The little things

De vakantie zit er alweer op. Back to work. Back to school. In de rat race van alledag lijken de geneugten van vakantie soms zo ver weg. De volgende pauze lijkt nog zo ver weg. De dagen worden korter (maar lijken soms langer…). De temperaturen zullen gauw weer dalen. De barbecuesets en tuinstoelen worden binnenkort weer naar het tuinhuis verbannen. Tijdens een momentje van dagdromen achter je computer duiken de herinneringen aan de zwoele zomeravonden in een ver of dichtbij land weer op. Maar even snel zijn ze weer weg bij de pling van een binnenkomende e-mail.

 

Op de momenten dat je vreest af te dwalen in een melancholische bui en de wereld wat grauwer lijkt dan hij is, dan moet je bedenken:

enjoy the little things

Hier zijn een paar van mijn kleine gelukjes:

  • Opstaan en een propere keuken zien omdat we de avond ervoor de tijd genomen hebben om de afwas te doen.
  • Op het werk toekomen en dat ene perfecte plekje in de schaduw vrij zien.
  • Het lief dat op tijd thuis is om Sep in bed te steken en toevallig hun bedtijdritueeltje horen door de babyfoon beneden.
  • Sep die spontaan en met een grote glimlach herhaalt wat ik zonet zei zonder dat ik doorhad dat hij het hoorde. Dat kind zijn woordenschat is gigantisch voor een 21-maander!
  • Een supercool en handig gratis staaltje bij de Collect & Go afhaling.
  • Schrik hebben dat je weer niets zal hebben om aan te trekken omdat die ene broek nog in de was zit, maar dan beseffen dat je die broek eergisteren al terug in de kast gehangen hebt. (Neen, ik ben nog altijd niet zo’n supergeorganiseerde moeder die ieders kleren ’s avonds klaarlegt. Ooit wel. Misschien.)
  • Op exact hetzelfde moment exact hetzelfde denken als het lief.
  • Een lang vergeten gerecht klaarmaken en beseffen dat dit eigenlijk wel heel lekker is.
  • Het mama en Sep-momentje wanneer hij ’s avonds op mijn schoot zijn flesje drinkt.
  • De kaaskroketten bij Frituur ’t Bolleke in Anzegem (recent ontdekt – ik ben nogal een moeilijke op vlak van kaaskroketten, maar deze zijn echt lekker. Je vergeet bijna dat ze niet zo erg goed zijn voor de gezondheid en de lijn…).
  • Nu we toch de ongezonde toer opgaan: donuts met roze glazuur. Ik sta mezelf toe er ongeveer 4 keer per jaar één te eten en dan kan ik er zo van genieten!!
  • Maar ook: die eerste slokken ijskoud water op een warme dag.
  • Toevallig een even aantal tomaatjes in een potje hebben.
  • Sep die spontaan “musjiek” roept en begint te dansen als “I need never get old” op de radio komt, zijn huidige lievelingsliedje.

 

Zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan. Maar ik lees vooral ook graag wat enkele van jullie kleine gelukjes zijn! 

Onze week, onze foto’s

Onze week “eindigt” vroeg. ’t Is te zeggen, ons weekend begint vroeg. Van morgen tot zondag zitten wij aan de rand van het zwembad ergens in de buurt van Nice.

Maar de afgelopen week was goed gevuld en niet zonder incidenten. En uiteraard met beeld.

