At the moment

Afgekeken van deze As We Speak, en deze, en deze Whatsup, vond ik het tijd om deze rubriek ook eens een tweede kans te geven op deze blog. Zo weten jullie wat ik voor de moment allemaal uitspook. Kleine dingen. Dingen waar ik niet per sé telkens een volledige post aan moet/wil wijden.

Ik lees: Ja, toch wel! Afgezien van de recepten voor mijn weekmenu en de weekendkrant, lees ik momenteel ook een boek! Ik ben altijd al een fan geweest van opruimen en categoriseren en lijstjes en zo. Het kon dus niet zijn dat ik de boeken van Marie Kondo nog niet gelezen had. Et voilà, ik maak daar nu werk van. En ik moet zeggen: ik krijg serieus veel inspiratie om mijn tijd tussen de sollicitaties door nuttig in te vullen!

Ik ben sociaal: in real life, that is. Afgezien van het (al zeg ik het zelf) geweldige evenement dat wij vorige week organiseerden, heb ik afgelopen vrijdag nog eens meegedaan aan een quiz. Net voor ik wegging bij mijn werk, was ik door 3 collega’s gevraagd om hun quizploegje te vervullen. We schreven ons als “Sneeuwwitje en de 3 biggetjes” (1 vrouw, 3 mannen) in voor 3 quizzen en vrijdag was de eerste keer. We eindigden op de 27ste plaats (van 60 ploegen), dus wel goed voor een beginnend groepje, vind ik.

13051777_10206248074577651_3875304446392328582_n

De eindscores van de quiz. 


Ik eet
: deze week niet altijd zo gezond... Ik was zo goed op weg. Tot het lief zeer veel eten cadeau kreeg voor de opening van zijn brouwerij: pralines, chips, wijn, champagne… Het begon bij de burgers die vorige week maandag en vrijdag voor avondeten moesten doorgaan en het eindigt precies niet. Vrijdag, voor de quiz, at Sneeuwwitje gezellig frietjes met haar 3 biggetjes. Er werd ook wat bier gedronken. Mijn zelf gekookte maaltijden de rest van de week waren niet allemaal even goed voor de lijn, maar wel veel te lekker (ik moest even bekomen nadat ik teveel gegeten had van mijn overheerlijke hete bliksem – zo lekker, maar allesbehalve Pascale Naessens proof…). Met mijn lunches deed ik wel iets meer mijn best. Ik maakte zelfs mijn eerste zomerse slaatje van het seizoen met haloumi, ijsbergsla, tomaten, een eitje en meloen!

IMG_4110

Een greep uit het aanbod… 

Ik ben verwonderd: over de stappen die mijn zoon zet! Letterlijk en figuurlijk. Het lopen gaat hem steeds beter af en hij verkent maar al te graag elke plaats waar hij komt. Het liefst is hij buiten en deze week leerde hij van zijn papa hoeveel deugd gras kan doen aan de blote voetjes. Ook zijn muzieksmaak ontwikkelt zich steeds meer. Wie mij volgt op Instagram, heeft zijn voorliefde voor zware gitaren al opgemerkt. Maar ook de mellow tonen van reggae kunnen hem bekoren. Als hij maar kan bewegen!
Waar ik niet meer van opkijk, is onze Sep zijn charme. De jongen kan iedereen rond zijn vingertje winden. Nu hij kushandjes kan geven, vallen de vrouwtjes al helemaal in zwijm! Aan zijn glimlach kan nog altijd niemand weerstaan en hij weet het maar al te goed!

