Dit was mei voor mij

Wow, mei is alweer voorbij. Serieus, hoe snel is die maand gegaan!
Ik weet niet hoe het bij jou zat, maar bij mij was die alvast enorm goed gevuld.

Kijk even mee:

Ik ging op weekend met mijn schoonfamilie. Prachtig weer, gezellig samenzijn. Wandelen en fietsen. Meer heb je toch niet nodig om je batterijen weer op te laden!

Ik ging naar de vrijgezellen van mijn nicht, waar ik o.a. cocktails leerde maken. Als bob was ik blij dat er ook alcoholvrije (en allesbehalve mierzoete) varianten waren.

IMG_4233

 

We vierden de dertigste verjaardag van mijn grote liefde. Een verrassingsfeestje met zijn vrienden en een tripje naar Antwerpen met ons tweetjes.

IMG_4287

 

Ik was tolk op de trouw van een goede vriend. Hij trouwde met een Braziliaanse schone en op het stadhuis was een “tolk” nodig die geen deel uitmaakte van de suite. Daarna volgde een eenvoudig maar o zo gezellig feest dat om 21u afgelopen was. Pizza, taart en Braziliaanse zoetigheden à volonté en ook de drank vloeide rijkelijk. Naast de mooie locatie en het goede weer kon je niets meer wensen voor een geslaagd trouwfeest. *inspiratie opgedaan voor duust!*

IMG_4309
Daarna gingen we nog door naar trouwfeest nummer 2 van de dag. Daar waren we gevraagd voor het dessertbuffet en dansfeest. Ik moet je niet vertellen hoe blij we waren dat we de volgende ochtend konden uitslapen zonder getrappel van kleine peutervoetjes naast ons bed…

Ik vond een job! Het hele proces daar naartoe zorgde ervoor dat april en mei weinig saaie momenten had.

Ik ging met Sep naar de kapper. Hoe schattig zijn beginnende krulletjes ook waren, hij had teveel jeuk bij het zweten. Dus de blonde manen werden gekortwiekt. Nu hebben we een kleine punker in huis 🙂

IMG_4324

 

Juni brengt ons ook nog heel wat drukke en leuke momenten: vrijgezellen nummer 2. Een shoppingtripje met mijn mama en mijn zus. Maar, belangrijkste van al: onze gezinsvakantie in de Ardèche! Oh man, zon, zwembad, natuur, lekker eten en rust, can’t wait!!

Hoe was mei voor jullie? Ook leuke herinneringen gemaakt? Of kan juni niet snel genoeg van start gaan? 

 

 

Waarom ik opnieuw voor een halftijdse job koos

Laat de champagnekurken knallen! Ondergetekende heeft weer werk!

De zoektocht naar werk verliep niet zo stresserend als de vorige keer. Ik wist waarschijnlijk veel beter wat ik waard was, wat ik vooral niet wou en een beetje wat ik wél wou.

Een week of 3 geleden stond ik voor de keuze: een fulltime job als copywriter bij een zot digital marketing bureau in bruisend Gent of een parttime job als marketing assistant bij een chemiebedrijf in mijn hometown.

Ik heb getwijfeld. Ik ben heen en weer geslingerd tussen beide opties. Ik heb de voor- en nadelen van beide afgewogen. Ik wist echt niet wat te kiezen. Tot ik de simpele vraag kreeg: “wat is voor jou het belangrijkste?” “Wat zou jou op dit moment het gelukkigst maken?” Het klinkt voor de hand liggend. Tot je erover nadenkt.

Twee jaar geleden had ik zonder nadenken voor de “zotte” carrière gekozen.  Ik paste mijn leven wel aan, een job waarmee ik aanzien kon krijgen en die mij op alle vlakken uitdaagde. Dàt was wat ik wou. Twee jaar geleden was de job van copywriter bij een gerenommeerd communicatiebureau mijn ultieme droom. Nu ergens ook nog wel. Zeker weten.

