Brief aan mijn zoon

Lieve Sep

Je bent nu één jaar. Dat is officieel de overgang van baby naar peuter, denk ik. Een baby kan ik je nu alleszins niet meer noemen. Het verschil met een jaar geleden, zelfs met een maand geleden, is immens!

Over een maand geleden gesproken… Onze anders zo flinke baby werd ziek. Je hebt afgezien, lieve vriend. Ik weet het. Wij hebben ook afgezien. Geen ziekenhuis-opname-zware ziektes, maar toch zwaar genoeg om je hoge koorts te geven en je nachtrust weg te nemen. Het ene na het andere. De frustraties werden groter. Slapen zat er voorlopig niet meer in. Je laten huilen in bed kon ik niet, zelfs als je al genezen was. We namen je dan maar bij ons. Twee maanden al word je in het midden van de nacht wakker en slaap je pas weer in als je tussen je mama en papa ligt. Ik begrijp het wel hoor, de geborgenheid, de warmte, de liefde… Ik zou er ook niet genoeg van krijgen. Maar we hebben nu zo een mooie en gezellige kamer voor jou, we willen dat je daar graag vertoeft en slaapt. Gisteren – op je verjaardag, toeval? – lieten we je voor het eerst sinds de zomer niet op de arm in slaap vallen. Na het verhaaltje legde ik je in bed. Je was even lastig. Je speelde even met je knuffel. Je ging liggen op je buik (raar hoe je dit in je eerste levensmaanden nooit wou en nu niets anders doet). Je viel in slaap. Je sliep door tot 6u deze ochtend. Je papa en ik zijn je dankbaar voor deze nacht. We zijn je dankbaar dat je ons liet ontwaken naast elkaar zonder baby ertussen. Zie je wel dat je het kan. Je wordt groot, mijn lieve schat!

Overdag ben je echter steeds de engel gebleven die je altijd al was (je ziekste momenten uitgezonderd, natuurlijk, maar dat kon jij niets aan doen). In de crèche ben je nog steeds de “keppe” van de bende. Elke avond hoor ik “hij heeft het hoed hesteld, weh, mama”, “tes toch zuk ne froain”. Ik krijg continu het compliment dat je zo een gemakkelijk, mooi, lief, … kind bent. Ik kan dat alleen maar beamen. Je bent zo flink. Je bent zo nieuwsgierig! Geen handtas laat je ongemoeid, alles moet eruit en grondig geïnspecteerd worden door baby Sep. Ik sta er vaak van te kijken, wat je al kan en doet! Hoe je je optrekt aan de kastdeuren/tafel/benen/… om maar te kunnen zien wat er daar boven in de grotemensenwereld gebeurt. Ik denk dat je de liefde voor het koken meegekregen hebt van je moeder. Hoe je gefascineerd kan kijken naar een pruttelende saus of groentjes in de wok. Je wordt zo snel groot! Hoe je al met veel plezier aan twee vingers de kamer rond loopt! Kruipen gaat niet snel genoeg naar jouw mening, dus het zal niet lang meer duren voor je zelf stapt. Tijd voor je eerste schoentjes. Nog zo een mijlpaal! Nog zo een cliché waar ik niet sentimenteel over ging doen. Ja, Sep, je mama had zich voor jouw geboorte voorgenomen om niet te vervallen in clichés als “het gaat toch zo rap!”, “mijn kind, schoon kind” en veel te veel babyspam op sociale media. Maar je zal nog wel leren hoe dat gaat met voornemens… Hoe kan ik ook anders, het gaat écht zo rap. Het lijkt wel gisteren dat ik je voor het eerst op mij legde. Je bent ook écht zo schoon en zo perfect! Met jouw ogen wind je iedereen rond je vinger en kan je zelfs Grumpy doen lachen. Je beseft ook maar al te goed dat je iedereen kan doen smelten met die ogen van je. Alle kattenkwaad wordt je meteen vergeven als je je brede glimlach laat zien. Zo maak je het ons zeer moeilijk om streng te zijn… Je wordt toch zo groot, lieve schat!

Hoe vaak zeggen we niet “hij zal danser worden” als je weer extreem schattig en enthousiast beweegt als je een leuk liedje hoort! Hoe vaak zien we je niet al vertrekken naar de universiteit als je weer iets nieuws leert of een monoloog van gebrabbel afsteekt! Hoe vaak denk ik niet dat er een modellencarrière voor jou is weggelegd als ik nog maar eens een bewijs zie van hoe belachelijk fotogeniek jij wel bent. Hoe vaak hebben we al medelijden gehad met de gebroken meisjesharten die jouw grote kijkers zullen achterlaten. Hoe vaak hebben we al gedacht dat jij toch verdorie snel groot wordt, lieve schat!

Maar hoe vaak hebben we ook al gedacht dat het allemaal nog niets uitmaakt hoe het zal verlopen, zolang je maar gelukkig wordt en kan blijven dromen! En als wij even mogen dromen, dan dromen we dat je zonder zorgen mag opgroeien in een vredevolle wereld waar je lang kind kan zijn en waar het grootste probleem die spruitjes op je bord zijn.

Veel liefs

Je mama

8 gedachtes over “Brief aan mijn zoon

  1. Mooi en sterk geschreven…
    Als mama van 3, al jongvolwassenen en zelfs al een dochter die zwanger is, herken ik het helemaal! Ik zou honderden blogs kunnen schrijven over hen, en doe dat ook geregeld…
    Geniet, want het gaat veel te snel 🙂

    Liked by 1 persoon

  2. Wat mooi geschreven en wat herkenbaar! Het gaat inderdaad zo snel, je kunt niet anders of in clichés vervallen… En dat tussen jullie in slaap komt goed. Als ze er klaar voor zij doen ze het wel alleen… En dan nog… Onze dochter van vijf sliep als baby amper tussen ons en komt nu steevast elke nacht naar onze kamer “mag ik alsjeblief bij jullie slapen?” 🙂

    Liked by 1 persoon

  3. Pingback: Twaalf maanden Superpower | Failing To Be Superwoman

  4. Pingback: Twaalf maanden Superpower | Failing To Be Superwoman

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s