IMG_4121

Op de blote voeten in het gras… zo vader, zo zoon… 


Ik kijk wel én niet uit naar
: morgen! Dan wordt onze Sep geopereerd aan zijn navel. Hij had van bij zijn geboorte een – may I say serieuze! – navelbreuk. Normaal gezien geneest dat vanzelf, maar het uitsteeksel op de buik van onze man wordt bij momenten (als hij zich opspant, als hij lacht…) zo groot als een babyvuist en zal niet vanzelf genezen. Het moment is dus eindelijk aangebroken dat dit gerepareerd wordt. Volgens de dokter hebben kindjes daar niet zoveel last van achteraf en ik vertrouw haar. Alleen… die operatie, mannekes! Daar kijk ik toch tegenop. Toen hij buisjes kreeg, mocht ik meegaan tot in de operatiezaal, tot wanneer hij in slaap was. Je kleine mannetje daar zo weerloos zien liggen, het doet iets met een moederhart. Maar niet meegaan en mijn kindje meegeven aan een verpleegster, daar wil ik zelfs niet aan dénken. Ik zal me dus sterk houden voor mijn zoontje en hem geruststellen. Daarna zal mijn mama mij geruststellen terwijl de dokters hun werk doen. Het is begot maar een kleine ingreep. De moeite niet om over na te denken. Maar toch, ik denk dat veel moeders mij wel zullen begrijpen, zeker 😉

Trots

Ik heb stress gehad de afgelopen maanden. Ik ben kortaf geweest tegen mensen die het (meestal) niet verdienden. Ik heb meer getelefoneerd en gemaild dan de gemiddelde helpdeskbediende. Ik zag mijn zoon amper. Met mijn wederhelft wisselde ik in het passeren de nodige informatie uit.

Maar het was het allemaal waard! Het doel waarvoor ik werkte, ligt me nauw aan het hart en het resultaat mocht er wel zijn, vind ik.

IMG_4080

De uitnodiging die mijn volgers wel eens zagen passeren. Graphics by Studio Henk. Tekeningen door Stash.

 

Het doel: de opening van de nieuwe brouwerij van mijn lief verloofde en zijn compagnon. Na amper vijf jaar als bierfirma (ze brouwden hun bieren in de installaties van  andere brouwerijen, daarom waren ze in principe geen “echte” brouwerij) werd het tijd om te groeien en te investeren in een eigen brouwinstallatie. Meer dan een half jaar waren ze bezig met de werken in de loods die ze huren. De nodige leidingen leggen, elektriciteit voorzien, vloeren, afwasbare wanden (laten) plaatsen en een oneindige berg administratie doorwroeten. Zes maanden van weinig slaap, onregelmatig eten, fysiek afzien, mentaal afzien en veel te weinig familytime (behalve dan met hun vaders en schoonvaders die ontelbare uren hebben meegeholpen).
Anderhalve maand geleden kwam de kers op de taart: de blinkende inox brouwketels. Nu konden ze alle leidingen aansluiten en beginnen met brouwen in hun eigen brouwinstallatie.

IMG_4009

Ik weet niet wie het meest schittert: de brouwers of hun inox brouwinstallatie achter hen. 

 

Mijn rol: het openingsevenement regelen. Van bij het begin van de werken aan de nieuwe brouwerij, wisten de mannen dat ze deze feestelijk wilden openen. Ze wilden al hun vrienden en familie tonen waar ze de afgelopen vijf jaar naartoe gewerkt hebben. Met al het verbouwingswerk zagen de brouwers het niet zitten om dit zelf allemaal op poten te zetten, dus riepen ze mijn hulp in. Het allereerste evenement dat ik zelf zou organiseren! Spannend, maar ik zag het meteen zitten. Van februari tot vorige week heb ik dus de coördinatie over niet 1, maar 3 openingsevents op mij genomen. Uiteraard kreeg ik de nodige hulp van de brouwers en hun vertegenwoordiger en de wijze raad van mijn ouders. Alleen kan je zoiets niet. Zeker niet als het je eerste keer is.

 

IMG_3984

Echt iédereen hielp mee met de voorbereidingen 🙂 

 

Het resultaat: 3 openingsevents met in totaal zo’n 1000 bezoekers. Vorige week maandag mochten de beste klanten (horeca en drankenhandels) als eerste de brouwerij bezichtigen.
Mieke Vandermersch, een bevriende traiteur, zorgde voor magnifieke hapjes op basis van onze bieren en bracht haar team mee voor een vlekkeloze bediening.
Paul’s Boutique stond klaar om de grote honger te stillen met zijn gourmet burgers. Het werd een kleine test met een heel select publiek van amper 70 man. De brouwers gaven rondleidingen door de brouwerij en het bier vloeide rijkelijk.
Vorige vrijdag waren vrienden en familie uitgenodigd. Zij waren iets talrijker: 305 inschrijvingen en enkele extra bezoekers die vergeten waren dat ze moesten inschrijven (aah, typisch). De avond verliep gelijkaardig als de eerste, alleen kregen zij een swingend extraatje van The Kissingers.

