Die keer dat ik naar Film Fest Gent ging


Op zaterdag 17 oktober organiseerde Knack een Film Fest Gent filmdag. Voor 55 euro kreeg je 5 films en een lunch op je bord. Mijn zus was er vorig jaar naartoe geweest met een nicht en dit jaar vergezelde ik hen. Het leek me wel tof om eens een paar films van het festival te bekijken. Je weet vooraf niet welke films in de selectie zitten, dus het is een complete verrassing en een beetje geluk hebben.

Mijn zus is een grotere filmfreak dan ik, dus zij was toch net iets beter voorbereid. Ik wist alleen dat “D’Ardennen” de Vlaamse openingsfilm van het festival was en dat ik die misschien zou willen zien, maar that’s it. Mijn zus kwam al af met een lijstje van films die ze wél en niet wou zien. Zij had ook een flesje water en wat snacks (zelfgebakken brownies!) mee voor tussendoor. Ik had niets van dat mee. Je ziet wie ervaring had en wie niet…

We hadden nog geluk met de selectie: de nummer 1 van mijn zus haar lijstje stond ertussen, net als die film waar ze de laatste tijd zoveel reclame voor maken op Studio Brussel. Laat ik ze maar even overlopen:

  • Diary of a Teenage Girl

Voor de avant-première van deze film kon je de afgelopen week op Stubru tickets winnen. De film werd gecoproduceerd door de Amerikaanse afdeling van het Vlaamse Caviar. En het is eraan te zien. Geen typische Amerikaanse film dus. Veel beelden en dialogen die je in de film ziet en hoort, zie je niet meteen voorkomen in een op en top Amerikaanse film. Zonder die beelden en dialogen zou de film volgens mij te mainstream zijn om opgenomen te worden in de selectie van Film Fest Gent. De “schokkende” beelden en het soms “grove” taalgebruik horen nu eenmaal bij het onderwerp van de film. Dat onderwerp, dat is de ontluikende seksualiteit van een puber in de jaren ’70. Ja, die seventies, die van sex, drugs and rock&roll. De hoofdrolspeelster is de 15-jarige Minnie (de actrice was 23, dus no children were harmed during the making of this movie) die haar eerste seksuele ervaring beleeft met Monroe, het lief van haar moeder (dat lief is Alexander Skarsgard, de moeder is Kristen Wiig). Uiteraard blijft dit niet zonder gevolgen…

  • Son of Saul

De tweede film die we op ons bord kregen, was een Hongaarse Holocaustfilm. Vergeet de heroïsche prenten zoals Schindler’s List. Dit is een zware film. Echt zwaar. Deze film is een bijna 2 uur durende close-up van Saul, lid van het Sonderkommando in Auschwitz. Deze gevangenen waren de “opruimers” van de kampen. Ja, het is wat je denkt. De film werd volledig opgenomen in het concentratiekamp van Auschwitz en speelt vooral met het geluid. Het gezicht van het hoofdpersonage komt telkens scherp vooraan in beeld, op de achtergrond zie je de wazige beelden van de “douches” en hoor je de geluiden die van achter de gesloten deuren komen. Heftig. Heel heftig. Echt heel heftig. De plot is hier eigenlijk ondergeschikt aan het oproepen van gevoelens (vooral gevoelens van walging). Maar ter info: Saul vindt tussen de lijken die hij moet opruimen een jongen die hem doet denken aan zijn zoon. Hij wil die jongen koste wat het kost een Joodse begrafenis geven en hij gaat op zoek naar een rabbi. Dit blijkt geen sinecure in een concentratiekamp.

    
Na deze film was het tijd voor de lunch. Mijn zus was laaiend enthousiast over de pasta met truffel die ze vorig jaar kregen, dus ik keek er al naar uit. Was dat toch even een tegenvaller. Een slaatje met een plakje worst en nog iets raars van vlees, met linzen – denken we – en enkele tomaatjes. Pas op, over de kwaliteit geen slecht woord hoor. Het was lekker. Zonder meer. Het was niet echt een overdadige lunch. Uitzondering was de wijn, die was à volonté. Om de één of andere reden verging ik toch niet van de honger, waarschijnlijk door de linzen. Of de panna cotta als dessert zat er voor iets tussen. Mijn zus en nicht wisten de ober te verleiden om hen een tweede portie te brengen. Ik had genoeg met één. Ofwel had het iets te maken met de brownie die ik ook al op had…

Tijdens de lunch deden we ook aan BV-spotten: Kevin Janssens stond op enkele meters van ons. Een beetje raar, want zijn film werd niet gedraaid… Maar even later werd wel duidelijk waarom hij daar was:

Voor het begin van het namiddaggedeelte, werd de Jo Röpcke Award uitgereikt. Die was voor de regisseur van “D’Ardennen”, Robin Pront, maar meneer kon er zelf niet bij zijn en stuurde dan maar één van zijn steracteurs: de heer Janssens.


