25 feitjes over mij

Nog even wat inspiratie uit het Blogboek gehaald. Tijd om de persoon achter deze logjes nog wat beter te leren kennen. Hou je vast!

  

  1. Ik ben een twijfelaar: of het nu over mijn moederschap gaat of over de aankoop van een stofzuiger. Twijfelen! En af en toe ben ik dan eens écht impulsief. Ter compensatie, waarschijnlijk… Soms draait dat goed uit, soms ook niet.
  2. Hoewel ik niet de perfecte student was, ben ik toch trots op mijn studies. Bij het PMS (nu CLB) oordeelden ze immers dat ik na het zesde leerjaar wel Latijnse mocht proberen, maar dat ik het niet zou aankunnen. 1 jaar Latijnse, 3 jaar Grieks-Latijnse, 2 jaar Latijn-Moderne Talen en een diploma Taal- en Letterkunde later heb ik hen toch lik op stuk gegeven, denk ik…
  3. Ik kreeg van een orthopedist ooit de mooie reactie: “ge zijt gij helemaal misvormd, zeker?!” na het zien van de röntgenfoto’s van mijn rug. Leuk gevoel voor humor, die dokter! Stiekem voel ik me hierdoor wel een beetje “speciaal” 🙂
  4. Ik ben licht neurotisch en hou van even getallen en symmetrie.
  5. Mensen die mij niet goed kennen, denken soms dat ik verlegen en gesloten ben. Maar eigenlijk houd ik ervan om in het middelpunt van de belangstelling te staan. Een echte Leeuw, heb ik me laten wijsmaken.
  6. Ik speel al 4 jaar lang steeds dezelfde liedjes op de piano, omdat ik me er niet aan kan zetten om een nieuw nummer te leren. Aan partituren nochtans geen gebrek…
  7. Ik heb een grote familie en wij zien elkaar écht veel. Echt een “My Big Fat Greek Wedding” gevoel met momenten. Maar I love it so much!
  8. Ik denk teveel na: over wat anderen van mij denken, over wat kan gebeuren, over wat gebeurd is…
  9. Ik werk beter en productiever met een volle agenda dan met een lege. Dan kan ik mijn werk beter structureren en ben ik meer gemotiveerd.
  10. Ik hou ervan om bij valavond door de straten te rijden / wandelen en binnen te kijken bij de huizen waar er licht brandt. Niet op een creepy manier. Gewoon gezonde nieuwsgierigheid. Het geeft me ergens ook een gevoel van gezelligheid. Wie dat niet graag heeft, doet zijn gordijnen maar dicht!
  11. Ik heb de dvd-box van Friends. Ik heb alle afleveringen al ontelbare keren gezien en blijf die bekijken. Het lief kijkt er al niet meer van op als ik hele dialogen zit mee te zeggen. Hihi 🙂
  12. Ik heb nooit graag (koolzuurhoudende) frisdrank gedronken. Voor mij geen cola en limonade. Nu, als volwassene die op haar gewicht wil letten, ben ik daar blij om. Geen cola-verslaving te overwinnen!
  13. Ik let dus (meestal) op wat ik eet, maar ik moet elke dag iets met chocolade gegeten hebben: een candybar, stukje chocolade, koekje met chocolade… Maar ik houd me aan één stuk (meestal toch;)).
  14. Bij een gehaktbroodje of gehaktballen eet ik graag wat grenadinesiroop (als “sausje”) – in plaats van de gekende krieken. Geleerd van mijn opa en als kind was ik er verzot op. Nu past dat niet meer in mijn gezondere (ahum) levensstijl, maar soms keer ik nog eens terug naar die oude gewoonte.
  15. Ik leer gemakkelijk (en graag) vreemde talen. Op sollicitaties kreeg ik altijd bewonderende blikken bij het aanschouwen van mijn talenkennis. Leuk hoor! 🙂
  16. Ik ben een tomatenfreak. Als kind al at ik gewoon een tomaat uit de hand. Nu nog eet ik elke dag een paar kerstomaatjes bij de lunch.
  17. Ik hou van de geur van koffie, maar drink het niet.
  18. Samengaand met het vorige puntje: ik kan dus geen koffie zetten. Vraag het me niet, want hij is gegarandeerd te slap of te straf. 
  19. Ik ben een controlefreak en word nerveus van zaken die ik niet kan controleren.
  20. Ik ben echt onhandig. Ik kon het 9 maanden lang op “zwangerschapslompheid” steken, maar eigenlijk ben ik ermee geboren.
  21. Ik ben nieuwsgierig! Dat uit zich in een zeer grote leergierigheid, waar ik wel een beetje trots op ben. Zo komt het ook dat ik van zeer veel dingen een beetje ken/kan (maar in niet veel echt uitblink, vind ik).
  22. Ik wil ooit graag een tweede kindje, maar ik ben zo bang om opnieuw een horrorbevalling mee te maken…
  23. Ik kan echt een “boertig wijf” zijn en luidere boeren laten dan mijn lief.
  24. Ik hou van de dynamiek en ongecensureerde praat tussen mannen. Soms zit ik dan ook liever een avond op café met mannen dan met vrouwen.
  25. Ik vind van mezelf dat ik goed kan koken (uitgezonderd koffie, zie puntje 18).  Tot nu toe heb ik daar ook alleen nog maar bevestiging van gehad. 

