Twaalf maanden Superpower

Deze post verscheen exact een week geleden. Het stond zo ingepland en door de aangrijpende gebeurtenissen was dit volledig uit mijn gedachten gegaan. Ik trok er mij toen niet erg veel van aan dat hij toch verschenen was. Ik zat ergens anders met mijn hoofd. Nu wil ik deze post toch nog eens herpubliceren, want hoewel terroristen ons vorige week de lust om te vieren ontnamen, verdient deze post het toch nog om in de aandacht gebracht te worden. Hij gaat immers over een klein geluk van mij: deze blog. Eén van die kleine gelukjes die we – zeker nu – moeten blijven koesteren.

 

Een melding van WordPress herinnerde mij eraan dat dit kleine blogje al een jaar oud is. Dat doet me wel nadenken over hoe ik eraan begon, hoe het geëvolueerd is en wat ik ermee van plan ben.

Deze blog zag het levenslicht toen een jonge moeder aansluiting zocht bij andere bloggende moeders. Ze wilde haar verhaal delen, ervaringen uitwisselen en ook gewoon schrijven.  De liefde voor het schrijven begon al snel te primeren boven de wens om herkenning te vinden bij andere moeders. Dit blijft uiteraard een mamablog, want ik deel nog altijd mijn ervaringen als mama. Het blijft ook leuk om verhalen van andere mama’s te lezen en hun reacties te lezen op mijn vragen. Toch schrijf ik ook graag over andere dingen: koken, de gezondere levensstijl die ik nastreef, de reisjes die ik maak en zoveel meer.  Ik ben dus nog volop aan het zoeken naar de “focus” van mijn blog. In één zin kunnen zeggen waar mijn blog over gaat, zoiets.

Daarom: welke soorten logjes lezen jullie hier het liefste? Wat zijn jullie favoriete onderwerpen / thema’s op mijn blog? Zijn er misschien zaken die ik nog niet of nog maar weinig gedaan heb en die jullie graag wat meer zien?  Laat maar weten in de comments of per mail.

Uiteraard kan ik er de statistieken bij halen en zien waarop het meeste gereageerd is of welke post de meeste views haalde, maar ik lees ook graag jullie redeneringen over het waarom achter deze statistieken 🙂  Over die statistieken gesproken, dit zijn de 10 meest gelezen posts van het afgelopen jaar:

Hoewel ik trots ben op de meeste van mijn posts, is deze lijst toch hier en daar wat verrassend en had ik een andere top 10 voor ogen. Eentje zoals deze:

  • Mijn allereerste post, dat is toch altijd iets speciaals hé…
  • Ik blijf toch een beetje trots op mijn weekmenu, al ben ik wel aan het denken om het systeem aan te passen. Uiteraard volgt er een post als dit gebeurt 😉
  • De ploetermoederpost vind ik zelf ook wel goed en ik begrijp waar de populariteit vandaan komt.
  • Ik blijf toch ook een beetje trots op mijn volledig zelf ingerichte kinderkamer en de wieg.
  • De brieven aan mijn mamapapa en opa betekenden gewoon voor mij persoonlijk zoveel, dat ze zeker in deze lijst moesten komen.
  • Ik blijf vasthouden aan mijn persoonlijke queeste. Mijn liefde voor bier hoeft niets af te doen aan mijn gezonde levensstijl.
  • Hoe leuk is het om nog eens te lezen hoe goed ons kindje bezig was toen hij <a href=””>9,5 en 15 maanden oud was.
  • De 25 feitjes die jullie wat meer inzicht gaven in deze Superwoman
  • Ik ben toch een beetje trots op de brief die ik schreef aan Sep toen hij 1 jaar oud werd.
  • Het enthousiasme waarmee ik 2016 startte, het doet goed om het af en toe opnieuw te lezen als de motivatie me even in de steek laat.

Hebben jullie zelf een favoriet? Delen mag!

Bij het nadenken over de toekomst van deze blog, steekt ook het onderwerp van een Facebookpagina af en toe de kop op.  Elke blogger heeft deze keuze al moeten maken, nu is het aan mij.

Wat zeggen jullie: ja of nee?