  1. Springkastelen op WoodstockWoodstock vond zo een 50 jaar geleden plaats, I know. Maar sinds een jaar of 6 wordt er ergens in de Materse velden een eerbetoon gehouden aan het festival van love and freedom. Wat klein begon met een groot tuinfeest met een 100-tal Materse/Oudenaardse vrienden, groeide uit tot een klein festival met de afgelopen jaren telkens zo een 300 à 400 bezoekers van alle leeftijden en alle pluimage. Voor de jongsten staan er 2 springkastelen, voor de ouderen is er muziek van lokale en minder lokale bands. Vroeger – toen we nog jong en kinderloos waren – bleven we voor het afsluitende kampvuur en overnachtten we in een tent op de weide. Nu namen we onze zoon mee voor een namiddagje springkasteel, gezelligheid, braadworsten en muziek.
  1. Lompe mamaProcessed with VSCO with t1 presetOp zondag gingen we op babybezoek bij mijn neef en zijn vriendin. Een gezellige namiddag die helaas in mineur eindigde. Bij het buitengaan was onze Fien weer eens meer bezig met babbelen dan met opletten. Het trapje had ik niet gezien. Ik maakte dan maar van dichtbij kennis met het terras. Gevolg: geschaafde knie, vinger en kin (yeah right, alsof ik daarvan een foto zou posten, keep on dreaming 😉). Erger gevolg: buil op het hoofd en schaafwondjes aan het hand bij Sep. Want ja, Sep had mijn hand vast en deelde in de val. Gelukkig viel het allemaal goed mee en waren we meteen in goede handen bij de vriendin van de neef, die verpleegster is.Omdat ik op maandag toch onrustwekkend weinig beweging voelde in mijn buik (tegenover de dagen ervoor), besloot ik op dinsdag naar de materniteit te gaan voor een checkup. Alles in orde met de baby en de mama, dus ik kan met een gerust hart op reis vertrekken. O ja, uiteraard was de baby dan dinsdagavond extreem beweeglijk – compensatie?
  2. Onze mecanicienIMG_5012Als de papa op een doordeweekse avond al eens op tijd thuis is, dan is dat de uitgelezen kans om één van zijn klusjes van zijn ellenlange lijst te schrappen. Deze week was dat een kleine reparatie aan de grasmaaier. Sep keek en zag dat papa toch wat hulp kon gebruiken…
  3. Naar de bibIMG_5020Het is ongeveer een maand geleden dat Sep en ik voor het eerst een stap zetten in de plaatselijke bibliotheek (“biejotee”). Het eerste boekje dat we uitleenden was alvast een voltreffer. Ik had dus schrik dat Sep het niet wou teruggeven. Ongegronde schrik. Het terugbrengen ging zonder problemen en de zoektocht naar een nieuw exemplaar om mee te nemen was een groot plezier. Een hele reeks boeken haalde hij uit het rek, bladerde hij door en plaatste hij terug voor hij een nieuw boekje uitzocht. Uiteindelijk kon hij zijn stapel reduceren tot één boek dat mee mocht naar huis. Onze jongeman stond er ook op het boek (dat bijna even groot was als hijzelf) zélf te dragen tot aan de auto. Neen, mama mocht het niet in de zak steken.

 

Zo zo, de eerste helft van de week zit erop voor ons. Nu begint ons weekend, waarin we waarschijnlijk minder gaan doen, maar toch meer foto’s gaan maken. Genieten van de zon, het zwembad en elkaar. Much needed!! Daarna ben ik terug met – oh cliché – opgeladen batterijen! 

Trouwperikelen – wedding planner or not?

We zouden het misschien vergeten tussen alle babypraat door, maar het lief en ik zijn ook nog verloofd! We hebben eindelijk beslist dat we graag volgend jaar rond deze tijd willen trouwen (8 maanden om het babyvet kwijt te geraken, moet lukken, toch? :)). Dat geeft ons nog een jaar om alles te plannen.


We kunnen er dus aan beginnen!

We hebben alvast een goed gevuld Pinterest bord met véél ideeën. We hadden dit jaar al 7 trouwfeesten, dus we hebben al kunnen stelen met onze ogen. Maar we weten vooral ook heel goed wat we NIET willen.

We hebben al een eerste versie van de gastenlijst, die we bewust zo beperkt mogelijk houden (wat niet gemakkelijk is als je al aan 83 man komt met dichte familie alleen…). We kunnen dus beginnen te zoeken naar locaties.

Aha! Eerste hindernis. Ik wil voor niets minder gaan dan de droom. Maar de droom is moeilijk te bereiken. Des te meer omdat de droom zich buiten afspeelt en we nog altijd in België wonen, dus er altijd een back-up plan voorhanden moet zijn.

Bij die hele droom komt ook enorm veel voorbereiding kijken wat betreft aankleding. Daarom kwamen we op de vraag of we een wedding planner zouden inhuren of niet. Wie “wedding planner” zegt, zegt “veel geld”. Maar ook “controle afgeven”. Anderzijds zeg je daarmee ook “meer opties” of “ervaring” en “uitgebreid netwerk”…

De controlefreak in mij wil alles zelf doen, maar er zijn gewoon enkele zaken die ik misschien graag aan een professional overlaat, omdat die mensen daar nu eenmaal beter in zijn. Een beetje zoals een brouwer die mij vraagt om de teksten voor zijn website te schrijven. Iets met schoenmakers en leesten enzo.

