7 dingen die ik leerde uit mijn ontboezemingen

Onlangs liet ik mijn frustraties eens los op jullie. Daarvoor dient een blog. Soms toch.

De post zette sommige lezers er toe aan te reageren. Door het schrijven van de post en het lezen van de reacties heb ik dan ook het een en ander geleerd. Dat kan ik jullie uiteraard niet ontzeggen.

  1. Ik heb de liefste lezers/lezeressen. Zoveel steun en mooie woorden, dankjewel! Ja, jij daar! Merci!
  2. Moeders zijn niet continu aan het vergelijken en aan het oordelen over een ander haar manier van opvoeden. Moeders delen ervaringen en geven tips. Maar moeders weten ook wat het is om gewoon eens stoom te moet afblazen. Om gewoon eens je hart te luchten. Moeders hebben daar begrip voor. Of toch die moeders die mijn blog lezen en gereageerd hebben.
  3. We doen dat eigenlijk nog niet zo slecht, het lief en ik. De post was uiteraard niet geschreven met de bedoeling een schouderklopje te krijgen. Maar het feit dat ik hier en daar toch een complimentje kreeg of de bevestiging dat wat ik dacht/deed normaal is, heeft me toch gesterkt in mijn zelfvertrouwen als mama. Dus ja, we mogen onszelf (en elkaar) wat vaker dat schouderklopje geven. We verdienen dat. Ja, ik. En het lief. En jij daar ook!
  4. We doen allemaal maar wat. We mogen nog zoveel boeken lezen en experts raadplegen. Uiteindelijk moeten we het zelf doen. We moeten vertrouwen op ons instinct. And let me tell you. Dat moederinstinct, dat is verdorie sterk. Vertrouwen dus, die handel!
  5. Ik kreeg een reactie die me toch aan het denken zette: “er zijn geen gemakkelijke – of moeilijke – kinderen.” Eigenlijk klopt dat wel. Elk kind moet gewoon die ontwikkelingsfases doormaken. Elk kind reageert daar nu eenmaal op zijn eigen manier op. Het ene kind heeft het er wat lastiger mee dan het andere. Maar ze moeten er allemaal door om op te groeien tot gezonde jongeren. Wij hebben dus gewoon een lieve zoon die even een moeilijkere periode in zijn ontwikkeling doormaakt en dat uit bij de mensen waarvan hij weet dat ze hem onvoorwaardelijk graag zien. 
  6. Op tijd zien dat het je even teveel wordt en hulp aanvaarden, dat vind ik behoorlijk straf. Dat is nog altijd een enorme drempel voor heel veel moeders. Maar als je door de vermoeidheid niet meer helder kan denken, dan zal dat sterke moederinstinct ook niet tot uiting kunnen komen. Laat dus die controledrang en het idee dat je het zelf moet oplossen soms eens varen. Moeilijk voor elke controlefreak, I know ;). Bekijk het zo eens: zélf hulp vragen op het vlak dat jij kiest, dat is zélf de controle terugnemen, die je aan het verliezen was. Kwestie van perspectief, my dear.
  7.  Baby’s van 13 maanden lezen de blogs van hun mama’s. Sinds de avond nadat ik op “publiceren” klikte, slaapt Sep mooi elke nacht door (op een occasioneel huiltje om de verdwenen tut/knuffel na). We zijn nog voorzichtig met onze blijdschap hierover, want het kan altijd weer omslaan. Maar we appreciëren onze herwonnen slaap zeker! 🙂 Volledig inhalen van het tekort zal nog wel een paar nachten duren. Of een paar jaar, als ik sommige moeders mag geloven…

Wat hebben jullie geleerd uit de moeilijke periodes met jullie kinderen? Of uit het delen van je verhaal? Of uit het ouderschap in het algemeen? 

 

 

 

 

 

14 gedachtes over “7 dingen die ik leerde uit mijn ontboezemingen

  1. Dat ouderschap het allermooiste is wat ons kon overkomen, naast de liefde voor elkaar natuurlijk 🙂
    Het heeft ons leven verrijkt, ook de periodes dat het wat minder ging, want natuurlijk zijn die er ook 🙂
    Wij krijgen nu zoveel terug van onze kroost en relativeren bv hun puberteit… Genieten van elk moment is en blijft de boodschap!
    Liefs!