Verder wil ik deze blog nog wat professioneler maken. Ik stap over op wordpress.org en ga er een .be-site van maken. Nu ben ik nog volop bezig met het uitzoeken hoe dat allemaal werkt. Ik ga een logo (laten) maken en de lay-out zal ook wel wat veranderen. Uiteraard kunnen jullie hier (hopelijk binnenkort) het resultaat zien. De lay-out zal simpel en stijlvol blijven. De teksten primeren uiteraard. Maar het is wel leuk als die teksten op een mooie achtergrond staan 🙂

Ik wil enkel nog zeggen dat ik zeer blij ben dat ik de stap gezet heb en begonnen ben met deze blog. Uiteraard heb ik in het afgelopen jaar mijn twijfels gehad en zag ik het af en toe even niet meer zitten om voort te doen. Maar jullie bleven geduldig, waarvoor dank!
Het bezoekersaantal is nog niet ontploft, maar het aantal trouwe volgers blijft stijgen, waarvoor dank! Ik prijs me gelukkig dat ik deel mag uitmaken van deze community die blogland is. Ik hoop dat ik jullie ook de komende jaren kan blijven boeien. Zo niet, geef maar een seintje!

En nu ga ik een hele taart naar binnen werken om mijn eerste blogverjaardag te vieren! :p

The show must go on…

Dinsdag 22 maart 2016, 8u15. Ik stap in de wagen met een enthousiaste peuter. Klaar voor een nieuwe dag vol avontuur met zijn vriendjes in de opvang.
Siska Schoeters zegt iets over een explosie in Zaventem. Iets over meer informatie in een latere update. Vage flarden vang ik op, mijn focus gaat naar mijn kind op de achterbank en naar het verkeer.
Nog een uur lang hoor ik flarden informatie terwijl ik wat werk probeer gedaan te krijgen.
Een explosie in een metro. De grote ravage in de vertrekhal van de luchthaven. De angst. De gewonden. De doden. De chaos. De onzekerheid.

Om 9u30 de wagen in. Me druk maken over de vertragingen op de E17. Gelukkig net op tijd arriveren voor mijn afspraak. Een “heb je het gehoord van in Brussel?” “Het is toch wel iets hé.” “Het zat eraan te komen, zeker?” als we een halfuur later weer richting de deur stappen.

Thuiskomen. Facebook checken. Nieuwsflashes. Breaking. Video’s. Vrienden die laten weten dat ze safe zijn, maar met veel vragen zitten. De telefoonnetwerken die overbelast zijn. Me ergeren omdat ik net nu iemand moet opbellen. Me ergeren omdat ik mijn voicemail niet kan beluisteren.

Berichtjes sturen naar het lief om alsjeblieft zijn afspraak in Brussel te verzetten. Hij is ermee bezig. Nu moet je niet richting Brussel gaan. Toch?!
Een uur later bericht krijgen van het lief dat hij toch vertrokken is. Toch wat ongerustheid voelen.

Verder werken. De was openhangen. Eten. Afwassen. Verder werken. Plots merken dat de blogpost die ik al had ingepland automatisch gepubliceerd is. Dat dat misschien niet echt gepast is nu? Tja, het is nu zo. Weghalen of laten staan? Laten staan.
Gedachten die afdwalen. Weg focus. Het nieuws checken.

Er zouden honderden gedachten door mijn hoofd moeten razen. Maar niets. Wat moet je hierover denken? Ik vang alle info op die me toegeworpen wordt. Ik walg van sommige reacties. Ik krijg het warm van andere. Ik blijf rationeel. Goed dat die mensen direct opgevangen worden. Er wordt snel gehandeld, dus stop met kakken op de veiligheidsdiensten. De PR-diensten van de betrokken instanties moeten ongetwijfeld op volle toeren draaien. Mooi om al die solidariteit te zien. Ik denk niet veel. Ik ben stil.

Ik ga Sep ophalen. We spelen nog even in de tuin. Ik kook. We eten. Verhaaltje. Dikke knuffel. Extra zoen. Sep gaat slapen. Zoals elke avond.

Ik ga naar beneden en zet de televisie open. Nieuws. Nog meer nieuws. Nog meer reacties. Nog meer meningen.
Het beeld wordt zwart.
Een enkele traan zoekt haar weg over mijn wang.

Diëten als een Superwoman

Soms kan je zo van die weken hebben dat je op maandag zou willen zeggen: “foert, ik blijf in mijn bed liggen en kom er pas vrijdagavond weer uit.” Wel, afgelopen week was zo voor mij. Tot donderdag.

Op donderdagmiddag volg ik aquagym. Ik ben de enige persoon jonger dan 50 in die groep en dat is af en toe wel heel tof. Die oudere dames houden zich niet in. Men zegt dat de waarheid uit een kindermond komt. Wel, de 50-plus dames kunnen er ook wat van. Ze zeggen wat ze denken nog voor ze het gedacht hebben.
Deze week kreeg ik van zo een mondige oudere dame een zeer mooi compliment: ze stelde vast dat ik heel veel vermagerd was. Ze had me niet eens herkend, ze verwarde me met mijn jongere zus (met haar slanke, nog kinderloze lijf). Toegegeven, de laatste keer dat de dame mij zag, was ik 8 maand zwanger… Zij en de andere dames in het zwembad feliciteerden mij dus met mijn herwonnen moordlijf (ahum ;)) en vroegen me hoeveel ik nu eigenlijk vermagerd was en hoe ik dat deed.

