Dineren met twee sterren

Ik hou wel van een lekkere maaltijd. Of het nu een gezellige brasserie in de buurt is of een sterrenrestaurant; je kan me altijd blij maken met een diner met zorgvuldig uitgekozen producten. Als er iets gevierd wordt, dan mag het al eens een beetje fancy zijn. Het lief en ik hebben er ondertussen ook al een traditie van gemaakt om op onze verjaardag te gaan eten in een upscale restaurant. Een traditie die ook mijn zus niet ontgaan is. Voor mijn verjaardag afgelopen zomer deed ze me dan ook een etentje in een sterrenrestaurant cadeau. We gingen eten bij Le Château du Mylord in Ellezelles. Dit restaurant heeft 2 sterren in de Michelingids en kreeg al veel goede reviews van vrienden en familie die ons voorgingen.

Omdat wij nu eenmaal niet tot de hogere klasse behoren, kunnen wij het ons niet meteen permitteren om vaak menu’s van €100/persoon te gaan eten. Daarom kozen wij voor het “Jonge Gastronomen” menu bij Château Mylord: elke woensdag is er een menu speciaal voor jongeren t.e.m. 28 jaar (en wil het toeval nu dat ik net 28 geworden ben!). Dit is eigenlijk gewoon hetzelfde als het “Confiance” menu, maar dan voor €58/persoon all-in  i.p.v. €120/persoon. Ik vind dit persoonlijk een prachtig initiatief! Zo kunnen jongeren die graag genieten van een sterrendiner hier ook komen eten zonder dat ze er een halfjaar voor moeten sparen. Als je zo een woensdagavonddiner wil boeken, moet je snel zijn, want ze zijn steeds voor 3 maanden ver volgeboekt. Ik denk dat we van een geslaagde marketingmove kunnen spreken…

Over dan naar de orde van de dag… Wat hebben we gegeten:

Als aperitief kozen we champagne (het was toch inbegrepen in de prijs…). Daarbij kregen we 4 hapjes:

Snoepje van wortel en oranjebloesem / Parel van geitenkaas, Tasmaanse peper en peergelei / “Americain/friet” van tonijn / Kroket van baccalà, vloeiend ei en knolselder

De geitenkaas en kroket waren de toppers van deze vier hapjes. Het wortelsnoepje (waarvan ik geen foto heb), was tamelijk smaakloos, jammer.

Daarop volgden “Gourmandises” van ganzenlever, groene appels en texturen van selderij. Oh nee, ganzenlever, moreel gezien een no-go. Maar die ganzen zouden het wel niet erg gevonden hebben als ze hadden geweten hoeveel genot ze mijn smaakpapillen bezorgd hebben…

IMG_2422

Als tweede voorgerecht kregen we een geroosterde ombervis (nog nooit van gehoord!), nuance van bitternut, oesters en waterkers. Dit vond ik persoonlijk minder lekker dan het vorige gerechtje.

IMG_2421

Het hoofdgerecht was opgevulde fazant knipoog “op Brabantse wijze”, rivierkreeftjes en kastanjes. Ik weet niet hoe fazant eruit ziet als je dat vraagt in de betere bistro, maar ik had toch een net iets groter stuk vlees verwacht dan 2 kleine torentjes. Maar die twee torentjes waren genoeg, want verdorie, dat waren smaakbommetjes. De rivierkreeftjes gaf ik aan mijn zus (ik ben geen fan van zeevruchten en weekdieren e.d.). De saus werd met veel zorg – en veel zenuwen – opgeschept door een jobstudentje dat duidelijk onder de indruk was van het feit dat hij in een sterrenzaak werkt (of van onze verschijning, ook zeer plausibel 😉 ).

Na deze vier gangen hadden we het gevoel dat we goed gegeten hadden, zonder een opgeblazen gevoel te hebben. Dit komt uiteraard door het feit dat ze in zo’n restaurant perfect weten hoeveel tijd ze tussen de gangen moeten laten om alles te laten bezinken (én door de kleine porties…).

