Bevallen à la Mamafien

Wat hier volgt, is mijn eigen kleine horrorverhaal, getiteld: “mijn bevalling”. Wie geen fan is van expliciete verwoordingen in deze context, wie geen fan is van bevallingsverhalen, wie geen zin heeft in een lang verhaal en wie binnenkort moet bevallen en een beetje schrik heeft, moet nu stoppen met lezen.

Echt, NU!

Ok, voor de dapperen, have fun! 🙂 

Mijn geboorteplan was zo simpel: liefst geen epidurale, tenzij het niet anders kon. (ik heb een irrationele angst voor complicaties met een epidurale verdoving in combinatie met mijn misvormde ruggengraat) Een normale bevalling, veel massages en eventueel een warm bad om de weeën op te vangen. De prenatale kine had me voldoende voorbereid op wat komen zou. Nu ja, indien het een normale bevalling zou zijn. De aandachtige lezer weet allang dat dat voor mij niet in de sterren geschreven stond…

18 november: bezoek aan de gynaecologe. De baby zit daar precies nog op zijn gemak. Hij ligt precies weer dwars, net als 4 weken geleden, maar in tegenstelling tot 2 weken geleden. Hij zal wel weer draaien. Toch in de gaten houden! We plannen een inleiding op 27 november, voor het geval dat hij er toch nog niet meteen uit wil.

21 november: aan de monitor, baby’s hartje checken. Alles in orde, hij ligt zelfs alweer goed.

22 november (uitgerekende geboortedatum): geen baby te zien.

23 november: opnieuw monitor. Alles goed. Thank God voor National Geographic met “How is it made” tijdens de saaie monitoruurtjes.

25 november: opnieuw monitor. Niets bijzonders.

27 november: 19u: inchecken: we gaan de geboorte inleiden! Over 24u hebben we onze baby! (yeah right…) 21u: lavementje en eerste “pil”.

Niets.

28 november: 01u: tweede “pil”. Niets. 05u: derde “pil”. Ik voel precies weeën opkomen. Woohoow! Let’s get started! 7u: Tiens, die weeën worden precies erger. Even voelen hoeveel opening. Hmm, nog maar iets meer dan een vinger. Geen ontbijt, want stel dat het toch goed op gang komt… 9u: nog eens voelen. Nog geen opening. 11u: goh, die weeën zijn precies toch al goed aan het opkomen. Bwo, dit zijn nog maar de eerste weeën, het wordt nog veel erger hoor! 13u: eet maar iets, het ziet ernaar uit dat het nog niet voor direct zal zijn. 15u: tiens, die weeën worden precies minder, of geraak ik eraan gewend? Advies van de gynaecoloog: we gaan straks nog eens checken met de monitor, maar ik denk dat je best terug naar huis gaat. Het zal toch niet voor vandaag zijn. 17u: hmm, we zien toch precies nog wat contracties op de monitor. Blijf maar een nachtje, wie weet begint het straks nog.

29 november: 7u: tja, die weeën zijn volledig weg. Ga maar naar huis. Geen zorgen, morgen proberen we nog een keer. En in veel gevallen staan ze hier na een paar uur zelf terug omdat het spontaan op gang komt.

Zondag 30 november, 16u: verjaardagsfeestje van mijn papa. De hele familie is verwonderd dat ik er nog zit. Jaja, maar niet voor lang meer. Om 18u vertrekken we richting ziekenhuis voor de inleiding. Spannend! Over 24u is er sowieso een baby, op welke manier dan ook.

Zondagnacht – maandagmorgen: opnieuw 3 “pillen”, deze keer zelfs helemaal géén reactie daar beneden. Wel nog een paar onderzoeken om de opening te checken, aangenaam. Ondertussen heb ik zo ongeveer al alle vroedvrouwen en verpleegsters op bezoek gehad die tewerkgesteld zijn in de materniteit. Inclusief stagiaires.

Maandag 1 december – D-Day

15u: Gynaecoloog: We zullen keizersnede moeten doen, dat beweegt hier niet. Ik: doe maar, haal dat kind er gewoon uit!! De verpleegsters/vroedvrouwen komen mij “preppen” voor de operatie: groot lavement, baxter en een sonde (een sonde steken als je nog wakker bent: geen pretje!). Ook het lief wordt straks “geprept”, want hij mag mij bijstaan bij de keizersnede. Spannend!