Enerzijds zouden we zelf ook wel iets moois kunnen organiseren (ik heb wel énige ervaring op dat vlak). Maar anderzijds zou ik me misschien altijd afvragen of het niet nóg mooier had kunnen zijn met wat extra hulp. Een kijkje in de kronieken van een eeuwige twijfelaar…

We gaan sowieso eens met een wedding planner praten. Het kan alvast geen kwaad om wat informatie in te winnen. Al weet ik niet of dat de keuze gemakkelijker zal maken. We zien wel…

Daarom mijn vraag aan jullie: al wie ervaring heeft met het voorbereiden van een huwelijksfeest, laat van u horen! Hebben jullie met een wedding planner gewerkt? Wat waren jullie bevindingen?   

Stories from the belly

Jep, jullie weten het al eventjes. Ik ben weer zwanger. Kindje 2 is genesteld en volop aan het groeien in mijn steeds groter wordende buikje.

Ondertussen kan ik al enkele verschillen en gelijkenissen opmerken met de vorige zwangerschap. Wat normaal is zeker, want “elke zwangerschap is uniek”, zoals het Kind & Gezin boekje zegt.



  • Hormonen, hormonen, hormonen! Die hebben al goed huisgehouden in mijn lijf deze keer. Vorige keer merkte ik daar niets van (en neen, ook het lief niet, ik zie u al denken!). Nu zorgen ze onder andere voor: hooikoorts en eigenlijk constant snotteren (de NKO-arts bij wie ik op controle ging met Sep verzekerde mij dat dit na de zwangerschap over is. We’ll see! Anders weet ik u wel te vinden, hoor!); hartkloppingen; misselijkheid in het eerste trimester (thank God dat dit relatief snel over ging!); pregnancy brain in het kwadraat en goestingskes. Man, heb ik al boefkicks gehad! Dan begin ik met een stuk kaas, om daarna een yoghurt te eten, nog even een chocolaatje en afsluitend een hartige cracker of eventueel nog wat besjes…
  • Healthy and happy! Ondanks de welig tierende hormonen die door mijn bloedbanen roetsjen, ben ik wel gezond. Dat was ik de vorige keer ook. Maar ik had toen wel een hoger startgewicht en kwam eigenlijk teveel bij (17kg, remember…). Ik at nochtans gezond en deed niet mee aan het “eten voor twee”. Nu was mijn startgewicht lager en zakte het nog een beetje door de misselijkheid. Ondertussen zit ik gewoon terug op het startpunt en is er verder (nog) niets bij gekomen. Afgezien van de boefkicks (zie hiervoor), eet ik gezond en drink ik veel water. Maar eigenlijk doe ik niet echt extra inspanningen (haha,ZOT!). Ik zorg gewoon altijd dat ik gevarieerd eet. Meestal toch.
  • Rond en gezond! (Nog) geen extra gewicht, wel al een dikkere buik. Nu zag je het buikje veel sneller verschijnen en het groeit ook gestaag. Naar het schijnt is dat geheel normaal. Het blijft voor mij wel een dubbel gevoel. Mensen die zeggen dat je toch al een dikke buik hebt (allez, dat je “het buikje toch al goed begint te zien, hoor!”)… Aartsmoeilijk om zoiets als compliment te zien. Of ben ik de enige?! 
  • Sleepy Fien! De vermoeidheid die ik herkende van bij zwangerschap 1 blijft nu toch net iets langer hangen… Hoewel ik op normale uren ga slapen, voel ik me ’s morgens altijd zo moe, alsof ik niet geslapen heb. Vast slapen doe ik precies niet meer (thank God voor dutjes!). Dat (en de hormonen?) zorgt ervoor dat mijn conditie beneden alle peil is en dat ik mij al moet zetten als ik boven aan de trap kom. Rustig aan doen dan maar… Voetjes omhoog!

