Bloggersveiling voor SOS Kinderdorpen

Alle moeders ouders onder mijn lezers zullen mij wel begrijpen: ons hart is net dat ietsje gevoeliger voor kinderleed sinds we zelf zo een wezentje op de wereld gezet hebben. Wij doen er zelf alles aan om onze eigen kinderen een mooie start in het leven en het zicht op een mooie toekomst te geven. Helaas zijn er echter nog teveel kinderen die die kansen niet krijgen. Gelukkig zijn er dan organisaties zoals SOS Kinderdorpen, die continu projecten op poten zetten om hier iets aan te doen.

Eén van die projecten is het Simbahuis in Liedekerke. Zij bieden opvang en begeleiding aan gezinnen die de opvoeding van hun kinderen niet meer kunnen garanderen, zodat het gezin zo snel mogelijk weer samen verder kan. Om dit project te steunen, lanceerde SOS Kinderdorpen vandaag de Bloggersveiling, waar zo’n 50 bloggers persoonlijke items of ervaringen veilen.

schermafbeelding-2016-09-29-om-15-52-57

Ik vond het als bloggende moeder dan ook niet meer dan normaal om ja te zeggen toen ik de vraag kreeg om ook iets aan te bieden voor het goede doel.

Maar wat?!

Ik heb niet bepaald een zot talent voor fotografie of zo. Een lesje Nederlands (eindelijk die dt-fouten de wereld uit helpen!) zou misschien niet zoveel opbrengen…
Na wat nadenken vond ik iets waar ik eigenlijk wel heel trots op ben… Mijn lief! Neen, ik ga mijn lief niet uitlenen, he’s mine! Ik dacht eerder aan een prestatie van mijn lief. Uuuuuuren heb ik gespendeerd aan de voorbereiding van een feestelijk en – al zeg ik het zelf – zeer geslaagd openingsevent voor zijn nieuwe brouwerij. Een brouwerij die ondertussen een groot deel uitmaakt van ons leven.

IMG_4009

Toen ik mijn lief voorstelde om hiermee iets te doen voor de Bloggersveiling, was hij meteen on board. Hijzelf geeft fantastische rondleidingen en vertelt met een vurige passie over het brouwproces en hun weg van hobbybrouwers in de garage tot het waarmaken van hun droom met deze eigen installatie. Ik zal dan doen waar ik goed in ben: de gasten achteraf entertainen. Met de nodige proevertjes van de huisbieren uiteraard!

Wij geven dus een rondleiding + proevertjes (voor max. 5 personen) weg in Brouwerij ’t Verzet in Anzegem. Bieden kan hier

Is bier en brouwen niet echt jouw cup of tea, geen zorgen, je vindt je gading zeker tussen de vele andere aanbiedingen. Zo kan je bieden op een etentje met niemand minder dan Erika Van Tielen of een gesigneerd Happy Kids boek van “Leuke Wereld”-Lobke. Of wat dacht je van een voormiddag Gent met Josefien of werk aan je West-Vlaamse accent tijdens een dagje Westhoek met Liese.

Ik ga alleszins ook eens “shoppen” op https://like2have.it/bloggersveiling! Bekijk alles ook op de Instagramaccount van SOS Kinderdorpen. Ga dan ook als de bliksem op zoek naar jouw favoriete item of ervaring (want sommige veilingen worden al over een kleine 2 weken gesloten)!!

Misschien tot binnenkort in het lieflijke Anzegem?

 

 

Knutselweekend

Een tijdje geleden heeft onze zoon de bordverf-keukendeur ontdekt en de vele mogelijkheden die deze biedt in combinatie met een krijtje.

img_4981

De zon moest papa tekenen als voorbeeld. Sep zijn imitatie is prachtig!

“Teke doen” was voor ons de hint om de man een krijtje te geven en hem zich 5 minuten te laten uitleven op de deur.

Enige probleem was dat zijn tekeningen soms al eens wat grotere proporties durfden aan te nemen, waardoor er geen plaats meer was voor onze boodschappenlijst.

Tijd om een oplossing te vinden dus!

Toeval wil nu dat er in onze garage nog een Ikea-tafeltje op overschot stond, met daarnaast een restje van de bordverf. De som was snel gemaakt. Drie lagen verf later kreeg onze zoon zijn eigen tafeltje waarop hij kan knutselen en tekenen zoveel als hij wil. Zowel met krijtjes op de tafel zelf als met potloden in een boekje (al moet hij nog een beetje oefenen op dat onderscheid).

Onze man is alvast fan. En ik ben blij dat ik op zo een simpel (en gratis!) idee kwam! Het extra stof neem ik neemt onze Zulma er graag bij.

img_5226

What’s in a name…

Ah, de zoektocht naar een naam!

