De 10 geboden van de gemiddelde zwangerschap

Bij elke zwangerschap horen geschreven en ongeschreven regels. De adviezen van experts en ervaringsdeskundigen. De meningen van zowat iedereen om je heen. En het belangrijkste: de regeltjes die je jezelf oplegt in je immer malende brein: een combinatie van alle adviezen, meningen én perfecte foto’s die je ziet van stralende mama’s -to-be in alle mogelijke (al dan niet sociale) media.
Hier alvast 10 van die geboden die een aspirant Superwoman zichzelf oplegt…

  1. Gij zult niet klagen. Hebt gij hartkloppingen? Normaal. Hebt gij pijn in bekken en rug of zelfs bekkeninstabiliteit? Normaal. Zijt gij doodmoe? Normaal. Zijt gij kortademig? Normaal. Hebt gij zure oprispingen? Normaal. Zijt gij misselijk? Normaal. Onthoud dat een zwangerschap geen ziekte is. Uw emoties zult gij bedwingen. Gij zijt sterker dan de hormonen. Als men u vraagt hoe het met u gaat, zult gij antwoorden met “heel goed”, “aftellen, hé” of “rond en gezond”. Bij voorkeur gepaard met een zachte Mona Lisa smile en een gelukzalig aaien over het bollend buikje.
  2. Gij zult op een roze wolk door de 9 maanden zweven. Misselijkheid, hormonen, vermoeidheid… het mag allemaal niets wegnemen van het feit dat gij erin geslaagd zijt om zwanger te worden. En dat het kind in uw buik het goed doet volgens alle curves. Houd steeds in het achterhoofd dat zovele anderen minder geluk hebben dan gij. Geniet dus van alles wat de zwangerschap met zich meebrengt. Ja, ook van de dagen dat u boven de porseleinen troon hangt.
  3. Gij zult genieten van elke beweging van uw kind. Ook al vindt zijn forse linkse al te vaak zijn weg naar uw lever of promoveert hij uw blaas tot knijpspeeltje. Gij denkt toch niet dat de knuffels die ge over een jaar zult krijgen van uw kind dit zullen kunnen overtreffen?
  4. Gij zult alles dagelijks opvolgen en goed documenteren in het daartoe bestemde Kind & Gezin zwangerschapsboekje. Ge zult dit later nog vaak ter hand nemen om herinneringen op te halen. Gij zult dit ook nooit verliezen, zodat ge het kunt doorgeven aan uw kind wanneer hij/zij zelf ouder wordt.
  5. Gij zult uw geluk delen op alle sociale media. Dagelijks. Met gestileerde foto’s van de perfectie. En bijpassende overload aan hashtags. #pregnant #pregnancy #babybelly #glowing #blessed

    img_5530

  6. Gij zult altijd en overal gezond blijven eten. Gij zult niet toegeven aan de verleiding en de goestingskes. Uw lijn en uw kind hebben die donut of die frieten niet nodig.
  7. Gij zult zorgen dat ge voor de ingang van de laatste maand klaar zijt met alles. De laatste maand is immers de laatste dag. Dat is algemeen geweten. Kaartje, adressenlijst (bij voorkeur reeds geprint/gestickerd/geschreven op de enveloppen), doopsuiker, kraamvalies, babykamer, cadeau voor meter/peter … Gij moet niets meer last-minute regelen in de laatste maand.
  8. Gij zult veel rusten. Ook al hebt gij al een reeks koters rondlopen. Ook al gaat gij nog werken. Ook al hebt gij een huishouden te runnen. Ook al is goed slapen ’s nachts een even onmogelijke opdracht als wakker blijven overdag. Gij zult uitgerust aan de bevalling beginnen.
  9. Gij zult uw partner niet verwaarlozen. Gij zijt dan wel zelf zwanger, ge zijt samen “in blijde verwachting”. Uw geliefde heeft niet minder nood aan aandacht, liefde, intimiteit … omdat gij misselijk / hormonaal / moe… zijt. Houd daar rekening mee. Hij/zij is niet zwanger, dus hoeft niet te lijden.
  10. Gij zult altijd onthouden dat “de gemiddelde zwangerschap” niet bestaat, zoals “het gemiddelde kind” niet bestaat. Gij zult uw zwangerschap beleven zoals gij die beleeft, niet zoals de maatschappij denkt of vindt dat gij die moet beleven. Geniet van de mooie momenten, maar voel u vooral ook niet schuldig als gij er niets te genieten aan vindt of als gij al eens zondigt tegen één van de geboden.