  • Voorbereiding? Welke voorbereiding? Vorige week realiseerde ik mij plots dat ik eigenlijk nog niets gedaan heb van voorbereiding. In allerijl haalde ik de 9-maandenlijstjes er weer bij en zag ik met enige opluchting dat er tot nu toe nog niet echt veel moest geregeld zijn. En hetgeen wat wel al in orde moest zijn, is ook al in orde! Toch heb ik het gevoel dat ik er minder mee bezig ben. Enerzijds omdat we de uitzet al hebben en de administratie nog niet zo dringend is. Anderzijds omdat ik ook gewoon minder tijd heb om ermee bezig te zijn, weetwel, met een kind, een blog en nieuw werk en al (en als het kan ook nog een beetje tijd voor mijn lief) …
  • Minder betrokken? Je hoort vaak dat moeders hun tweede (derde, …) zwangerschap minder intens beleven. Niet meer dan logisch, als je bedenkt dat er al een kind is dat jouw aandacht opeist. Toch probeer ik ook van deze zwangerschap zoveel mogelijk te genieten. Ik praat tegen mijn bump. Ik wrijf erover. Ik verzorg die goed met Bio-Oil (al ben ik toch meer te vinden voor de Mustela-geur van de vorige keer). Ik probeer Sep er ook bij te betrekken – en er toch ook voor te zorgen dat hij mijn buik niet als boksbal gebruikt… Ik doe mijn best. Want kind 2 is het evenveel waard als kind 1.
  • Kick it! Hahaaaa, ik heb de eerste schopjes al gevoeld! Lichte kriebeltjes in mijn buik. Vorige keer had ik die zeker niet opgemerkt. Nu wist ik waaraan ik me kon verwachten, dus ik had het sneller door toen ze er waren. Ze zijn nog te zacht om te zien of voor het lief om ze te voelen. Dus voorlopig zijn ze enkel nog van de baby voor zijn mama. Een band kweken, noemen ze dat!
  • Baby got back(pain)! Jullie weten ondertussen al van mijn sukkel-rug. Waar ik vorige keer voor vreesde, maar niet beleefde, krijg ik nu wel dubbel en dik terug. Lage rugpijn door de baby, nek- en schouderpijn door de extra cupmaten. Nu de kinesist terug is uit verlof, reken ik op haar magic hands om mij hierdoor te helpen. En misschien Sep nog minder oppakken (haha, easy peasy met een kind dat maar al te graag “pakke” zegt…).

Voila, nu zijn jullie weer mee in het leven van deze zwangere Superwoman. Ik ben benieuwd naar het vervolg, hopelijk jullie ook 😉 

Friday’s Food – ons weekmenu

Ja hoor, zelfs na ondertussen bijna 2 jaar, houden we het weekmenu nog altijd vol. Natuurlijk “zondigen” af en toe en halen we eens frietjes of steken we een pizza in de oven als de dag anders blijkt te verlopen dan gepland en koken echt the last thing on our minds is…

Toch plan ik plichtsbewust elke zondag de maaltijden voor de komende week en bestel ik mijn boodschappen bij Collect & Go. Ik probeer steeds gezond en gevarieerd te koken, maar soms moet ook die ambitie eraan geloven. Klassiekers als “ballekes in tomatensaus met puree” zul je niet terugvinden in de Instagramfeed van de populaire health foodies, maar komen hier wel op tafel, gewoon, omdat we daar zin in hebben. Uiteraard wel volledig vers gemaakt, dat telt toch ook hé!

Dit stond deze week op ons menu. Misschien kan je er inspiratie uit halen voor jouw volgende maaltijd? Of misschien kan je in de comments wat tips achterlaten voor mijn volgende weekmenu 😉

Maandag – Vis met spinaziestoemp

Ik werk tot 17u, ga dan Sep ophalen en ben rond 17u45 thuis. Om 19u30 vertrek ik naar de aquagym en ik ben pas thuis rond 21u30. Ik moet dus op relatief korte tijd Sep eten geven en in bed steken en ondertussen zelf nog zien te eten. Veel tijd om uitgebreid te koken is er dus niet altijd. De maaltijden mogen vooral ook niet te zwaar te verteren zijn, aangezien ik nog moet zwemmen. Vaak staat er op maandag dus een simpele wok of snel visgerecht op het menu.

Zoals ook deze week: vis uit de diepvries, aardappelen en spinazie uit de diepvries. Deze week mengde ik wat ricotta onder de puree, want ik had voor dinsdag iets met ricotta gepland, maar had eigenlijk teveel. Super lekker en smeuïg.