Project Gezond Leven – 30 Days of Yoga – Deel 6

Dag 26

Ok, de allerlaatste loodjes zijn nu ingezet, met vandaag een Earth Practice. We zoeken de connectie met de aarde om ons evenwicht te zoeken en ons lichaam lang te maken. Niets fancy, veel stretchen en “finding what feels good”. De perfecte sessie om pijnlijke spieren te stretchen en je eigen lenigheid te pushen.

Dag 27

Wow, 5 dagen geen yoga gedaan. Ook hier weer het excuus van de zieke baby, sorry. Maar ik had echt geen energie meer en wilde op een vrij moment liever slapen dan sporten. Tot vandaag. Mijn energiepeil is nog altijd niet veel soeps, maar ik had nood aan een afspraak met Adriene. Sep doet een dutje, dus ik neem dit moment om de afwas te laten staan en de laptop op te zetten. Een kwartiertje Tree Pose, planking en stretchen. Afgesloten met een eigen reeksje buikspieroefeningen voor ik overga naar de savasana. Tien keer rustig in- en uitademen, blog openen en beginnen typen. En dan wordt Sep wakker. Alsof hij het door had.

Dag 28

Vandaag doen we aan “Playful Yoga”. Geen al te moeilijke bewegingen. Gewoon een paar extraatjes met de gekende neerwaartse hond. Alweer een video die uitnodigt om zelf creatief te zijn met de aangeleerde basis. Alweer een video die ik afsluit met wat sit-ups voor ik in savasana ga. Mijn ideale combo.

Dag 29

Sweet Surrender yoga: geef je over aan de yoga. Stel je open voor wat nog komt. Adriene motiveert je ook nu weer om terug te gaan naar de initiële reden waarom je aan deze challenge begonnen bent. Leuk om daar nog eens bij stil te staan. Eraan denken waarom je dit doet, zodat je gemotiveerd blijft. Zodat het geen opgave wordt. Al is het voor mij vandaag wel een opgave. Met een baby die ondertussen het hele huis overhoop haalt, lukt het niet zo goed om me te concentreren, bijvoorbeeld. Bij de “forward fall” merk ik dat ik een zwaar hoofd heb. Verkoudheid? Vermoeidheid? Ik heb alleszins het gevoel dat mijn hersenen teveel wegen.

Dag 30

Woohoow, we made it! Het geeft me toch wel een zekere voldoening om dat te kunnen zeggen. Adriene heeft een verrassing voor ons in petto vandaag… Ik had gehoopt op een zotte pose, maar neen. Het is nog veel zotter: doe gewoon zelf maar iets. “Find what feels good”. Waaaat? In de dansles zijn dat ook de meest gevreesde momenten, als ze zeggen: “doe zelf maar iets. Improviseer maar. Laat je leiden door je eigen lichaam.” Euhm, neen. Toon mij maar wat ik moet doen. De meest voorkomende reactie waarschijnlijk. Wij zijn het zodanig gewoon dat anderen ons zeggen wat we moeten doen, dat we blokkeren als we voor onszelf moeten denken/doen. Ook nu dacht ik: OMG, hoe ga ik in godsnaam 20 minuten volkrijgen met poses? Gelukkig deed Adriene gewoon mee. Zonder micro en zonder uitleg weliswaar. Zij deed gewoon haar ding. Ik besloot haar dus te volgen. Het duurde ongeveer een halve minuut. Toen ze startte met de zittende stretch, wist ik meteen hoe ik zelf verder zou doen. En dat deed ik dan ook. Grappig hoe Adriene soms exact hetzelfde idee had als ik op exact hetzelfde moment. Af en toe spiekte ik op de video, voor inspiratie. Ik moet zeggen: de 20 minuten waren zeer snel om!