Bij Sep waren we het snel eens over 3 namen. Toen ik amper een maand of 3 zwanger was, zaten we bij mijn ouders in de living terwijl mijn papa naar de koers keek op tv. We hoorden de naam Sep Van Marcke voorbijkomen en ik keek het lief veelbetekenend aan. Hé, dat is nog wel een leuke naam, die komt op onze lijst. 2 maanden later was onze lijst gereduceerd tot 3 namen. Twee weken later, na onze laatste zomervakantie als kinderloos koppel, hadden we ook de andere twee namen geschrapt.
Sep was het. Een korte, simpele naam, maar toch niet alledaags. Zo hadden we het gewild. De reacties bij de geboorte waren positief. Velen hadden het nog nooit gehoord, maar vonden het echt een mooie naam. Anderen bleven het maar fout zeggen (Seppe – neen, Sep – Ah, zonder pe? – ja!). Een paar herkenden de naam (hé, dat komt van die coureur! Is hij daarnaar vernoemd? – Ja, we haalden daar onze inspiratie, maar neen, niet specifiek naar hem vernoemd).
Ik ben echt heel tevreden met de naam van onze eerste zoon. Ik denk dat we daarmee echt een homerun hebben geslagen.

 

whats-in-a-name-shakespeare

 

Maar hoe moet dat nu met die tweede naam? Alweer een jongen. We hebben de perfecte jongensnaam al! We moeten nu een naam vinden die erbij past. Een naam die ik even mooi vind. Een naam die het lief even mooi vind. Een naam die ook past bij de achternaam. De twee namen die in onze top 3 voor Sep stonden, vinden we precies toch niet echt goed meer. We zijn al op een andere naam uit onze oorspronkelijke lijst gebotst. Ook een mooie naam. Voor het lief is het eigenlijk al een uitgemaakte zaak. Ik blijf twijfelen. Past het wel goed genoeg bij Sep? Ik vind het schriftbeeld precies toch niet zo mooi als dat van Sep (nog iemand die daarop let bij het zoeken van een naam, of ben ik de enige?). Ik blijf het idee hebben dat er ergens nog een betere naam moet zijn. Dat we er weer toevallig op zullen komen, zoals de eerste keer.

We zitten ondertussen al aan week 25 en ik begin nog niet te panikeren, maar in mijn hoofd hebben we toch niet zoveel tijd meer… Ik weet het, mensen die het geslacht niet weten, weten de naam ook niet voordat het kindje er is. Er zijn ook zoveel mensen die nog geen naam hebben op het moment dat de bevalling aanvangt. Maar zo zit ik niet in elkaar. Ik wil de naam weten voor ik het ontwerp van mijn kaartjes afwerk. Gelukkig zit ik op dat vlak ook nog niet echt op schema, dus ik heb nog wat tijd…

 

 

 

Trouwperikelen II – De locatie

Oké, wat betreft de wedding planner, zijn we er zo goed als uit geraakt, denk ik. Ik had gemaild naar MamaExpert/wedding planner Nele. Gewoon, om eens te luisteren wat zo iemand voor ons zou kunnen betekenen. Het lief zijn reactie na ons verkennend Skype-gesprek: “ge ziet dat die madam weet waarover ze praat.”

Ik weet niet of alle Vlaamse wedding planners op dezelfde manier werken, maar Nele voldoet alvast niet aan het plaatje van de allesoverheersende en allesbeslissende organisator uit de gemiddelde Amerikaanse romcom. Neen, zij laat het aan ons over om te beslissen waarvoor we haar hulp inschakelen. Ze heeft verschillende pakketten gaande van enkel ceremoniemeester tot een volledig uitgewerkte huwelijksdag. Wij zouden waarschijnlijk voor een tussenoptie gaan. We moeten de details wel nog vastleggen. Meer daarover later dus.

Voor je kan beginnen met het draaiboek (het eerste woord uit Nele’s vakjargon dat we geleerd hebben), moet je 3 zaken vastleggen.

  • Datum
  • Locatie
  • Gastenlijst

Onze gastenlijst was tamelijk snel gemaakt: we hadden nog een lijst van toen we anderhalf jaar geleden een babyborrel hielden. We moesten alleen even van ons hart een steen maken bij het schrappen van ongeveer een derde van die lijst. We willen ons trouwfeest immers bewust klein houden en nodigen enkel dichte familie en vrienden uit. Nog enkele kleine twijfelgevalletjes, maar we kunnen al een ongeveer aantal zeggen.

