At the moment

Nog eens een kleine update van alles wat er momenteel gaande is ten huize Super. Want dat is heel wat, zoals je ongetwijfeld ook al gemerkt had aan mijn zotte blogfrequentie…

Onze privé is eindelijk privé. We hadden nog geen omheining rond onze tuin, waardoor iedereen die langs onze tuin passeerde, ongegeneerd naar binnen kon kijken (en dat ook deed als we de gordijnen eens niet naar beneden deden). Sinds vorige week hebben we die wel. En ’t is nog een mooie ook 🙂

img_5387

Zot veel respect voor die mannen die hele dagen, door weer en wind, hebben doorgewerkt om onze omheining geplaatst te krijgen. (Zoek de stielman – geen rood-witte streepjes à la Waldo, wel een fluo oranje vest)

 

We wonen tijdelijk op de bovenverdieping. We kunnen onze keuken wel nog gebruiken, maar voor de rest komen we niet beneden. Daar heeft de schilder zijn kamp opgezet voor de komende 2 weken. Het stinkt er naar vers plamuursel en de ruimte is leeg (uitgezonderd de met plastic bedekte piano en zetel). De tv verhuisde naar boven – hoewel ik nooit of te nimmer een tv in de slaapkamer ging zetten… Na het avondeten speelt ons gezinsleven zich voortaan af in ons bed of aan onze bureau (toch tot de woonkamer af is).

img_5397

Zondagnamiddag waren de meeste meubels weg uit de living. Mijn mannen profiteerden van de vrijgekomen ruimte om eens zot te doen met de treintjes. 

 

Ik ben nog steeds zwanger. En maar best ook… We zitten aan week 30, het is niet echt de bedoeling dat de baby nu al zijn intrede doet. Mijn zwangerschap verloopt nog steeds over rozen met heel wat meer doornen dan de vorige keer. Kwaaltjes van reflux tot beginnende bekkeninstabiliteit. Gelukkig is er voor alles een oplossing.

De zoon is ziek. Hij liep al enkele dagen te hoesten, maar sinds gisteren is daar ook koorts bij gekomen. Verder merk je het trouwens niets aan, hoor. Enkel ’s nachts. Dan is er vanaf 2u niets meer mee aan te vangen. #teamnosleep enal… Blijkbaar is een keelontsteking niet zo lastig voor ons kind, zeker als de Nurofen begint te werken. Enkele huilbuien en nogal hangerig gedrag buiten beschouwing gelaten. De hoop was dat ik wat werk zou kunnen verzetten tijdens de vele geplande slaapuurtjes van mijn zoon vandaag. De realiteit is dat ik vooral uitkeek naar de rust van het halfuurtje kine van zopas.

img_5417

Eerst zielig zitten wezen en bij mama op schoot Musti kijken voor hij een dutje deed. 

img_5418

Dan samen met mama “werken”. Hij heeft welgeteld 5 minuten zo gezeten. Daarna liep hij weer naar zijn kamer naar mijn schoot naar zijn kamer en terug met de zin “mama handje geve!”

 

Project Gezond Leven ligt tijdelijk op zijn gat. Sinds de geboorte van Sep was ik zo goed bezig: ik at gezond, ik bewoog veel meer en dat zag je aan mij. Ik maak nog steeds mijn weekmenu en ik probeer me daar zo goed mogelijk aan te houden. Alleen hebben we (eigenlijk ik, maar het lief doet gretig mee) de laatste tijd wat vaker een zwak momentje. Wat meer chocolade, af en toe toch eens een frietje halen… Altijd is er wel een excuus: de hormonen, slechte dag, drukke agenda … je kent ze wel. Je hebt ze ook al gebruikt. Het sporten is ook verminderd. Geen dans meer (voorlopig). De thuisyoga doe ik ook niet meer – geen idee waarom… De aquagym doe ik wel nog wekelijks. Ik verplicht mezelf ertoe, anders doe ik niets meer (behalve achter Sep aan tsjolen). Gelukkig heeft dit alles (nog) geen negatieve invloed op mijn zwangerschapskilo’s. Ik ben nog niet zo veel bijgekomen, heb een mooier buikje dan de vorige keer en zie er op mijn rug nog even slank uit als 7 maanden geleden (ongeveer). Helaas merk je het wel aan mijn ijzer- en bloedwaarden, mijn energie en mijn humeur. Of zijn die laatste de oorzaak van mijn zwakke momenten? Kip/ei probleem! Vicieuze cirkel zeker? Goed voornemen voor 2017/post-pregnancy: dit projectje terug opstarten. I did it once, I can do it again! En ook nog: join me if you want to!