Mijn conclusie na 30 dagen yoga

Ik wilde weer meer sporten en mezelf uitdagen in iets nieuws. Ik zag de 30 day challenge van Adriene en besloot dat dit wel een goede manier was om een basis op te bouwen en te zien of yoga is voor mij is. Ik had snel door dat yoga, net als dansen, een perfecte manier is om mijn gedachten écht leeg te maken. Als ik aan yoga doe, doe ik aan yoga. Dan denk ik aan niets anders. Al mijn gedachten worden dan even op pauze gezet. Dat is zalig! Een challenge van 30 dagen lang elke dag de mat bovenhalen is moeilijk. En voor mij duidelijk onmogelijk. Het is me niet gelukt om elke dag een video af te spelen. Enerzijds omdat ik op 2 (soms 3) dagen al aan een andere sport doe en ik daarvoor al tijd moet maken. Anderzijds was dit voor Sep niet echt de ideale periode. 4 weken lang is hij thuis geweest: eerst een angina, dan bronchiolitis. Aan yoga doen met een baby is huis is moeilijk. “Doe het dan terwijl hij slaapt” is niet altijd een optie: ik heb ook nog een huishouden en werk. Als ik een paar dagen geen yogasessie had kunnen doen, werd ik ambetant. Nooit gedacht dat ik het nodig zou hebben. Ik volg ondertussen ook de blog van Adriene, waar ze wekelijks een nieuwe video post. Die bewaar ik voor als ik eens geen inspiratie heb. Of voor als ik eens iets nieuws wil doen.

En nu?

Veel mensen denken waarschijnlijk: jaja, na die 30 dagen is het gedaan met yoga en gaan we terug naar onze gewone routine. Bij velen is dat ook het geval. Dat gevaar bestaat bij mij ook. Een dagelijkse yogasessie zal niet lukken. Dat is (voorlopig) niet mijn streefdoel. Ik ga wel op zoek naar een yogastudio in de buurt (wie er één weet zijn: alles tussen Kortrijk en Oudenaarde is haalbaar). Er zijn uiteraard verschillende soorten yoga en ik wil uitzoeken welke bij mij past. Het type dat Adriene aanleert (ik denk dat dat “flow” is), is goed voor thuis-yoga. Misschien wil ik één keer per week ook iets intensiever. Dat moet ik dus allemaal nog uitzoeken. Het verhaal eindigt dus zeker niet hier. Integendeel, het is het begin van een nieuw verhaal. Een nieuw hoofdstuk in mijn queeste naar een gezonder en gelukkiger leven (wow, zie mij zweverig doen!!).

Ik hoop dat ik jullie geïnspireerd heb om ook op zoek te gaan naar een sport of iets anders om jouw levensstijl net dat tikkeltje gezonder te maken. (Amai, het houdt niet op, Adriene heeft duidelijk een invloed gehad :))

P.S.: qua #boostyourpositivity kan dit ook wel tellen, denk ik…

Die keer dat ik naar Film Fest Gent ging


Op zaterdag 17 oktober organiseerde Knack een Film Fest Gent filmdag. Voor 55 euro kreeg je 5 films en een lunch op je bord. Mijn zus was er vorig jaar naartoe geweest met een nicht en dit jaar vergezelde ik hen. Het leek me wel tof om eens een paar films van het festival te bekijken. Je weet vooraf niet welke films in de selectie zitten, dus het is een complete verrassing en een beetje geluk hebben.