We keken uit naar de dessertkar die onze richting uit kwam. Tot onze vreugde mochten we daar 4 stuks van kiezen. Mijn zus keek wat teleurgesteld toen ze van haar uitgekozen taarten maar een klein stukje kreeg. Twintig minuten later had de teleurstelling plaatsgemaakt voor een gevoel van overdaad. Je kent het gevoel wel: eigenlijk heb je al teveel gegeten, maar het is zo lekker, dus je blijft eten.

Bij het dessert vroegen ze of we koffie/thee wilden. Ik bestelde een groene thee, mijn zus koos een koffie. We moesten nogal lang wachten op de koffie… Die werd immers als aparte gang gezien, dat hadden wij pas door toen ze er dan eindelijk mee kwamen.

IMG_2429

De koffie/thee was vergezeld van een bordje met “versnaperingen”: v.l.n.r.: Glaasje salie/kwets / Macaron “Americano” sinaasappel / Kers “Zwarte Woud” / Madeleine met citroen / Chocolade-gember snoepje.

We hebben echt genoten van een lekker diner in een rustige zaal met een fantastische akoestiek (geen reftergevoel!) die toch bijdroeg aan de beleving. In dit restaurant zien ze mij zeker nog terug!

To Sint or not to Sint

Vandaag zag ik op Facebook een foto van het kind van een vriendin met “zijn” briefje voor de Sint. Compleet met uit reclameboekjes geknipte foto’s van speelgoed en een handgeschreven tekstje van de mama. Goed voor een schattigheidsgehalte van +1000.
En… enter ambetant gevoel en zovele vragen, want dat kind is jonger dan Sep en ik ben niet bezig met Sinterklaas. Dus waarom dit dilemma niet voorleggen aan mijn panel van ervaren moeders-met-een-mening, aka 80% van mijn lezers. Ook niet-moeders mogen hier hun mening geven, uiteraard!

Mijn grote “zorg” van deze maand: mijn kind is amper 1 jaar oud. Moet de Sint al komen of niet? Hoeveel beseft hij daar eigenlijk van? Hetzelfde met Kerstmis. Het lief en ik kopen cadeaus voor elkaar, maar wat doen we met Sep?

sinterklaas-1024x657

Hierbij mijn motivatie pro:

  • Het is ALTIJD leuk om nieuw speelgoed/boekjes/… te kopen voor de kleine man.
  • Hoe cute zou het zijn om een klein sokje (meneer heeft nog geen schoentjes, want meneer loopt nog niet) met een wortel en een pintje klaar te zetten.
  • Iedereen doet het (oké, niet écht een reden, maar toch… ik voel me precies een slechte mama omdat ik als enige niet bezig ben met Sinterklaas, zo lijkt het).
  • De Sint komt ook op bezoek in de crèche. Dus dan moet hij thuis ook komen, toch?!

Mijn motivatie contra:

  • Sep verjaart op 1 december, zeer dicht bij Sinterklaas. Ok, we moeten geen duusd cadeaus kopen en er geen duusd euro’s aan uitgeven, maar hoe langer we kunnen besparen op speelgoed en dergelijke, hoe beter… Zeker als hij zich toch liever bezighoudt met het bakske van de tv dan met een speelgoedauto.
  • Hoeveel beseft hij eigenlijk van dat hele Sint-gedoe? Dat vraag ik me echt af: het concept zal hij nog niet snappen, maar hij geniet waarschijnlijk wel van het hele gebeuren… (Ik denk dat deze afweging wel eens doorslaggevend kan zijn in mijn beslissing…)
  • Hij mag (nog) geen snoep, chocolade en koekjes eten en geef toe, dat is toch een even belangrijk cadeau van de Sint als het speelgoed.
  • de reactie van het lief is toch: kies maar. Handig, zo ne vent in huis… 🙂

Dus nu is het aan jullie: vanaf wanneer deden jullie mee aan Sinterklaas? En hebben jullie dan tips voor cadeautjestijd met een éénjarige?