Ik ben de laatste tijd wel al heel trots mogen zijn op mijn twee mannen! De ene kreeg de oorkonde van Ereambassadeur 2016 van Hogeschool Gent, voor zijn verwezenlijkingen tussen zijn diploma-uitreiking en vandaag. Voor een Kinepoliszaal vol HoGent alumni. Met een drankje vooraf, een nieuwe Vlaamse avant-première nadien en een “netwerkreceptie” achteraf.

img_5381

Zie hem eens blinken met zijn oorkonde, die knapperd van me 🙂 En ja, ook proficiat aan de anderen 😉 

Mijn tweede man is begonnen aan zijn potjestraining. Zo ongeveer toch. Hij toonde al een tijdje interesse. Vorige week was het op de crèche dan ook écht zover. Zijn eerste plasje op het potje. Ik was zo trots! Diezelfde avond nog 3 plasjes op het potje thuis. Nog meer trots!! Meteen ge-Whatsappt naar de (schoon-)ouders/zussen. De twijfel om het op de sociale media te delen was groot. We delen maar wat graag al zijn andere verwezenlijkingen, waarom dit niet? Maar het leek ons toch net iets téveel “crazy parents” of zo… Het lief kon me tegenhouden om deze foto te Instagrammen… (over mijn blog heeft hij minder te zeggen :p)

img_5385

 

Verder staat er nog een hele waslijst op onze to-dolijst voor de komende weken en maanden. Hopelijk houdt de baby zich ook een beetje aan de timing, dan kunnen wij dat ook doen…

 

 

 

Sep zegt (I)

Onze zoon wordt bijna 2. Hij is een echte peuter, met zijn “nee”-fase en beginnende potjestraining (jawel hoor, de eerste gevulde potjes zijn een feit! En ja, we zijn daar trots op en hebben getwijfeld om dit op sociale media te delen. Maar dat leek ons net iets teveel van het goede…).
Maar ook met zijn eerste woordjes en zinnetjes. Het is een rustig kind, maar zijn mondje staat geen seconde stil! Hij blijft alles ook herhalen tot hij een blijk van herkenning krijgt van zijn – al dan niet vrijwillige – gesprekspartner.

Opdat ik niet zou vergeten hoe wij bij sommige uitingen in een deuk lagen en hoe verbaasd we waren dat hij andere woorden überhaupt kon uitspreken, besliste ik om – een beetje in navolging van o.a. haar en haar – een rubriekje te maken waarin ik de liefste, zotste, grappigste, vindingrijkste, intelligentste… uitspraken van mijn zoon bijhoud.

img_5336

Enjoy!

