Een weekendje Italië

De bieren van het lief zijn tamelijk populair in (Noord-)Italië, mede dankzij invoerder Da Pian. Dit jaar maakten het lief en zijn kompanen al een paar korte tripjes naar Treviso om daar samen met de vertegenwoordigers van Da Pian op bezoek te gaan bij enkele bars/restaurants die hun bier op vat hebben. Ook nu weer was hij uitgenodigd door Raffaella Da Pian voor een bezoekje als “eregast” op een bierevenement in de Barbeer in Forlì. Deze keer besloot hij om lief en kind mee te nemen en er een kort reisje van te maken. Van dit reisje kunnen jullie nu het verslag lezen:

Donderdag 29 oktober

IMG_2439

Anderhalf uur, zolang duurt de vlucht van Zaventem naar Treviso met Ryanair. De eerste keer op het vliegtuig voor Sep: erg spannend vond hij het precies niet. Wat rondkijken en zich ergeren aan de gordel, dat deed hij wel. Vlak voor we landden viel hij in slaap, uiteraard… Aangekomen in Treviso werden we opgewacht door Bernardo, één van Rafaella’s vrienden, om chauffeur van dienst te spelen. Na een korte tussenstop in de kantoren van Da Pian (business is business, ook op reis) reden we 2,5u door naar Forlì. We kwamen daar rond middaguur aan, dus eerst tijd voor lunch! Onze chauffeur/gids nam ons mee naar Biancofarina, waar we de plaatselijke specialiteit “piedina” proefden. Ik zou dit als volgt omschrijven: een zeer dunne pizzabodem (flatbread), belegd met een soort ricotta, gedroogde ham en rucola. Dit is de “standaard” versie, maar je kan uiteraard variëren naar wens. Op zich vind ik het niet slecht qua smaak, maar een beetje droog en gewoontjes. Niet bepaald iets voor elke dag. Maar het was wel leuk om een lokale specialiteit geprobeerd te hebben.

IMG_2441    IMG_2442

Na de lunch reden we verder naar ons hotel aan de rand van Forlì. Groot hotel, mooie kamer en badkamer met regendouche. Rafaella had er ook aan gedacht om een babybedje te vragen voor Sep en in het restaurant konden we terecht om zijn potjesmaaltijd op te warmen. We deden een kort dutje en namen een douche voor we om 17u45 in de lobby verwacht werden. Daar ontmoetten we Gianni, de uitbater van café Barbeer, waar die avond het bierevenement door zou gaan. Ik maakte ook kennis met Lorenzo “Kuaska” da Bova: vertegenwoordiger van Da Pian en dé Italiaanse bierkenner met een groot hart voor “zijn tweede vaderland” België. Samen gingen we naar Barbeer, waar we met open armen ontvangen werden en waar de kok ons allerlei zelfgemaakte lekkernijen voorschotelde: prosciutto van eigen kweek (jaja, zelf het varken gekweekt enal), kaas met bier, brood met bier, zongedroogde tomaten, asperges, …. Een breughelmaal op z’n Italiaans. Jammie 🙂 Terwijl wij genoten van onze maaltijd, liep de bar stilaan vol. Tegen 21u begon Lorenzo aan zijn uiteenzetting over “het paradijs in het paradijs”, West-Vlaanderen. De avond stond in het teken van West-Vlaamse bieren, waaronder dus ook de bieren van mijn lief. Samen proefden we enkele bieren en er werden anekdotes uitgewisseld. Het lief werd onthaald op een warm applaus en als een echte celebrity moest hij ook op de foto met fans en moest hij zijn handtekening zetten op een vat aan de inkom. Sep sliep in de maxi-cosi in een hoekje van de zaal en trok zich van al het gewoel niets aan.

IMG_2450 IMG_2469      IMG_2484

Vrijdag 30 oktober

Het was al 9u als we aan het ontbijt verschenen. Het ontbijt was uitgebreid, maar niet supervers. Fruitsla uit blik, smaakloze croissants en roerei met slap spek. Maar het smaakte goed genoeg om onze magen te vullen voor de terugreis naar Treviso. Bernardo bracht ons naar het appartement dat Rafaella voor ons had gereserveerd in het centrum van Treviso. Een ouder koppel verwelkomde ons en gaf ons in het Italiaans de nodige uitleg over het appartement. Hoewel ik wel een mondje Italiaans spreek, was ik toch blij met de Engelse vertaling van onze compagnon. Alles was voorzien: babybedje, handdoeken in overvloed, kleine shampoos en douchegels (duidelijk getjoept uit andere hotels :)), een ingerichte keuken en 3 kleine flesjes prosecco waarvan we er maar 1 soldaat maakten.