IMG_4070

Ik liep al dansend door de zaal op de tonen van deze sympathieke band. 

Afgelopen zondag 17 april was dan de “opendeurdag” voor het grote publiek, zonder fancy bierhapjes, wel met de nodige borrelhapjes (dorst opwekken en al 😉 ) . We hadden vooraf veel reclame gemaakt op sociale media en in de krant, tot zelfs een mooie oproep bij Annelies. We konden niet inschatten hoeveel volk we over de vloer zouden krijgen, we hoopten op 200 à 300 man. Die kaap hadden we tegen 14u allang bereikt. Uiteindelijk hebben we zondag meer dan 700 geïnteresseerden mogen ontvangen. Veel meer dan we hadden durven hopen.

De gevreesde grote problemen bleven uit. De kleine spreekwoordelijke brandjes konden meteen geblust worden. Het team van helpende handen werkte als een geoliede machine. Ik kreeg felicitaties van mijn aanwezige vriendjes en familie, maar ook van wildvreemden. Felicitaties voor de mooie brouwerij (“nee nee, dat is volledig de verdienste van onze mannen, hoor”).
Felicitaties voor de verrukkelijke hapjes (“ja, goeie traiteur, hé!”).
Felicitaties voor de lekkere burgers (“I know, daarom hebben we hen ook gevraagd om te komen.”).
Felicitaties voor de organisatie. “Dankjewel, we hebben ons  best gedaan”. Want ja, ik had dan wel de titel van organisator, van coördinator, van PR-verantwoordelijke – hoe je het ook wil noemen – maar ik had het nooit gekund zonder de vele helpende handen!

Ik ben dus trots!
Trots op mezelf (we doen eens niet aan valse bescheidenheid).
Trots op het lief de verloofde en zijn compagnons.
Trots op mijn dreamteam van helpers.
Trots op alle bierliefhebbers die de moeite namen om naar het verre Anzegem te komen om ons te steunen. En vooral ook erg dankbaar hiervoor!
Trots op wat we bereikt hebben en vooral trots op de grootse plannen die we (nu ja, de brouwers) nog hebben voor de toekomst!!

Voilà, we moeten niet altijd zagen en onzeker zijn, hé 😉

P.S.: geen zorgen als je er niet geraakt bent vorige zondag. De brouwerij zal binnenkort elke zaterdag open zijn voor bezoekers. Zonder alle poeha van vorige week, maar wél met een rondleiding en de kans om een biertje (of 2 😉 ) te drinken in onze mini brewpub. Meer info volgt op de Facebook en de (nieuwe!) website van Brouwerij ’t Verzet! 

 

In het hoofd van een zestienmaander

Zestien maanden, zo oud is onze Sep sinds 1 april. Ons zoontje is een heuse peuter aan het worden met een eigen willetje, dagelijkse verrassingen en zijn eigen gedachten.

Een bloemlezing van die gedachten…

  • Geweldige dingen, die voeten. Zie mij gaan, jong!
  • Sleutels, draden met van die uitsteeksels aan, dat moet allemaal in een gaatje in de muur. Oké, op zoek naar het juiste gaatje om die dingen in te steken!
  • Bumba, Bumba, Bumba, Bumba, Bumba, Bumba!!! (x tienmiljoenmiljard) (danku, oma… ;))
  • Woah, een trap! Wat zou daar boven zijn?
  • Seg moeder, ge moet die trap wel wat beter kuisen hé, al die pluisjes hier! Even stoppen. Pluisje wegvegen. Mama, veeg mijn hand nu maar proper! Oké, we kunnen verder.
  • Oh, een lepel. En een glas water/potje yoghurt/bord…! Wat als ik die lepel daar nu in steek? Hé, zo cool, nu hangt daar iets aan! Daar wil ik eens van proeven! Hop, in de mond! Oeps, mijn oog. Oeps, gemorst. Hihi, grappig! Opnieuw!

     

    IMG_3994

    Ook een beetje yoghurt, mama? 