  • Of Musti kijke! Als reactie op kom, we gaan slapen. In diezelfde orde komt ook of appel ete als we vragen of hij een banaan wil. Het kind is teveel keuzevrijheid gewend…
  • Niet zelden wordt die laatste ook gevolgd door neh neh appel ete op het moment dat we hem dan de gevraagde appel voorschotelen.
  • Alle eendjes zwemme wate. Gezongen. Als hij in bad zit. Met zijn badeendjes. Uiteraard!
  • Laat die stoel staan, Sep! Maak lawaai! Ik zei die zin ooit eens tegen hem toen hij met een houten stoel over de tegelvloer sleepte en ik mezelf niet meer hoorde denken. Dat moet een indruk achtergelaten hebben. Bij deze uitspraak hoort natuurlijk ook altijd het schuiven met de dichtstbijzijnde stoel.
  • Ben jij mama haar dikke vriend? – Neh neh dikke vjiend. – Oei?! – GRIJNS – Mama wene! (klein sadistje hebben wij in huis…)
  • Wan toe tjie! Uit het niets. Tijdens het aankleden deze ochtend. Met een brede glimlach. Polyglot, die zoon van ons…
  • Oeh, gjote tjaktok! De vorkheftruck op de brouwerij is in Seps ogen ook een grote tractor. Ondertussen heeft hij zijn angst voor het gevaarte overwonnen: opa mocht hem even op de stoel zetten. De claxon en het grote stuur om aan te draaien hielpen wel…
  • Oh? Waaj is gjote vjachtwaje?  In onze straat wemelt het van de bestel- en vrachtwagens die af en aan rijden om een nieuwe wijk vol te bouwen. Onze man kijkt er dan ook van op als er eens geen grote vrachtwagen langs de weg staat.
  • Musti/Kaatje/Plop slaapt nog? Neen, hij mag ’s morgens niet naar zijn favoriete tv-series kijken. Voorlopig gelooft hij nog dat dit de reden daarvoor is.
  • Flinke dodo daan! Als hij wakker wordt van een deugddoend dutje.
  • Ma niet duwe, G.! Crèchetrauma’s…
  • Goed zo Sep! Als we iets goed doen, dan mag dat ook gezegd worden.
  • Niet bang zijn stofzuije – op het moment dat hij bescherming komt zoeken wanneer de robotstofzuiger te dicht komt. (Kan ook vervangen worden door eender wat/wie waarvan hij op dat moment geschrokken/bang is.)
  • Zijn thuis! Als we onze straat inrijden.

 

Dagelijks komen er hier nieuwe zinnetjes en woorden bij, het is niet normaal! Ik kijk er al naar uit om hier een goedgevuld rubriekje op te bouwen. Iets zegt mij dat het de komende jaren vooral moeilijk zal zijn om een selectie te maken die nog verteerbaar is voor mijn lieve lezertjes 🙂

 

 

Zwangerschapskledij- tips van een Superwoman

Neen, dit wordt geen fashion blog, geen zorgen ;).
Ik noem mezelf geen fashionista, verre van. Maar ik kom wel uit een familie van vrouwen die er graag altijd goed uitzien. Ik geloof dat de kleren de man vrouw maken. Schoonheid zit vanbinnen, zeggen ze, maar het uiterlijk is wel het eerste wat men ziet… Ik voel me beter met mooie kleren. Ik licht op van een complimentje over mijn outfit. En dat is niet anders als ik zwanger ben of sinds ik een mama ben. Integendeel! Sommige vrouwen pronken met hun ronde buik, ik word er eerder net iets minder zelfzeker door. Ik weet dat het iets moois is, maar ik zie in de spiegel vooral “dik”. Tenzij ik dat buikje accentueer met een mooie outfit.

Ik heb twee schoonzussen die ook aan gezinsuitbreiding bezig zijn. Dat betekent: kleren, en vooral tips, uitwisselen! Want als je vrouwen samen zet, dan komt het onderwerp kledij vroeg of laat eens voorbij. Zeker bij zwangere vrouwen. Kinderkleding, uiteraard! Maar ook zwangerschapskledij. En de kostprijs daarvan! Voor iets dat je eigenlijk maar zo’n 4 à 6 maand draagt… Uiteraard heb voor die paar maanden genoeg outfits nodig, maar om nu een hele nieuwe garderobe aan te schaffen… Je zou denken: jeej, shoppen! Maar ik ben nu eenmaal niet iemand die wekelijks wil gaan shoppen. Laat staan dat ik daar het geld voor heb (of aan wil geven).