(En nu nog zélf mijn eigen raad opvolgen…) 

 

“Babymoon” in Brugge

Het is cool en hip om voor de komst van een baby nog eens met z’n tweeën weg te gaan. Echt genieten van de laatste vrije, rustige momenten samen met je geliefde. Voor dat hulpbehoevende bundeltje je leven overhoop haalt. Ze hebben er zelfs een hippe naam voor: babymoon.

Wij doen het vooral omdat het alweer veel te lang geleden is dat we nog eens tijd maakten voor elkaar. De romantiek heeft de laatste tijd wel vaker plaats moeten maken voor werken in huis. Of een peuter. Of zwangerschapskwaaltjes. Of de job, of …. We gingen elke maand date night houden, zeiden we voor Sep kwam. Dat leek ons meer dan haalbaar… Ik denk niet dat we in die twee jaar aan 10 date nights gekomen zijn.

Tijd maken voor elkaar. Het was dus meer dan long overdue!

Brugge was één van de steden in ons land die we nog niet bezochten samen én het leek ons de ideale locatie voor een romantisch uitje. Het lief kon het voor één keer over zijn hart krijgen om op zaterdag niet te gaan werken, dus we konden genieten van een héle dag Brugge 🙂 Nu ja, het werd vooral: thuis een beetje uitslapen op zaterdagochtend, rustig valiesje pakken en richting Brugge.

img_5546

Tegen dat we daar aangekomen (én geparkeerd) waren, was het lunchtijd. Daarna rustig wat flaneren door de pittoreske straatjes van deze charmante stad en schuilen voor de regen en ijskoude wind.

img_5545

img_5553

The Kissing Bridge, hoorden we een gids deze brug noemen. Omdat veel koppeltjes hier even stoppen voor een romantisch momentje. Persoonlijk doe ik dat toch liever op een plaatsje waar je niet continu omver gelopen wordt door toeristen met smartphones en selfiesticks…

Dat schuilen deden we in The Old Chocolate House,  het chocoladewinkeltje/tearoom van het lief zijn tante. Een zonde dat hij me in die bijna 11 jaar nog nooit had meegenomen naar dit schattige plaatsje! Midden in het toeristische deel van de stad, in de Mariastraat, waar de toeristen tot buiten staan aan te schuiven voor een heerlijke meeneem-chocolademelk of om een plaatsje te bemachtigen in de tearoom. Hier krijg je geen gewone Cécémel, maar kan je kiezen uit een hele waslijst aan chocoladesmaken. Van een “gewone” Callebaut dark chocolate tot Ecuador chocolade met fruitige accenten en een toets van rum. Indien gewenst zelfs met topping naar keuze (denk aan mini marshmallows, chili, speculaas crumble…). Ook koffie- en theelovers komen hier zeker aan hun trekken. Je kan er ook de bieren van mijn lief drinken, al zijn die vooral in de zomer populair…

img_5564

Bij elk drankje krijg je natuurlijk ook een cakeje en koekje van het huis geserveerd. Wie dan nog een klein hongerke heeft, kan kiezen voor een heerlijke wafel of andere sweets. Probeer zeker eens de appeltaart, zo goed kan ik ze (nog) niet maken! Alles wordt klaargemaakt en geserveerd door de enthousiaste Bram en zijn broer Berend.

img_5565

Beneden in het winkeltje kan je terecht voor alle soorten chocolade, pralines, geschenkverpakkingen en een bekertje chocolademelk for the road. Fa (Françoise) en dochter Barbe zijn uitstekend op elkaar ingespeeld en het is duidelijk dat ze dit etablissement met veel passie uitbaten (je zou voor minder…).

