Memories

Mijn papa is sinds november officieel met pensioen. Dat wil zeggen dat hij dus wel wat vrije tijd heeft. Een deel daarvan kan hij opvullen met extra toertjes op zijn koersfiets. Een ander deel spendeert hij aan zijn kleinzoon. En nog een ander deel spendeert hij aan opruimen. Jaja, de occasionele opruimopwellingen heb ik duidelijk van hem geërfd. Met dat opruimen komen dus ook heel wat oude spullen boven waarvan mijn mama vraagt of ik ze wil hebben of niet (voor papa ze definitief naar het containerpark verbant). Argh, dilemma! Ik wil al die zaken niet meenemen naar mijn huis, want dan gaan ze daar maar plaats innemen op zolder en stof verzamelen. Maar ik wil ook niet dat ze definitief uit ons leven verdwijnen. Dan denk ik dat Sep er later misschien nog iets mee is. Of er hangen zoveel herinneringen aan vast die ik niet kwijt wil.

Zoals onlangs, toen mijn mama een stapel kaartjes bovenhaalde. De kaartjes die mijn zus en ik naar onze ouders schreven van op kamp. Mijn zus die blijkbaar niet vaak lekker eten kreeg en haar knuffel miste. Ik die het kampfood wel kon smaken en nieuwe vriendinnetjes maakte. Maar allebei misten we ook onze ouders. Of dat schreven we toch. Mijn mama vertelde dat haar hart altijd een beetje brak als ze de “negatieve” kaartjes van mijn zus las. Maar als ze dan op bezoekdag kwamen of ze haalden haar op na het kamp, dan zag mijn zus hen niet eens staan. Dus zo erg was het daar blijkbaar toch niet.

DSC_2745

Ik kreeg ook de vraag of ik de hele zak met sjaaltjes van de ziekenkaskampen nog wil houden. Aaah, de sjaaltjes. Elke keer als je op kamp ging, kreeg je een gekleurd sjaaltje dat moest aantonen dat je tot de groep met de gekleurde sjaaltjes behoorde. Kwestie van geen kindjes kwijt te spelen hé. Die sjaaltjes moesten goed zichtbaar rond je hals hangen.
Als kleine kindjes deden we dat nog braafjes. Maar als we de leeftijd van tegendraadse (of peer pressure gevoelige) puber bereikten, rolden we die sjaaltjes op en knoopten we die rond onze pols. Kei stoer en al!
De traditie wou ook dat we op het einde van het kamp een “sjaaltjesmoment” hielden waarbij we op elkaars sjaaltje een tekstje schreven over hoe geweldig het kamp en die bepaalde persoon was. Bij je beste vrienden schreef je dan een hele epistel, bij de mensen die je amper gesproken had in de afgelopen week schreef je enkel je naam (of een nietszeggende “leuk je te leren kennen”). Hoe voller je sjaaltje gekriebeld stond, hoe populairder je was natuurlijk. En hoe leuker het was om achteraf je sjaaltje opnieuw te bekijken.
Die sjaaltjes mochten ook ABSOLUUT NIET in de was terechtkomen na het kamp.
Die sjaaltjes werden verzameld op de slaapkamer van deze tiener. Als aandenken aan de zalige zomer(s). Ze werden aan klinken gehangen, rond de hals van knuffelberen geknoopt of opgehangen aan de muur.

DSC_2752

Over de jaren heen verzamelde ik een mooie, kleurrijke collectie sjaaltjes. Die sjaaltjes liggen nu in de weg voor de opruimwoede van mijn papa.
Die sjaaltjes zullen dus binnenkort toch verhuizen naar mijn zolder.
Die sjaaltjes roepen herinneringen op aan vriendschappen die maar een zomer lang duurden, maar ook aan vriendschappen die nu nog voortduren. De tekstjes op die sjaaltjes zal ik nog eens lezen voor ze op mijn zolder belanden en daarna waarschijnlijk een hele tijd niet meer. Tot ze weer moeten verhuizen. Maar het idee dat ze er altijd zijn voor een nostalgisch momentje maakt me toch blij.

Wat de kaartjes betreft: daarmee heeft mijn mama hetzelfde als ik met de sjaaltjes. Die zullen ook niet meteen verdwijnen, me dunkt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s