Dus, hoe doet deze Superwoman het dan?! Ik koop enkele kwalitatieve basisstukken en ik zoek daarbij in mijn eigen kleerkast stukken om te combineren. Die gaan ook nog even mee als post-pregnancy kledij en daarna kunnen die eventueel weg als ze echt teveel uitgerekt zijn…

Ik deel met jullie graag enkel kledingstukken die onmisbaar zijn in mijn pregnancy kleerkast.
(Zo komt het dus dat ik op een vrije namiddag – jammer genoeg een bad hair day – met de camera met zelfontspanner en een berg kleren van modeshowtje speelde in de gang. Een model zal ik wel nooit worden, maar tegen dat ik aan de laatste foto’s kwam, begon ik er precies toch een beetje plezier in te hebben.)

dsc_3789

De klassieker: een goeie zwangerschapsjeans (deze is van MamaLicious) met een t-shirt en cardigan (nog iemand die dit een raar woord vindt?). De t-shirt is nog van bij mijn vorige zwangerschap. De trui is van Only, vorige winter gekocht, absoluut geen “maternity wear”, maar wel ideaal. Lange t-shirts, losse truien en cardigans heeft iedereen in haar kleerkast hangen en koop ik dus niet (of enkel in het heel uitzonderlijke geval dat ik iets zo mooi vind dat ik het moet hebben…).

dsc_3792

Ik moest afgelopen zomer naar een trouwfeest of 3 en ging naar Baby’s Corner in Nazareth (ik moet me daar altijd serieus inhouden: zotte winkel, maar niet van de goedkoopste…). Voor het eerst in mijn leven loog de verkoopster niet toen ze zei: “ge kunt dit echt nog afdragen!”. Jurkjes die je koopt voor een trouwfeest doe je meestal maar 1 of 2 keer aan nadien en dan nog enkel voor een andere speciale gelegenheid. Deze jumpsuit is zo comfy dat ik hem inderdaad ook draag om te gaan werken of om te gaan eten bij mijn oma. Het helpt ook dat ik altijd complimentjes krijg als ik die aanheb 😉 Echt, als je als zwangere vrouw ergens in investeert, laat het dan een jumpsuit zijn. Deze van Fragile was niet goedkoop, maar man, wat een vondst!

dsc_3799

Ik kocht 2 nieuwe broeken. Ik weeg nu ongeveer 15 kg minder dan op hetzelfde moment bij mijn vorige zwangerschap en dat merk je aan de broeken. Die moest ik dus nieuw hebben. Deze van Queen Mum kocht ik als eerste en het is mijn favoriet! Ze zit gemakkelijk, de pasvorm is super en de rekker boven de buik is ideaal, niet te los en niet te spannend. Zijn geld meer dan waard (en neen, ik werd niet betaald door Queen Mum voor deze post, al valt er altijd wel iets te regelen, natuurlijk 😉).

dsc_3801

Zwanger zijn in de herfst/winter heeft één groot nadeel: je hebt veel meer kleren nodig! Maar ik vertik het om een nieuwe jas te kopen enkel en alleen voor die 2 maanden dat ik hem zou dragen. De winterjassen die ik koop, zijn sowieso altijd kwalitatieve (en vaak iets duurdere) stuks, dus om nog te investeren in een extra, zie ik niet zitten. Gelukkig voor mij zijn poncho’s nog altijd in de mode (denk ik toch). Perfect alternatief voor een jasje in de herfst! 