img_5556

 

img_5555

Na de chocolade-overdosis wandelden we richting B&B De Bornedrager, waar we geboekt hadden voor een romantische overnachting (vooral: een overnachting zonder peuter die je wakker houdt én zonder piekeren over de overload aan huishouden die wacht). Foto’s van de gigantische kamer heb ik niet, maar vind je wel mooi gestileerd terug op hun website (en ja, ze zijn in het echt zoals op de foto’s). Ook het ontbijt op zondagochtend was super. Uitgebreid, met eitje en bubbels (die ik helaas heb moeten afslaan…).

img_5572

Voor ons diner op zaterdagavond hadden we gereserveerd bij Cafedraal. Het interieur was stijlvol, de bediening heel vriendelijk (en grappig) en het eten vooral veel. Alles was lekker, goed klaargemaakt. Zeker niet te klagen. De porties waren alleen zeker groot genoeg. Zelf het lief at niet alles op. Het kon natuurlijk ook zijn dat onze maag nog aan het bekomen was van de chocoladenamiddag… 😉

img_5566

Ook de verlichting kon beter… Of het ligt aan mijn fotografiekwaliteiten, kan ook…

We hadden het plan opgevat om nog eens zot te doen na ons diner en Bar des Amis op te zoeken voor een (non-alcoholische) cocktail voor het slapengaan, maar we kozen ervoor om meteen terug te gaan naar het hotel en daar te crashen op het hemelse bed. Tja #teamnosleep zeker…

Dat het deugd gedaan heeft!

 

Let the countdown begin

33 weken en 3 dagen volgens de Zappy app. Nog 46 dagen te gaan. Dat is nog ongeveer anderhalve maand.

Jep, de bevalling is in zicht…

Dat doet me toch wel steeds vaker terugdenken aan mijn vorige bevalling, nu ongeveer 2 jaar geleden. Dat die niet bepaald gemakkelijk verliep, is ondertussen wel al geweten.
Ik heb het altijd een beetje raar gevonden dat mensen onder de indruk waren van mijn verhaal. Ik heb immers fysiek niet echt zwaar afgezien. Mijn leven, of dat van mijn kind, heeft nooit aan een zijden draadje gehangen. Oké, er waren enkele fysieke moeilijkheden die er vooral voor zorgden dat ik achteraf niet zo snel herstelde als bij een “normale” bevalling. Maar verder was het “ook maar dat”. Ik had geen helse pijnen moeten doorstaan – afgezien van 6 dikke lange naalden tussen mijn ruggenwervels, maar ook dat is allemaal relatief.
Ik stond lange tijd niet stil bij de mentale uitputtingsslag die de bevalling was. Ik leefde waarschijnlijk op een roze wolk?

Die mentale terugslag is lang uitgebleven.
Tot nu.
Er zijn verschillende zaken die mij doen nadenken: van gelijkaardige verhalen tot compleet tegenovergestelde situaties. Van vrouwen die het psychisch moeilijk hebben met het feit dat ze – net als ik – via keizersnede moesten bevallen tot verhalen van schoonzussen die op nog geen 4 uur tijd een pracht van een baby op de wereld zetten.
En uiteraard de 32-weken echo bij de gynaecoloog die de countdown naar de bevalling precies écht lijkt in te zetten.

Toen ze bij Mini Magazine een oproep deden naar zwangerschapsverhalen, stuurde ik hen een mailtje met de link naar dat van mij. Dat was enkele weken geleden. Ondertussen was mijn zwangere brein dat al vergeten 🙂
Tot gisteren. Tot ik van die andere zwangere blogster (en redactrice bij Mini) bericht kreeg dat ik mijn eigen verhaal kon herlezen op hun website. Dat herlezen bracht toch herinneringen naar boven die ik liever niet herbeleef.

DSC_1153 (1).jpg

Deze herinnering herbeleef ik daarentegen maar al te graag…

Uiteraard zijn ze in het ziekenhuis op de hoogte van mijn vorige avontuur en is het ook de bedoeling van de gynaecologe en de vroedvrouw om een gelijkaardig scenario te voorkomen (wat eigenlijk altijd de bedoeling is, maar ja…)

Het doel voor de aankomende bevalling is nog steeds: natuurlijke bevalling – als de alternatieven helpen, dan liefst zonder epidurale – als een epidurale zich toch opdringt, dan krijgt de anesthesist mijn volledige dossier onder zijn neus geschoven met foto’s die hem kunnen helpen om te zorgen dat ik nu geen 6 spuiten meer nodig heb.
Ik heb dus nog steeds vertrouwen in de kunde van het medisch personeel. Geen enkel verwijt naar hen, zij deden hun uiterste best voor mij en ik heb er alle vertrouwen in dat ze dat nu weer zullen doen.