Mijn zus is een grotere filmfreak dan ik, dus zij was toch net iets beter voorbereid. Ik wist alleen dat “D’Ardennen” de Vlaamse openingsfilm van het festival was en dat ik die misschien zou willen zien, maar that’s it. Mijn zus kwam al af met een lijstje van films die ze wél en niet wou zien. Zij had ook een flesje water en wat snacks (zelfgebakken brownies!) mee voor tussendoor. Ik had niets van dat mee. Je ziet wie ervaring had en wie niet…

We hadden nog geluk met de selectie: de nummer 1 van mijn zus haar lijstje stond ertussen, net als die film waar ze de laatste tijd zoveel reclame voor maken op Studio Brussel. Laat ik ze maar even overlopen:

  • Diary of a Teenage Girl

Voor de avant-première van deze film kon je de afgelopen week op Stubru tickets winnen. De film werd gecoproduceerd door de Amerikaanse afdeling van het Vlaamse Caviar. En het is eraan te zien. Geen typische Amerikaanse film dus. Veel beelden en dialogen die je in de film ziet en hoort, zie je niet meteen voorkomen in een op en top Amerikaanse film. Zonder die beelden en dialogen zou de film volgens mij te mainstream zijn om opgenomen te worden in de selectie van Film Fest Gent. De “schokkende” beelden en het soms “grove” taalgebruik horen nu eenmaal bij het onderwerp van de film. Dat onderwerp, dat is de ontluikende seksualiteit van een puber in de jaren ’70. Ja, die seventies, die van sex, drugs and rock&roll. De hoofdrolspeelster is de 15-jarige Minnie (de actrice was 23, dus no children were harmed during the making of this movie) die haar eerste seksuele ervaring beleeft met Monroe, het lief van haar moeder (dat lief is Alexander Skarsgard, de moeder is Kristen Wiig). Uiteraard blijft dit niet zonder gevolgen…

  • Son of Saul

De tweede film die we op ons bord kregen, was een Hongaarse Holocaustfilm. Vergeet de heroïsche prenten zoals Schindler’s List. Dit is een zware film. Echt zwaar. Deze film is een bijna 2 uur durende close-up van Saul, lid van het Sonderkommando in Auschwitz. Deze gevangenen waren de “opruimers” van de kampen. Ja, het is wat je denkt. De film werd volledig opgenomen in het concentratiekamp van Auschwitz en speelt vooral met het geluid. Het gezicht van het hoofdpersonage komt telkens scherp vooraan in beeld, op de achtergrond zie je de wazige beelden van de “douches” en hoor je de geluiden die van achter de gesloten deuren komen. Heftig. Heel heftig. Echt heel heftig. De plot is hier eigenlijk ondergeschikt aan het oproepen van gevoelens (vooral gevoelens van walging). Maar ter info: Saul vindt tussen de lijken die hij moet opruimen een jongen die hem doet denken aan zijn zoon. Hij wil die jongen koste wat het kost een Joodse begrafenis geven en hij gaat op zoek naar een rabbi. Dit blijkt geen sinecure in een concentratiekamp.

    
Na deze film was het tijd voor de lunch. Mijn zus was laaiend enthousiast over de pasta met truffel die ze vorig jaar kregen, dus ik keek er al naar uit. Was dat toch even een tegenvaller. Een slaatje met een plakje worst en nog iets raars van vlees, met linzen – denken we – en enkele tomaatjes. Pas op, over de kwaliteit geen slecht woord hoor. Het was lekker. Zonder meer. Het was niet echt een overdadige lunch. Uitzondering was de wijn, die was à volonté. Om de één of andere reden verging ik toch niet van de honger, waarschijnlijk door de linzen. Of de panna cotta als dessert zat er voor iets tussen. Mijn zus en nicht wisten de ober te verleiden om hen een tweede portie te brengen. Ik had genoeg met één. Ofwel had het iets te maken met de brownie die ik ook al op had…

Tijdens de lunch deden we ook aan BV-spotten: Kevin Janssens stond op enkele meters van ons. Een beetje raar, want zijn film werd niet gedraaid… Maar even later werd wel duidelijk waarom hij daar was:

Voor het begin van het namiddaggedeelte, werd de Jo Röpcke Award uitgereikt. Die was voor de regisseur van “D’Ardennen”, Robin Pront, maar meneer kon er zelf niet bij zijn en stuurde dan maar één van zijn steracteurs: de heer Janssens.


