18 maanden Sepliefde

18 maanden. Anderhalf jaar. 547 dagen (+6 bij publicatie van deze post). Zo oud is onze zoon nu.
Van baby is allang geen sprake meer en het lijkt wel alsof hij dat zelf ook beseft.

Ik heb het afgelopen weekend met grote ogen gekeken naar de sprongen die hij in één nacht tijd lijkt gemaakt te hebben. (Of had ik nu pas de tijd om het op te merken?)

Sep zijn woordenschat gaat met rasse schreden vooruit. Alles wat je zegt, herhaalt hij met een brede glimlach. Liefst dan nog de woorden die ons per ongeluk ontsnappen en eigenlijk niet voor herhaling bedoeld waren. Geen vloeken, maar wel uitroepen als amai of oei of stinkie. Gelukkig rollen ook normale woorden als water, boek, koek, banaan, appel en de halve dierentuin vlotjes over zijn lippen. Alleen een hond blijft hij hardnekkig woef noemen.
Als we het hebben over een kaka pamper, herhaalt hij dat met een grote grijns: kaka papa! En hilarisch dat dat is!

Dit weekend kwamen daar plots ook de fameuze “tweewoordzinnen” bij! Als hij tegenpruttelt bij het slapengaan, dan vertellen we dat Bumba en de hond en de poes ook allemaal al slapen. Dan herhaalt hij ontelbare keren woef lape, poes lape, Bumba lape. Of soms natuurlijk ook een mama lape. 

Niet alleen verbaal is hij een echte spons, maar ook onze acties doet hij met veel plezier na. Zijn meter leerde hem vrijdag nog santé doen. Het filmpje is hilarisch en hij rolt zelf ook over de grond van het lachen elke keer hij het doet. Uit respect voor de privacy van de meter, deel ik het filmpje echter niet met jullie. Sorry. Al kan je je er waarschijnlijk zo ook wel iets bij voorstellen.

Daarnaast is Sep ook zot van koken en alles wat met de keuken te maken heeft. Als ik achter het fornuis sta, komt hij aan mijn benen hangen en moet ik hem op het aanrecht zetten om te helpen. Mijn mama en papa hebben ons oude keukentje van onder het stof gehaald en dat is momenteel het geliefkoosde speelgoed van onze peuter.

Naast potten en pannen, heeft Sep ook een voorliefde voor stenen. En dan vooral voor het opruimen van ‘verdwaalde’ stenen. Als hij een steen ziet die niet op zijn plaats ligt, dan moet alles wijken en is hij pas terug onder ons als die steen terug bij de andere stenen ligt. Hij houdt er ook van om de mooiste en grootste steen uit te zoeken en die overal mee te nemen. Om hem dan ergens in huis achter te laten, zodat mama er haar teen aan kan stoten…


Helaas is niet elke sprong even aangenaam of schattig om te zien. Het mannetje worstelt met zijn emoties. Met het ontdekken van die emoties. Met het kanaliseren van die emoties. Hij is over het algemeen een heel lieve, schattige en goedlachse peuter. Maar als iets niet naar zijn zin is, dan slaat de hysterie toe. Wenen, krijsen, aan de mama hangen, aan de oma hangen als mama niet toegeeft, op de grond gaan liggen, zich achterover gooien…
Negeren is – hoe moeilijk dat ook is – hier precies de beste oplossing in ons geval. Uiteindelijk geraakt hij het beu of is hij afgeleid door iets anders.

Het is toch heel wat, zo een opgroeiende peuter. Heel wat meer werk dan een baby. Heel wat meer zorgen. Maar ook heel wat meer interactie. En heel wat meer grappige momenten. En een liefde die maar blijft groeien! 

4 gedachtes over “18 maanden Sepliefde

  1. Dit is zo mooi! Vanmiddag had ik het nog met de buurvrouw over ons 1e kleinkind en hoe snel onze kinderen groot geworden zijn. Je beseft dat echt niet als je in de fase zit van kleuter en peuter en puber enz… Voor je het weet zijn ze het huis uit!
    Geniet! Geniet!
    😀

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s