, neen. Oei! Dan is het precies toch niet gelukt. We zullen je volledig in slaap moeten doen.

WTF???????? Ok, dit was het dan. Dit komt niet goed! Dit is een voorteken. Ik flip en word net niet hysterisch. De gynaecologe komt binnen en “stelt me gerust” met de woorden: “allez, je moet nu niet wenen. Blijf kalm, het is zo meteen allemaal over.” Ik kan nog vragen of het lief er dan wel nog bij mag zijn, als ik volledig in slaap ben. De verpleegster (die daarvoor zo perfect haar best deed om mij te kalmeren) zei: “ah neen, in zulke gevallen is de partner er normaal gezien niet bij”. Gelukkig verbeteren anesthesist en gynaecologe haar met de woorden: “maar jawel, geen probleem, hij is op komst”. Toch een kleine geruststelling. Ok, nu kalm blijven, Delphine, het komt allemaal wel goed! Het kind moet eruit, jij kan nu niets meer doen. Je moet vertrouwen op deze professionals.

Sep wordt om 17u01 uit mijn baarmoeder gehaald en bedankt de gynaecologe hiervoor door meteen de hele operatiezaal onder te plassen. (heb ik gehoord van het lief) Wat een big boy: 54cm lang, 4,350kg en een hoofdomtrek van 38cm (dáárom geraakte-ie er niet uit langs de normale weg!). Volgens het verhaal van het lief, is het best dat ik niet wakker was bij de operatie. Op amper 3 minuten was de klus geklaard, maar het was een héle klus! Blijkbaar kroop een vroedvrouw/verpleegster letterlijk bovenop mij om op mijn buik te duwen. De gynaecologe vroeg een stoeltje om meer van bovenaf te kunnen trekken. En er zou zelfs een zuignap aan te pas gekomen zijn. 

Even later… Ik ontwaak op een zeer koude recovery. De stagiaire-vroedvrouw die mij de afgelopen dagen als persoonlijk proefkonijn mocht gebruiken (ze heeft veel geleerd uit mijn situatie en gelukkig deed het meisje het allemaal perfect!) staat samen met haar collega aan mijn bed om me proficiat te wensen met een mooie, maar zeer grote baby. Ja, oké, en waar is die baby??? Die beleeft op dit moment een mooi vader-zoon moment met het lief. Het huid-op-huidgebeuren is nu voor de papa. De mama moet nog bekomen. En serieus bekomen. Het beven gaat niet over. Is het daar nu écht zó koud?? Toch even melden. Thermisch deken helpt niet. Dan maar een spuitje tegen het beven. En naar boven.

19u30: de vroedvrouwen brengen een baby in mijn kamer en leggen die op mijn ontblote bovenlichaam. Dit is jouw kind (het kon voor mijn part eender welk kind geweest zijn op dat moment – hoe wist ik dat dit mijn zoon was, ik heb hem niet zien geboren worden – gelukkig leek hij op de papa, dus ik geloofde de vroedvrouw maar). Mijn eerste woorden (I kid you not!): “ooh, gelukkig is het een schoontje!” De vroedvrouw neemt mijn tepel vast en duwt die in de mond van het wezentje, dat er dan ook meteen aan begint te trekken. Auwtjs. Kleine waarschuwing was niet nodig, nee?

20u: laat het aankondigen beginnen!

20u30: oma’s, opa’s en meter 1 staan in de kamer om het kleintje te bewonderen. Pech, BabySep is al terug naar de neonatologie (vanwege de narcose moet hij toch een nachtje onder observatie gehouden worden – het kind ligt daar begot in een veel te kleine couveuse waar zijn voetjes uit bungelen (heb ik van horen zeggen, zelf ben ik vastgekluisterd aan het bed voor de komende 4 dagen)).

Dinsdag 2 december – zaterdag 6 december: veel bezoek, veel foto’s, bloedonderzoek waaruit blijkt dat ik veel te weinig rode bloedcellen heb (verklaring voor het “precies wat bleekskes zien”), veeeeeeeel rusten, weinig eten, baby leren kennen, genieten van de borstvoeding, leren douchen in 1 minuut (daarna keuze tussen zitten of flauwvallen, hmm, moeilijke keuze), buik vasthouden bij rechtstaan (anders voelt het alsof de druk van mijn ingewanden de snee zal doen scheuren en de vloer plots vol darm zal liggen, tamelijk pijnlijk wel).

Zondag 7 december: naar huis met de baby. Eerst nog wat zeer belangrijke adviezen van de gynaecoloog van wacht: 2 weken lang zeer rustig aan doen, niet te snel rechtstaan, niet te lang douchen (of zelfs nog beter: met een stoeltje onder de douche) en zeker niet als je alleen thuis bent, 4 weken lang niets dragen dat meer weegt dan je baby. En veel zalf smeren op de wonde. En genieten!!

Wel, laat het leven met de baby en het genieten van dat leven maar beginnen! Het thuisbezoek moet nog 2 weken wachten. Enkel de vroedvrouw, grootouders en tantes zijn welkom.

(Zot dat we ondertussen al 7 maanden verder zijn. Het verhaal herinner ik mij duidelijk nog zeer goed, maar hoe ik me daarbij voelde, dat lijkt toch weg te ebben. De grote hysterie, de zware mentale last, de fysieke pijnen, het vervaagt. Gelukkig maar! Als er een baby 2 komt, ga ik dat geboorteplan toch ietsje uitbreiden, hoor…) 

Nieuwe kleertjes voor Sep

Op zondag 21 juni gingen mijn vriend, mijn kind en ik naar de Outlet verkoop van ’t Cirkeltje en Krokodiel in een parochiezaaltje in een gehucht ergens in mijn geboortestreek.

’t Cirkeltje is een webshop die ook een bakstenen versie heeft in een ander (iets groter) gehucht in mijn geboortestreek. Ze verkopen er voornamelijk Scandinavische merken voor kinderen van 0 tot 10 jaar. De kleertjes die je er vindt, zijn vooral zeer kleurrijk. Maar toch net dat beetje specialer dan wat je koopt in de H&M, Hema of JBC. Daarmee wil ik niets gezegd hebben over die ketens, want ik ga daar zelf ook shoppen voor onze Sep. De leuke body’s van de Hema heb ik trouwens in elke maat 😉

De kleren die je vindt bij ’t Cirkeltje zijn ook iets duurder dan die uit de ketens. Een outlet met alles aan -30% was dan ook dé uitgelezen kans om ons nog eens volledig te laten gaan en Sep’s garderobe uit te breiden.

Ziehier onze buit:

DSC_2091

Uit de KIK*KID collectie: t-shirtjes en “een sponsen broekske” 🙂

DSC_2093

Met dit zwempakje is onze kleine man klaar voor een zomer vol zwembadpret!

DSC_2099

Trui van Maxomorra, speciaal voor ons klein spook! 

DSC_2096

Kruippakje van Ba*Ba (één van mijn favoriete merken, hij heeft verschillende t-shirts van dit merk, allemaal van ’t Cirkeltje)

DSC_2097

Sweatpants van Six Hugs & Rock ’n Roll