Na een kort interview was het back to the movies.

  • The Lobster

Deze film stond bovenaan het lijstje van must-sees van mijn zus. Een absurde film die onze maatschappij en het beeld van de singles serieus op de korrel neemt. Wanneer hoofdpersonage David (gespeeld door Colin Farrell) door zijn vrouw verlaten wordt voor een andere man, wordt hij gearresteerd en naar Het Hotel gebracht. Daar worden alle singles verzameld en krijgen ze 45 dagen om een “significant other” te zoeken. Het is trouwens nog niet eender wie je partner wordt, want er moet aan bepaalde voorwaarden voldaan worden. En liegen is uit den boze! Slaag je er na 45 dagen niet in om een partner te vinden, dan word je onherroepelijk veranderd in een dier en losgelaten in het bos. Grappig, maar soms ook echt bevreemdend. Ik denk dat de Griekse crisis de regisseur Yorgos Lanthimos wat naar het hoofd gestegen is…

  • The Assassin

In de korte omschrijving zeggen ze: “een Taiwanese Kill Bill? Niet echt”. Neen, niet echt, nee. Ik begrijp de vergelijking: het vrouwelijke hoofdpersonage is volleerd in de martial arts en krijgt de opdracht een man (in dit geval haar neef) te vermoorden. Daar eindigt ook elke vergelijking. Kill Bill is een actiefilm. The Assassin niet echt. Dit is een aaneenschakeling van natuurbeelden met hier en daar dialoog en af en toe een beetje actie. En iemand die zwanger is die eigenlijk niet zwanger zou mogen zijn (of zoiets). Maar veel heb ik niet meegekregen van het verhaal. De natuurbeelden bleven altijd net iets te lang hangen, waardoor ik ging wegdromen… Het feit dat ik al een 8 uren in een donkere cinemazaal zat, zal er ook wel iets mee te maken gehad hebben. Al was ik niet alleen: veel mensen verlieten de zaal tijdens de film. En de vele anderen bewogen/kuchten/babbelden aanzienlijk meer dan tijdens de andere films. Geen groot succes, dus.

Na de vierde film was er een lange pauze, genoeg om een hapje te gaan eten. Ik maakte van deze gelegenheid gebruik om mijn gezelschap te verlaten en een ander te vervoegen, elders in Gent. Ik was stijf gezeten en mijn ogen deden pijn van het staren naar het immense scherm. En mijn hersenen deden pijn van het vele nadenken. Dit zijn geen films die je bekijkt om te ontspannen. Dit zijn arty farty films waar je je koppeke bij moet houden. Nee, het was genoeg geweest voor mij. Mijn zus en nicht gingen wel nog naar de laatste film, Carol, met – een blijkbaar zeer androgyn uitziende – Cate Blanchett als hoofdrolspeelster. Ze zeggen dat het een goede film was. Misschien moet ik eens gaan kijken als hij uit is voor het grote publiek. En als ik maar 1 film ga zien op 1 avond.

Conclusie: Film Fest Gent wil ik zeker nog eens doen. Al zou ik me dan laten begeleiden door mijn zus en één of twee goede films uitkiezen om apart te gaan bekijken. Een volledige dag met 5 films doe ik niet meer. Dat kan toch echt niet gezond zijn…

Friday’s Food

Voor een koude herfstavond maak ik graag eens een ovenschotel klaar. Ik vond er één met kip en courgette op de Libelle-Lekker website. Opnieuw aangepast naar mijn goesting.

Dit heb je nodig voor 2 personen:

  • 1 courgette
  • 300g kippenblokjes (of 2 kipfilets in blokjes gesneden)
  • olijfolie
  • aardappelpuree voor 2 (zij gebruiken puree uit zakjes, ik maak ze liever zelf. De keuze is aan jou)
  • kippenkruiden
  • bieslook (gehakt)

IMG_2315 IMG_2316

Zo maak je het:

  1. Verwarm de oven voor op 180°C.
  2. Snij de courgette in dunne plakjes (maak het jezelf gemakkelijk: gebruik een mandoline). Kruid de kip met kippenkruiden.
  3. Schil de aardappelen en kook ze gaar in licht gezouten water.
  4. Wrijf een ovenschaal in met olijfolie.
  5. Bedek de bodem van de schaal met courgette.
  6. Leg daar bovenop de kip. Eventueel gevolgd door nog een laagje met de rest van de courgetteplakjes.
  7. Zet de schaal al 10 minuten in de voorwarmde oven.
  8. Pureer ondertussen de aardappelen. Kruid met peper, zout en nootmuskaat. Ik mengde er ook 1el Philadelphia kruidenkaas door, echt lekker!
  9. Neem na 10 minuten de schaal uit de oven en bedek de bovenste laag courgette met de puree.
  10. Ze opnieuw in de oven voor 20 à 30 minuten, tot de kip gaar is.
  11. Garneer met de gehakte bieslook en dien op.

Smakelijk!

  

Evaluatie na een maand halftijds werken

Deze week is het thema van #boostyourpositivity “work”. Opnieuw geheel open voor interpretatie en eigen invulling.
Het toeval wil nu dat het iets meer dan een maand geleden ik dat ik halftijds ben beginnen te werken. Tijd dus voor een kleine evaluatie, me dunkt.

De voordelen:

  • Mijn huishouden is niet langer een ramp: de was stapelt zich niet meer op, het huis geraakt rommel- en stofvrij, … (alhoewel dat ook dat de laatste 2 weken niet meer klopt, aangezien ik met een zieke baby thuis zit – ik snap niet hoe hoe “stay at home mums” het doen!)
  • Ik kan nog meer tijd in mijn keuken spenderen. Nu kan ik op mijn vrije dagen echt vroeg aan het eten beginnen. Zalig voor als ik eens wil experimenteren met zotte recepten!
  • Voor dokters- en andere afspraken moet ik niet meer mijn agenda uitpluizen voor een gepast momentje. Overdag hebben die mensen ook meer vrije plaatsen, dus ik offer mij wel op om die te vullen.
  • Sep is de afgelopen weken van een angine in een bronchiolitis gesukkeld, dus geen crèche voor hem… Gelukkig moet ik nu minder opvang zoeken, want ik ben toch de helft van de week thuis.
  • De bedoeling was dat ik veel tijd zou kunnen besteden aan het pas gestarte bijberoep, maar o.a. wegens zieke Sep is daar nog niet veel van in huis gekomen. Al moet ik toegeven dat het huishouden ook vaak de voorrang kreeg (“ik zal me beter kunnen concentreren als mijn huis eerst proper ligt, anders denk ik toch maar aan die klusjes die nog moeten gedaan worden”). Puur uitstelgedrag, I know! I’m working on that…

De nadelen

  • De reacties die ik krijg, zijn er vooral van bezorgdheid (“Oei, kan je dat financieel wel aan?”). Of ze denken direct dat ik gekozen heb voor halftijds om voor Sep te kunnen zorgen. Dan zijn ze verwonderd als ik zeg dat Sep toch nog altijd fulltime naar de crèche gaat. Die halftijdse is een noodzaak omdat er niet genoeg werk is voor een fulltime. Ik kies ervoor om Sep fulltime in de crèche te laten omdat ik dan de perfecte huismoeder kan spelen intussen én mijn bijberoep kan uitbouwen. En Sep is zo gelukkig als hij samen met de andere kindjes speelt. Volgens mij beseft hij nu echt nog niet of ik hem nu om 16u ophaal of om 17u. Voilà, zo weet u dat ook!
  • Uiteraard heeft die halftijdse tewerkstelling ook financiële gevolgen. We moeten dus een beetje op onze uitgaven letten, maar gelukkig hadden we een kleine reserve, verdient het lief goed zijn boterham en waren we sowieso al redelijk voorzichtig met ons geld. Echte problemen heb ik op dit vlak dus nog niet gehad. We zullen zien of dat binnen een paar maand nog zo is.
  • Ik weet (nog) niet goed wat gedaan met al die vrije tijd. Ik presteer blijkbaar beter als er een beetje druk achter zit. Niet op een manier dat ik in de examens altijd wachtte tot de laatste dag om eraan te beginnen. Zeker niet! Ik voel me gewoon nutteloos als ik tegen de middag al klaar ben met wat ik gepland had voor die dag. Wat doe ik dan met de rest van mijn dag? Als ik me in de zetel zet met een boek of een film opzet, dan voel ik me schuldig omdat ik niets doe in het huishouden. Maar anderzijds durf ik al eens wat langer bezig te zijn met kleinigheden, want ik heb toch tijd genoeg en zo geraakt mijn huishouden ook nooit afgewerkt. Want ik vind altijd wel iets om te doen. Hetzelfde had ik ook toen ik werkloos was: je voelt geen druk, dus ook geen motivatie.