Mamafien probeert Herbalife en deelt cadeautjes uit! 

Jaja, zo hard verkondigen dat ik NIET aan diëten doe en dan doe ik dit…
Sta me toe even verdere uitleg te geven.

Twee maand geleden deed ik aan de ingang van de Delhaize mee aan een enquête i.v.m. stress en gezonde voeding. Normaal loop ik die mensen straal voorbij (ja, ik ben er zó ene), maar nu heb ik toch maar geantwoord op hun 3 vragen. Ik gaf ook in alle naïviteit mijn e-mailadres door en maakte kans op een gratis bodyscan. Ik vergat dit hele voorval, want “ik win toch nooit iets”. Tot begin november. Ik kreeg een berichtje van Evelyn van Herbalife met de mededeling dat ik de bodyscan gewonnen had en iemand mocht meebrengen. Ik legde meteen een afspraak vast nam mijn moeder mee.

“Je weet toch dat die zaken alleen maar bedoeld zijn om reclame te maken voor hun eigen producten en dat ze je zeker iets zouden proberen aan te smeren.” “Ge gaat daar toch niet mee beginnen zeker, met van die diëten en sapjes enal!”

Waarom ik dan toch naar die bodyscan ging?

Jullie weten dat ik bezig ben met gezonder te gaan leven. Om volledig geïnformeerd te kunnen focussen op mijn werkpunten, wilde ik wel eens weten hoe het nu eigenlijk zit met mijn vetgehalte, spiermassa en weet ik veel wat ze daar nog allemaal testen. Ik wilde weten of ik goed bezig was of niet. Ik ging me zeker niet laten overhalen om aan zo een dieet te beginnen. Tja…

  
Veel heeft die bodyscan eigenlijk niet om het lijf. Je doet je schoenen en kousen uit (weer typisch ik om net die dag een kleedje en nylonkousen aan te doen) en gaat op een weegschaal staan. Je moet in elke hand een staaf houden die verbonden is met de weegschaal. Je staat hier een halve minuut terwijl dat ding allerlei berekeningen uitvoert.

Daarnaast moet je nog een vragenlijst invullen die peilt naar je manier van eten en leven, je stressbeleving enzovoort.

Op basis van deze twee zaken krijg je een algemene score en specifieke scores die je zeggen hoe gezond je bent.
Laten we zeggen dat ik behoorlijk schrok van mijn scores. Ik dacht dat ik goed bezig was, maar een klein voorbeeldje: ik heb een hogere “metabolische leeftijd” dan mijn moeder! Wat die “metabolische leeftijd” precies inhoudt, ben ik vergeten. Toen ik het cijfer zag staan, verloor ik even mijn concentratie. Ok, mijn mama is ook wel heel sportief en haar lichaam heeft al 25 jaar de tijd gehad om te recupereren van haar laatste zwangerschap. Dat van mij heeft er 11 maanden recuperatie op zitten. Dat excuus blijf ik hardnekkig volhouden, nàh!

Het was dus vooral de schok bij het zien van mijn resultaten die mij ertoe aanzette om in te gaan op het aanbod om een proefpakket te kopen voor 15 euro. Plus het feit dat het hier vooral om supplementen gaat en niet zozeer een eliminatiedieet inhoudt, maakt dat ik toch iets sneller overtuigd was.

  

Wat houdt dit proefpakket dan wel in?

  1. 6 zakjes met poeder (vanillesmaak) voor de shake die als ontbijt zal dienen.
  2. 8 tabletten die al supplement moeten dienen.

Wat moet je daarmee doen?

  • Je vervangt je dagelijkse ontbijt door een shake: poeder + 250ml amandel- of andere plantaardige melk + eventueel fruit naar je eigen goesting.
  • Je neemt dagelijks ook een kruidentablet. De laatste 2 dagen neem je 2 tabletten.
  • Voor de rest eet je normaal (uiteraard zo gezond mogelijk) en drink je minimum 1,5L water/dag.