Ik begon te tellen. De volle 17 (!) zwangerschapskilo’s waren er verrassend snel af – dank u, borstvoeding! Daarnaast ben ik de laatste maanden nog eens 8 kilo afgevallen. Ik zit dus aan een mooi totaal van 25 kilo op 15 maanden tijd. Tamelijk trots op mezelf want die 8 overtollige kilo’s droeg ik eigenlijk al een jaar of 6 mee. Doordat ze er geleidelijk aan bij gekomen zijn, heb ik er pas iets van gemerkt als het al te laat was. Maar nu ik toch bezig was met vermageren, kon ik maar voortdoen hé. Nog 1,5 kilo verwijderd van mijn (volgens de meting bij Herbalife) ideale gewicht.

chocolate

Die kilo’s gingen er eigenlijk relatief gemakkelijk af. Raar dat ik er vroeger nooit werk van maakte. Ik zei het eerder al: diëten als een Superwoman is NIET diëten. Ik ga de pasta en de aardappelen niet schrappen en ja, ik doe nog altijd een toefje mayo op mijn frieten.

Hoe ik het dan wel doe, hoor ik u vragen? Simpel, een paar kleine veranderingen in mijn levensstijl. Voer de veranderingen ook niet allemaal tegelijk in, maar begin met ééntje. Als dat lukt, ga je over naar de volgende of misschien zelfs 2 volgende. Soit, je begrijpt het wel.

Dit zijn de veranderingen die ik doorvoerde – schrik niet, ze zijn écht klein.

  1. Bye bye choco. I do love me some Nutella. Maar ik eet maar een paar keer per jaar een sneetje brood met Nutella. Mijn ontbijt bestaat nu meestal uit granola of suikervrije cornflakes en yoghurt of soms een smoothie, maar in het weekend kan ik eens zot doen met overnight oats en wat fruit of iets anders. Toegegeven, mijn ontbijt kan nog wat variatie gebruiken, maar ik ben toch al op de goede weg.
  2. No more chips. Ik koop al meer dan 2 jaar geen chips meer. Ik was verslaafd aan chips. Echt, elke zak die ik opendeed, moest leeg. Als we bezoek krijgen, probeer ik andere dingen op tafel te zetten. Als ik ergens ben, durf ik wel eens een chipje te nemen. Die smaakt dan extra goed 🙂 Noten vind ik wel een goed alternatief. Niet écht hetzelfde, maar ik heb er maar een handvol van nodig om een verzadigd gevoel te hebben.
  3. Water, water, water. Er is al veel over gezegd en geschreven, maar het klopt toch wel, hoor. Toen ik bij het begin van mijn borstvoeding 4 liter per dag moest drinken om de productie op gang te krijgen en te houden, werd me duidelijk hoe gemakkelijk het eigenlijk is om aan jouw benodigde hoeveelheid te komen. Nu drink ik nog altijd dagelijks minstens 1,5 liter water en daarnaast nog 1 of 2 tassen thee. Je hebt minder snel honger en je eet gewoon ook minder als je bij je eten ook water drinkt.
  4. Veel fruit en groenten. Ik ben altijd al iemand geweest die om de 2 à 3 uur moet eten om een flauw gevoel of maag- en hoofdpijn te vermijden. Als tiener in volle ontwikkeling was dat zeker nodig en ik mocht toen eten wat ik wilde, ik bleef mijn modellenlijntje behouden. Sinds een jaar of 5 is mijn metabolisme precies wat luier geworden. In plaats van een koekje eet ik nu een stuk fruit of groente (hartjes voor wortels!) als tussendoortje. Zo kom ik niet met een knorrende maag aan tafel en eet ik niet teveel. Ons weekmenu bestaat ook steevast uit 1 of 2 vegetarische gerechten.
  5. Gedaan met “sneukelen” na het avondeten. Eerlijkheidshalve moet ik wel toegeven dat ik ook nog mijn momenten heb waarbij ik toch nog eens geniet van een warme chocomelk of een chocolade eitje voor de televisie (vooral een paar dagen per maand, raar toch… ;)). Ik probeer me sowieso te houden aan een maximum van 1 “zonde” per dag: een koekje, een stukje chocolade… Dat lukt niet altijd, maar we doen ons best. Een boodschappenlijstje zonder snoep helpt natuurlijk…
  6. Bewegen, bewegen, bewegen! Uiteraard! Gezonde voeding is belangrijk, maar als je de hele dag in de zetel zit, dan zal je niet veel gezonder worden. Mens sana in corpore sano, en al! Dat gezonde lichaam heeft beweging nodig. En een buik die verdrievoudigd is door een zwangerschap wordt niet vanzelf terug plat (toch niet bij mij…).