IMG_2497

Op de bovenste verdieping van dit gebouw was ons appartement.

IMG_2494

Kinderbedje was voorzien.

Nadat we geïnstalleerd waren en Sep zijn middagmaal binnen had, werd het tijd dat ook wij ons middagmaal gingen opzoeken. We wandelden tot aan het Piazza dei Signori, waar we een simpele pasta aten in het zonnetje. We kuierden wat door de straatjes van Treviso en keerden rond 16u terug naar het appartement. Sep kreeg er zijn fruitpapje en wij maakten ons klaar voor het avondmaal.

IMG_2500    IMG_2510

Het lief wilde mij meenemen naar Helmut Bar, waar ze zijn bier ook op tap hebben en waar ze zalige gourmet hamburgers serveren (je leest het al, tijdens dit reisje keken we niet naar de lijn…). Omdat we met een baby op pad waren, wilden we vroeg gaan eten, maar de bar was pas open om 18u30. Dan maar nog even rondwandelen, een ander deel van Treviso verkennen. Rond 19u15 kwamen we aan in een nog lege Helmut Bar. Maar tegen 20u zat die al goed vol. Italianen eten niet voor 20u, dat is duidelijk. Het positieve aan vroeg gaan eten was wel: we zaten rustig en werden snel bediend. We zaten aan het raam, wat voor Sep duidelijk de ideale plaats was: van binnenuit verleidde hij de voorbij wandelende Italiaanse vrouwtjes met zijn glimlach en gekke bekken. Een echte charmeur, ik zeg het u!

IMG_2521

Een klein hamburgerke eten bij Helmut Bar

Tegen 21u waren we terug op het appartement en was het bedtijd voor Sep. Nog voor 22u lagen we alledrie in dromenland. Het was duidelijk een vermoeiende dag (of de vermoeidheid van de late avond van gisteren zat er nog in).

Zaterdag 31 oktober

Weekend is weekend, ook in Italië! We sliepen dus uit tot 9u (met een kort intermezzo van een wakkere Sep tussen 6u30 en 8u). Tegen 10u kwamen we aan in The Lodge – een tip van Bernardo – waar we een lekker ontbijtje namen op het terras. Ik probeerde er de volkoren croissant met quinoa en smaakte toch een hemelsbreed verschil met het ontbijt van vrijdag. Het lief probeerde ook 3 verschillende soorten croissants uit (gevuld met chocolade, verschillende soorten confituur, noem maar op!). Hier en daar zagen we al enkele verklede kindjes rondlopen. Halloween is hier blijkbaar echt populair.

IMG_2535

Genietend van een ontbijtje in de zon op het terras van The Lodge

Om 11u30 zaten we op de trein naar Venetië. Een halfuurtje later stapten we af en kwamen we meteen in de drukte. Als je de menigte volgt, kom je rechtstreeks aan het San Marcoplein, maar wij besloten om hier en daar een klein straatje in te slaan op zoek naar verborgen schatten en wat rust. We deelden een pasta met paddenstoelen in de Trattoria Storica, een rustiek Italiaans restaurantje in een klein straatje. Alweer gezelligheid troef.

IMG_2549

Op en top toeristisch Venetië…

IMG_2570

Auto’s komen er niet in, alles gebeurt per boot (zelfs de “ambulance” komt je op het water te hulp).

IMG_2575

Af en toe een zijstraatje inslaan kan je naar mooie plekjes leiden.

IMG_2543
Na ons middagmaal stapten we door naar het Piazza San Marco. Het was er druk, maar niet zo druk als verwacht. Toen het lief hier in de zomer was, was het er over de koppen lopen. Nu viel het al bij al goed mee. Op het San Marcoplein vind je enkele restaurants/tea-rooms, waar je vooral moet kijken naar het interieur en de mensen op het terras. Er iets eten of drinken doen enkel de rijke Russen (dixit de Da Pian vertegenwoordigers). Aan elk terras stond een klein podium waar een kwartet wat muziek speelde om de rijkerds te entertainen terwijl ze genoten van hun espresso van 14€. Onder de galerijen rond het plein wandel je langs de vensters van verschillende kleine winkels. Glaskunst is hier echt een “big thing”, maar ook designer juwelen en in een zijstraatje zelfs designer handtassen en kleren. Dit is duidelijk een côté die de rijken moet aantrekken (al zou ik dit als rijk/bekend persoon mijden als de pest, voor de rust moet je hier niet zijn…). Eigenlijk is heel Venetië een côté voor de rijke toeristen. Het lief liet zich door de Da Pian-kerels wijsmaken dat er bijna niemand echt in Venetië woont. Het zijn allemaal buitenverblijven en hotels. Het is bijna niet betaalbaar om er te wonen (en zelfs te overnachten) en niet echt praktisch ook, want volledig autovrij