Wat na een week?

Na een week onderga je opnieuw een bodyscan. Je moet geen spectaculaire resultaten verwachten na amper 6 dagen. Je zou je echter wel beter moeten voelen en dàt is wat telt. Soms zie je dat ook vertaald in de tweede bodyscan, soms niet.

Ik had de laatste 3 dagen van mijn “kuur” helaas buikgriep, dus de resultaten waren hierdoor wat beïnvloed. Het “beter voelen” was dus ook niet bepaald op mij van toepassing.

Als je beslist om verder te doen met shakes, dan krijg je er ook de gratis opvolging bij door de consulente en tips voor een gezondere levensstijl. Dat laatste lijkt me vooral interessant. Tips voor gezonde tussendoortjes, gezonde lunch… Leuk!

Mijn verdict:

  • Ik stond wat weigerachtig tegenover shakes in plaats van een maaltijd. Ik dacht dat ik niet genoeg zou hebben. Maar eigenlijk heb ik niet meer honger gehad dan anders. Je moet sowieso rond 10u een stuk fruit eten in het kader van de “Herbalife-levensstijl”, maar dat deed ik sowieso al.
  • Ik verwachtte mij al aan crashdiëten, elimineren, jojo-effecten… Maar gelukkig zag ik dat verkeerd. Het is geen dieet waarbij je moet afzien en niets meer mag eten. Met de shakes voeg je eigenlijk gewoon de nodige vitaminen en mineralen toe aan je dagelijkse voeding die je misschien niet altijd binnen hebt met je gewone maaltijden. Het is een beetje zoals de vitaminetabletten die zovelen onder ons nemen als de winter in aantocht is.

Ik moet eerlijkheidshalve wel toegeven dat ik niet voort doe, omdat ik er het geld niet voor over heb. Al ben ik wel blij dat ik nu weet hoever ik sta en wat ik nog te doen heb. Misschien vraag ik binnen een jaar nog eens een bodyscan aan.

Nu komt iets heel tof: mijn eerste giveaway!  Ik mag 2 van mijn lezers blij maken met een bodyscan in een Herbalife office bij jou in de buurt. Wilde jij altijd al eens weten of je meer spieren hebt dan vet? Wil je die shakes misschien ook eens uitproberen? Ben je ook al even aan je lijn of je gezondheid aan het werken maar zit je vast en wil je wel eens weten waaraan dat ligt? Laat in de comments weten waarom jij een bodyscan wilt en misschien krijg jij er één van mij! Je hebt nog tijd tot woensdag 25/11 – 23.59u. 

Succes! 

 

De uitdagingen van een jonge moeder #boostyourpositivity

Lilith heeft gisteren toegegeven dat zij het vaak moeilijk heeft om rustig te blijven en niet mee te gaan in de hysterie als haar kind het op een schreeuwen zet. Ik kan me voorstellen dat veel ouders met hetzelfde probleem te kampen hebben. Ik kan me ook voorstellen dat ik het ook soms moeilijk zal hebben eens Sep de leeftijd van het discussiëren bereikt heeft. Maar nu zijn we zover nog niet. Nu heb ik mijn uitdagingen als mama van een baby.

Ik moet zeggen dat mijn positivisme in het moederschap de afgelopen anderhalve maand ook al genoeg onder druk gestaan heeft. Sep sukkelt immers van de ene ziekte in de andere en lijkt er maar niet van af te geraken. Ik kan ondertussen een abonnement nemen bij de kinderarts en de apotheker kan al bijna een zwembad aanleggen dankzij ons. Een eierallergie (klein angstje, zo’n allergische reactie…) zorgt ervoor dat ik op zoek ben naar recepten voor taarten/cakes zonder ei. Want ik wou het kind zo graag zijn eerste stukje taart geven op zijn eerste verjaardag. Voor één keertje mag dat hé. Maar ook bezorgdheid voor alles wat hij het komende jaar zal eten…
Een sliktest moet donderdag bepalen of het misschien een verborgen reflux is die achter al die aandoeningen zit en een NKO-arts moet vrijdag beslissen of Sep buisjes nodig heeft in zijn mini-oortjes. Een hoop leuke uitstapjes om naar uit te kijken dus…