Ik moet wel zorgen dat ik wat meer vertrouwen krijg in mijn eigen lichaam en mijn eigen fysieke en psychische kracht. Hoe vol vertrouwen en chill ik was bij de aanloop naar de vorige bevalling, zoveel stress heb ik nu voor wat komen zal. Het niet weten hoe het zal zijn, maar het uit ondervinding weten dat het serieus zwaar kan zijn, zorgt dat ik toch net iets onzekerder ben. En dat terwijl ik weet dat het juist helpt om zo rustig mogelijk te zijn bij een bevalling.

Laten we hopen dat ik met een paar sessies prenatale yoga en ademhalingstechnieken mezelf toch kan kalmeren. Want hoe hard het lief ook zijn best zal doen om mij bij te staan (en hoe hard ik hem daarvoor apprecieer), uiteindelijk moet ik het toch zelf doen…

Hopelijk kan ik hier over enkele maanden een herinnering schrijven aan een bevalling die iets vlotter verliep dan de vorige.

Wil je andere bevallingsverhalen lezen, zoals dat van Lies, check dan maandelijks de Facebookpagina en website van Mini Magazine. Het zijn niet allemaal horrorverhalen 😉

 

 

 

Friday’s Food – bakken voor luie wijven

Laat ik op deze vrije vrijdag eens een oude rubriek van onder het stof halen met één van mijn favoriete baksels ever.

Wat doe je als je een grote ongeopende pot witte yoghurt in je koelkast vindt die vandaag op moet?

Dan bak je een taart!

De frangipannetaart die wij thuis al jaren maken en die echt iedereen kan maken. Simpel en lekker, hét uitgangspunt van zowat 80% van alles wat ik klaarmaak.
Ik heb geen idee waar mijn mama het recept vandaan heeft, maar het is echt een recept voor luie wijven – of drukke mama’s, kies zelf maar tot welke categorie je jezelf rekent.

img_5543

Er wordt niets tot op de gram afgewogen. Al wat je nodig hebt als maat is een tas (ik gebruik een standaard koffietas).

Dit heb je nodig:

  • 2 tassen zelfrijzende bloem
  • 2 tassen suiker
  • 1 tas maïsolie
  • 1 tas witte yoghurt (eigenlijk volle, maar met magere lukt het ook)
  • 3 eieren
  • 1 à 2 flacons amandelaroma (naar smaak)

Zo maak je de taart:

  1. Verwarm je oven voor op 175°C
  2. Voeg alle ingrediënten samen en meng goed
  3. Giet het mengsel in een met bakpapier beklede bakvorm (springvorm)
  4. Bak de taart gedurende 45 minuten
  5. Laat de taart afkoelen
  6. Bekleed met glazuur (dat maak ik op gevoel: veel bloemsuiker met een beetje water mengen tot je een lijmachtige substantie krijgt. Te lopend? Meer bloem toevoegen. Te droog? Beetje meer water toevoegen.)

En voilà!

img_5541

 

Enjoy. Bedank me later maar 😉

23 maanden Sepliefde

Lieve Sep, mijn dikke vriend,

Shit man, over een maand ben jij al 2 jaar oud! Jouw verjaardag zullen we een beetje vroeger vieren, gezien de drukke agenda’s van jouw papa en jouw meters… Maar wees gerust, dat we zullen vieren, daar kan je van op aan! Jouw laatste verjaardag als enig kind.

Want een maandje later word jij grote broer. Dan zal je de aandacht moeten delen. Het zal een serieuze aanpassing zijn, maar ik weet dat jij die gracieus zal doorstaan. Zo ben je nu eenmaal. Mijn gemakkelijk kind. Mijn grote schattebol. Mijn flinke Sep.

