Mijn kind is een genie

Iedereen kent ze wel, de vergelijkmama’s. Ze kunnen er niet aan doen. Meer nog, ik betrap mezelf er soms op. Maar ik krijg er toch de kriebels van. Gewoon meedelen dat je kind al stapt of weer een tandje bij heeft, tot daaraan toe. Maar zinnen als “oei, hij is al 14 maanden oud en hij heeft nog maar 2 tandjes?” of “Ah, maar die van mij liepen al op 10 maanden, dan zal het bij de jouwe ook niet lang meer duren hé.”… Bah, mijn maag keert er nu al van.

Ik wil een chille mama zijn. Toch zeker op het vlak van de ontwikkeling. Mijn idee is dat een gelukkig en gezond kind zich wel op zijn eigen tempo zal ontwikkelen. Als hij dan toch ergens een zorgwekkende achterstand zou oplopen, dan zal de dokter het wel zeggen of zal ik het met mijn moederinstinct wel aanvoelen. Ik denk dat ik dat ook wel goed doe. Vind ik van mezelf.

Ik wil dus helemaal niet luisteren naar wat er volgens “de vakliteratuur” wel of niet normaal is. Of naar wat andere moeders wel of niet normaal vinden. Maar het is moeilijk. Zeker als je een collega hebt met een dochtertje dat amper 3 dagen ouder is dan Sep, maar al 2 maand eerder liep. En al helemaal als die welbepaalde collega je met een medelijdende blik aankijkt als je antwoord op de vraag “hij loopt ook al, zeker?” negatief is.

Dat zijn vaak ook die moeders die elke scheet van hun liefste spruit delen op alle mogelijke sociale media. Nu, ik maak me zelf ook geregeld schuldig aan “babyspam”, ik kan er niet aan doen. Dat is gewoon een extra trekje dat wij moeders instant meekrijgen van zodra het kind de baarmoeder verlaten heeft. Een chemische reactie in ons lijf of zo, niet? Voer voor een uitgebreid doctoraat, me dunkt!
Maar goed, die babyspam dus. Op mijn instagramfeed zie je geregeld wat foto’s verschijnen van een veel te schattige Sep. Of een Sep die weer een grote stap (letterlijk dan) genomen heeft in zijn ontwikkeling. Dat zijn zaken die ik graag deel. Want zo houd ik mijn vrienden op de hoogte en herkennen ze hem nog als ze ons enkele maanden niet gezien hebben (en als je dat niet gelooft, dan geef ik wel een andere uitleg :)). Maar ik probeer dat in te perken. Niet iedereen is geïnteresseerd in élke outfit die je kind op een dag draagt of in de zoveelste vuile pamper. Denk ik dan. Ik wil mensen ook niet lastigvallen met dergelijke beelden. Of ik wil ook niet pocherig overkomen: “zie eens wat mijn kind nu weer kan!”

Maar vandaag wil ik wél eens opscheppen. Want wat is mijn kind toch geniaal!

Ik wil eigenlijk geen cheerleader zijn voor mijn kind, maar eerder een coach. Ik wil niet applaudisseren bij elke kaka-pamper die hij door de kamer werpt. Hoe leert hij dan wat zijn echte talenten zijn? En hoe verwaand wordt hij dan als hij alleen maar continu gelauwerd wordt? Overal waar we komen is het nu al van “oooh, wat een schattig manneke!” en “zo ne lieven en zo ne flinken!”. Het kind moet fouten kunnen maken en eruit leren. Het kind moet leren opstaan na het vallen. En als hij iets niet goed doet, dan moet hij dat weten, zodat hij kan leren. Hij krijgt geen applaus als hij een halve stap zet, maar we moedigen hem aan om er twee te zetten. Dan krijgt hij een groot applaus. Er is een verschil tussen je kind op een voetstuk zetten en je kind steunen. Soms merk ik dat ouders die het eerste doen, ook de eerste zijn om te panikeren als iets minder goed lukt. Nu ja, als dat hun manier van opvoeden is, goed voor hen. Ik wil zeker niemand viseren of veroordelen omdat ik het anders doe wil doen. Zolang je zielsveel van je kinderen houdt en alleen maar het beste met hen voor hebt, moet niemand je terechtwijzen. En al zeker niet iemand die nog maar 15 maanden in het moederschap staat en ook nog alles uit te zoeken heeft.

Maar goed, we dwalen af. Ik ging dus toch nog eens met lof gooien (nee hoor, ik ben niet alleen maar een klaagmama ;))

Tot ongeveer 2 weken geleden liep onze zoon af en toe aan de hand, maar na enkele stappen hield hij het telkens voor bekeken. Dat deed hij al een dikke maand. Ook rechtstaan zonder steun lukte al, maar als je er aandacht aan besteedde, ging hij meteen weer zitten. Die eerste échte stapjes leken er dus al een tijdje aan te komen. Die kwamen er uiteindelijk ook, toen wij in Londen waren. Maar goed, het waren nog maar 2 of 3 voorzichtige stapjes.
Deze week echter wandelde meneertje plots van zijn kamer naar die van ons. Zonder stoppen. Zonder zich even vast te houden of te gaan zitten. De max gewoon! Reden tot filmpjes whatsappen naar de familie natuurlijk!

 

Maar daar stopt het niet. “Ze” zeggen dat als een kind een grote stap neemt, hij op andere vlakken even stagneert of zelfs terug wat achteruit gaat. Maar onze man vond wandelen blijkbaar niet echt een zeer grote stap. Gisteren betrapte ik hem er immers op dat hij helemaal alleen – zonder hulp, begeleiding of zelfs aanmoediging – een toren maakte van stapelbekers. En die weer van elkaar haalde en in elkaar zette. En daarna weer op elkaar zette. Van groot naar klein en van klein naar groot.

   
Moeders die nu denken van “ja, maar dat is toch normaal voor een kind van 15 maanden”, die houden die gedachte maar voor zichzelf. Want ik ben extreem trots dat ons kind dit kan. Dit is een blijk van logisch denken, van hand-oogcoördinatie, precisie en weet ik wat nog allemaal. Ons kind is slim. Ons kind is goed bezig. En ik…
Ik ben weer 2 centimeter gegroeid van trots!

 

12 gedachtes over “Mijn kind is een genie

  1. meer dan genoeg redenen om trots te zijn, medunkt!
    Ik heb ook een hekel aan vergelijken en statistiekjes (ja ik heb het tegen jullie, K&G), maar zo eens stoefen over uw kinders af en toe, dat moet kunnen he.

    Liked by 1 persoon

  2. Pingback: Twaalf maanden Superpower | Failing To Be Superwoman

  3. Pingback: Twaalf maanden Superpower | Failing To Be Superwoman

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s