IMG_2579 IMG_2581 IMG_2593 IMG_2598 IMG_2602

Na een ijsje aan het water en een foto-/selfiemomentje bij zonsondergang, beslisten we om de terugweg naar het station in te zetten. We bedachten dat we nu beter de menigte zouden volgen en dat we zo snel op onze bestemming zouden moeten aankomen. Guess again… De menigte splitste zich overal en uiteindelijk kwamen we weer in kleine straatjes terecht die ofwel op water ofwel op doodlopende pleintjes uitkwamen. Je kan dus echt verdwalen in Venetië. Een plannetje was handig geweest… Dus besloten we om gewoon weer de wegwijzers naar San Marco te zoeken en die te volgen in tegengestelde richting. Maar dan moeten we eerst zulke wegwijzers vinden, natuurlijk… Uiteindelijk kwamen we weer aan de rand van de stad terecht en waren we het beu om onze weg te zoeken. We betaalden 15€ voor de eerste boot die we tegenkwamen (een soort bus op het water) en stapten af aan het station. De chauffeur/gids raadde ons aan om een kleine taxiboot te nemen ’s avonds en door de stad te varen om de lichtjes te zien. Maar een tripje op zo’n boot kost algauw 40€ en dat hadden we er nu niet echt voor over. Een volgende keer misschien wel, want het lijk me wel mooi. Een gondeltochtje doe ik pas als ik de Lotto win of een grote erfenis binnehaal. Je betaalt €80 voor een halfuurtje overdag (vanaf 19u is het €100!) en echt romantisch is het niet. Je volgt een sliert van 4 – 5 andere gondels en wordt aangestaard vanop de vele bruggetjes. Verwacht je zeker niet aan de taferelen uit de romcoms…

IMG_2634

Terug in Treviso vonden we ergens onder een galerijtje aan het water het gezellige (iets meer upscalerestaurantje Odeon alla Colonna. Ook hier werd mister Sep behandeld als een koning. Alle obers – behalve één old grumpy man – waren fan van zijn grote blauwe kijkers. Het was toch wat laat voor Sep, waardoor hij na een halfuurtje lastig werd en niet echt het gemakkelijke kind bleef dat hij anders is. We haastten ons dan maar door onze maaltijd en dessert en namen ons voor om de volgende keer dat we in Treviso zijn dit restaurant op te zoeken voor een date night met ons tweetjes. Want mijn risotto met prei en geitenkaas was echt zo lekker dat ik wel meer wil proeven!

IMG_2651

Nieuwe trend: na de slaatjes in een bokaal, nu ook tiramisu in een bokaal…

Wanneer we door Treviso naar het appartement wandelen, worden we een paar keer bijna omvergelopen door een horde verklede kinderen met zakken vol snoep, die winkels en restaurants binnengaan voor hun trick or treat, gevolgd door een stuk of 2 kwetterende in heksen verklede moeders. Halloween op z’n Amerikaans in Treviso!

Op het appartement ontfermt het lief zich over sleepy Sep terwijl ik de valiezen al begin te pakken. We moeten morgen immers om 6u opstaan. Om 7u20 staat Rafaella klaar aan ons appartement om ons naar de luchthaven te brengen. Echt handig, zo een “celebrity” als lief… 🙂

Je ziet het: ons tripje was echt kort en we deden niet veel meer dan ontspannen en eten. We hebben niet echt aan cultuur gedaan en daar heb ik voor dit reisje geen spijt van. Als je wat meer tijd hebt, kan je zowel in Treviso als in Venetië ongetwijfeld het één en ander bezoeken. Je kan verschillende reisgidsen voor Venetië kopen waarin ook een hoofdstukje aan Treviso gewijd is. Daarvind je zeker genoeg opties, maar ik was toch blij met de tips van de locals!  

5 gedachtes over “Een weekendje Italië

  1. Pingback: Terugblik op 2015 | Failing To Be Superwoman

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s