Voila, zijn de voornaamste punten van mijn “dieet”. Ik zorg er dus gewoon voor dat ik gezond en gevarieerd eet en dat ik genoeg beweeg. Er zijn uiteraard dagen dat ik het niet zie zitten om die yogamat uit te rollen en dan doe ik het ook niet. Er zijn dagen dat ik zin heb in chocolade of dat extra koekje en dan neem ik dat ook. Als ik op restaurant ga, geniet ik van mijn eten en van dat voorgerechtje of dat dessert. Ik geniet echter ook van een vegetarisch stoofpotje waar ik zelf veel moeite in gestoken heb. En ik kan zoveel deugd hebben van een uitputtende dansles. Het gaat om balans. Om je niet schuldig te hoeven voelen voor dat ene extra koekje als je daarna maar verder gaat op je gezonde pad. Zie het ook niet als een dieet, maar als een gezonde manier van leven. Daar gaat het uiteindelijk om: gezond zijn en je goed voelen. Het gewichtverlies en strakke(re) bikinilijf zijn gewoon leuke neveneffecten.

En jullie? Zijn jullie ook bezig met een gezondere levensstijl? Hoe doen jullie dat? Hebben jullie ervaring met diëten? Misschien heb jij wel een dieet gevonden dat voor jou wonderen doet? Ik lees er graag alles over in de comments of op jouw blog!  

Een Superwoman’s tips voor 48 uur in Londen

Vorige maand vierden wij onze tiende verjaardag in de bruisende hoofdstad van de UK.
Het lief was nog nooit in Londen geweest en ik herinnerde mij niet veel meer van mijn bezoekje van 16 jaar geleden. We wilden dus zoveel mogelijk van de stad ontdekken in dat korte weekendje dat we er zouden zijn. Er stond teveel op onze wishlist en op de planning. We moesten dus schrappen en onze planning gaandeweg aanpassen.

In plaats van een echt reisverslag in dagboekvorm, geef ik jullie liever mijn tips mee voor een ultrakort tripje in Londen. De metro is het ultieme vervoersmiddel voor als het snel moet gaan. Iedereen weet uiteraard dat je een Oyster Card moet nemen, super gemakkelijk en in elk station op te laden. Wij wandelen echter vooral heel veel op citytrips, omdat we op die manier toch het meeste van de stad gezien hebben. Niet leuk voor de voetjes en de rug, maar bij mooi weer neem je dat er graag bij.

Goed, over tot de orde van de dag. Mijn top tips voor Londen, haha!

Deze bezienswaardigheden zijn zeker de moeite waard. Bij sommige is een glimp in het passeren genoeg, andere moet je echt dichterbij gaan bekijken.

  1. Royal Albert Hall: mooi aan de buitenkant. Binnen speelde op het moment dat wij er waren Cirque Du Soleil. Helaas niet binnen geweest, maar ik verwacht eigenlijk een even mooie binnenkant als de buitenkant.

    DSC_2783

    Royal Albert Hall

  2. Saint-James’ Park: één van de “kleinere”  parken, tussen Buckingham Palace en The Horse Guard Square (waar de befaamde Change of the Guards doorgaat). Zo gezellig! Met kleine paadjes tussen romantische bloemenperkjes en vijvers met eendjes en kindjes die de eendjes voederen.
  3. Trafalgar Square: Veel verkeer dat rond het plein rijdt, maar op het plein zelf valt het al bij al goed mee. Ook nog een relatief rustig plein voor je aan de circus van Piccadilly komt. Zeker ’s nachts een bezoekje waard. Al was het maar om ten huwelijk gevraagd te worden op een leeg plein 😉 😉 (Ja, zo deed mijn lief het, geheel onverwacht en ongepland, toen ik midden in de nacht foto’s aan het maken was van een leeg Trafalgar Square. En ja, ik ben daar superblij mee! En ja, er waren traantjes! En ja, de ring is prachtig – en hij past!  En neen, we hebben nog geen datum of zaal of andere concrete plannen.).

    IMG_3447

    Een leeg Trafalgar Square. 30 seconden later zat mijn lief naast mij op 1 knie. 