Dit zijn zowat de belangrijkste voor- en nadelen van halftijds werken die ik momenteel ervaar.

Hoe zit het bij jullie? Werken jullie fulltime/parttime? Eigen keuze of noodzaak? Wat ervaren jullie als voor- en nadelen? 

Tuinieren op zondag

Even voor mensen die hier tuiniertips zoeken: ik heb GEEN groene vingers en dit wordt GEEN moestuinblog. Ik ben grote fan van een mooi boeket bloemen (liefst nog wilde bloemen) op mijn tafel of een enkele bloem in een mooi vaasje. Ik wil ook zeer graag een kruidentuintje, maar ik ben bang dat ik zelfs dat niet kan onderhouden. Toch wil ik vandaag een logje wijden aan mijn meest recente “avontuur” als tuinier.

IMG_2308

Voor Dag van de Klant kreeg ik een zakje met bloemzaadjes bij A.S. Adventure. We hebben naast ons terras nog plaats voor een kleine plantenborder van 40cm breed. Ideaal om deze zaadjes eens uit te proberen. Het feit dat die zaadjes speciaal uitgezocht waren in het teken van de biodiversiteit, maakte dat we nog een reden hadden om deze bloemen te zaaien.

Biodi-watte?

Zelf had ik ook nog niet echt stilgestaan bij het concept ‘biodiversiteit’. Maar speciaal voor dit blogje ben ik wel één en ander gaan opzoeken.
Eerst en vooral even het woord “biodiversiteit” ontleden: bio = leven (levende wezens – hier focus op planten en dieren), diversiteit = verscheidenheid. Dus: biodiversiteit = verscheidenheid aan levensvormen (plant- en diersoorten). Alle verschillende plant- en diersoorten staan met elkaar in verbinding en zijn van groot belang voor de ecosystemen waar wij in leven. Als je even gaat nadenken of gaat lezen (hier), besef je dat er toch veel afhangt van de biodiversiteit. En dat tsunami’s en andere natuurrampen het gevolg zijn van verstoorde ecosystemen wegens verstoorde biodiversiteit. Veelal de schuld van de mens. Allemaal zeer logisch eigenlijk. En ook niet echt “nieuws”. Maar toch interessant om eens bij stil te staan.

Je hoeft echter je levensstijl niet compleet om te gooien om hier iets aan te doen. Dat ben ik zelf ook niet van plan. Een paar kleine veranderingen in je leven kunnen toch een verschil maken. Denken we maar aan de verwarming een graad lager zetten, douche i.p.v. bad, seizoensgroentjes, lokale producten kopen …

Met de nodige tools enal!

Zo wil ik ook wel een klein bloementuintje aanleggen voor de bijtjes. De bijen zijn immers een belangrijke schakel in het hele ecosysteem. Hoe irritant je die beestjes ook vindt. Je staat er niet bij stil, maar zij zorgen voor de bestuiving van de planten. Planten die wij nuttigen als voedsel. Planten die we zouden missen als ze er niet meer zouden zijn. Aha!

De kleine man was uiteraard een “grote” hulp…

Of mijn kleine bloemenperkje een verschil zal maken, dat weet ik niet. Het pakje belooft alleszins toch mooie bloemen, dus dat is al een plus. De zaadjes zijn gezaaid, nu is het wachten op de bloemen. Baat het niet, dan schaadt het niet, denk ik maar!

