The show must go on…

Dinsdag 22 maart 2016, 8u15. Ik stap in de wagen met een enthousiaste peuter. Klaar voor een nieuwe dag vol avontuur met zijn vriendjes in de opvang.
Siska Schoeters zegt iets over een explosie in Zaventem. Iets over meer informatie in een latere update. Vage flarden vang ik op, mijn focus gaat naar mijn kind op de achterbank en naar het verkeer.
Nog een uur lang hoor ik flarden informatie terwijl ik wat werk probeer gedaan te krijgen.
Een explosie in een metro. De grote ravage in de vertrekhal van de luchthaven. De angst. De gewonden. De doden. De chaos. De onzekerheid.

Om 9u30 de wagen in. Me druk maken over de vertragingen op de E17. Gelukkig net op tijd arriveren voor mijn afspraak. Een “heb je het gehoord van in Brussel?” “Het is toch wel iets hé.” “Het zat eraan te komen, zeker?” als we een halfuur later weer richting de deur stappen.

Thuiskomen. Facebook checken. Nieuwsflashes. Breaking. Video’s. Vrienden die laten weten dat ze safe zijn, maar met veel vragen zitten. De telefoonnetwerken die overbelast zijn. Me ergeren omdat ik net nu iemand moet opbellen. Me ergeren omdat ik mijn voicemail niet kan beluisteren.

Berichtjes sturen naar het lief om alsjeblieft zijn afspraak in Brussel te verzetten. Hij is ermee bezig. Nu moet je niet richting Brussel gaan. Toch?!
Een uur later bericht krijgen van het lief dat hij toch vertrokken is. Toch wat ongerustheid voelen.

Verder werken. De was openhangen. Eten. Afwassen. Verder werken. Plots merken dat de blogpost die ik al had ingepland automatisch gepubliceerd is. Dat dat misschien niet echt gepast is nu? Tja, het is nu zo. Weghalen of laten staan? Laten staan.
Gedachten die afdwalen. Weg focus. Het nieuws checken.

Er zouden honderden gedachten door mijn hoofd moeten razen. Maar niets. Wat moet je hierover denken? Ik vang alle info op die me toegeworpen wordt. Ik walg van sommige reacties. Ik krijg het warm van andere. Ik blijf rationeel. Goed dat die mensen direct opgevangen worden. Er wordt snel gehandeld, dus stop met kakken op de veiligheidsdiensten. De PR-diensten van de betrokken instanties moeten ongetwijfeld op volle toeren draaien. Mooi om al die solidariteit te zien. Ik denk niet veel. Ik ben stil.

Ik ga Sep ophalen. We spelen nog even in de tuin. Ik kook. We eten. Verhaaltje. Dikke knuffel. Extra zoen. Sep gaat slapen. Zoals elke avond.

Ik ga naar beneden en zet de televisie open. Nieuws. Nog meer nieuws. Nog meer reacties. Nog meer meningen.
Het beeld wordt zwart.
Een enkele traan zoekt haar weg over mijn wang.

Een gedachte over “The show must go on…

  1. Het is allemaal heel onwezenlijk en ik moet toegeven dat ik heel blij was die dag thuis bij mijn gezin te komen en dat ik extra uren met de zoon kreeg omdat de voetbaltraining werd afgelast,…..maar de wereld blijft doordraaien,………jammer maar helaas!

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s