Na een kort interview was het back to the movies.

  • The Lobster

Deze film stond bovenaan het lijstje van must-sees van mijn zus. Een absurde film die onze maatschappij en het beeld van de singles serieus op de korrel neemt. Wanneer hoofdpersonage David (gespeeld door Colin Farrell) door zijn vrouw verlaten wordt voor een andere man, wordt hij gearresteerd en naar Het Hotel gebracht. Daar worden alle singles verzameld en krijgen ze 45 dagen om een “significant other” te zoeken. Het is trouwens nog niet eender wie je partner wordt, want er moet aan bepaalde voorwaarden voldaan worden. En liegen is uit den boze! Slaag je er na 45 dagen niet in om een partner te vinden, dan word je onherroepelijk veranderd in een dier en losgelaten in het bos. Grappig, maar soms ook echt bevreemdend. Ik denk dat de Griekse crisis de regisseur Yorgos Lanthimos wat naar het hoofd gestegen is…

  • The Assassin

In de korte omschrijving zeggen ze: “een Taiwanese Kill Bill? Niet echt”. Neen, niet echt, nee. Ik begrijp de vergelijking: het vrouwelijke hoofdpersonage is volleerd in de martial arts en krijgt de opdracht een man (in dit geval haar neef) te vermoorden. Daar eindigt ook elke vergelijking. Kill Bill is een actiefilm. The Assassin niet echt. Dit is een aaneenschakeling van natuurbeelden met hier en daar dialoog en af en toe een beetje actie. En iemand die zwanger is die eigenlijk niet zwanger zou mogen zijn (of zoiets). Maar veel heb ik niet meegekregen van het verhaal. De natuurbeelden bleven altijd net iets te lang hangen, waardoor ik ging wegdromen… Het feit dat ik al een 8 uren in een donkere cinemazaal zat, zal er ook wel iets mee te maken gehad hebben. Al was ik niet alleen: veel mensen verlieten de zaal tijdens de film. En de vele anderen bewogen/kuchten/babbelden aanzienlijk meer dan tijdens de andere films. Geen groot succes, dus.

Na de vierde film was er een lange pauze, genoeg om een hapje te gaan eten. Ik maakte van deze gelegenheid gebruik om mijn gezelschap te verlaten en een ander te vervoegen, elders in Gent. Ik was stijf gezeten en mijn ogen deden pijn van het staren naar het immense scherm. En mijn hersenen deden pijn van het vele nadenken. Dit zijn geen films die je bekijkt om te ontspannen. Dit zijn arty farty films waar je je koppeke bij moet houden. Nee, het was genoeg geweest voor mij. Mijn zus en nicht gingen wel nog naar de laatste film, Carol, met – een blijkbaar zeer androgyn uitziende – Cate Blanchett als hoofdrolspeelster. Ze zeggen dat het een goede film was. Misschien moet ik eens gaan kijken als hij uit is voor het grote publiek. En als ik maar 1 film ga zien op 1 avond.

Conclusie: Film Fest Gent wil ik zeker nog eens doen. Al zou ik me dan laten begeleiden door mijn zus en één of twee goede films uitkiezen om apart te gaan bekijken. Een volledige dag met 5 films doe ik niet meer. Dat kan toch echt niet gezond zijn…

3 gedachtes over “Die keer dat ik naar Film Fest Gent ging

  1. Amai dat lijkt mij wel de moeite maar ik weet echt niet of ik vijf films op één dag zou kunnen zien, ik kan mij inbeelden dat je hoofd en hersenen pijn deden. Jammer dat de lunch een beetje tegen viel 🙂

    Like

  2. Pingback: Terugblik op 2015 | Failing To Be Superwoman

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s