Project gezond leven – 30 Days of Yoga – Deel 5

Dag 21

Het einde nadert, ondertussen zouden we al een kleine basis moeten opgebouwd hebben. Vandaag draait het erom om het plezier te vinden in de yoga. Ik heb er ook echt plezier in. Ik was vandaag “on a roll”. Mijn huis is proper, ik heb al goed gezweet in een dansles, ik heb een taart gebakken en mijn kind is gelukkig. Ik had dus veel zin in een halfuurtjes yoga met Adriene. Had. Want je voelt me al komen, erg goed is dat halfuurtje niet verlopen. Was ik te moe van de dansles? Was ik teveel bezig met mijn kind dat aan het rondkruipen was? Ik weet het niet, maar het ging niet. Ik kon mijn evenwicht niet vinden en het inademen lukte ook niet goed wegens een verstopte neus. Allemaal factoren die mij erop wezen dat het nu misschien niet het ideale moment was voor yoga. Maar ik moést en zou mijn sessie afwerken. Dan zou ik me toch voldaan voelen. Ik heb de sessie zo goed en zo kwaad als mogelijk afgewerkt, maar echt tevreden ben ik niet. Hopelijk kan ik me morgen beter concentreren en lukt het dan beter.


Dag 22

Ah, zondagochtend. Het lief is thuis en kan dus op Sep letten. Tijd voor mama om haar dag goed te starten met wat yoga. Het thema van vandaag is “Full Body Awareness”. En geloof mij, ik ben me zeer bewust van mijn lichaam! Stijve rug-, bil- en beenspieren van de dansles en yoga van gisteren, dus elke beweging zal ik goed voelen! Mijn bovenbenen trillen in elke warrior pose die we doen vandaag. Bij mijn forward fall buig ik toch een beetje door mijn knieën, in tegenstelling tot anders. Mijn lenigheid laat het dan wat afweten vandaag, de stretching doet toch zoveel deugd! Ik ben blij dat me geëngageerd heb voor deze uitdaging. Anders had ik nu een warm bad genomen en me in de zetel geploft, terwijl ik nu ook effectief iets doe aan mijn spierpijn. #vuistje!


Dag 23

Ik moet toegeven dat ik “door omstandigheden” (aka een ziek kind en geen goesting) 3 dagen heb overgeslagen. Vandaag voel ik echt de nood aan een yogasessie, dus we halen de volgende video uit de inbox. Leuk voor de neuroot in mij: de video van dag 23 duurt 23 minuten (hihi). Onderwerp van vandaag: Freedom and Forgiveness: find power and strength through acceptance, forgiveness and letting go. Dat “letting go” zie ik wel zitten. Het feit dat de video van vandaag ook weer op kracht gericht is, vind ik een dubbele plus. Nog eens “afzien” en echt voelen dat ik gesport heb. Maar het valt allemaal nog mee. Alleen de zijwaartse plank is een echte uitdaging. Uiteraard kan je jezelf bij gewone plank en andere poses nog meer pushen om het lastiger te maken en jezelf meer uit te dagen. Maar luister vooral naar je eigen lichaam!


Dag 24

Gentle Yummy yoga. Ideaal voor vandaag: de zieke baby ligt in de zetel te slapen, dus ik mag niet veel lawaai maken. De video duurt maar een kwartiertje, dus  gemakkelijk tussendoor te doen. Geen ingewikkelde poses of “planking” waarvan je armen gaan trillen. Neen. We blijven de hele tijd op de grond zitten/liggen en zorgen voor een aangename stretch in de benen. Perfecte voorbereiding voor alweer een lastige dansles van morgen. En een extra lange savasana om af te sluiten. Aaah, “allow, release and let go” bij elke ademhaling. Perfect aan het einde van een hectische week.


Dag 25

Dancing Warrior time! Vanaf nu zal Adriene minder “bazig” zijn: het is dus de bedoeling dat we ondertussen al een degelijke basis hebben om te kunnen freestylen. Zij geeft nog altijd een structuur mee, maar het is aan ons zelf om voor verdere invulling te zorgen. We hebben dus een stretching en enkele warrior poses. Daarna gaat Adriene door naar savasana, maar ik doe nog even door. Ik ga voor een mix van yogaposes voor extra stretching en buikspieroefeningen (bye bye mummy tummy!).
We hebben nu nog 5 dagen te gaan. Ik veronderstel dat we nog meer vrijheid gaan krijgen, wat me wel een beetje onzeker maakt. ik weet niet of ik voldoende creatief kan zijn met de basis. We zien wel…