Mijn grote babbelaar ook. Jouw mondje staat geen seconde stil. Soms komt er enkel “neh neeh” uit, daar heb je de leeftijd voor hé… Maar even vaak zijn het zinnetjes waarvan ik denk “amai! kan jij dat al?!” Of ook wel “waar heb je dat nu weer gehoord”… Want ja, alles wat je ooit één keer gehoord hebt, herhaal je. Jij kan elk stilgevallen gesprek opnieuw op gang brengen. Iedereen pak je in met jouw donkerblauwe kijkers en jouw enorme charme. Ik zei het eerder al, maar écht, ik heb medelijden met al die arme meisjesharten die ooit jouw pad zullen kruisen…

img_5396

Zetelhangen als een echte puber op zondagmiddag

De nieuwe vaardigheden die je ook bijna wekelijks etaleert, het is niet te doen! We lopen over van trots. Soms wel pas nadat we bekomen zijn van een lachbui. Jouw dansmoves plaatsen je zo in de finale van Belgium’s Got Talent. Als stappen te traag gaat, zet je het soms op een lopen (of iets wat daarvoor moet doorgaan). Of je neemt je loopfietsje en sjeest doorheen het huis. Jouw lievelingswoordje als je een hoge stoel/trap/glijbaan… ziet, is “klimme”. Uiteraard met de daad bij het woord gevoegd.

Soms denk ik dat we jou teveel verwennen. Nu ja, soms wéét ik dat gewoon. Het is ook zo gemakkelijk om een flink kind zijn zin te geven als hij het zo lief komt vragen. Tegenwoordig gebeurt het echter niet altijd meer zo lief. De “Mooi en Meedogenloos” acteurs kunnen een puntje zuigen aan de dramatische scènes die jij de laatste tijd wel vaker ten berde brengt. Gelukkig zijn ze altijd van korte duur. Papa en ik zijn niet zo’n soapfans, dus veel aandacht krijg je niet tijdens zulke episodes. Al is dat soms moeilijk hoor, jouw gehuil negeren omdat je even niet weet of je nu wél of niet wil eten. Maar het is nog altijd de beste strategie, want na enkele minuten kom je (meestal) gewoon gezellig mee aan tafel zitten.

img_5450

Controle over de werken. Sep zag dat het goed was.

Het is de laatste weken ook niet gemakkelijk geweest voor jou. Al die vreemde mannen die aan ons huis komen werken. De schilder die ons zelfs met ons drietjes naar de bovenverdieping verbannen heeft terwijl hij daar beneden alle ruimte voor zich heeft…
Je mama die de combinatie zwanger zijn + peuter + werken in huis + job soms iets te lastig vindt en daardoor wat minder geduld heeft. Een mens zou voor minder nachtmerries krijgen. Al mag je wel beseffen dat je hierdoor je ouders nog meer slaap ontneemt, wat dat geduld niet ten goede komt. Maar hej, ook dit gaat voorbij. Je slaat je er wonderwel doorheen en bent zelfs al een nieuwe uitdaging aangegaan met dat potje en dat plasje. Een uitdaging waarvoor je van mij alle tijd van de wereld mag nemen. Wil je eens een dag niet, dan hoeft dat niet. Want mama weet dat je binnenkort voor nog wat hete vuurtjes zal staan…

Je zal je kleine bedje moeten inruilen voor een groot bed. Al denk ik dat je daar stiekem eigenlijk wel naar uitkijkt.
Je zal niet meer mama’s enige dikke vriend zijn. Er zal een kleine broer bij komen die aandacht wil. Aandacht van mama, van papa, van oma, van opa… maar ook van jou. Als hij wat groter wordt, zal hij naar jou opkijken. Zal hij met jou willen spelen. Zal hij met jou samenspannen tegen mama en papa.

Man, wat kijken we daar naar uit. Om jou de taak van grote broer te zien opnemen. Je zal dat fantastisch doen! Maar ik ga ook proberen tijd te blijven vrijmaken voor ons tweetjes. Je moet het mij maar laten weten als je mij mist. Dan richt ik al mijn aandacht even weer alleen maar op mijn grote schattebol!

Veel liefs.

Jouw mama