dsc_3805

Ik ben een broekenmadam. Vooral in de winter en tijdens mijn zwangerschap. Toch gemakkelijker dan nylonkousen (zeker als je – normaal – een slanke taille hebt in combinatie met lange benen. Vind dan maar eens de goeie maat…). Ik wist zelfs niet dat ze die dingen ook voor zwangere vrouwen maakten, maar blijkbaar wel. Ik heb me een paar aangeschaft van Noppies en damn dat zit gemakkelijk… Zo kan ik ook tijdens de winter kleedjes dragen. Lang leve ook losse kleedjes, zoals dit gevalletje van Vila dat ik vorige winter kocht.

dsc_3808

 

Al zijn wikkeljurkjes ook ideaal. Dit exemplaartje kocht ik aan het begin van mijn vorige zwangerschap bij Lola & Liza en gaat nu ook nog mee. Het is zo gemakkelijk en rekt mee tot aan het einde van de zwangerschap (nadien is het wel iets te los, maar goed). Dergelijke jurkjes accentueren zowel je buikje als je taille, what’s not to love?! Eigenlijk is het een zomerkleedje, maar met een mooi vestje erop kan ik het ook nu dragen.

Zoals je ziet: geen zotte investeringen, maar enkele basisstuks en slim combineren. Zo kan ik sparen voor de ultieme bruidsjurk die ik wil kopen eens ik mijn taille terugheb…

En jullie? Hoe doen/deden jullie het tijdens de zwangerschap? Ga je helemaal loss en koop je een hele nieuwe garderobe? Of doe je aan kledingruil? Of nog iets anders? Ik lees het graag in de comments (tips uitwisselen enal, weet wel ;)). 

 

Dagboek van peuter Sep

Ik geef het toe, ik ga soms ook ideeën voor mijn blog halen bij een ander. Maar als het goede ideeën zijn, dan is het alleen maar een compliment als je je daarop inspireert, toch? Dit heb ik bijvoorbeeld van de blog Elle Milla, die ik nog maar net volg. Zij houdt dagboekjes bij voor haar zoontjes en deelde een week in het leven van haar jongste spruit op haar blog.

Ik schreef zelf ook al eens een stukje vanuit het standpunt van mijn zoon en eigenlijk vond ik dat wel een leuke manier van bloggen. En het is eens iets anders voor de lezers. Hopelijk kunnen jullie het ook smaken, de week door de ogen van mijn peuter…

Liefste dagboek

Vorige zondag moest papa gaan werken in Antwerpen. Mama ging mee, zodat ze er een leuke dag samen van konden maken. Ik weet niet waarom ik niet mee mocht, maar ik mocht wel bij oma en opa gaan logeren. Dat vind ik altijd leuk! Bij hen mag ik op de tablet lekker veel naar Plop en Musti kijken! En langer opblijven! Oma maakt ook altijd lekkere soep. De korstjes van mijn boterhammen mag ik dan ook aan de kippen gaan geven. Hun buren hebben ook een grote hond, waar ik altijd naar kijk. Soms zie ik hun twee kindjes ook, dan spelen we met de bal. Nu was het slecht weer, dus ik ging met oma bij haar mama of Grote Oma, zoals wij ze noemen. Aja, want zij is nog méér oma dan mijn oma! Bij haar thuis kan ik altijd naar de schaapjes en de kippen kijken. Soms is er zelfs een paardje!
Nu stond de televisie op. Ik kon dan mee dansen op de muziek. Oma en Grote Oma bleven maar lachen, dus ik bleef maar dansen. Het is leuk als mensen lachen wanneer ik gek doe!