Ik moet je ook niet vertellen wat bovenstaande zo allemaal doet met een gezin. Maar voor degenen die het niet weten, hierbij een greep uit de lijst van verloren voorwerpen: nachtrust – geduld – communicatie – romantiek – moed – zelfvertrouwen – …
Je moet weten dat Sep eigenlijk een zeer gemakkelijk kind is. Hij is heel gelukkig, groeit goed, eet goed, was gezond … Het verschil met de zieke Sep is echt immens. Het heeft ons verrast. Het geeft ons soms het gevoel dat we het niet aankunnen, dat ouderschap, en dan zeker in combinatie met een eigen leven.

 

In slaap vallen lukt enkel in de warme armen van mama of papa

 
We proberen deze lastigere periode toch te overbruggen door samen te werken. Dit is hoe wij er net niet aan onderdoor gaan:

  • Afwisselen! Ik neem het merendeel van de zorg voor Sep op mij, wat bij ons gezien de agenda’s de logische taakverdeling is. Toch heeft het lief vorige week wat vaker zijn compagnon in plan gelaten om vroeger thuis te zijn om mij af te lossen. Ook als we allebei thuis waren, wisselden we de zorg voor Sep af. Ik deed Sep in bad, het lief gaf hem eten. Ik deed de avondshift, het lief de ochtendshift… You get the point.
  • Praten! Als het ons even teveel is, zeggen we dat tegen elkaar en tegen anderen. Gedeelde smart en al…
  • Kind op logee! Hiermee had ik het echt moeilijk. Hoe vaak mijn moeder ook voorstelde om op Sep te passen, ik wou hem niet afgeven. Ik wil dat mannetje bij mij als hij ziek is. Ik wil voor hem zorgen. Ik voel me een slechte moeder als ik dat niet doe. Maar ik werd een nog slechtere moeder door de gevolgen van mijn vermoeidheid. Afgelopen zondag ben ik toch ingegaan op het aanbod en konden wij genieten van een romantische avond samen en een goede (ononderbroken) nachtrust.
  • Durf hulp te vragen! Mijn moeder is echt een engel in dit hele verhaal. Zij doet de strijk, vangt mij op als ik een paniekaanval had, helpt met alles wat ik maar nodig heb. Ik heb het moeilijk met hulp vragen. Ik wil het allemaal zelf doen. Maar het lukt niet. Daar moet ik me bij neerleggen. Zeker nu.
  • Boos worden mag! Door de koorts is Sep soms echt lastig. Hij weet met zichzelf geen blijf. Hij huilt non-stop. Eten is soms een gevecht. Slapen is altijd een gevecht… Dat, in combinatie met je eigen gestolen nachtrust, zorgt ervoor dat je minder geduld hebt. Je wordt sneller kwaad als hij 10 keer na elkaar op je arm in slaap valt maar met luid gekrijs wakker wordt van zodra je hem in zijn bedje legt. Je ben bijna radeloos als hij weer huilt en zich opwindt zonder dat je weet waaraan het nu weer ligt. Een baby kan nog niet zeggen wat er scheelt. Het is dus gokken. Proberen. Falen. Opnieuw proberen. Uiteraard word je dan al eens kwaad. Kwaad op de situatie. Je mag ook kwaad zijn! Aanvaard dat je kwaad bent en dat je het even niet meer aankan. Als ik van mezelf merk dat mijn geduld weer eindeloos ver weg is na een krijsmarathon, dan geef ik Sep aan het lief of zet ik hem even in zijn park en ga ik weg om te bekomen. Ja, je mag kwaad zijn. Maar besef dat je kwaad bent op de situatie en niet op dat arme kindje dat zo afziet. Verwijder jezelf dan even van de situatie om op adem te komen. Daarna kan je weer de lieve mama (of papa) zijn die het kind zo nodig heeft.