    Liked by 1 persoon

  2. Vasthouden aan theorietjes, het hoeft echt niet. Als ik hoor hoeveel kindjes bijvoorbeeld bij hun ouders in bed slapen. Ik verbaas mij er telkens over. En ik, ik ging dat nooit doen. Dochter2 heeft nu toch al enkele nachten (van de hele nacht tot een uurtje) lekker geslapen tussen ons… Dus, wat heb ik hier uit geleerd, je kan ook afwijken van je opvattingen, en dat is niet erg!
    Communicatie tussen ons als ouders is van heel groot belang.
    Ons leven zal nooit meer hetzelfde zijn, ongecompliceerd als het ware, maar ik geniet hier oneindig veel meer van dan ooit gedacht!
    Wat moet ik nog leren: loslaten. Maar dat zien we later wel.

    Liked by 1 persoon

  3. Ik heb geleerd dat moeilijke periodes ook voorbij gaan, mijn zoon was een puber van het harde soort 🙂 en het waren moeilijke emotionele tijden, waarin ik soms nachten wakker lag,……..en het zette heel het gezin onder druk,……en nu hij weer wat in rustigere vaarwaters is gekomen, valt het weer allemaal mee, en ja het loslaten, dat blijft niet makkelijk, wat laat ik toe en wat niet,…….en tuurlijk ben jij goed bezig, twijfel niet aan jezelf als mama!

    Like

  4. Wat super, dat Sep het snapt (na het lezen van je blog, haha)!!

    Wat ik geleerd heb van moeilijke periodes? Ten eerste dat het vaak periodes zijn, dat het over gaat. Soms vanzelf (het niet doorslapen, nachtmerries, niet willen eten, dat soort dingen). Ten tweede dat bloggen of je hart luchten helpt. Ten derde dat ik me soms te snel zorgen maak, maar dat ik toch ook wel op mijn intuitie af kan gaan. Niet gelijk, want soms ben je oververmoeid en dan is alles zwart en somber, maar na een paar nachtjes slapen,w at afstand nemen… dan weet je als moeder toch vaak het beste hoe het met jóuw kind zit.

    Liked by 1 persoon

    • Dankjewel voor je mooie reactie. Ik moet echt ook nog meer op mijn intuïtie vertrouwen, want die heeft het meestal juist. Maar ja, je hoort dan al die meningen van iedereen rondom je en dan ga je twijfelen he…

      Like

  5. Ik ben blij voor jullie dat hij weer doorslaapt… Hier toch al zes weken nu dat hij weer tussen ons in belandt halverwege de nacht. Ik probeer ook gewoon te denken “het komt gewoon wel weer inorde”… Tof dat je zoveel steun uit je post haalde, zo voelen we ons toch een beetje minder alleen 😉

    Liked by 1 persoon

  6. Liefste MamaFien, mijn jongste heeft me een meer dan een jaar lang wakker gemaakt. Zelfs nu in tijden van ziekte groot of klein is er altijd dat strategisch huiltje dat me strategisch van alle slaap depriveert. Ik ben dan al geen supergoeie slaper. Ik herken me helemaal in het artikel waar je dit artikel open baseert. Heel openhartig. Ik geef je een dikke zoen en de verzekering dat ie er uit groeit. En dan begint er een nieuwe fase van vloeken en zagen 🙂 Ze zeggen niet voor niets dat je kinderen wel ’s achter het behang zou willen plakken.. en af en toe zijn het gewoon loeders. Ik werd niet zo lang geleden volledig ondergekotst en ik was eigenlijk al te laat. Maar er is niemand die zo mooi aai loof Joe kan zeggen. 🙂

    Liked by 1 persoon

    • Hihi, je reactie doet me glimlachen ☺️ De verhalen van ondergekotst worden of een baby met diarree nog in bad moeten steken als je eigenlijk naar je werk moet vertrekken, die beleven we allemaal vroeg of laat eens zeker ☺️ Dan is het leuk om gelijke zielen te vinden om dit mee te delen en het allemaal te kunnen relativeren. Merci dus voor deze reactie, doet deugd. En de knuffels van die schatten kunnen inderdaad zoveel goedmaken! 😉

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s