Maandag is altijd oma-dag, maar mama komt vaak ’s middags langs voor ze naar haar werk vertrekt. Dan zie ik haar nog en eten we samen. Dat is gezellig!
Na haar werk komt mama mij dan ophalen bij oma. Als we thuiskomen eet ik een boterhammetje met kaasje van de koe. Ik ben ook altijd blij als papa vroeg gedaan heeft met werken, zo zie ik hem nog voor ik ga slapen!
Nu maandag had hij een pakje mee voor mama. De postbode had dat voor haar in de brouwerij van mijn papa afgegeven. Het was een doos met allemaal kleren in! Mama was heel blij en toonde de kleren aan mij. Ze leken mij toch een beetje te klein voor haar, hoor…

img_5283

Volgens mij zijn die kleren toch niet groot genoeg voor mijn mama hoor…

 

Op de andere dagen van de week moet ik naar de opvang. Ik vind het wel leuk om bij de kindjes te gaan spelen. Maar ’s morgens is mama altijd zo gehaast. Als ik dan wat langer twijfel over wat ik wil eten of als ik nog wat wil spelen in plaats van mijn kleren aan te trekken, dan wordt mama soms boos. Soms ben ik ook nog niet goed wakker en weet ik niet wat ik wil. Dan ben ik gewoon boos. Ik weet ook niet waarom. Dan moet ik even een paar minuten mijn hart luchten en eens goed schreeuwen en wenen. Dat kan zo deugd doen! Na een tijdje ga ik dan zelf bij mama op de schoot zitten om mijn flesje melk te drinken. Geen bekertje he! Melk moet in een flesje! En opgewarmd in de microgolfoven. En als het nog te koud is, moet mama het nog een keer opwarmen. Anders word ik weer boos. Aja, je kan die moeders niet vroeg genoeg beginnen op te voeden!

Processed with Snapseed.

Flesje op schoot bij mama. O ja, ben ik niet mooi met mijn nieuwe t-shirt?! 

Toen ik afgelopen dinsdag thuis kwam van de opvang, ontdekte ik eindelijk waarvoor die houten blokken bij mijn treintjes dienen! Mama hielp mij om een baan te maken en ik zette de treintjes op de sporen. Ik heb op de tv gezien dat Musti dat ook deed samen met zijn vriendjes. Zo reed ik dan met de treintjes over de sporen. Omhoog op de brug en onder een andere brug. Helemaal rond! Mama bleef maar foto’s maken met haar telefoon! Ik denk dat ze bijna even trots was als ikzelf.

img_5300

Tsjoeketsjoeke tuut tuut! Omhoog en omlaag met die lange trein!


In de opvang heb ik me deze week weer voorbeeldig gedragen! Ik zei zelfs een zin van zeven woorden lang! Ik weet wel niet meer wat ik juist zei, maar de juffen waren wel heel erg trots op mij!

Woensdag nam ik voor het eerst mijn speedboot mee in bad! Hij maakt leuke geluidjes en ik kan al goed meezingen met het liedje van alle eendjes die zwemmen in het water. Na het bad moet mama altijd wrijve wrijve doen met de crème om mijn velleke te verzorgen. Ik vind het dan heel leuk om eerst even in mijn blote poep rond te lopen door mijn kamer! Lekker windje 🙂 

img_5324


Gisteren zijn we met de auto heel ver gereden. Ik heb geslapen, want eigenlijk is in de auto zitten toch maar saai. We kwamen toe aan een groot huis waar nog een meneer was die ik niet kende. Ik moest andere kleren aandoen en mocht eerst even spelen. Ondertussen zette die meneer allerlei spullen klaar waar ik later ook mee mocht spelen. Maar ik mocht niet kiezen wat ik deed. Ik moest ook altijd naar die meneer kijken. Hij had een fototoestel bij en maakte allemaal foto’s van mij. Daarna gingen we gewoon weer naar huis. Daar mocht ik nog een beetje naar Musti en Plop kijken. Ik was wel boos toen mama mij stoorde om te vragen of ik patatjes of een boterham wou eten. Ik wou niet eten! Ik wou alleen maar naar de filmpjes kijken. Moeder, dat is nu toch niet moeilijk om te verstaan, allez! 