De “dagelijkse uitdagingen” van ochtendrush tot avondritueel lijken nu peanuts. Ik kijk ernaar uit om weer de alledaagse structuur te zoeken. Om te worstelen met streng zijn als Sep met zijn grote ogen naar mij lacht terwijl hij kattenkwaad uithaalt. Om me schuldig te voelen omdat ik hem eens een koek geef als zoethoudertje. Om me schuldig te voelen als ik eens fruitpap uit een potje geef in plaats van tijd te maken om zelf fruitpap te maken.

Welke uitdagingen hebben jullie met je kroost? Hebben jullie misschien tips om met de uitdagingen om te gaan die me nog te wachten staan als Sep een peuter/kleuter/… wordt?

#boostyourpositivity Family Time

De laatste opdracht in het teken van #boostyourpositivity gaat over de kids/familie en quality time met deze wezens. Oon vroeg ons hoe wij die waardevolle tijd met onze kinderen spenderen. Wel, dat zal ik eens rap gaan vertellen, ze!

Wij hebben nog maar 1 kindje en het is nog niet eens een jaar oud (bijna, bijna!). Hij houdt van aandacht, dat wel, maar hij heeft dus nog geen eisen naar activiteiten toe. Ik kan het ventje eigenlijk op een paar simpele manieren snel content maken.

  • Na de crèche heeft meneertje meestal een bad-moment. Hij houdt ervan om de hele badkamer (en mama) nat te spetteren. Het is een plezier om het kind zo bezig te zien.
  • Na het bad is het massagetijd! De gelukzak krijgt bijna dagelijks een zalige massage van zijn mama, met de verzorgende crèmes die zijn lichaampje zo nodig heeft.
  • Als ik aan het koken ben, kruipt Sep meestal gewoon wat rond in de living/keuken (alles is open bij ons, dus ik kan hem perfect in de gaten houden). Soms wil hij meedoen met wat mama doet en dan zet ik hem in zijn stoel met tafeltje in de keuken. Ik geef hem een houten of plastieken lepel en een beker en meneer mag zich uitleven. Het bestek valt meer op de grond dan dat hij er werkelijk iets mee doet, maar hij heeft toch veel plezier in het “samen koken” met mama.  
  • Sep eet nog niet zelfstandig, dus zijn etenstijd is ook nog altijd een quality time momentje voor ons beiden.
  • Na zijn flesje is hij ofwel zeer moe ofwel zeer actief, afhankelijk van… tja, ik weet eigenlijk niet goed waar het van afhangt, van hoe zijn hoed staat zeker… Als hij actief is, speelt hij nog wat terwijl mama eet. Als hij moe is, vlijt hij zich lief tegen mij aan en kijken we nog even in een boekje. Daarna wil hij het liefste van al op mijn schoot in slaap vallen. Het liefste van al laat ik hem daar ook liggen. Tot mijn arm moe wordt en ik hem in bed leg 🙂

Je vraagt je misschien af waar de papa is in dit verhaaltje. Neen, hier volgt geen dramatisch afwezige-vader-beklag. Het lief heeft gewoon een erg druk leven. Een “dagtaak” waarvoor hij soms onmenselijke uren werkt en daarnaast een eigen brouwerij in bijberoep om alle vrije momenten op te vullen. Hij en zijn compagnon beseften gelukkig bij de komst van hun respectievelijke kinderen dat dit niet kon blijven duren. Ze hebben dus beslist dat ze op zondag niet werken (het occasionele administratie-uurtje of bierfestival niet meegerekend). Die zondagen zijn familiedagen. Dan laat ik de zorg voor Sep grotendeels aan de papa over terwijl ik me in de voormiddag over het huishouden ontferm of geniet van een uurtje me-time. Hij neemt die taak ook met veel plezier uit mijn handen en geniet van zijn vader-zoonmomentjes. Het lief heeft dus niet van die kleine dagelijkse ritueeltjes die ik wel heb, maar hij heeft (meestal) een volledige zondag om aan zijn gezin te besteden. De namiddagen zijn dan voor wandelingen tussen de velden of in een park in de buurt. Dit helpt ons om de rush van de week te vergeten. Of een etentje bij familie, waarvan er zoveel zijn, that does the trick too…

