Let the countdown begin

33 weken en 3 dagen volgens de Zappy app. Nog 46 dagen te gaan. Dat is nog ongeveer anderhalve maand.

Jep, de bevalling is in zicht…

Dat doet me toch wel steeds vaker terugdenken aan mijn vorige bevalling, nu ongeveer 2 jaar geleden. Dat die niet bepaald gemakkelijk verliep, is ondertussen wel al geweten.
Ik heb het altijd een beetje raar gevonden dat mensen onder de indruk waren van mijn verhaal. Ik heb immers fysiek niet echt zwaar afgezien. Mijn leven, of dat van mijn kind, heeft nooit aan een zijden draadje gehangen. Oké, er waren enkele fysieke moeilijkheden die er vooral voor zorgden dat ik achteraf niet zo snel herstelde als bij een “normale” bevalling. Maar verder was het “ook maar dat”. Ik had geen helse pijnen moeten doorstaan – afgezien van 6 dikke lange naalden tussen mijn ruggenwervels, maar ook dat is allemaal relatief.
Ik stond lange tijd niet stil bij de mentale uitputtingsslag die de bevalling was. Ik leefde waarschijnlijk op een roze wolk?

Die mentale terugslag is lang uitgebleven.
Tot nu.
Er zijn verschillende zaken die mij doen nadenken: van gelijkaardige verhalen tot compleet tegenovergestelde situaties. Van vrouwen die het psychisch moeilijk hebben met het feit dat ze – net als ik – via keizersnede moesten bevallen tot verhalen van schoonzussen die op nog geen 4 uur tijd een pracht van een baby op de wereld zetten.
En uiteraard de 32-weken echo bij de gynaecoloog die de countdown naar de bevalling precies écht lijkt in te zetten.

Toen ze bij Mini Magazine een oproep deden naar zwangerschapsverhalen, stuurde ik hen een mailtje met de link naar dat van mij. Dat was enkele weken geleden. Ondertussen was mijn zwangere brein dat al vergeten 🙂
Tot gisteren. Tot ik van die andere zwangere blogster (en redactrice bij Mini) bericht kreeg dat ik mijn eigen verhaal kon herlezen op hun website. Dat herlezen bracht toch herinneringen naar boven die ik liever niet herbeleef.

DSC_1153 (1).jpg

Deze herinnering herbeleef ik daarentegen maar al te graag…

Uiteraard zijn ze in het ziekenhuis op de hoogte van mijn vorige avontuur en is het ook de bedoeling van de gynaecologe en de vroedvrouw om een gelijkaardig scenario te voorkomen (wat eigenlijk altijd de bedoeling is, maar ja…)

Het doel voor de aankomende bevalling is nog steeds: natuurlijke bevalling – als de alternatieven helpen, dan liefst zonder epidurale – als een epidurale zich toch opdringt, dan krijgt de anesthesist mijn volledige dossier onder zijn neus geschoven met foto’s die hem kunnen helpen om te zorgen dat ik nu geen 6 spuiten meer nodig heb.
Ik heb dus nog steeds vertrouwen in de kunde van het medisch personeel. Geen enkel verwijt naar hen, zij deden hun uiterste best voor mij en ik heb er alle vertrouwen in dat ze dat nu weer zullen doen.

Ik moet wel zorgen dat ik wat meer vertrouwen krijg in mijn eigen lichaam en mijn eigen fysieke en psychische kracht. Hoe vol vertrouwen en chill ik was bij de aanloop naar de vorige bevalling, zoveel stress heb ik nu voor wat komen zal. Het niet weten hoe het zal zijn, maar het uit ondervinding weten dat het serieus zwaar kan zijn, zorgt dat ik toch net iets onzekerder ben. En dat terwijl ik weet dat het juist helpt om zo rustig mogelijk te zijn bij een bevalling.

Laten we hopen dat ik met een paar sessies prenatale yoga en ademhalingstechnieken mezelf toch kan kalmeren. Want hoe hard het lief ook zijn best zal doen om mij bij te staan (en hoe hard ik hem daarvoor apprecieer), uiteindelijk moet ik het toch zelf doen…

Hopelijk kan ik hier over enkele maanden een herinnering schrijven aan een bevalling die iets vlotter verliep dan de vorige.

Wil je andere bevallingsverhalen lezen, zoals dat van Lies, check dan maandelijks de Facebookpagina en website van Mini Magazine. Het zijn niet allemaal horrorverhalen 😉

 

 

 

12 gedachtes over “Let the countdown begin

  1. Mijn ervaringen heb je allicht gelezen…
    Ik duim heel hard dat het allemaal vlot verloopt, zo vlot mogelijk! Ik was de 2de keer ook ‘zenuwachtig’ over wat ging komen (op dezelfde manier als jij: bang voor nog een keizersnede én bang om natuurlijk te bevallen omdat ik niet wist hoe ik daarmee zou omgaan) maar uiteindelijk helpt al dat piekeren niet en loopt het zoals het loopt, dan en daar…
    Succes!!!

    Liked by 1 persoon

  2. Zelf heb ik een erg vlotte bevalling gehad maar ik kan me wel heel goed inbeelden dat je er toch wel wat angst voor hebt, zeker als die eerste niet helemaal verliep zoals je je het voorstelde. Ik duim keihard dat de yogasessies helpen bij het kalmeren en dat deze bevalling van een leien dakje verloopt!

    Liked by 1 persoon

  3. Ik kan me voorstellen als je eerste bevalling niet zo fijn verliep dat je er nu schrik voor heb… Zelf heb ik een vrij vlotte bevalling gehad, maar dan wel een moeilijke kraamtijd (met een prematuurtje). Ik wens je veel succes, en vertrouw op jezelf en je lichaam. Komt allemaal goed!

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s