Wij hebben een gemakkelijk kind

Overal waar we gaan krijgen we lovende woorden te horen over ons zoontje.

Hij is zo lief!
Zo een schattig kind!
Amai, jullie hebben toch geluk met zo een braaf kind hé!
Goh, zo een gemakkelijk kind. Die van mij waren zo niet hoor!

Ja, toen Sep pas geboren was, kon ons geluk niet op. We hadden niet alleen een gezond en mooi kindje op de wereld gezet. Het was bovendien het gemakkelijkste kind ter wereld. Hij huilde een beetje als hij honger had, that’s it. De borstvoeding verliep zo goed. Alsof het iets natuurlijks is. Sep sliep zo goed! Na 4 maanden sliep hij de hele nacht door. Op de crèche was is hij de “keppe” van de bende. De begeleid(st)ers waren op slag verliefd. Zo een braaf en lief kind.

Toen Sep 6 maanden oud was, kreeg hij de windpokken. Hij had het goed te pakken! Het kind was ziek, zag af. Wij zagen ook af. Het was de eerste keer in 6 maanden dat Sep zoveel huilde. Het doorslapen was ook gedaan.

Het immuunsysteem van het kind is volledig onderuitgehaald door die bultjes.

De volgende maanden waren een opeenvolging van oorontstekingen, angines, verkoudheden, nog oorontstekingen en veel vraagtekens. Onderzoeken voor verborgen reflux liepen faliekant af (met contrastvloeistof op de vloer in plaats van in de maag van Sep). Onderzoeken bij de NKO-arts resulteerden in buisjes. Sep zijn eerste operatie. Het kind was amper 1 jaar oud. Een routineklus voor de dokter, een bron van zorgen voor de mama.

In die periode – die begon in de zomer van 2015 en duurde tot 3 weken geleden – hebben we Sep teveel verwend. Uiteraard. Het kind had pijn. Het kind had koorts. Het kind moest bekomen van een operatie. Als hij niet kon slapen, legden we hem bij ons in bed. Daar lag hij na 1 minuut in dromenland. Als we hem in slaap moesten krijgen in zijn eigen bed, deden we er een halfuur over. Na een tijdje namen we hem bij ons in bed uit gemakzucht. Om onszelf te sparen. En dat tijdens de periode waarin een kind gewoontes begint aan te leren volgens de vakliteratuur! Maar we waren zo moe. Wij alledrie.

Bij de grootouders en in de crèche was het anders. Hij sliep gemiddeld 2 uur per dutje overdag. Als hij bij oma en opa 1 logeerde, viel hij in slaap op de schoot van opa of wiegde oma hem in slaap. Dan sliep hij de hele nacht door. Oma en opa 2 waren strenger en lieten hem huilen. Toch wel de volle 5 minuten, dan lag meneer te slapen. Voor de rest van de nacht. Ziek of niet. Thuis sliep hij in die hele periode van 5 maanden welgeteld 2 keer door.

Ligt het dan aan ons? Doen wij iets verkeerd? Mijn mama verzekert me van niet. Mijn zus en ik waren ook zo: flink op een ander, stout thuis. Het gebeurt wel vaker, zeker?

Nu zijn de oorontstekingen voorbij. Dankzij supplementen wordt Sep zijn immuniteit geboost. Eindelijk tijd om de gewoonte van het co-slapen af te leren. Eindelijk weer een degelijke nachtrust voor hem en voor ons.
Ha, dat dacht je maar. Meneer is een karaktertje aan het ontwikkelen. Thuis in volle colère als hij zijn zin niet krijgt. Op een ander poeslief, braaf en de grote charmeur. Thuis moet ik alles buiten zijn bereik zetten. Bij oma mogen alle prulletjes blijven staan, Sep blijft eraf. Thuis vliegt de boterham door de kamer. In de crèche eet hij flink alles op.

Maar het is toch zuk ne froain, mevrouw. 
Zo een lief kind, zeg! 
Ooh, de schattige charmeur.

De wallen onder mijn ogen kan ik blijkbaar goed verbergen. De vergeetachtigheid valt nog mee dankzij 3 agenda’s en een to-dolijstje. Maar er zijn dagen dat ik me bij aankomst op mijn werk amper herinner hoe ik er geraakt ben. De dagen van automatische piloot. En van veel geluk dat ik geen ongeval veroorzaak.

