Waar zat deze Superwoman de afgelopen maanden?

Het is jullie ongetwijfeld niet ontgaan dat ik de afgelopen maanden niet zo actief was in blogland. Ook in mijn bijberoep boekte ik niet bijster veel vooruitgang. Een kleine update van wat mij dan wel bezighield de afgelopen tijd, is dus op zijn plaats… En lees zeker door tot het einde van deze post… 😉

  • Een nieuwe job vraagt heel wat aanpassing. Niet alleen on the job, maar ook mentaal. Je moet je hele gezinsleven zien te (her-)structureren, je bent mentaal continu bezig met alles wat bij de nieuwe job komt kijken. Het is heel wat. Hoe leuk de job ook is, het brengt wat stress met zich mee.
  • Ondanks het feit dat ik (‘maar’) halftijds werk, heb ik niet zoveel extra vrije tijd gehad. Jullie hebben het al tot in den treure moeten aanhoren, maar het is nu eenmaal zo: wij zijn praktisch gezien een heel traditioneel gezin. De man gaat werken, gemiddeld zo’n 72u per week. De vrouw neemt de zorg voor het kind en het huis op zich. Het lief helpt waar hij kan, daarover klaag ik niet. Hij is een fantastische vader, alleen kan ik niet zomaar op hem rekenen om mij dagelijks bij te staan in het huishouden. De geneugten van samen te zijn met een ondernemer…
  • Tussendoor namen we ook even een korte break, een weekje weg met ons gezinnetje. Dat kon ik wel gebruiken – en het lief ook!!
  • Het helpt natuurlijk ook niet dat ik elk vrij moment liever op de zetel in slaap val dan dat ik productief ben. En daar heb ik dan ook een zeer goede reden voor: mijn lichaam is volop bezig een mini-mensje te maken en te laten groeien, zodat het klaar is om vanaf nieuwjaar deze gigantische wereld kan ontdekken (jep, weer een kindje voor het einde van het jaar). Woop Woop! Een tweede Superkindje, daar kunnen we alleen maar op toosten, toch 😉 Met Kidibul!  Wel jammer dat ik me – in vergelijking met zwangerschap 1 – rotslecht gevoeld heb tijdens het eerste trimester. De binnenkant van de wc-pot heb ik gelukkig nooit van dichtbij gezien, maar mijn maag mocht geen hap te vol of te leeg komen of ik had het gevoel dat ik het op een lopen moest zetten. Ik kon ook in slaap vallen waar ik zat, maar ’s nachts kon ik de slaap niet vatten en lag ik meer naar het plafond te staren dan te dromen.

 

IMG_4364 (1)

Deze kwam ik tegen in Zappy Ouders magazine en is so true!

 

So there you have it. Het grote nieuws is eindelijk out in the open! Het duurde even voor we alle vrienden en familie hadden ingelicht, dus jullie moesten dan maar nog wat langer wachten… We verwachten dus een tweede kindje en alles gaat goed! De misselijkheid is ondertussen over. Nu nog de vermoeidheid. Dan kan de creativiteit misschien ook weer wat bloeien…

Ik houd jullie de komende maanden uiteraard op de hoogte van de zwangerschapsvorderingen.

En nu… dutje!

 

Getest: de Fotofabriek

Zo’n acht jaar geleden maakten we met de kleinkinderen voor oma haar 70ste verjaardag een verjaardagskalender. Op familieweekend hielden we een fotoshoot en de maanden op de kalender werden gevuld met foto’s van de personen die dan jarig zijn.

Ondertussen is onze familie al heel wat uitgebreid: van mijn toenmalige vriendje (en huidige verloofde) naar 9 vriend(innet)jes/verloofdes/eega’s, plus 2 baby’s. We zien er ook allemaal niet meer hetzelfde uit als 8 jaar geleden. Iedereen is ouder geworden; bij sommigen is dat beter, bij anderen niet bepaald (ze zullen het graag lezen ;)). Alleen oma, die blijft er nog steeds hetzelfde uitzien. Hoe doet ze dat toch!

Anyway, tijd dus voor een nieuwe kalender, dachten wij zo.