Dinsdag – Pasta met ricotta en tomaten

Een eerste probeersel uit mijn nieuwste aanwinst: “Relax, mama! In de keuken.” Wel typisch Fien: als een recept er gemakkelijk uitziet, dan durf ik al eens de hoeveelheden over het hoofd te zien en het recept wat aan te passen naar eigen goeddunken. Er stond 150ml tomatensaus, maar Fien had een hele fles van 680ml. Pregnancy brain dacht er niet aan de rest in te vriezen, dus ik kapte de volledige inhoud erbij. Ook voegde ik champignons toe omdat ik die nu eenmaal nog had staan en omdat dat toch iets extra geeft aan het gerecht. Het heeft ons echt gesmaakt! Volgende keer probeer ik me wel te houden aan de hoeveelheden 😉

Woensdag – Kip met ananas in de oven 

Aaaah, Sandra Bekkari, de vrouw die ons leerde nooit meer te diëten. Haar gerechten zijn zo simpel en lekker (en normaal) dat je vergeet dat de nadruk ligt op gezond. Geen ingewikkelde ingrediënten die je niet kan uitspreken (laat staan kan vinden in de gemiddelde supermarkt). Alledaagse producten voor jammie gerechten. Het lief vindt het wel altijd raar dat er bij dat gerecht geen patatjes of rijst horen (je weet wel, de heilige 3-eenheid van vlees-groenten-aardappelen). Dus ik bakte wat krieltjes in olijfolie met rozemarijn, altijd een winner hier. Sep zag ons genieten en vroeg trouwens zelf ook naar “tatjes” (zijn woord voor een gekookte maaltijd – omdat we bij hem begonnen zijn met groentjes en patatjes, aja!).

Donderdag – Boontjes met kalfsbrochettes en bataat Last minute resto date 

Voor gisteren stond er eigenlijk ook een Bekkari-klassieker ten huize Super op het programma. Maar het lief stelde voor om samen gezellig iets te gaan eten, ter ere van mijn verjaardag van vandaag. Zoonlief ging bij de grootouders logeren (geheel tégen zijn en hun zin, uiteraard! 😉 ). Het lief vergezelde mij op mijn wekelijkse kine-afspraak, waarna we verder gingen naar de beste Italiaan van Oudenaarde. Leuk extraatje: het lief was vooraf naar het restaurant gekomen om een pakje af te geven dat toevallig samen met het aperitief voor mijn neus belandde. Een mooi horloge (dankzij een kleine hint van deze birthday girl zelf de afgelopen weken ;)).
De boontjes met kalfsvlees en bataat schuiven trouwens gewoon op naar dit weekend, easy peasy.

Vrijdag – BBQ!

Vandaag is het mijn verjaardag (29, OMG!!! – totaal niet eigenlijk, maar soit :)). Daarom heb ik een barbecue gepland voor mijn ouders, zus, schoonbroer en meter. Gezellig met ons achten. Omdat ik het een beetje gehad heb met de standaard sla en tomaten bij een veel te grote berg vlees, stal ik het idee dat een vriendin onlangs had toen wij bij haar gingen bbq’en. Zij had als bijgerechten een carpaccio van tomaat, taboulé met groentjes en een groenteschotel uit de oven. Overheerlijk, vooraf klaar te maken en super simpel. I like! Ik ben benieuwd of mijn gasten het ook gaan smaken. Het vlees blijft tamelijk traditioneel, maar zonder overdaad. En uiteraard met de nodige sausjes (niet alle gewoontes kan je zomaar afleren hé ;)).
Als dessert kies ik een gezond alternatief van – alweer – Sandra Bekkari (al heb ik dit gerecht wel al vaker zien passeren op blogs, Pinterest en in Libelle Lekker). Maar daarnaast maak ik ook nog brownies. Het blijft wel een verjaardag hé! En een verjaardag zonder gebak… Dat kan deze Superwoman niet aan 😉

Wat aten jullie zoal deze week? Hebben jullie tips voor mijn volgende menu? 

Superwoman on Facebook

Even een dienstmededeling tussendoor.

Oké, als ik deze blog naar een hoger niveau wil brengen, dan moet ik ook sociaal gaan doen, nietwaar.

Jullie konden me al volgen op Instagram en Pinterest, waar ik vaker vertoef dan ik soms durf toe te geven 😉

Ook dankzij de link met Bloglovin hoeven jullie alvast ook geen enkel bericht te missen.