Maar het ligt toch iets anders, nu. In twee jaar tijd is er veel veranderd. We hebben nu een kindje. Het lief heeft een eigen zaak waar hij 24/7 mee bezig is. Ik ben gestart als zelfstandig copywriter in bijberoep. Ik ben gestart met deze blog (al heb ik die de laatste tijd wat verwaarloosd, waarvoor mijn welgemeende excuses).
Het zal je dus niet verwonderen dat mijn prioriteiten ook wat veranderd zijn. Ik heb de keuze gemaakt om mijn carrière op de tweede plaats te zetten, na mijn gezin.
Ik heb serieus veel respect voor vrouwen die een fulltime carrière combineren met een gezin. Want zo vind je er in de blogwereld wel een hele hoop. Sofie is bijvoorbeeld zo eerlijk om te zeggen dat het soms écht zwaar is, maar dat ze haar droomjob voor geen geld in de wereld zou willen opgeven. En dat vind ik sjiek, echt waar! Mocht ik haar job hebben, ik zou die ook niet willen opgeven, trouwens 😉

Maar op dit moment word ik vooral gelukkig als alles in mijn privé leven op rolletjes loopt. Aangezien ik praktisch niet op het lief moet rekenen, komt het huishouden grotendeels op mijn schouders terecht. Al zet hij wel elke maandag de vuilniszakken buiten en probeert hij thuis te zijn als ik naar de kinesist moet. Een deftige planning opmaken met hem is een ramp, want onvoorziene omstandigheden in de brouwerij kunnen ervoor zorgen dat hij 3 uur later dan gepland thuis is. En dat zijn helaas geen uitzonderingen…
Ik zou huishoudhulp kunnen vragen, maar de controlefreak in mij zou het toch allemaal opnieuw doen. Al overweeg ik wel hulp als mijn bijberoep wat beter gelanceerd is. Gewoon om eens te dweilen of de ramen schoon te maken of zo. Of strijkhulp (*kijkend naar de stapel die mij nu alweer staat aan te kijken*).

Ik ben gelukkig als ik Sep kan ophalen van de opvang en nog wat met hem kan spelen voor hij in bed moet. Ik ben gelukkig als ik veel tijd met hem kan doorbrengen en hem kan zien opgroeien zonder iets te moeten missen. Ik zou ook op mijn ouders en schoonouders kunnen rekenen om hem elke dag op te halen. Ze spelen maar al te graag voor babysit. Maar we maken nu al zoveel gebruik van die diensten en ik mis hem dan toch altijd wel hoor!

Ik ben ook gelukkig als ik tijd heb voor mijn hobby’s. Een blog, yoga, dans, zwemmen… Ik heb die dingen nodig om niet zot te worden van mijn altijd malende brein.
Ik ga volgens mij ook gelukkig zijn als ik wat meer tijd kan steken in mijn bijberoep. Er nu écht werk van maken. Nieuwe klanten zoeken. Nog meer communicatiebureaus aanschrijven. Mijn eigen bedrijfje doen groeien.

Als dat allemaal betekent dat een deeltijdse job op dit moment voor mij de beste keuze is, dan is dat zo. Ik kan in die job ook mijn schrijf-ei kwijt, wat een groot pluspunt is. Ik sta op amper een kwartiertje op de parking (eventuele tractoren op de weg niet meegerekend). Ik heb flexibele bazen die rekening houden met je persoonlijke leven als jij ook rekening houdt met hun doelen. Ik heb enthousiaste collega’s die blij zijn om mij te mogen verwelkomen. Serieus, velen zouden toch tekenen voor zo een job!

Als er op 2 jaar tijd al zoveel veranderd is, wie wéét dan waar we dan over 5 of 10 jaar staan! Dan schrijf ik misschien een heel andere blogpost over mijn drukke leven als bedrijfsleidster bij mijn eigen communicatiebureau. Of schrijf ik deze blog wel vanuit het buitenland. Of zit ik gewoon nog altijd even comfortabel als waar ik nu zit. We zien wel.
Maar nu… Nu ben ik content.

Verjaardagsweekend in Antwerpen

Het lief werd 30. Als het aan hem lag, was het een zaterdag als een ander. Voor hem startte de dag zelfs om 3u voor een brouwsessie.
Dat was ook wel een beetje mijn schuld, want om 18u30 moest meneer thuis zijn. Dus hij moest vroeg beginnen. Ik had een verrassing.
Om 19u30 stonden hij geblinddoekt aan de voordeur van zijn ouders. Een halve minuut later schrok hij zich een ongeluk bij het zien (en vooral horen) van een veertigtal van zijn beste vrienden. Zag ik daar zelfs een traantje opwellen in zijn ooghoek?