Ik heb soms het gevoel dat ik faal als moeder. Wat heb ik met mijn brave kind gedaan? Het kan alleen maar mijn eigen schuld zijn dat hij zo is. Want bij mij is hij lastig en op een ander niet. Als iedereen hem zo flink vindt, dan moet er toch iets van aan zijn? Dan ligt het toch aan ons? Waren we teveel verwend in het begin en kunnen we nu zelfs de kleinste hindernissen niet overwinnen? Want eigenlijk is hij thuis ook vaak heel braaf. En de grootste schat ter wereld. En eigenlijk hebben we toch niet te klagen, het is niet alsof we een huilbaby hebben. We hebben zelfs een heel flink kind dat goed groeit, bijna zelfstandig stapt en high fives geeft als hij zijn vuile pamper in de vuilbak gegooid heeft. Anderen hebben het veel lastiger hoor! Wat is dat nu als hij eens wat moeilijker slaapt. *Elke nacht. Al een halfjaar lang.*
De vermoeidheid en de twijfels doen wat met een mens.

En dan die goedbedoelde raad van andere moeders. 
Probeer het eens zus of zo.
Het zal wel overwaaien.
Oh, die van ons hadden ook zo een periode, daar moeten ze allemaal eens door.
Doe je kind eens wat vaker bij de grootouders op logee, zo kan je uitslapen (Moh, daar hadden wij nog niet aan gedacht! En dat aanbod hadden we zeker nog geen 2386 keer gekregen van de grootouders zelf! Soms wil je je kind gewoon niet aan een ander overlaten, om zoveel redenen. Eén ervan is dat dat NIET helpt tegen het gevoel dat je het als moeder niet aankan. Om maar één te noemen hé, allez, ik kan nog even doorgaan als ge wilt.)

Dat kan rationeel gezien wel allemaal waar en wijs zijn. Meer nog, het zijn zaken die wij ook al tegen onszelf en elkaar gezegd hebben. Maar een vermoeide moeder denkt niet rationeel. Een vermoeide moeder is moe. PUNT.

Gelukkig heb ik een lief dat mijn grootste steun in de wereld is door één simpele uitspraak: “Wij hebben gewoon géén gemakkelijk kind. Willen we dat afspreken?”

Voilà, zo weet u dat ook weer.

25 gedachtes over “Wij hebben een gemakkelijk kind

  1. Ik schrok even van het woord stout. Ik zou jullie kindje niet stout noemen, hij heeft jullie nodig. Verder veel herkenbare dingen: waarom geven mensen altijd raad? En: als je moe bent kan je al die raad niet meer toepassen, je wordt door die vermoeidheid echt iemand anders. En: waarom stellen mensen altijd voor je kind aan iemand anders over te laten in plaats van: wat hulp op andere vlakken zodat je even rustig op je kind kan richten? Anyway. Toch goede raad. Het boek ‘Lekker slapen zonder huilen.’ En ook: volg je moedergevoel. Als dat zegt dat cosleepen voor jullie nu is wat veiligheid en maximum slaap geeft, doe dat dan gewoon.

    Liked by 1 persoon

  2. Teveel verwend geweest thuis? Ik denk het niet. Het toont eigenlijk vooral aan dat ze zich veilig genoeg voelen om eens “den aap” uit te hangen. Ze weten dat je onvoorwaardelijk van hen houdt.
    Dochter 1 was ook zo’n braafke. Was, inderdaad, want nu zijn driftbuien een dagelijks fenomeen, en is luisteren een vaardigheid die ze verloren lijkt te zijn.
    Ook heel sterk dat je kan toegeven dat hij niet zo makkelijk is. Ik heb het daar zelf moeilijk mee. Dochter 2 slaapt eigenlijk pas echt goed sinds een tweetal weken, maar no way dat ik voordien ging toegeven dat ik amper sliep! Het geeft je het gevoel alsof je faalt, hoewel het niet zo is. Maar, zoals je zegt, een vermoeide moeder is niet rationeel. En “moe” dekt de lading ook nog niet.
    Ik vind het wel verhelderend, hoe vaak het voorkomt: braaf op een ander, monstertjes thuis.

    Liked by 1 persoon

    • Als ik iets durfde te zeggen over het feit dat hij niet goed slaapt of zo, kreeg ik bijna altijd de reactie: “maar allez, zo een braaf kind?!” Dan voel je je als moeder falen. Maar ook zoveel herkenning van braaf elders, lastig thuis, dus ik begin het te aanvaarden 😊 Het is nog moeilijk hoor, ik moet nog leren stoppen met vergelijken en gewoon voelen wat ik voel.