  4. Shakespeare’s Globe, langs de Thames. Uiteraard niet het origineel, maar een exacte replica waar in de zomermaanden nog altijd voorstellingen van de Bard worden opgevoerd. Een tip van o.a. de schoonzus en één die ik graag doorgeef. Volgende keer ga ik in de zomer en bekijk ik zo een voorstelling!

    DSC_2917

  5. Covent Garden: een overdekte marktplaats zoals je er wel meer hebt in Londen, maar gezelliger, minder druk en met schattige oude winkeltjes rondom het middenplein.

    DSC_2975

  6. Neem de rode bus naar Shoreditch High Street en wandel van daaruit door de City terug naar de Thames met de Tower, Big Ben en Westminder Abbey als grote eyecatchers. Let op dat je geen “London Tours” bus neemt, maar een gewone “lijnbus”. Dit zijn ook rode dubbeldekkers, maar je betaalt slechts 1,5 pond om eender waar heen te gaan, ipv 15 pond voor een tourtje langs de bezienswaardigheden.  Die zie je langs de gewone ritten ook, hoor. Je doet er wel iets langer nodig, maar dat hadden we er graag voor over.

 

Sommige tourist traps die we niet aanraden voor een kort tripje (of sommige zelfs helemaal niet):

  1. Hyde Park: een gigantisch grasplein met een weg in het midden. Ideaal voor een groot event, maar niet voor een middagje gezellig kuieren met je geliefde.
  2. Harrods: het bekende luxewarenhuis. Vooral zeer druk en zeer groot. De Chanel handtassen zijn uiteraard om bij in zwijm te vallen, maar nadat we net niet uitgegleden waren over het kwijl dat aan de vitrinekasten lag, hielden we het maar voor bekeken.
  3. Picadilly Circus en Soho: dat eerste wordt het Times Square van Londen genoemd. Met reden: grote neon reclames en vooral héél veel volk. Ik zag er niet veel van, want ik was bezig me een weg te banen tussen de duizenden toeristen. Soho ligt er vlak tegen, dé bekendste uitgaansbuurt van Londen en je zal het geweten hebben. In het weekend is het hier op de koppen lopen. Om 21u staat er voor de chicste clubs al een rij tot aan de voordeur van de volgende. De “bouncers” checken ieders ID – vooral die van de vrouwen – en laten je er niet zomaar in. In deze buurt moet je zijn voor binge drinking en  shaken op de vette beats van de hipste deejay’s (Haha, daar is een zin die ik nooit had gedacht te moeten schrijven).
  4. The London Eye: De rij wachtenden is extreem lang, zelfs bij regenweer waar je volgens mij echt niet verder ziet dan 100m. Het duurt een halfuur voor je boven bent. Een volledig ritje duurt dus een uur. Volgens mij is het eerste kwartier leuk: oooh, we gaan hoger en ik zie dat en dat en dat! Tegen dat je boven bent, heb je alles gezien en is het nog een halfuur wachten tot je beneden bent. Neen, geen haar aan ons hoofd dacht er nog maar aan om hiervoor te gaan aanschuiven.
  5. Change of the Guards / Horse Parade: we kwamen hier toevallig langs toen het pas begon. Het is vooral wachten tot de guards en hun paarden iets doen. Wij gaven het op. Zo erg interessant was het nu ook weer niet en ons zicht was belemmerd door de toeristen die elkaar verdringen om een selfie te maken met zo een wachter. Als je er toevallig langsloopt, blijf zeker even staan om te kijken naar de kunstjes van de paarden, maar trek er niet speciaal tijd voor uit in je zo al overvolle schema. Of doe dit eens als je voor langere tijd in Londen bent.

    IMG_3519

    Ik heb me een halfuur staan afvragen wat die eerste man onder zijn mantel verborgen hield. Iemand die een gokje wil wagen? 

 

Dan geef ik graag nog de plekjes mee waar wij lekker gegeten en gedronken hebben. In een grootstad als Londen zijn er uiteraard honderden zulke leuke plekjes te vinden, dus andere tips voor volgende trips zijn altijd welkom!