Op zondagmiddag vertrokken we dan richting Antwerpen (voor de eerste keer ever als koppel!). Ik deed mijn lief tijd cadeau. Tijd waarbij hij niet aan de brouwerij moest (mocht) denken. Tijd waarbij wij van elkaar konden genieten. Zonder to-dolijstjes en huilende peuters. En met maar een heel klein beetje sociale media (tja…).
Eerste stop was de MAS-site, waar de foodtrucks van Bus-Kruid de meest uiteenlopende en verrukkelijke geuren op ons loslieten.

Wij kozen voor de Marokkaanse keuken van De Koezina. Heel lekkere couscous, maar een medium was toch wat te groot voor mijn kleine maagje. Sorry, mannen…

We wilden ons ook wagen aan een bezoekje aan het MAS. Of dan vooral de bovenste verdieping voor het panorama. Voor het speciale verjaardagsweekend was ook dit betalend, waardoor we zouden moeten aanschuiven aan de immense wachtrij voor de tickets. Dat zagen we toch niet bepaald zitten. We beslisten om maandagochtend terug te keren vòòr de grote massa. Helaas was er op maandagochtend een evacuatie wegens rookalarm. Na twee uur wachten gebeurde nog niets, dus we dropen af. Het MAS zal voor een volgende keer zijn…

IMG_4287

Wachten aan een afgesloten MAS

Direct naar het hotel, dus. Via Weekendesk scoorde ik een mooi prijsje in het “luxehotel” Lindner aan het Centraal Station. Ik heb geen foto’s van de kamer, maar op de website vind je ze gemakkelijk terug. Het was een mooi, proper hotel met grote kamers en zeer vriendelijk personeel. Voltreffer echter was het ontbijt. Mannen, zo een gigantisch ontbijtbuffet heb ik nog nooit gezien. Van 3 soorten granola en 5 soorten cornflakes over vers fruit en 4 soorten yoghurt tot gerookte zalm en balletjes in tomatensaus. Voor wie echt eens zot wou doen, was er zelfs schuimwijn (of champagne, ik heb er niet echt op gelet). Wij profiteerden van de late check-out en gingen pas om 9u30 ontbijten/brunchen. Zalig!!

Voor we aan dat ontbijt kwamen, hadden ik natuurlijk nog een avondje uit gepland in Antwerpen. We parkeerden onder de Groenplaats (parkeren in Antwerpen is duur!!!) en gingen van daaruit naar de 3 adresjes die op het programma stonden. Allen dicht bij elkaar in het historische centrum van Antwerpen. Ik heb helaas geen foto’s van ons eten… Ik was een rotslechte blogster, maar een perfect liefje die avond. Het lief hoefde geen halfuur te wachten tot ik de perfecte foto had, maar genoot van mijn volle aandacht. Kleine pech voor jullie. Maar foto’s zijn terug te vinden op de respectievelijke websites. En anders moet je maar eens in het echt gaan kijken hé 😉

We startten met een aperitiefje bij Gollem, vlakbij het stadhuis. Een biercafé (du-uh!) met een leuk interieur, toffe obers en een uitgebreide bierkaart. Uiteraard ook met onze bieren erop 🙂 Dé reden voor ons bezoekje aan deze bar, al zal het zeker niet de laatste keer geweest zijn. Wie een kleine snack wil, kan hier ook terecht. Het hoeft niet altijd fancy te zijn. Burgers en bier kunnen ook smaken!

Twee straten verder gingen we pasta eten bij Pasta-Hippo-Vino. Pasta, maar anders. Alle pasta was sowieso vers gemaakt, wat al een plus is. Het waren hier ook niet de typische spaghetti bologneses, maar klassiekers met een twist en nieuwe smaakcombo’s. Wijnliefhebbers kunnen zich hier volop laten gaan, want naast pastahuis is dit ook een wijnhuis. De wijnkaart was dus enorm uitgebreid.
Mijn mozzarella-tomaat voorgerechtje lijkt zo een klassieker, maar was enorm fijn gepresenteerd en toch een beetje anders dan anders. De pastarolletjes met spinazie waren overheerlijk, maar o.a. wegens de roomsaus nogal zwaar.
Het enige jammere aan dit restaurant is dat je als koppel niet kan reserveren. Dat kan enkel voor groepen. Het is dus een beetje geluk hebben. Maar je kan altijd even wachten op de schattige krukjes in de wijnbar vooraan.