Toeval wil nu dat fotofabriek.nl mij onlangs contacteerde met de vraag om hun producten te testen in het kader van mijn blog. Mijn eerste samenwerking! En al direct iets dat bij me past. Geen autobandenfabrikant of Crocs-vertegenwoordiger, maar een foto service website. Ik heb wel al wat ervaring met enkele “conculega’s” van Fotofabriek.nl, als je mijn stapeltje fotoalbums ziet liggen. Ik zei dus geen nee. Na wat heen-en weer mailen is er een akkoord uit de bus gekomen. Ik heb mijn familieleden opgetrommeld om foto’s te verzamelen (tijd voor een nieuwe fotoshoot hadden we niet). Ik heb de software gedownload en ging aan de slag.

De software

Het was even zoeken hoe het programma precies werkte. Ik heb nu eenmaal niet het geduld om eerst rustig de gebruiksaanwijzing te lezen. Ik wil gewoon starten. Maar goed, het wees zichzelf uiteindelijk wel allemaal uit. Al denk ik dat enige ervaring met dergelijke software hier wel van pas komt.
Het programma is tamelijk streng op de kwaliteit van de foto’s die je toevoegt (beeldkwaliteit uiteraard – met de rare bekken op sommige foto’s zou dat programma anders tilt slaan ;)). Hier en daar had ik een “aanvaardbare” of zelfs “slechte” kwaliteit. Die met een slechte beoordeling heb ik nog vervangen door een goede of aanvaardbare foto, beter ging niet. Iets met roeien en riemen enzo…

Je voegt dan ook nog de verjaardagen toe die je al weet, zo moet je die achteraf niet meer opschrijven.

IMG_4611 (1)

Wat heel handig is, is dat je het programma offline hebt. Je slaat gewoon je project op en kan later eender waar en wanneer verder werken.

Als je klaar bent, zorg je natuurlijk dat je wel een internetverbinding hebt, want dan moet je jouw project uploaden naar de website. Heel gemakkelijk: een knop rechts bovenaan zorgt daarvoor. Je wordt door een paar vensters geleid en even later ben je aan je winkelwagentje op de website. Dan gewoon verder je bestelling afwerken (wie ooit al eens online geshopt heeft, doet dit met de ogen dicht ;)).

Het resultaat

Erg veel foto’s van het afgewerkte project kan ik uiteraard niet tonen, wegens het respecteren van de privacy van mijn familie. Ik krijg anders 26 man op mijn dak bij de volgende bijeenkomst – en dat wil je niet… 😉

IMG_4612 (1)

Over de service geen klachten. Je wordt per mail op de hoogte gehouden van je bestelling. De website heeft ook een chat-venstertje, waardoor je snel hulp kan krijgen bij vragen of problemen.

De kwaliteit van de foto’s is echt heel goed. Zelfs die waarvoor de software maar “aanvaardbaar” aangaf, vallen beter mee dan verwacht.
Voor de rest is het een mooie kalender op dik papier, met metalen ringetjes. Zoals je het verwacht. Meer moet dat niet zijn.

Het verdict

Er zijn wel honderden fotoservices te vinden online. Allemaal hebben ze hun kwaliteiten. Welke moet je dan kiezen? Eigenlijk is het een kwestie van mond-tot-mondreclame en zelf uitproberen.

Waarom zou je www.fotofabriek.nl verkiezen boven een andere? Geen idee. Ik weet eerlijk gezegd ook niet of ik voor mijn volgende bestelling deze website kies of die waar ik mijn vorige fotoalbums op bestelde. Ik vind immers geen opvallend verschil (zowel in positieve als in negatieve zin). Het zal gewoon aankomen op prijzen vergelijken, denk ik.

Wat ik wel weet, is dat Fotofabriek heel veel producten heeft. Van fotoboeken in talloze uitvoeringen over foto’s op hout tot zelfs pasfoto’s en visitekaartjes. Wat ik ook weet, is dat de website geregeld eens een actie organiseert. Kan interessant zijn… Om op de hoogte te blijven van de acties, kan je op hun Facebookpagina terecht.

Verder kan ik alleen maar zeggen: als je iets wil doen met je vakantiefoto’s, neem dan eens een kijkje op fotofabriek.nl. Je vindt er zeker inspiratie voor fotoalbums, kalenders of nog iets helemaal anders. Zo blijven die foto’s tenminste niet ergens op een harde schijf staan waar je ze nooit meer bekijkt.

 

Deze post kwam tot stand in samenwerking met FotoFabriek.nl.  Over de inhoud van deze post heeft echter niemand anders dan ik iets te beslissen. Ik deel mijn ervaringen en meningen zoals ik ze beleef. 