  1. We logeerden in The Sanctuary House Hotel en Pub. Super locatie: centraal, maar toch rustig. Heel vriendelijk personeel. De kamers zelf zijn ruim en verzorgd. Aan de afwerking hier en daar zie je wel dat het hotel zijn beste tijd gehad heeft en een onderhoudsbeurt kan gebruiken. Maar al bij al zeer tevreden. In de pub beneden kan je ontbijten (buffet en à la carte – de pancakes waren helaas op…), lunchen en dineren en is er ’s avonds een gezellige drukte. Het eten is er lekker en er is een korte, maar mooie bierkaart.
  2. Omdat we dan toch in het drukke Soho waren en we niet te ver meer wilden voor een slaapmutsje, gingen we de 68 and Boston Wine Bar binnen: mooi interieur, vriendelijk personeel en uitgebreide wijnkaart. Helaas op een vrijdagavond ook gigantisch veel luide en drukke Britten. Gelukkig lijken die om 23u allemaal naar huis of naar een club te gaan, want het laatste halfuurtje dat we er zaten, werd het aangenaam rustig.
  3. Op zaterdag gingen we lunchen in Côte langs de Thames. Als het mooi weer is, heb je vanop het terras een mooi zicht over Engelands bekendste rivier. Wij werden door de regen en gure wind naar binnen geduwd. Groot restaurant met mooi interieur en alweer heel vriendelijk personeel. Het eten is geïnspireerd op de Franse keuken en echt heel lekker. Niet goedkoop, maar de prijs zeker waard.
  4. Op zaterdagavond aten we bij Jamie’s Italian aan Piccadilly. Eerlijke, lekkere kost in een interieur dat duidelijk geïnspireerd is op de bruine kroegen. Geen fancy schmancy sterrenkeuken, maar lekker en eenvoudig. Alleen wel erg druk. De volgende keer zoek ik een Jamie’s elders in Londen. Moeilijk is dat niet, ze groeien er als paddenstoelen uit de grond.

 

Deze lijst is verre van compleet en ik heb ook nog een gigantische wishlist voor mijn volgende bezoek aan de stad. O.a. Camden en de Kensington Roof Gardens staan zeer hoog, maar dat is voor de volgende keer. En die komt er zeker! Londen is een veelzijdige en uitgestrekte stad. Je komt er ogen en zeker tijd tekort!

Dus, London, I’ll be back, baby!

 

Toasten op vrouwendag doe je met bier!

Vorige week kreeg ik een leuk mailtje van Annelies, in naam van het volledige Sofie’s World team. Ik was als VIP uitgenodigd op de Apero Global in het pop-up café van Visit Flanders in Brussel.

In essentie komt Apero Global hierop neer: samen met zoveel mogelijk bierliefhebsters van over de hele wereld tegelijk toasten op Internationale Vrouwendag. Want ja, vrouwen drinken ook graag bier!

Ik liet dus op dinsdag 8 maart een zieke Sep over aan de zorgende armen van zijn vader en spoorde naar Brussel. Ik stapte door de glazen deur van de pop-up en kwam in een zaal vol kwetterende dames en hier en daar een man.

Eerste werk: richting Sofie gaan om haar een gelukkige verjaardag te wensen. Hoe leuk is het om als vrouw te verjaren op Internationale Vrouwendag?!

Tweede werk: een glaasje Quinto in ontvangst nemen. Het bier kende ik al en ik was blij met deze keuze. Het is een licht bier (de naam zegt het al: 5°), maar toch lekker hoppig van smaak. Als één van de weinige mannen was vader Vincent Dilewyns – oprichter van de gelijknamige brouwerij – aanwezig, samen met dochter Claire. Zij en zus Anne-Cathérine zijn (voorlopig nog) de enige twee van de 4 (!) dochters die de liefde voor het brouwen geërfd hebben.

Derde werk: de zaal scannen om te zien of ik iemand kende. Meteen raak: aan een tafeltje naast het raam zag ik de twee Queens of Hop, Katie en Bo, staan. Ik maakte bij de Palm Hop Nights al kennis met hen en hun passie voor ons gerstenat. Toen was er de droom van de Queens of Hop en hun bierproeverijen. Nu is die droom volop werkelijkheid aan het worden en neemt die zelfs al serieuze proporties aan. We gaan nog van die dames horen!

Vierde werk: toasten met bierliefhebbers in Puurs bij Duvel Moortgat, waaronder ook Rosa Merckx, de leading lady van vrouwelijke brouwers. Aan haar danken we o.a. de Liefmans Goudenband, één van mijn favoriete biertjes en toevallig ook één van de biertjes die op deze Apero Global geserveerd werden.

IMG_3698

Toasten met Rosa Merckx en andere beerloving vrouwen bij Duvel, dankzij Google Hangouts. 

Vijfde werk: kennismaken met medeblogsters Julie en Annelies. Leuke dames met wie ik al snel meer gespreksstof vind dan enkel onze liefde voor lekker bier en lekker eten.