Ik word al naar het OK gereden, terwijl het lief een nieuw kostuumpje aangemeten krijgt. Het wachten aan het OK duurt lang! (zo’n goed uur heb ik daar liggen wachten, achteraf gehoord). Eindelijk komen ze mij halen en mag ik op de rand van het bed zitten. Een keizersnede is met epidurale, legt de anesthesist uit, dat is zowel voor moeder als kind veiliger dan een volledige verdoving. Ga nu maar zitten en buig goed voorover, leun tegen de vriendelijke verpleegster. Pijnscheut tussen mijn ruggenwervels! Verdorie, het lukt precies niet. Je zit niet goed. Zorg dat je mooi gelijk zit op je twee billen en buig goed voorover. Poging 2 is even pijnlijk als poging 1. Hmm, ik zal wat meer opzij/hoger/lager proberen. Pogingen 3, 4 en 5 blijken ook geen succes. Ik zeg: damn! Straks ligt het aan de scoliose en andere vervormingen in mijn rug! Ah ja, zegt de anesthesist, dat kan misschien wel zijn (ik stel er mij verder geen vragen bij, ik wil gewoon dat kind!). We proberen nog één keer. Ik voel de naald zich alweer een weg boren tussen mijn ruggenwervels en de tranen rollen bijna over mijn wangen. Ik voel een vloeistof door mijn lichaam lopen en ben blij dat het eindelijk gelukt is! Je zou nu een tintelend gevoel moeten krijgen in je onderlichaam. De verpleegsters brengen nu alles verder in gereedheid. Ze wrijven mijn buik in met isobetadine. Dat voelt nogal koud aan. Ik voel ook nog alles wat ze daar aan mijn onderbuik doen. Is dat normaal? Neen. Je zou toch al een slapend en warm gevoel moeten hebben in je billen en benen. Euh, neen. Oei! Dan is het precies toch niet gelukt. We zullen je volledig in slaap moeten doen.

WTF???????? Ok, dit was het dan. Dit komt niet goed! Dit is een voorteken. Ik flip en word net niet hysterisch. De gynaecologe komt binnen en “stelt me gerust” met de woorden: “allez, je moet nu niet wenen. Blijf kalm, het is zo meteen allemaal over.” Ik kan nog vragen of het lief er dan wel nog bij mag zijn, als ik volledig in slaap ben. De verpleegster (die daarvoor zo perfect haar best deed om mij te kalmeren) zei: “ah neen, in zulke gevallen is de partner er normaal gezien niet bij”. Gelukkig verbeteren anesthesist en gynaecologe haar met de woorden: “maar jawel, geen probleem, hij is op komst”. Toch een kleine geruststelling. Ok, nu kalm blijven, Delphine, het komt allemaal wel goed! Het kind moet eruit, jij kan nu niets meer doen. Je moet vertrouwen op deze professionals.

Sep wordt om 17u01 uit mijn baarmoeder gehaald en bedankt de gynaecologe hiervoor door meteen de hele operatiezaal onder te plassen. (heb ik gehoord van het lief) Wat een big boy: 54cm lang, 4,350kg en een hoofdomtrek van 38cm (dáárom geraakte-ie er niet uit langs de normale weg!). Volgens het verhaal van het lief, is het best dat ik niet wakker was bij de operatie. Op amper 3 minuten was de klus geklaard, maar het was een héle klus! Blijkbaar kroop een vroedvrouw/verpleegster letterlijk bovenop mij om op mijn buik te duwen. De gynaecologe vroeg een stoeltje om meer van bovenaf te kunnen trekken. En er zou zelfs een zuignap aan te pas gekomen zijn. 

Even later… Ik ontwaak op een zeer koude recovery. De stagiaire-vroedvrouw die mij de afgelopen dagen als persoonlijk proefkonijn mocht gebruiken (ze heeft veel geleerd uit mijn situatie en gelukkig deed het meisje het allemaal perfect!) staat samen met haar collega aan mijn bed om me proficiat te wensen met een mooie, maar zeer grote baby. Ja, oké, en waar is die baby??? Die beleeft op dit moment een mooi vader-zoon moment met het lief. Het huid-op-huidgebeuren is nu voor de papa. De mama moet nog bekomen. En serieus bekomen. Het beven gaat niet over. Is het daar nu écht zó koud?? Toch even melden. Thermisch deken helpt niet. Dan maar een spuitje tegen het beven. En naar boven.

19u30: de vroedvrouwen brengen een baby in mijn kamer en leggen die op mijn ontblote bovenlichaam. Dit is jouw kind (het kon voor mijn part eender welk kind geweest zijn op dat moment – hoe wist ik dat dit mijn zoon was, ik heb hem niet zien geboren worden – gelukkig leek hij op de papa, dus ik geloofde de vroedvrouw maar). Mijn eerste woorden (I kid you not!): “ooh, gelukkig is het een schoontje!” De vroedvrouw neemt mijn tepel vast en duwt die in de mond van het wezentje, dat er dan ook meteen aan begint te trekken. Auwtjs. Kleine waarschuwing was niet nodig, nee?