 

We zijn allemaal Supermoeders (en laat u niks anders wijsmaken!)

Verontwaardiging. Dat voelde ik.

Eén van mijn beste vriendinnen is zwanger. Tegelijkertijd met een andere vriendin van haar.
Hoe leuk is dat?! Samen zwanger zijn! Verhalen delen. Zorgen delen. Steun zoeken bij elkaar.
Toch?

Blijkbaar niet.

Als mijn vriendin haar keuze voor flesvoeding deelt met haar andre vriendin, dan krijgt ze een boze reactie. “Dat doe je jouw kind toch niet aan?!”.

Serieus??

Borstvoeding of flesvoeding, ieder zijn keuze. Ik ben zelf zeer pro borstvoeding, maar ik heb mijn zwangere vriendin nooit scheef bekeken omdat ze flesvoeding kiest. Omdat ik weet dat zij zich goed geïnformeerd heeft. Dat zij die keuze maakt omdat die voor haar het beste is.

Het gaat echter verder dan enkel de borstvoedingsdiscussie. Op verschillende momenten moeten we keuzes maken in de opvoeding van onze kinderen. Soms doordachte keuzes, soms impulsieve keuzes omdat dat op dat moment nodig is. Soms blijken die keuzes perfect, soms is er later bijsturing nodig. That’s life.

 

Wij (aanstaande) moeders willen uiteindelijk toch gewoon het beste voor onze kroost? Maar we willen moeten ook voor onszelf zorgen, zodat we niet kapotgaan aan de soms loodzware taak die het moederschap is. Dat zeggen we elkaar zo vaak. Dat horen we zo vaak. Kijk maar naar het succes van The Gentlemoms.

Allemaal goed en wel…  Op een mooie Facebookpagina, in theorie…
Tot iemand een andere visie of een andere aanpak heeft… Dan schieten onze stekels recht en willen we dat kind behoeden voor het onheil dat zijn ouders meebrengen. Dan willen we die ouders “op het rechte pad” brengen.

Serieus?!

Elke moeder zal sowieso wel eens het gevoel hebben te falen. Of ze zal twijfelen. Of misschien zàl ze op een bepaald punt ook eens falen. (Nu ja, een fout maken, want “falen” klinkt zo hard.) Alleen heeft ze de moedermaffia niet nodig om haar dat gevoel te pas en te onpas aan te praten. Het is al erg genoeg dat we de wijzende vingertjes van Kind & Gezin en andere instanties in onze ooghoeken blijven zien. Dat we onszelf continu in vraag stellen. We hebben echt geen andere moeder – die ook maar wat doet – nodig om ons te vertellen dat we fout bezig zijn omdat we niet hetzelfde doen als zij.

Als we ons kind gelukkig en gezond kunnen houden en daarbij onszelf ook niet uit het oog verliezen, wat willen we dan nog meer?

Ik weet dat we allemaal snel oordelen. Als we een krijsend kind zien in de supermarkt, dan gaan we meteen op zoek naar de moeder. Ik heb soms ook mijn bedenkingen bij de keuzes van een ander. Maar als ik zie dat die mensen doen wat ze doen met de beste bedoelingen, wie ben ik dan om hen te veroordelen?

Ik ben zelf een notoire twijfelaar en perfectionist. Ik heb altijd gedacht dat ik mezelf zou moeten behoeden voor (soms irrationele) overbezorgdheid. Dat lijkt me tot nu toe behoorlijk goed te lukken ook. Ik probeer me gewoon zo weinig mogelijk aan te trekken van al die wijzende vingertjes en draaiende ogen. Het lief en ik, wij doen ons best. We vragen hulp waar nodig. We zoeken informatie als we onzeker zijn. We doen al eens dingen niet helemaal volgens het boekje. Maar we zien dat onze zoon gelukkig en gezond is.
We zien dat onze vrienden soms andere ideeën hebben, maar dat hun kinderen ook gelukkig en gezond zijn. Wat moeten we dan meer doen dan ervaringen delen? Dan tips uitwisselen als iemand het even niet meer weet? Dan onzekerheden delen? Dan samen huilen? Dan samen ontspannen? Dan schouderklopjes uitdelen?

Helemaal niets. Wij ouders hebben geen preek nodig, we hebben elkaar nodig.