  • Oeh, een doekje! Kuisen! Oeh, een nat washandje op de badrand! Dweilen!
  • Kaka! Héhé. Kaka! Héhé. Kaka! Héhé. (x tienmiljoenmiljard)
  • Dus, als ik lach naar die oma’s en opa’s van me, dan krijg ik mijn goesting. Good to know! Die moet ik te vriend houden!
  • Mama, jouw neus moet ook schoongeveegd worden met het doekje!
  • Oooh, een boekje. En nog een boekje! Nu zal ik eens voorlezen, mama.
  • Mmmmm, kaas!
  • Mmmmm, banaan!
  • Oeh oeh oeh, een piepje! Dat is zeker die doos met dat deurtje waar mijn melk in staat!
  • Woah, papa zijn werk is de max! Zo een grote, blinkende speeltuin! En voor mij alleen!!!
  • Neen mama, ik weet dat mijn pamper vol zit met kak, maar het is goed zo. Lekker warm en zacht. Niet nodig om een andere pamper aan te doen. Neen, zeg ik! Neen! Oké, gaan we vechten?! Goed. Nàh, voet in de pamper! En gij nu!
  • De pamper is eraf, woohoow, freedom! Het huis rondrennen in de blote kont, zalig zo een briesje aan mijn billetjes!
  • Ooooh, zo een zot masjien! (op de robotstofzuiger) En met een knopje! Whaaaaaaa! Dat beweegt en maakt geluid!!! Moeder, Help!!!
  • In bad? Yes, maat! Dikke fun!
  •  Oeh oeh, ik ga met de blokken spelen. Nee, toch niet. Niet leuk. In de vuilbak! Oh, wat zit hier nog in de kast? Even kijken! Dat mag eruit! En dat ook. En dat heeft mama niet meer nodig, zeker?
  • Wie is dat nu weer? En waarom moet ik high five doen met ne mens die ik niet ken? Allez dan, om ze blij te maken. Kijk, ze lachen en klappen. Die grote mensen zijn toch rap content!
  • Woah, een raam! Verdorie, ik kan daar niet door lopen. Moeder, heb jij dan niet door dat ik aan de andere kant van dat raam wil zijn?
  • Oeh, ik hoor een hond blaffen! Woef Woef! Heb je het gehoord, mama? Dat is een hond! Kom, we moeten kijken waar die hond is!
  • Mama, ik ben moe. Ik wil een knuffel. Ja, zo, zalig! Dikke zoen. Slaapwel!

 

Zo zijn er nog duizenden gedachten die volgens mij door het hoofd van onze kleine man zweven. Hij verbaast ons elke dag met zijn kennis en begrip van de wereld. Ik kan niet vergelijken, maar ons kind is toch een klein genie, hoor 🙂

 

Woensdag Wensdag

De lente is al even officieel begonnen. De zomer is in aantocht. De zomerplannen krijgen steeds concreter vorm in onze hoofden. Al dat gemijmer over vakantie deed me wegdromen naar verre reizen en exotische bestemmingen.

Dit zijn alvast vijf grote droomreizen die de revue passeerden:

  1. Een rondreis door Zuid-Amerika. Met een heleboel landen die ik zeker wil bezoeken. De vriendjes van het lief bezoeken in Suriname en meteen ook de jungle in trekken (voor eventjes, de vochtige warmte en ik zijn niet bepaald beste vriendjes). De ABC-eilanden (Aruba, Bonaire, Curaçao) met de prachtige witte stranden, azuurblauwe zee en kleurige huisje. Cuba op de sensuele tonen van de salsa. Machu Picchu in Peru. Het carnaval van Brazilië. Ik zou een half jaar weg zijn, denk ik.

    bonaire

    Kleurrijke huisjes in Bonaire 

  2. Canada met zijn prachtige natuur in contrast met de steden Montréal, Québec en Toronto.
  3. Een rondreis door Australië. De vriendelijke mensen, de koala’s, de kangoeroe’s, de natuur, de surf dudes aan de kust. Voor elk wat wils, dus.

    koala

  4. De Noorse fjorden en het noorderlicht. Twee zaken die je met je eigen ogen moet zien en beleven. Doe er anders ook maar een ritje met de hondenslee bij. Als we dan toch in het hoge noorden zijn…

    noorderlicht

  5. Een West Coast tour door Amerika. Bezienswaardigheden zoals de Grand Canyon afgewisseld met platte commercie in Las Vegas. De Golden Gate Bridge in San Francisco afgewisseld met de verwondering over de overdaad aan silicone in Los Angeles. De échte toerist uithangen in het Amerika van de films, dus.