Afsluiten deden we met cocktails bij Cocktails at Nine, goed weggestopt ergens in een steegje achter de Onze Lieve-Vrouwekathedraal. Een hippe cocktailbar in een eeuwenoud pand. Toen wij toekwamen was het er nog tamelijk rustig en genoten we de volle aandacht van de obers. We namen het hele interieur in ons op, tot de matching outfits van de obers toe. Zo merkten we niet dat de zaak stilletjes aan volliep. Tegen dat onze eerste cocktail leeg was, zagen we dat de maître al mensen moest weigeren wegens volzet. We begrijpen wel waarom deze plaats zo populair is. Zeker een bezoekje waard. Voor de niet-drinkers: ze hebben ook zalige non-alcoholische cocktails en ze kunnen virgins maken van de alcoholische klassiekers. Vraag er gewoon naar, de obers helpen je maar al te graag in je zoektocht naar je nieuwe favoriete drankje.

Het restaurant en de cocktailbar koos ik op aanraden van een echte Antwerpenaar en ik ben zeker tevreden met die keuze. Anders is het onmogelijk om iets te zoeken tussen de vele eet- en drinkgelegenheden in de stad. Een plekje als Cocktails at Nine moet je ook echt al weten zijn, want je passeert er niet zomaar. Als ik ooit nog terugkeer naar Antwerpen, ga ik daar zeker nog eens binnen. Misschien in de zomer, als we op het gezellige terras kunnen zitten.

Wat zijn jouw lievelingsadresjes in Antwerpen? Misschien heb je wel tips voor mijn volgende bezoekje aan’t Stad? 

Throwback naar de schooltijd van een Superwoman

#tb en al!

Laten we vandaag eens van Throwback Tuesday doen.

Ik was onlangs aan het bladeren in mijn fotoalbums (de papieren versies, niet die op mijn computer). Nostalgie, mannekes!
Nostalgie naar mijn onbezorgde jeugd. Shit, nu klinkt het alsof ik oud ben en een superzwaar leven heb. Niet dus! Maar geef toe, de tijd dat je nog op school zat en je grootste zorgen zich situeerden in de sfeer van “ik moet mijn mooiste t-shirt aandoen voor die fuif, want die ene jongen gaat daar ook zijn” of “pfff, die van wiskunde heeft zonet een onverwachte toets gegeven, meent hij dat nu!”.

Dit is de tijd waarin je gevormd wordt door alles wat je meemaakt en de mensen met wie je omgaat. Kijk maar even mee…

(O ja, het lijkt alsof ik met aliens in de klas zat, maar dat was dus niet zo, ik heb mijn klasgenootjes hun gezichten gewoon onherkenbaar gemaakt. Zij kozen er immers niet voor om op deze blog terecht te komen. Om diezelfde reden ga ik ook geen namen noemen.)

IMG_4251

Aaah, de eerste kleuterklas! In het dorpsschooltje waar het allemaal begon. Het jongetje rechts van mij op de foto was mijn toenmalig “liefje”. Ja, ik was er vroeg bij 🙂 Met hem en de jongen aan mijn andere zij zat ik tot en met het 6e middelbaar op dezelfde school. Tot mijn 16e zaten we zelfs samen in de jeugdbeweging. Met hen ben ik echt wel opgegroeid. Nu zien we elkaar af en toe eens op evenementen in de buurt, maar het is vooral de herinnering van de jeugdvriendschap die blijft.