  

Ik kijk soms echt al uit naar wanneer Sep kan lopen en bladeren omhoog schopt in het bos. Of naar samen gezelschapsspelletjes spelen op regenachtige dagen. Of… naar zoveel. Maar voorlopig geniet ik met volle teugen van alles wat we nu al samen kunnen doen. #lovemyfamily enal! 😊 

Move your body #boostyourpositivity

Lilith deelde deze vorige week haar ervaringen met haar vermoeide zwangere lichaam. Blijkbaar heeft ze het soms een beetje moeilijk om actief te zijn/blijven tijdens deze zwangerschap en daarom zocht ze herkenning bij andere moeders.

Helaas kan ik die niet geven. Ik kan echt zeggen dat ik tijdens mijn zwangerschap genoeg fut had om tot (bijna) het einde te blijven bewegen.

Ik was in de eerste 3 maanden wel zeer moe, maar ik was werkloos, dus ik kon slapen wanneer ik dat wou/nodig had.

Toch ben ik ook dan blijven sporten. Jullie weten al dat ik dans. We hadden toevallig ook een groot optreden in de tiende week van mijn zwangerschap. De intensieve voorbereidingen waren geen probleem dankzij de dutjes achteraf. Gelukkig had ik ook geen last van misselijkheid, want de zenuwen die toch altijd even door mijn lijf razen voor ik het podium opga hadden daar zeker geen goed aan gedaan… Na het optreden was het zomerstop, dus moest ik iets anders verzinnen om actief bezig te blijven.

Ik deed nog even verder met de rugschool. Tegen de zesde maand begon mijn buik in de weg te zitten. Wegens de “vernieuwde” anatomie van mijn buikspieren (de kinesist wist me erg smakelijk te zeggen dat je spieren echt uit elkaar getrokken worden tijdens een zwangerschap) was een intensieve work-out specifiek voor de buikspieren niet meer aangeraden.

Tijdens de zomerstop van de danslessen begon ik ook opnieuw met aquagym. Mijn mama doet dit al meer dan 20 jaar bij een ex-collega thuis en vroeger ging ik af en toe mee. Het leek me een goed idee om op mijn eigen tempo de oefeningen mee te doen in het water. Naarmate de buik meer en meer in de weg zat, liet ik de aquagymlessen voor wat ze waren en ging ik 1 à 2 keer per week gewoon zwemmen. De rust van een privé-zwembad en het gezelschap van mijn zus waren ideaal voor een uurtje zwemmen (lees: “bewegen in het water”). Tegen de achtste maand was mijn buik écht te zwaar geworden en was het nogal lastig om in en uit het zwembad te komen (ik dacht echt dat het trapje het op een dag zou begeven onder mijn gewicht :)). Ik kreeg ook steeds meer harde buiken na een zwemsessie, dus het leek me slim om ermee op te houden.

IMG_2077

Het volhouden gaat natuurlijk net iets gemakkelijker als het zwembad voor de aquagym er zo uitziet…

Als dit je positivity niet boost, dan weet ik het ook niet meer…

Daarnaast sprak ik geregeld af met een pas bevallen vriendin voor een wandeling met haar kleine baby op koele zomerdagen en warme herfstdagen. Voor beiden was het goed om in beweging te zijn, te genieten van de natuur en van de vele reacties op haar schattige zoon en mijn dikke buik.