    Las Vegas

Voorlopig ben ik al blij met een weekje Ardèche en staan de Cinque Terre ook nog op mijn Europese wishlist. Om even over te gaan naar het melige: zolang ik de reis kan maken met de personen die ik het meeste liefheb, dan maakt de bestemming eigenlijk niet zoveel uit. (ik zei toch dat het melig werd!)

En jij? Wat zijn jouw zomerplannen? Verre transatlantische reizen gepland? Een weekje aan de Belgische kust? Of een hele zomer aan de “Costa Pelouse”? 

(alle foto’s heb ik gevonden via Google Afbeeldingen)

Een Superwoman on the look-out

Maandag 14 maart.

8u45: “Delphine, heb je een minuutje?”
9u15: Ik ruim mijn bureau op en neem afscheid van mijn collega’s.
9u30: Ik zit in mijn auto. Werkloos.

Geen details op deze blog. Enkel een “no hard feelings”. Ooit misschien zelfs een “dankjewel”.

Met het herstellen van mijn gesneuvelde zelfvertrouwen kan een psycholoog een buitenverblijf in Spanje kopen, denk ik. Daarover moet ik het hier dus niet hebben.

Met de vrijgekomen tijd moet ik wél zelf aan de slag.

Aan telefoontjes en mails van uitzendkantoren geen gebrek. Iemand met mijn talenkennis, diploma en ervaring is blijkbaar tamelijk gewild. Voor jobs die ik al deed. Voor jobs die ik niet meer wil doen.

Maar wat wil ik dan wel doen?

Ik kon mijn focus de afgelopen weken volledig richten op één groot project: de opening van de nieuwe brouwerij van mijn vriend. Een uitdaging die ik vol enthousiasme aangegaan ben en waar ik alles voor doe om een mooi resultaat te bekomen.

Maar wat komt daarna?

Ik word uitbetaald, dus ik moet me blijkbaar pas in mei officieel inschrijven als werkzoekende (als ik tegen dan nog niets heb). Ik heb nog wat “speeltijd”. Misschien tijd om even wat afstand te nemen van alles? Om misschien zelfs op vakantie te gaan. (alleen???) Om uit te zoeken wat ik écht wil.

Ding! Ding! Ding! Problem detected!
Ik heb het gevoel dat ik sinds het ontvangen van dat mooie papier van de UGent op carrièrevlak continu op zoek ben. En ik heb vooral gevonden wat ik niét wil. Ik heb tot nu toe meestal “veilige” jobs gedaan (je weet wel: de “we-kopen-een-huis-dus-ik-neem-het-eerste-wat-ik-kan-krijgen” jobs). Of ik koos iets omdat anderen dat wel in mij zagen.

Ik begin niet aan een “wat zou ik doen als ik mocht herbeginnen?”. Nadenken over het onmogelijke is tijdverlies.

Wel een “wat nu?” Ik wil verder vanaf hier. Het verleden en mijn probeersels achter mij laten. Mijn passie vinden. Of toch iets waar ik energie uit haal, niet het omgekeerde.

Schrijven doe ik echt graag. Maar als copywriter wil het precies niet altijd even goed lukken. Er is altijd wel iemand beter, meer ervaren, die iemand kent… Faalangst en bescheidenheid, always by my side, maar niet bepaald de beste bondgenoten…

Een halftijdse job die weinig van me vraagt om daarnaast mijn blog uit te bouwen en nog meer copywriting ervaring op te doen, dat is ook nog een leuk idee. Maar welke halftijdse job?

De wereld van de public relations, communicatie en event management blijft me ook echt aanspreken. Misschien is het evenement in de brouwerij wel een eerste stap naar iets groters?