Deze morgen ging mijn mama met een vriendin gaan ontbijten bij een meneer. Ik denk dat hij niet van hier is, zo een rare naam: Franz Gustav. Ondertussen mocht ik bij mijn meter en nonkel op bezoek. Dat was heel leuk! Ik was daar nog nooit geweest en had dus een heel nieuw huis mét een grote tuin om te ontdekken! Mijn meter had ook een treintje voor mij gekocht om mee te spelen. Verwend? Ikke? Neuh! 

Nu ga ik eerst een beetje rusten en dan nog een beetje spelen. Ik kijk al uit naar wat er mij volgende week allemaal te wachten staat! 

Dikke zoen

Sep 

Een tweede kindje op komst: twijfels en vragen

Bij een tweede zwangerschap komt er ook een heel nieuwe reeks twijfels en vragen kijken. Hoewel je – zoals bij een eerste zwangerschap – vooral hoopt op een gezond kindje, zijn er toch enkele zaken waar je de eerste keer niet aan hoefde te denken.

Zo is er de vraag die over elke moeders lippen rolt: “zal ik mijn tweede kind even graag zien als mijn eerste?”
Je hart liep over van liefde toen je jouw eerste kindje in je armen nam. Zoals verwacht/gehoopt. Maar zal jouw hart nog wel plaats hebben voor een tweede kindje? Of een derde? Die vraag wordt door ervaringsdeskundigen steevast met “ja, natuurlijk!” beantwoord. Dus ja, ik begin dat wel te geloven. Ik heb er wel alle vertrouwen in dat mijn hart groot genoeg is voor twee Superkids. 

Een tweede vraag die onlangs in mijn brein opdoemde, lag in het verlengde hiervan. “Zal ik genoeg – en evenveel – tijd en aandacht aan beiden kunnen besteden?”
Eén kindje lukt perfect. Tijdens je moederschapsrust ben je 24/24 met hem/haar bezig. Je kan het kind je volle aandacht geven. Je bent erbij om elk klein lachje, elk schattig momentje op foto vast te leggen. Zelfs wanneer je terug aan het werk gaat, besteed je jouw vrije tijd enkel aan dat ene kind. Je kan de ontwikkeling van je baby tot peuter op de voet volgen.

img_5259

Een zeldzame zwangere-buikfoto. Op een avond. Nog snel voor ik naar bed ging. Op 26 weken.

Nu kan ik zelfs de ontwikkeling van mijn zwangerschap niet altijd even goed opvolgen als de eerste keer. We moeten nu bijvoorbeeld écht wel beginnen aan het ontwerp van de geboortekaartjes, maar altijd komt er wel iets tussen. Bij mijn eerste zwangerschap stond ik op dit moment de kinderkamer te verven. Nu is er een grotere kans dat het kind in onze kamer zal belanden tijdens zijn eerste levensmaanden.
Met een af en toe jengelende peuter aan mijn rokken, heb ik niet altijd de kans om ten volle te genieten van mijn zwangerschap en loop ik vaker gestresseerd. En dat terwijl ik er echt van overtuigd ben dat de gemoedstoestand van de moeder tijdens de zwangerschap een invloed heeft op het kind…

Dat zal dus ook zo zijn eens het kindje er is: een opgroeiende peuter die (véél) aandacht nodig heeft en een pasgeboren baby die ik toch de aandacht niet kan ontzeggen die ik twee jaar geleden aan kind 1 gaf. Als kind 2 net als Sep een rustig kind en een goede slaper is, dan zal het verdelen van de aandacht waarschijnlijk nog meevallen. Maar wat als kind 2 een moeilijke start kent? Wat als hij meer aandacht opeist door problemen die hij heeft? Dan zullen we Sep misschien wat verwaarlozen? Dat kan je een peuter in volle ontwikkeling toch niet aandoen?

Hoe vind je dat evenwicht? Ik kan moeilijk geloven dat zoiets automatisch komt, je zal eraan moeten werken, toch? Go with the flow? Of rolling with the punches? Tips zijn alvast meer dan welkom!