      Like

  3. Hey lieve Delphine, ik ga je geen goede raad geven want ik ben ook gewoon maar een mama van een kleuter van 3. Ik ben geen goeroe 😉
    Ik kan alleen maar zeggen dat Emil ook altijd braaf en voorbeeldig is ergens anders, en thuis durft hij zijn “trukendoos” vaak open te trekken. Tegenspreken, deugnieterij uithalen,… Dat is niet altijd leuk, maar dat maakt gewoon deel uit van hun ontwikkeling. Ze zien vanalles, ze leren veel op school/in de crèche, zowel goede als slechte dingen… En ze proberen dat uit, liefst bij papa en mama 🙂
    Maar er is een verschil tussen stout en deugniet zijn. Volgens mij is Sep gewoon een lieve deugniet. Zo ziet hij er toch uit 🙂
    Ik wil alleen maar zeggen dat je zeker niet de enige bent bij wie het er zo aan toe gaat, en dat je zeker niet mag denken dat je een slechte moeder bent, integendeel. Als ik jouw posts lees over Sep en hoe je met hem omgaat, dan denk ik altijd, en dat meen ik echt, van “wow zij doet dat echt heel goed als mama”.
    Je mag daar zeker eens je hart over luchten want het is niet altijd leuk. Maar twijfel niet aan jezelf, want dat is nergens voor nodig.
    Dikke knuffel! X

    Liked by 1 persoon

    • Dankjewel voor het mooie compliment en de bemoedigende woorden. Weet je, ik vind het soms zelfs leuk als Sep deugnieterij uithaalt, dat wil zeggen dat hij bijleert en dingen uitprobeert. Maar het zijn de huilbuien en vooral de slapeloze nachten die ervoor zorgen dat het me soms teveel wordt. Want eigenlijk is hij helemaal geen moeilijk kind. Hij is (momenteel) alleen niet zo gemakkelijk als iedereen denkt. En dat moest mij even van het hart 🙂

      Like

  4. Wij krijgen ook vaak te horen dat we zo’n gemakkelijk kind hebben, en hoewel ze superlief is en we vaak veel plezier beleven samen heeft ze eigenlijk een vrij moeilijk karakter en vaak driftbuien. Ik denk dat een kind thuis bij zijn ouders zich helemaal veilig voelt en volledig zichzelf durft zijn en dus ook alle frustraties, angsten en opgekropte gevoelens naar buiten laat komen. Bij de grootouders is ze altijd heel flink maar als we terug thuis zijn komen de traantjes en opstandigheid naar boven. Vooral aan aan één kant van de familie waar ze altijd erg fel benadrukken dat ze flink moet zijn, nergens aan mag komen, … Ik denk dat jij en je kind een hele goede veilige band hebben opgebouwd, een veilige haven waar alle emoties getoond mogen worden want zo een kleintje kan dit nog moeilijk zelf reguleren

    Liked by 1 persoon

  5. Vermoeidheid is een erg vuil beestje! Het maakt een heel ander mens van je en je denkt inderdaad niet meer rationeel na. Ik weet maar al te goed dat je na al die zogenaamde goeie raad die je krijgt begint te twijfelen aan jezelf, terwijl dat eigenlijk helemaal niet nodig is. En je zoontje op een ander laten slapen helpt inderdaad absoluut niet voor het gevoel dat je het als moeder niet aankan. Maar dat jij een slechte mama zou zijn, dat kan ik me niet inbeelden! Uit al je posts over Sep blijkt hoe graag jij je zoontje ziet & dat je er alles aan doet om een veilige, warme en liefdevolle thuis voor hem te creëren. Heel sterk ook dat je hierover durft bloggen en durft laten zien dat het niet altijd even makkelijk is!

    Liked by 1 persoon

    • Dankjewel voor de lieve woorden! Ik heb even getwijfeld of ik het wel zo publiceren, want eigenlijk zeg ik altijd tegen mezelf dat het toch nog meevalt. Ons kind heeft geen zware ziektes, we doen ons best voor hem. Hij slaapt alleen heel weinig en maakt de nodige ontwikkelingssprongetjes 🙂 Maar toen ook het lief zei dat het lastig is na 5 maanden zonder degelijke nachtrust, dan voelde ik mij wel gesterkt om dit toe te geven. En ik ben duidelijk niet alleen 🙂

      Like

  6. ik weet het ook niet altijd met mijn kinderen. Ik denk dat we ons daarbij moeten neerleggen. Ze zijn soms onvoorspelbaar. Mijn oudste kan zich redelijk goed handhaven thuis maar op school kan hij een duiveltje zijn, ik doe daar mijn ogen niet voor dicht maar het heeft iets vreemds omdat ik de situatie daar niet kan bekijken en inschatten. Ik hoop dat jullie er een uitweg in vinden, want het gevoel dat je beschrijft moet moeilijk zijn om mee om te gaan. Falen als mama, ik zou zeggen: let eens op de succesvolle dingen die je met Sep bekomt, er zijn er veel meer dan je denkt! veel goeie moed en kom hier maar ventileren!