 

IMG_4252

Het eerste leerjaar. Nog zo een keerpunt in een mensenleven. Je leert voor het eerst echt lezen, schrijven en rekenen. Voor mij – met mijn katholieke opvoeding – was dit ook het jaar van mijn eerste communie. Van die communie onthield ik vooral het feest en de cadeautjes. En de fotootjes die iedereen uitdeelde 🙂 In het eerste leerjaar leerden we vooral ook dat het spelen gedaan was en dat het serious business was. Nu ja… 😉

 

IMG_4254

Het zesde leerjaar. Het laatste stapje voor de “grote” school. Laten we vooral niet op de toenmalige mode letten. Jani zou tilt slaan bij het zien van al die fleece truien…
Het meisje naast mij was sinds de tweede kleuterklas mijn beste vriendin en bleef dat tot ver in onze puberteit. Hoewel we in het middelbaar niet in dezelfde school zaten, zagen we elkaar wekelijks op de jeugdbeweging en spraken we vaak af of telefoneerden we (aja, want van gsm’s was nog geen sprake, laat staan WhatsApp en dergelijke…). Toen we beiden stopten met de jeugdbeweging, zagen we elkaar steeds minder. We leerden nieuwe vrienden kennen en het contact verwaterde. We bleven elke zomer afspreken voor onze verjaardag, maar het was nooit meer volledig hetzelfde als voorheen. Ik beschouw haar nog altijd als een vriendin, vanwege onze geschiedenis.

 

IMG_4253

Na het zesde leerjaar ging ik naar “Het Kloosterke”. De vroegere meisjesschool en zoals de naam het zegt, geleid door nonnen. Naast het Kloosterke was er ook nog het College, de jongensschool. Beide hadden in 1999 hun deuren opengezet voor het andere geslacht, maar dat werkte precies niet zo goed. Bewijs daarvan  bovenstaande klasfoto met alleen maar meisjes in de eerste Latijnse. Het was een leuk jaar met een klas vol lieve meisjes. Helaas hing er over het hele jaar een zwarte wolk van mijn eerste brutale kennismaking met het verlies van een dierbare.

 

IMG_4255

In 2000 beslisten het Kloosterke en het College dat het toch beter was om samen als één school verder te gaan. De klassen werden dus door elkaar gegooid en ik kwam in een zeer gemengde Grieks-Latijnse terecht. Eerlijk? Ik had de jongens wel gemist in het jaar tussen de meisjes. Een school vol vrouwen heeft zo zijn voordelen, maar ik had toch ook wel graag mannelijk volk rond mij. Soms was ik graag “one of the guys”. Links van mij zie je trouwens diezelfde jongen die ook op de foto van het eerste kleuterklasje links van mij zat. Jaja, we met again 🙂 De jongen rechts boven werd vanaf dat jaar één van mijn beste vrienden en dat is hij tot op de dag van vandaag nog altijd. We zien elkaar heel weinig, aangezien hij in het buitenland woont en werkt, maar als we elkaar zien, is het als weleer.
O ja, als je je afvraagt waarom ik – in tegenstelling tot de andere foto’s – mijn mond dichthoud: ik had net mijn beugel gekregen. Twee jaar lang had ik een mond vol ijzeren blokjes en was lachen op foto’s iets wat ik angstvallig meed. Wie mooi moet zijn moet lijden. Maar het resultaat mag er zijn, vind ik!

 

IMG_4257

In de laatste 2 jaren van het middelbaar volgde ik Latijn-Moderne Talen en kwam ik opnieuw in een overwegend vrouwelijke klas terecht. Eerst waren er 2 jongens in onze klas, maar in het laatste jaar bleef enkel de sterkste over 🙂 Velen hadden medelijden met de jongeman, maar eigenlijk werd hij goed in de watten gelegd door zijn dames! De mannen vooraan waren onze directeur en klastitularis, de leerkracht Nederlands. Het enthousiasme van die laatste heeft waarschijnlijk bijgedragen tot mijn keuze voor het vak Nederlands in mijn verdere studies. Van alle mensen op deze foto waren de twee dames rechts van mij mijn beste vriendinnen. Enkel het meisje in het roze is vandaag nog steeds een zeer goede vriendin. Het meisje rechts onder in de hoek volgde samen met mij Zweeds, maar daar eindigt zowat het onderhouden van de contacten met deze klasgenoten. Zelfs meteen na het buitenstappen van de schoolpoort. Het klinkt misschien spijtig, maar eigenlijk is het beter om de mooie herinneringen te behouden van wat je had dan te rouwen om wat je niet meer hebt. Op elk vlak. Dat heb ik over de jaren wel geleerd.