IMG_1817

Dé droom komt al ietsje dichterbij… 

Als tweede was er de locatie.
Daar had ik zoveel schrik voor. Ik had een ideaalbeeld, maar ik was bang dat ik dat na weken van zoeken en teleurstellingen zou moeten laten varen voor een meer mainstream optie.
Gelukkig heeft mijn lief wel wat connecties hier en daar. Wij dus op een gewone dinsdagavond naar zo een connectie. Ergens in de Westhoek, begot (alvast sorry aan zowat 80% van de genodigden voor de afstand…).
Ik had niet veel goede hoop dat het van de eerste keer raak zou zijn. Welke gewone particulier stelt een deel van zijn domein ter beschikking voor een huwelijksfeest?! En welke gewone particulier heeft überhaupt een domein dat hiervoor kan dienen?! En een domein waar ik graag “ja” zou willen zeggen?!
Wel, hij dus…
Wij vroegen. Hij zei ja. Heel enthousiast zelfs!
Zijn vrouw zei ook ja (héél belangrijk)!
Zijn zoon vond het ook goed. Die had zelfs hetzelfde idee opgevat voor mocht hij ooit beslissen te trouwen. Wij mogen proefkonijnen spelen 😉
Location hunt zit er dus op.
Optie één was meteen de goede. Waarschijnlijk voor het eerst in de huwelijksplanninggeschiedenis? Voorteken? Goed/slecht? (Nu niet gaan twijfelen, Delphine! Je zal dat nog genoeg doen de komende maanden…)

Nu de exacte datum vastleggen. We hebben al een ongeveer periode besproken met meneer Westhoek, nu nog de agenda’s van onze ouders en zussen erbij halen (ajaj, vooral voor die laatste…).

Zot zeg, zo wordt het met elke stap een beetje échter, die bruiloft van ons…

Oh… weer een jongen?!

“Proficiat zeg, opnieuw zwanger! Leuk! En weet je al wat het gaat worden? Hoop je niet op een meisje nu? Je hebt al een jongetje hé.”

De zinnen die ik het vaakst hoorde toen ik de wereld pas liet kennismaken met ons grote nieuws.
Het politiek correcte antwoord zou geweest zijn: “het maakt me eigenlijk niet uit, zolang het kindje maar gezond is.”
Maar als we zwanger zijn, doen we niet aan politiek correct. Want ja, ik hoopte wel een beetje (veel) op een meisje. Ik had al een hele waslijst met meisjesnamen en nog geen voor jongens. Ik keek op webshops steeds vaker naar leuke meisjeskleren.
Ja hoor, niet zo heel stiekem wou ik dat het enorme verschil in zwangerschapsverschijnselen een verschil in het geslacht van de baby betekende.
Hoe meer mensen me dan ook die vraag stelden en hoe vaker ik die wens herhaalde – mét eraan toevoegend “maar eigenlijk maakt het niet uit, als het maar gezond is” – hoe groter mijn wens werd.

Daar was dan hét grote moment. De echo bij de gynaecoloog. De algemene check-up was achter de rug. Alles oké met de baby. Toch al een eerste geruststelling. Ook zij stelde mij de vraag die ik de afgelopen weken al zo vaak politiek incorrect eerlijk beantwoord had.

“We zullen eens zien hé.”

Lang moest ze niet zoeken. Ze zag al snel dat daar iets tussen de beentjes hing dat er bij meisjes niet hangt. Het wordt een jongen!

Slik.

Jep, ik had het even moeilijk. Het was wennen. Dat geef ik toe. Het is zoals toen je als kind hoopte op een Hawaï Barbie, maar een kapster Barbie kreeg van de Sint. Een Barbiepop is een Barbiepop. Ze zijn allemaal hetzelfde en als je haar maar kan coifferen en aankleden zoals je met al je Barbiepoppen doet, maakt het eigenlijk niet uit of ze een hoelarokje of een kappersschort aanheeft op het moment dat je het inpakpapier losscheurt.

Nu maakt het uiteraard helemaal niet meer uit dat we een tweede zoontje krijgen. Ik word een jongensmama! Naar het schijnt is dat de max! Enige vrouw in huis. Op handen gedragen door jouw mannen.
Het wordt ook gemakkelijk met de kleertjes en het speelgoed! Besparen! Al heb ik wel al medelijden met baby 2 die alle afdankertjes zal moeten dragen. Gelukkig zijn baby’s niet al te kieskeurig op dat vlak 🙂

boys mom

Soms knaagt het nog een beetje dat ik geen dochter zal hebben.

“Maar ja, misschien is je derde dan een meisje, hé…”

Ja, hallo! Eerst zien hoe deze zwangerschap/bevalling verloopt en hoe goed ik het moederschap met 2 kinderen aankan… En dan nog, zelfs als we voor een derde zouden gaan, dan is het om 3 kinderen te hebben, niet om nog een meisje te hebben.

Ik ben al gewend aan het idee. De (over)grootouders, tantes en nonkel ook al. Dat is wat telt.

En daarbij, wie zegt er dat je een Ken niet even leuk kan coifferen en aankleden als een Barbie?

“Zolang je onze zoon maar niet in jurkjes steekt”, zie ik het lief bedenkelijk mompelen…