Over dat eten gesproken. Sofie zou Sofie niet zijn als ze niet zorgde voor prachtige hapjes die perfect bij de gepresenteerde biertjes passen. Zij deed dat uiteraard niet zelf, ze kon hiervoor rekenen op de skills van Jong Keukengeweld Marjanne Moonen van restaurant Amu.  Laat u verleiden door enkele voorbeeldjes van prachtige combinaties (en ja, het was nog lekkerder dan het eruit ziet):

 

Kort samengevat was het een avond vol aangename ontmoetingen, zowel met topdames als met topbieren als met topfood. Wat mij betreft, een zeer geslaagde Internationale Vrouwendag!

De Roze Olifant op de trein vond ik dan weer iets heel bizars… `

IMG_3721

Gelukkig had hij cadeautjes bij 🙂

IMG_3733

 

Mijn kind is een genie

Iedereen kent ze wel, de vergelijkmama’s. Ze kunnen er niet aan doen. Meer nog, ik betrap mezelf er soms op. Maar ik krijg er toch de kriebels van. Gewoon meedelen dat je kind al stapt of weer een tandje bij heeft, tot daaraan toe. Maar zinnen als “oei, hij is al 14 maanden oud en hij heeft nog maar 2 tandjes?” of “Ah, maar die van mij liepen al op 10 maanden, dan zal het bij de jouwe ook niet lang meer duren hé.”… Bah, mijn maag keert er nu al van.

Ik wil een chille mama zijn. Toch zeker op het vlak van de ontwikkeling. Mijn idee is dat een gelukkig en gezond kind zich wel op zijn eigen tempo zal ontwikkelen. Als hij dan toch ergens een zorgwekkende achterstand zou oplopen, dan zal de dokter het wel zeggen of zal ik het met mijn moederinstinct wel aanvoelen. Ik denk dat ik dat ook wel goed doe. Vind ik van mezelf.

Ik wil dus helemaal niet luisteren naar wat er volgens “de vakliteratuur” wel of niet normaal is. Of naar wat andere moeders wel of niet normaal vinden. Maar het is moeilijk. Zeker als je een collega hebt met een dochtertje dat amper 3 dagen ouder is dan Sep, maar al 2 maand eerder liep. En al helemaal als die welbepaalde collega je met een medelijdende blik aankijkt als je antwoord op de vraag “hij loopt ook al, zeker?” negatief is.

Dat zijn vaak ook die moeders die elke scheet van hun liefste spruit delen op alle mogelijke sociale media. Nu, ik maak me zelf ook geregeld schuldig aan “babyspam”, ik kan er niet aan doen. Dat is gewoon een extra trekje dat wij moeders instant meekrijgen van zodra het kind de baarmoeder verlaten heeft. Een chemische reactie in ons lijf of zo, niet? Voer voor een uitgebreid doctoraat, me dunkt!
Maar goed, die babyspam dus. Op mijn instagramfeed zie je geregeld wat foto’s verschijnen van een veel te schattige Sep. Of een Sep die weer een grote stap (letterlijk dan) genomen heeft in zijn ontwikkeling. Dat zijn zaken die ik graag deel. Want zo houd ik mijn vrienden op de hoogte en herkennen ze hem nog als ze ons enkele maanden niet gezien hebben (en als je dat niet gelooft, dan geef ik wel een andere uitleg :)). Maar ik probeer dat in te perken. Niet iedereen is geïnteresseerd in élke outfit die je kind op een dag draagt of in de zoveelste vuile pamper. Denk ik dan. Ik wil mensen ook niet lastigvallen met dergelijke beelden. Of ik wil ook niet pocherig overkomen: “zie eens wat mijn kind nu weer kan!”

Maar vandaag wil ik wél eens opscheppen. Want wat is mijn kind toch geniaal!

Ik wil eigenlijk geen cheerleader zijn voor mijn kind, maar eerder een coach. Ik wil niet applaudisseren bij elke kaka-pamper die hij door de kamer werpt. Hoe leert hij dan wat zijn echte talenten zijn? En hoe verwaand wordt hij dan als hij alleen maar continu gelauwerd wordt? Overal waar we komen is het nu al van “oooh, wat een schattig manneke!” en “zo ne lieven en zo ne flinken!”. Het kind moet fouten kunnen maken en eruit leren. Het kind moet leren opstaan na het vallen. En als hij iets niet goed doet, dan moet hij dat weten, zodat hij kan leren. Hij krijgt geen applaus als hij een halve stap zet, maar we moedigen hem aan om er twee te zetten. Dan krijgt hij een groot applaus. Er is een verschil tussen je kind op een voetstuk zetten en je kind steunen. Soms merk ik dat ouders die het eerste doen, ook de eerste zijn om te panikeren als iets minder goed lukt. Nu ja, als dat hun manier van opvoeden is, goed voor hen. Ik wil zeker niemand viseren of veroordelen omdat ik het anders doe wil doen. Zolang je zielsveel van je kinderen houdt en alleen maar het beste met hen voor hebt, moet niemand je terechtwijzen. En al zeker niet iemand die nog maar 15 maanden in het moederschap staat en ook nog alles uit te zoeken heeft.