De anekdotes die bovenkomen bij het zien van deze foto’s zijn legio. Maar die houd ik wijselijk voor mezelf 😉 Ach, ik was (en ben) eigenlijk een braaf meisje. Ik ben blij dat mijn vrienden ook “braafkes” waren. Het zotste waarmee ik mijn puberteit experimenteerde, was een hennatattoo op mijn hand. Zo van die fake henna uit een tube. Op een woensdagnamiddag. Samen met mijn twee beste vriendinnen. Thuis bij één van hen. Waar haar mama bij was. Serieus!
Wou ik dat ik eens wat zotter gedaan had? Soms. Maar wat zou het uitgemaakt hebben? Ik heb niet het gevoel dat ik iets gemist heb. Ik heb een gelukkige jeugd gehad die mij gemaakt heeft tot wie ik nu ben. Daar kan ik alleen maar blij om zijn.

Durf jij het ook aan om klasfoto’s te posten? Laat het zeker weten in de comments, ik kom graag meekijken! 

Over een bijzonder moederdaggeschenk

Kort na mijn bevalling bedacht ik dat, mocht ik dit kind gekregen hebben in de brousse, ik noch het kind dit overleefd hadden. Hoewel ik nooit echt in levensgevaar was tijdens het hele proces, zou er zonder de keizersnede geen Sep zijn en hoogst waarschijnlijk ook geen Delphine meer. Ik besef maar al te goed dat wij onze 2 handjes mogen kussen dat wij kunnen rekenen op de goede medische zorgen bij de uitputtingsslag die zo een bevalling is.

Dat is echter niet overal het geval. Eigenlijk weten we allemaal wel dat gebieden als Centraal-Afrika, Azië en Latijns-Amerika een enorme achterstand hebben wat betreft gezondheidszorg in het algemeen. Maar als je bij zo een belangrijk moment als een bevalling je eigen leven en dat van een ander in de competente handen van het medische personeel kunt leggen, dan sta je toch eens stil bij die mensen die dat niet kunnen. Of ik doe dat toch.

Ik was dan ook blij dat ik geen boeket bloemen kreeg van het lief, maar een simpel papiertje met een mooie boodschap. En ik ben nochtans een grote bloemenfan!

website_0

Het lief deed in mijn naam een gift aan Memisa – een vzw die zich inzet voor kwalitatieve basisgezondheidszorg op lange termijn voor iedereen. Dankzij die gift kan een Afrikaanse vrouw die in dezelfde situatie zit als ik 17 maanden geleden, de goede zorgen en levensreddende keizersnede krijgen en ook haar eerste moederdag vieren. Want alle moeders kunnen dit wel bevestigen: er is niets mooiers dan het leven te schenken aan een mini-jij. Het feit dat “ik” met deze gift een andere moeder kan helpen om dit ook te beleven, is een mooier Moederdaggeschenk dan eender welke bos bloemen.

Er zijn verschillende manieren waarop je Memisa kan steunen. Dit hoeft niet met een gift te zijn. Je kan als mama en papa  in spe ook een “alternatieve geboortelijst” leggen bij hen of met je school/bedrijf/vereniging in actie komen om deze vzw te steunen. Wie écht gebeten is door de Memisa-microbe kan zelf vrijwilliger worden.
Meter van de organisatie, Lieve Blanquaert bezocht Afrikaanse ziekenhuizen en uit de foto’s die ze daar nam, selecteerde ze 11 beelden die op grote panelen gedrukt werden en gratis kunnen uitgeleend worden. Ideaal voor als je met je school of bedrijf een actie voert rond in het teken van gezondheidszorg of moedersterfte.
Bezoek zeker eens de website van Memisa en laat je overtuigen door hun missie.

Deze post komt puur van mezelf. Niemand vroeg mij om hier iets over te schrijven, maar omdat het zo relevant is en alle beetjes helpen, maak ik graag reclame voor Memisa vzw. 

Woensdag Wensdag – BBQ

Verlengd weekend.
Zon (eindelijk!).
Ruik je het al? De barbecuekruiden. Want ja, het seizoen van vlees dichtschroeien op een rooster en pintjes/cocktails/wijntjes… drinken terwijl je tot ’s avonds laat rond de tuintafel zit, is aangebroken. We kunnen de zomer al bijna voelen. (Bijna hé! – dit blijft België…).