Of een eigen zaak beginnen. Iets hebben dat van mezelf is, het blijft ergens toch een mooie droom. Een klein theehuisje of een boetiek met kinderkleding. Dat lijkt me ook nog iets tof om te doen! Of gewoon eerst even in zo een zaak werken, om te testen.

Help!

Onzekerheid. Faalangst. Keuzestress.

Luxeprobleem?

 

P.S.: nu kennen jullie ook de reden waarom hier de afgelopen weken maar sporadisch een bericht kwam. Dat enthousiasme van in januari is even naar de achtergrond verdwenen. Maar het komt wel terug! Hopelijk 😉  

Gek van de Ronde

Ik ben opgegroeid in Oudenaarde. Met een vader die kermiskoersen won nog lang voor wielrennen populair werd. Je kan je dus inbeelden dat het wielerseizoen bij ons thuis tamelijk hard gevolgd werd. Op zondagnamiddag nam de papa de tv in beslag en moesten wij zwijgen (of ons niet in de woonkamer begeven).

De eerste zondag van april is ook al zo lang ik me kan herinneren een echte feestdag in onze stad. Mijn papa zat opnieuw de hele dag voor de beeldbuis en wij vonden het spannend om de straten en de mensen te herkennen die gefilmd werden. De koers passeert ook elk jaar beneden aan onze straat. Als de wielrenners op een paar kilometer van ons verwijderd waren, gaf mijn papa een seintje en gingen mijn mama, mijn zus en ik naar het kruispunt. De hele buurt stond daar verzameld om de voorbijrijdende helden aan te moedigen.

Dat dit één van de weinige platte en rechte stukken in de koers is, betekent dat het peloton in een flits voorbij is en dat je wel érg veel geluk moet hebben om iemand te herkennen.
Maar daar trokken wij ons niets van aan. We hadden ze toch gezien. En misschien had papa ons gezien op de tv!
De wielerfanaten keerden terug naar hun zetels, de moeders en kinderen bleven nog even keuvelen. De Ronde

Toen we ouder werden, gingen we wel eens bij vrienden de koers volgen. Eén keer volgde ik ook letterlijk met een vriendin en haar familie de koers in Mater. We reden naar een punt waar we de renners goed konden zien voorbijkomen, juichten, stapten weer in de auto en reden naar het volgende punt. Een spannende namiddag!

Nog later ondervond ik zelf de last die de Vlaamse klassieker met zich mee brengt. Vooral sinds de aankomst in Oudenaarde ligt, is het er een hele bedoening. De VRT begint al op dinsdag met het installeren van hun studio en honderden kabels. De belangrijkste toegangswegen naar de stad zijn het hele weekend afgesloten en op de andere wegen is het opletten geblazen dat je geen wielertoerist onder je wielen krijgt. Want De Ronde alleen is niet genoeg, De Ronde voor de toeristen op zaterdag komt ook door Oudenaarde. Al vanaf de maandag zie je hier en daar de eerste campers opduiken. Dan weet je dat het jaarlijkse hoogtepunt van Oudenaarde er weer aan komt.

Het heeft wel iets: de drukte, de euforie. Vergelijk het met het gevoel dat ze 50 jaar geleden hadden toen de kermis of het circus naar het dorp kwam. Oudenaarde is De Ronde en De Ronde is Oudenaarde. De Oudenaardisten zullen het je wel laten weten!
Het heeft allemaal wel iets, voor een paar keer. Of als je écht wielerfan bent.
Ik ben die “paar keer” al lang voorbij en hoewel ik het wielrennen wel een beetje volg (tja, ik kon niet anders…), ben ik toch niet echt een die-hard fan.

IMG_3938

Wij ontvluchtten gisteren dus Oudenaarde (je komt er toch nergens door, dus waarom de moeite doen). We vonden het leuker om samen te genieten van de eerste lentezon. Wij gingen naar het West-Vlaamse Izegem voor een wandeling langs de vaart en een bezoek aan het café van de bevriende brouwer van de Oude Maalderij.
Met Sporza op de achtergrond en supporterend voor de naamgenoot van onze zoon natuurlijk – 28 jaar Rondegekte blijft nu eenmaal in je lijf hangen. Maar we bleven ver weg van de Oude Kwaremont, de Wolvenberg en Oudenaarde stad. Want op de duur word je echt gek van die Ronde…