Maar goed, we dwalen af. Ik ging dus toch nog eens met lof gooien (nee hoor, ik ben niet alleen maar een klaagmama ;))

Tot ongeveer 2 weken geleden liep onze zoon af en toe aan de hand, maar na enkele stappen hield hij het telkens voor bekeken. Dat deed hij al een dikke maand. Ook rechtstaan zonder steun lukte al, maar als je er aandacht aan besteedde, ging hij meteen weer zitten. Die eerste échte stapjes leken er dus al een tijdje aan te komen. Die kwamen er uiteindelijk ook, toen wij in Londen waren. Maar goed, het waren nog maar 2 of 3 voorzichtige stapjes.
Deze week echter wandelde meneertje plots van zijn kamer naar die van ons. Zonder stoppen. Zonder zich even vast te houden of te gaan zitten. De max gewoon! Reden tot filmpjes whatsappen naar de familie natuurlijk!

 

Maar daar stopt het niet. “Ze” zeggen dat als een kind een grote stap neemt, hij op andere vlakken even stagneert of zelfs terug wat achteruit gaat. Maar onze man vond wandelen blijkbaar niet echt een zeer grote stap. Gisteren betrapte ik hem er immers op dat hij helemaal alleen – zonder hulp, begeleiding of zelfs aanmoediging – een toren maakte van stapelbekers. En die weer van elkaar haalde en in elkaar zette. En daarna weer op elkaar zette. Van groot naar klein en van klein naar groot.

   
Moeders die nu denken van “ja, maar dat is toch normaal voor een kind van 15 maanden”, die houden die gedachte maar voor zichzelf. Want ik ben extreem trots dat ons kind dit kan. Dit is een blijk van logisch denken, van hand-oogcoördinatie, precisie en weet ik wat nog allemaal. Ons kind is slim. Ons kind is goed bezig. En ik…
Ik ben weer 2 centimeter gegroeid van trots!

 

Friday’s Food: Food inspiratie op Instagram

Ik ben vaak op zoek naar nieuwe gerechten om mijn weekmenu te spijzen. Die gerechten vind ik in één van de vele kookboeken in mijn collectie, maar tegenwoordig vind ik vaak ook pareltjes in de online wereld. Er zijn zoveel mensen in de blogosfeer die bezig zijn met (gezond) eten. Het zou een zonde zijn om al hun werk links te laten liggen.

Geregeld bewaar ik eens een recept of tips via Pinterest of Bloglovin’, maar ik volg ook enkele foodbloggers die mij al een paar ideeën gegeven hebben op vlak van recepten of leuke adresjes om te gaan eten.

Velen onder hen hebben een Instagram account om van te watertanden. Ik volg ook enkele inspirerende chefs van wie ik een kookboek op mijn verlanglijstje heb staan.

Om de goesting op te wekken voor deze vrijdagmiddag, zijn hier 5 van mijn inspiratiebronnen op IG:

  1. Goestjes
    Eigen – en gemakkelijke – receptjes, leuke adresjes om te gaan eten en mooie foto’s. Wat moet je nog meer hebben?  
  2. Een Lepeltje Lekkers
    Deze was één van de eerste foodblogs die ik volgde bij mijn intrede in de wondere wereld der bloggers. Haar homepage is een streling voor het oog met kleurrijke gerechten die je speekselklieren alvast aan het werk zetten.  
  3. Nigella Lawson
    De Britse queen van uitgebreid koken, dinner parties en “goed eten”. Zij heeft al een hele reeks kookboeken en zelfs een eigen kookprogramma op haar palmares.   
  4. Ottolenghi
    Met veel spijt in het hart ben ik in Londen aan één van zijn zaken gepasseerd zonder binnen te gaan. Zijn kookboeken Plenty en Plenty More prijken ondertussen al in mening kookboekenkast (in die van mij helaas nog niet, binnenkort misschien?). Op zijn instagramfeed vind je uiteraard mooie foto’s van zijn gerechten, maar ook #testkitchen en grappige quotes. Watertanden met een glimlach.   
  5. What for breakfast
    De in Berlijn wonende Marta Greber is een grote voorstander van een gezond en uitgebreid ontbijt. Voor een doordeweekse dag zijn veel van haar gerechten wat uitgebreid, maar je vindt er ook snelle smoothies. Dat alles met een overload aan prachtig gestileerde foto’s.