Bij de komst van het barbecueseizoen droom ik al weg bij Pinterest worthy tuinfeestjes. Dit zijn al enkele leuke ideetjes die dan de revue passeren (maar die ik eigenlijk nog nooit gerealiseerd heb – zo lui ben ik wel ;)).

  1. Een originele manier om je bier koel te houden. Zo hoef je niet altijd naar binnen te lopen naar de koelkast. Of een babybadje te vullen met ijs… (alhoewel, dat laatste is misschien ook wel nog origineel)

bier

 

2. Hoe handig is dit?! En hoe simpel! Geen vliegjes meer in zoete drankjes. En toch, nog nooit aan gedacht…

drinks

 

3. Aaah, de bbq-pakketten in de supermarkt, zo gemakkelijk! Of als we zot doen, gaan we bij de keurslager om echt goed vlees. Maar dan nog blijft het meestal bij kippenvleugels, ribbetjes, worst en voor de durvers eens een zalm papillot op de rooster. Veel origineler wordt het vaak niet. Al heb je wel die ambitie als je deze foto’s ziet, toch?!

kip

 

4. Nog zo een nederlaag voor de creativiteit. Sla, tomaten, komkommers en whoa… een pastasalade. Meer verwachten we toch écht niet. Maar een beetje meer werk en zie wat je kan hebben…

Quinoa-Black-Bean-Mango-Salad

 

5. De decoratie. Wie denkt daaraan?! Eerlijk! Gewoon borden en bestek (al dan niet van karton of plastic), servetten (wie er tekort heeft, kan bij deze dame aankloppen ;)) en that’s it… Maar hoe Superwoman zou je zijn als je wat meer moeite in de decoratie kan steken…

lemonade

Aaah, het ziet er toch allemaal zo leuk uit hé! Nu moeten we het alleen nog doen. Wie weet wagen we ons deze zomer eens aan wat creativiteit op en rond de barbecue. Als je dat doet (of ooit al gedaan hebt), vergeet het dan zeker niet te delen! Dat zal ik ook doen 🙂 

O ja, ik heb nog meer ideetjes gepind, voor wie inspiratie wil. Go check it out! 

Superwoman ontdekt de Buurderij

Net als deze dame ontdekte ik onlangs dat wij in Anzegem een “Buurderij” hebben.

Het principe is simpel: je hebt van zondag tot woensdag de tijd om je bestelling te plaatsen. Dit doe je online (modern en al!). Op vrijdag kan je tussen 16u en 18u je boodschappen ophalen in de buurtschool.
Een beetje zoals Collect & Go, hoor ik je denken.
Ja, maar dan anders.
Alle producten komen van plaatselijke boeren (yoghurt, kaas, groenten, vlees, soep, fruit…). Je weet dus waar je voeding vandaan komt en veel korter kan te keten niet worden, denk ik. Of je moet de moed hebben om alles zelf te gaan kweken. Aangezien ik ongeveer even groene vingers heb als Jani Kazaltsis, is dat niet echt een optie. Dus kies ik ervoor om het bij de pro’s te halen.

Vorige dinsdag plaatste ik mijn bestelling. Op vrijdagnamiddag reed ik naar de basisschool van Vichte, waar ik bij het uitstappen meteen getrakteerd werd op een hagelbui… Kletsnat kwam ik in het lokaaltje waar de boeren zich verenigd hadden. Met mijn bestelnummer haalde ik bij elke boer mijn pakketje. Je kan een praatje slaan met jouw “leverancier”, hoe leuk! Met een volle bak keerde ik even later naar huis.

Ik ben blij dat ik dit initiatief ontdekt heb. Het is wat prijziger dan wanneer je boodschappen doet bij de gemiddelde supermarkt, maar voor eerlijke en lekkere producten heb ik dit wel eens over.

Ik geef Collect & Go nog lang niet op, maar ik zal vanaf nu wel vaker mijn bestelling groenten en fruit vervangen door de aanbiedingen van de Buurderij. Ook de yoghurts met fruit zijn veel te jammie. Geen toegevoegde suikers, enkel gezoet met het fruit. Je weet wat erin zit en het is lekker en gezond! Wat wil je nog meer?

En jullie? Hebben jullie een Buurderij in je gemeente? Zou jij deelnemen aan zo een initiatief?