 

En D.: als je dit leest, ik weet dat jullie samen fantastische ouders gaan worden. En weet dat je bij mij altijd terecht kunt voor “advies à la Fien”, steun, een babbel of een middagdutje zonder huilende baby ;). 

 

 

 

Voor het eerst op reis met een kind

Onze vakantie zit er alweer op. Een weekje Saint-Martin-d’Ardèche met mijn twee schatten. Een weekje van zon, zwemmen en bezoekjes-à-l’aise. De eerste échte vakantie met ons drietjes. Een weekendje Italië telt niet. Twee verzopen weken aan zee met mijn ouders telt ook niet.

Voor het eerst op reis met een kind – en dan nog een kind dat net de peuterpuberteit (is dat echt een woord/fase??) ontdekt heeft – het is toch wat. Onze vorige reis was enkel het lief en een 5 maand zwangere ik. Een kind erbij verandert toch het één en ander.

  • Om te beginnen: de extra bagage! Een extra valies met kleren, pampers en de hele lading andere toebehoren bij een peuterpuber. En ik ben sowieso al een “overpakker”… Thank God voor grote koffers!
  • Wij hebben het geluk dat ons kind graag in de auto zit en er gemakkelijk slaapt. Enkel de laatste 10 minuten voor we onze bestemming bereikten, was er sprake van enige opstandigheid (die ook al snel weer opgelost was met dank aan de tut en Meneer Konijn). Ik wil me niet inbeelden hoe het is met kinderen die continu zitten te jengelen op de achterbank!! Als Sep blijft zoals hij is, dan zit dat er niet in… (wishful thinking zeker… ;)) 
  • Een planning wordt een kleine noodzaak. Niet meer gewoon ergens naartoe rijden en “we zien wel waar we uitkomen of wanneer/waar we gaan eten.” Wel “we zouden best tegen dan terug zijn, want Sep moet toch een dutje kunnen doen” of dergelijke.
  • Ook gewoon op pad gaan met enkel je portefeuille en je zonnebril gaat niet. Er moet altijd water, eten, een tut, hoedje, zonnecrème, knuffel… mee zijn voor het kind.
  •  Aan het zwembad liggen en een boekje lezen – no can do, sir! Een kind dat constante aandacht nodig heeft. Je leert het wel hoor: afwisselen en afleiden. Maar toch: rustig aan het zwembad liggen bestaat niet meer.
  • Hetzelfde geldt eigenlijk voor alles waar je “rustig”, “op het gemak”, “spontaan” of “we zien wel” bij kan zetten. Op uitstap gaan, avondeten, aperitieven, wandelen, boodschappen doen (Sep heeft de ik-zet-mij-op-de-grond-en-schreeuw-tot-ik-mijn-zin-krijg move geleerd, net op tijd voor de reis!)…
  • Wij hebben het niet aangedurfd: ’s avonds op restaurant met ons kind. Zeker omdat hij tijdens deze week vooral ’s avonds erg lastig kon zijn. ’s Middags in een stadje lukte het wel. Meneer at wat brood en viel in slaap in zijn buggy, ideaal!
  • Toch nog een voordeel aan het kind en het plannen: je zoekt gericht naar activiteiten die ook voor de jongsten interessant kunnen zijn. Zo zie je dingen die je anders misschien niet had gedaan, zoals een krokodillenparadijs of een lama-kwekerij waar we letterlijk tussen de lama’s liepen.

Niet gespuwd! En de lama ook niet 😉

 Uiteraard wisten we het wel, dat reizen met een kind anders is dan reizen als koppel. Maar pas als je het meemaakt, besef je het. Vind ik. En vindt het lief. De avondjurkjes en mooie juwelen  die in mijn valies zaten hebben het daglicht niet gezien. Want uitgaan voor een avondje op restaurant en een cocktail achteraf, het zat er niet in. En toch had ik die jurkjes en juwelen ingepakt… Macht der gewoonte? De quality time waarvan de koppelvakanties uitpuilen, werd herleid tot samen op het terras naar muziek luisteren met een drankje erbij en proberen niet in slaap te vallen voor 21u. Want neen, op reis gaan om uit te rusten en spontaan te wezen, dat doe je niet met een kind. Op reis gaan voor stress, planning, plezier, veel gelach, de verwondering over de constante kinderlijke verwondering en – geef maar toe – de überschattige foto’s, dat doe je wél met een kind!

Harry Potter Jr. net uit de douche