20u: laat het aankondigen beginnen!

20u30: oma’s, opa’s en meter 1 staan in de kamer om het kleintje te bewonderen. Pech, BabySep is al terug naar de neonatologie (vanwege de narcose moet hij toch een nachtje onder observatie gehouden worden – het kind ligt daar begot in een veel te kleine couveuse waar zijn voetjes uit bungelen (heb ik van horen zeggen, zelf ben ik vastgekluisterd aan het bed voor de komende 4 dagen)).

Dinsdag 2 december – zaterdag 6 december: veel bezoek, veel foto’s, bloedonderzoek waaruit blijkt dat ik veel te weinig rode bloedcellen heb (verklaring voor het “precies wat bleekskes zien”), veeeeeeeel rusten, weinig eten, baby leren kennen, genieten van de borstvoeding, leren douchen in 1 minuut (daarna keuze tussen zitten of flauwvallen, hmm, moeilijke keuze), buik vasthouden bij rechtstaan (anders voelt het alsof de druk van mijn ingewanden de snee zal doen scheuren en de vloer plots vol darm zal liggen, tamelijk pijnlijk wel).

Zondag 7 december: naar huis met de baby. Eerst nog wat zeer belangrijke adviezen van de gynaecoloog van wacht: 2 weken lang zeer rustig aan doen, niet te snel rechtstaan, niet te lang douchen (of zelfs nog beter: met een stoeltje onder de douche) en zeker niet als je alleen thuis bent, 4 weken lang niets dragen dat meer weegt dan je baby. En veel zalf smeren op de wonde. En genieten!!

Wel, laat het leven met de baby en het genieten van dat leven maar beginnen! Het thuisbezoek moet nog 2 weken wachten. Enkel de vroedvrouw, grootouders en tantes zijn welkom.

(Zot dat we ondertussen al 7 maanden verder zijn. Het verhaal herinner ik mij duidelijk nog zeer goed, maar hoe ik me daarbij voelde, dat lijkt toch weg te ebben. De grote hysterie, de zware mentale last, de fysieke pijnen, het vervaagt. Gelukkig maar! Als er een baby 2 komt, ga ik dat geboorteplan toch ietsje uitbreiden, hoor…) 

10 gedachtes over “Bevallen à la Mamafien

  1. Amai wat een verhaal!!! Je bleef nog behoorlijk lang kalm zo te lezen… Chapeau voor jou! Ik hoop voor jou dat baby nummer 2 er meer zin zal in hebben!!! Gewoon bevallen vond ik absoluut geen pretje maar achteraf ben je wel fit!

    Like

    • Ik had vooral erg veel geluk dat ik mijn wederhelft de hele tijd aan mijn zijde had. Hij heeft een soort magie over zich die mij echt kalmeert 😊 Ik vond het wel vervelend dat het allemaal zo lang duurde, maar alles was nog ok met het kindje, dus ik moest me geen zorgen maken.

      Like

  2. Pingback: 25 feitjes over mij | Failing To Be Superwoman

  3. Pingback: Move your body #boostyourpositivity | Failing To Be Superwoman

    • Wow, net eens je blog gelezen. Jammer dat je tweede bevalling ook keizersnede werd. Daardoor heb ik toch schrik om aan een tweede kindje te denken: als ik weer keizersnede moet hebben, zal het hoogstwaarschijnlijk ook weer volledige verdoving zijn en dat is toch altijd beangstigend hoor.
      Dankje dat je hier bent komen lezen!

      Like

      • Fijne schrijfsels om te lezen!
        De 2de keizersnede verwerkte ik een pak beter (zowel mentaal als fysiek), alsof mijn lichaam en geest al “geoefend” waren. Volledige verdoving lijkt mij wel nog heftiger, dan wordt die geboorte toch een beetje een ver-van-mijn-bed-show en dat als mama… Jammere zaken maar al bij al wel blij dat we in een land leven waar zo’n zaken allemaal kunnen en mama en kind gezond zijn in ons geval 😉
        Veel groetjes en ook bedankt om te komen lezen!

        Liked by 1 persoon

  4. Pingback: Twaalf maanden Superpower | Failing To Be Superwoman

  5. Pingback: Twaalf maanden Superpower | Failing To Be Superwoman

  6. Pingback: Let the countdown begin | Failing To Be Superwoman

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s