Na mijn bevalling mocht ik 4 weken niets doen (echt niets, zelfs geen maxi-cosi met baby dragen). Na 6 weken begon ik opnieuw te dansen (wow, het verschil met mijn teamgenoten was groot! Weg conditie en lenigheid). Ik begon ook weer aan aquagym te doen. Dit in combinatie met de postnatale oefeningen van de kinesist. De kilo’s vlogen eraf (mede dankzij de borstvoeding, uiteraard!). Ik was echt trots op mezelf dat ik na 3 of 4 maanden alle zwangerschapskilo’s kwijt was.

Eens je begonnen bent, kan je niet meer stoppen, natuurlijk! Een vrouw verandert naar het schijnt als ze moeder wordt. Ik heb die verandering volgens mij vooral gemaakt op vlak van gezondheid. Ik wil een gezonde levensstijl meegeven aan mijn kind, dus dan moet ik bij mezelf en het lief beginnen.

Enerzijds probeer ik dus te letten op mijn voeding: gevarieerd, minder vlees en vers! Ik ga hier niet te extreem in te werk en volg geen diëten. Ik weet van mezelf dat ik dat toch niet volhoud en erg gezond vind ik al die eliminatiediëten precies toch niet (intolerantie en allergieën niet meegerekend, uiteraard!). Alles met mate en zoveel mogelijk variëren, dat is mijn motto!

Ik wil blijven bewegen omdat ik echt merk dat ik lusteloos word als ik een paar dagen niets gedaan heb. Zeker na de 30 dagen yoga challenge merk ik het verschil tussen een dag gesport en een dag niet gesport. Zelfs 20 minuten yoga maken het verschil (nooit gedacht dat ik dat zou zeggen…).
Ik wil actief bezig blijven en zeker nu ik meer “vrije” tijd heb, vul ik die graag voor een deel op met sport.
Ondertussen ga ik dus 1 à 2 keer per week naar de aquagym, dans ik op zaterdag en doe ik tussendoor af en toe aan thuisyoga. Daarnaast start ik binnenkort opnieuw met de rugschool om het korset rond mijn ruggengraat te verstevigen.

Voila, op de valreep dus toch nog een mooi voorbeeldje van “move your body” 🙂

Friday’s Food

Cannelloni met spinazie en ricotta

Vandaag maakte ik een vegetarisch pastagerechtje dat hier wel vaker op tafel komt. Het klinkt fancy, maar is eigenlijk is het simpel en zeer gemakkelijk vooraf te maken. Ik volgde eerst het recept van Jeroen Meus, maar ondertussen doe ik het op mijn manier.

Dit heb je nodig voor 2 personen:

IMG_2669

  • Cannelloni (pastabuisjes) (het aantal is afhankelijk van de hoeveelheid vulling). Meestal heb ik er een stuk of 8 à 10.
  • Diepvriesspinazie (ik neem ongeveer 8 porties)
  • Een half potje ricotta (of een volledig potje als je een smeuïgere vulling wilt)
  • 2 el geraspte parmezaan
  • 2 el geraspte pecorino
  • Tomatensaus (die maak je gewoon naar eigen smaak)
  • peper, zout, nootmuskaat, eventueel andere kruiden naar wens.

Zo maak je het:

IMG_2671    IMG_2673

  1. Verwarm de oven voor op 180°C
  2. Ontdooi de spinazie in de microgolfoven.
  3. Meng met de ricotta, parmezaan en pecorino. Kruid met peper, zout en nootmuskaat.
  4. Schep het mengsel in een spuitzak (of een diepvrieszakje waarvan je een hoekje afknipt).
  5. Wrijf een ovenschaal in met olijfolie.
  6. Vul de pastabuisjes met het spinazie-ricottamengsel. Houd je vingers voor het uiteinde, zodat het er niet uit loopt.
  7. Schik de pastabuisjes in de ovenschaal en overgiet met de tomatensaus.
  8. Werk af met geraspte kaas (naar eigen smaak, mozzarella kan ook).
  9. Zet 40 minuutjes in de oven, tot de pasta gaar is.

IMG_2675    IMG_2677

Smakelijk!