 

35200148

 

Nu dus de volgende stap: Facebook. Hoe goed ik zal zijn in het up-to-date houden van die pagina, zien we gaandeweg wel. Ik zal er sowieso de links naar mijn posts op zetten. Daarnaast plan ik ook om interessante nieuwtjes of nieuwsberichten te posten waarover ik iets wil zeggen, maar waar ik geen hele blogpost aan wil wijden.

Tot snel, op mijn nieuwe Facebookpagina! Of tot hier op de blog.

 

20 maanden Sepliefde

Hij is een mama’s kindje, die zoon van ons.

Soms ben ik daar heel blij om. Want geef toe, als je kind oplicht als hij je ziet of naar jou komt om hem te helpen of zijn pijntjes weg te kussen, dan smelt een moederhart toch! Zijn ochtend- of avondflesje, dat is ons moment. De intimiteit die ik had bij de borstvoeding, heb ik nog altijd als hij met zijn flesje bij mij op schoot kruipt. Hij kan het perfect alleen, maar toch ligt hij nog zo graag bij mij. En ik laat dat toe zolang hij dat nog wil.

Soms ben ik echter minder blij met mijn mama’s kindje. Naar het toilet gaan doe ik enkel nog in mijn eentje als ik op het werk ben of als Sep slaapt. Enerzijds omdat 2 minuten genoeg is om de hele woonkamer af te breken, anderzijds omdat hij anders huilt alsof ik hem verlaat voor de rest van zijn leven (zélfs als papa met open armen klaarstaat om hem op te vangen). Hij doet ook sommige zaken anders als ik erbij ben. Zo zit hij op een ander perfect mooi op zijn stoel om te eten. Meestal ook bij papa. Maar als mama mee aan tafel komt, dan moet hij op de schoot van mama om te eten. Erg handig is dat niet… Als de babybump groter wordt, zal meneertje dat toch ook moeten afleren. Maar nu geef ik meestal nog toe. Verwen ik hem? Misschien.

Hij is een genie, die zoon van ons.

Dat denkt elke moeder waarschijnlijk bij elke stap die haar kind zet in zijn ontwikkeling. I know. Maar hoe fantastisch is het als zo een klein wezentje alles nazegt wat jij zegt (tot de “jaandadde” van zijn opa toe). Als hij met een trotse blik de hele dierentuin aframmelt – met bijpassende geluidjes natuurlijk! Als hij elke week een nieuwe vaardigheid leert! Zit dat allemaal in zijn genen of doen wij het gewoon nog niet zo slecht als ouders? Een combinatie, gok ik.

IMG_4418

Hij is een charmeur, die zoon van ons.

Overal waar we komen, gedraagt hij zich als het braafste kind dat hier ooit rondliep. Vaak wat verlegen in het begin, maar als hij aandacht krijgt, verandert hij in een echte charmeur. Hij geeft de vrouwen kusjes. Hij high-five’t met de mannen (al krijgen sommigen ook kusjes). Hij danst op de muziek en hij zit mooi stil op een stoel als hem dat gevraagd wordt. Hij etaleert zijn woordenschatkennis maar al te graag en lacht gretig mee met het enthousiasme van zijn publiek. Overal doet hij harten smelten en het mijne overlopen van trots.

Wij hebben dus het perfecte kind in huis?!

Haha! Perfectie bestaat niet, hé. En mocht het bestaan, hoe saai zou dat zijn! Neen hoor, onze zoon is zoals elk kind nog aan het leren. Hij vindt het zoals elk kind soms heel leuk om het geduld van mama en papa op de proef te stellen. Hij heeft zoals elk kind (elk mens eigenlijk) zijn momenten waarop niets hem interesseert of kan opbeuren. Hij heeft zoals elk kind af en toe een slechte nacht. Hij heeft zoals elk kind eens een driftbui als hij zijn willetje niet doorgedrukt krijgt.
Maar hij is wel een Superkind. Sep is een gemakkelijk kind. Sinds de sleep-saving-buisjes van eind vorig jaar is hij niet ziek geweest (1 week bronchitis van vorige maand niet meegerekend). We kunnen hem overal mee naartoe nemen zonder te moeten vrezen voor grote scènes (behalve voor vrouwen die in zwijm vallen bij het iets te lang in zijn ogen kijken, maar daarvoor stellen wij ons niet verantwoordelijk). We hebben een droom van een zoon. Al 20 maanden lang!