    Liked by 1 persoon

    • Dankjewel, Liese! Grappig hoe het bij jouw oudste eigenlijk omgekeerd is 🙂 Moet ook moeilijk zijn, dat je dat niet kan controleren. Maar dat moeten we als mama’s afleren zeker, dat altijd willen controleren… Goed plan, meer focussen op de successen! En af en toe mijn gezaag loslaten op blogland 🙂

      Like

  7. Ik zou je een hele brief (of blogpost) als antwoord kunnen schrijven want er staan zoveel herkenbare punten hierboven. Mijn dochter heeft nooit last gehad van peutergedrag dus ik ben dat niet gewend. Florian daarentegen kan er ook wat van! En dat slapen… Precies hetzelfde. Hij is ziek geweest en heeft een paar keer bij ons geslapen. Nu is hij genezen maar gaat het van slecht naar helemaal bergaf met zijn slapen. Hij slaapt misschien 1 u in zijn eigen bed als het goed gaat en de rest bij mij. Geen seconde ben je nog op je gemak… Laten huilen heb ik nu al een paar avonden geprobeerd maar ik vind een uur huilen lang genoeg en dus geef ik het op. Afgelopen maandag sliep hij bij zijn oma en opa. Hij sliep daar als een roos… Tot 8u30 s Ochtends. Het is vreselijk frustrerend. Dat is het minste wat ik ervan kan zeggen. Een oplossing heb ik voorlopig niet maar weet dat je niet alleen bent met zo n situatie 🙂

    Like

  8. Och hoe zou je zelf zijn als je gewend bent om lekker in een groot warm bed te slapen bij de mensen die je het liefste ziet van de hele wereld? Ik zou ook alles uit de kast halen om daar weer te mogen slapen 🙂
    En nee dat ik niet jullie schuld. Ik denk dat heel veel ouders die reflex hebben. We doen dat uit liefde. En er is niks mis met je kind graag zien.
    Lastig voor jullie dat het aanpassen van de slaapgewoontes zo moeilijk verloopt, maar hou ajb vol! probeer misschien eens met iets in zijn bedje te leggen dat naar jullie ruikt. Of zet zijn bedje in jullie kamer en verhuis zo stilletjesaan naar zijn eigen kamer.
    Dat hij “op een ander” goed slaapt is niet zo zot. Doet me denken aan babies die geen fles willen als BV-mama in de buurt is, maar anders wel. Wanneer jullie in de buurt zijn, wil hij bij jullie slapen. Eigenlijk is dat als ouders gewoon een enorm compliment!

    Liked by 1 persoon

    • Dat denken wij dus ook: logisch dat hij in het zalig grote bed wil liggen 🙂 Maar niet zo goed voor onze nachtrust natuurlijk. De tip van iets in zijn bedje te leggen dat naar ons ruikt, ga ik wel eens proberen. Je wet maar nooit 🙂

      Like

  9. Een “gemakkelijk” kind, bestaat dat wel? Ik denk het niet. Zo’n kleintjes zijn in volle ontwikkeling en ze doen dat elk op hun eigen manier. Ze moeten zoveel leren en ontdekken! Dus neen, kindjes zijn niet gemakkelijk, groot gelijk 🙂
    En vermoeidheid is je grootste vijand. Dat heb ik intussen ook wel geleerd. Je kan zo moe zijn dat je precies een ander persoon wordt: minder positief, sneller gestresseerd, sneller boos, emotioneler,… Heeeeeel herkenbaar. Vooral in je achterhoofd houden dat het tijdelijk is en intussen proberen werken aan een oplossing. Er is geen enkele volwassene die nog elke nacht tussen zijn ouders in gaat slapen, dus dat komt wel goed 😉 Succes!

    Liked by 1 persoon

  10. Vermoeidheid is het moeilijkste aan ouder zijn -leve de automatische piloot, zullen we maar zeggen? Hier ook zo van die schatjes op een ander die thuis heel veel moeilijker kunnen doen. Zoals hierboven al enkele keren gezegd, kun je het ook als een compliment beschouwen. Omdat dat eigenlijk wil zeggen dat hij zich zo veilig voelt bij jou dat hij wel durft zijn minder mooie kantjes tonen. En dat doe je niet bij mensen waarvan je niet weet of ze je nog graag zullen zien als je de aap uithangt. Of, anders gezegd, hij weet dat jullie liefde echt onvoorwaardelijk is en dat hij ze nooit kan kwijtspelen, wat hij ook doet. Als je dat als een mantra voor jezelf herhaalt als hij het bloed onder je nagels haalt, wordt het op slag wat draaglijker 😉

    Liked by 1 persoon

  11. Pingback: 7 dingen die ik leerde uit mijn ontboezemingen | Failing To Be Superwoman

  12. Pingback: Mijn kind is een genie | Failing To Be Superwoman

  13. Pingback: Twaalf maanden Superpower | Failing To Be Superwoman

  14. Pingback: Twaalf maanden Superpower | Failing To Be Superwoman

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s