Over doodnormale zorgenkindjes en overbezorgde moeders

Ik heb twee zorgenkindjes. Of beter gezegd: ik heb zorgen over mijn twee kindjes.
Niet dat ze ernstige ziektes hebben of zo. Ze eten goed, groeien goed en ontwikkelen zich volgens het boekje. Maar toch. Ik heb zorgen over mijn twee kindjes.

Kindje 1, Sep: over de pasgeboren Sep had ik geen zorgen. Het kind blaakte van gezondheid en geluk. Hij was rustig en nooit ziek. Alleen zijn navelbreuk zou ooit eens moeten geopereerd worden als ze niet vanzelf genas, maar soit, zorgen voor later.
Toen kreeg hij de windpokken. En een oorontsteking. En bronchitis. En nog een oorontsteking. En nog één. En nog eens een luchtwegeninfectie.
De buisjes in de oren maakten gelukkig een einde aan de oorontstekingen. Maar niet aan de gevoelige luchtwegen.
Zijn eerste hardgekookte eitje bezorgde hem zijn eerste allergische reactie en zijn eerste trip naar het ziekenhuis voor een bloedtest.
Zijn eerste boterham met Nutella, een paar weken geleden, bezorgde hem zijn tweede allergische reactie. Nog een bloedtest. Jep: allergisch aan ei, hazel-(en waarschijnlijk ook andere)noten en huisstofmijt. Tripje naar de apotheek: EpiPen in tweevoud. Nog nooit las ik een bijsluiter zo nauwkeurig!
Zal ik hem ooit met een gerust hart bij een vriendje laten gaan spelen of op kamp laten gaan? Wat als hij daar koekjes krijgt met hazelnoten of chocolade-eitjes met praliné vulling? Nu zal hij altijd dàt kind zijn. Het kind dat moet zeggen dat hij dat en dat en dat niet mag eten. Nu zal ik altijd zorgen hebben. Allez, ik ben bang dat ik altijd zorgen zal hebben. (ben je nog mee?)

 

IMG_6822

Alweer een accessoire erbij om mijn grote mama-handtas mee te vullen…

 

Kindje 2 dan, Warre: bij hem was het anders dan bij zijn broer. Hij kende een niet zo goede start. Elf weken lang zaten we met onze handen in het haar bij de eindeloze krijsbuien (sorry, maar huilen kon je het bij momenten met de grootste wil ter wereld niet meer noemen). Ik ging op koemelkeiwitdieet. Hij ging aan de maagzuurneutraliserende medicatie.
De hypothese van koemelkeiwitallergie leek mij steeds onwaarschijnlijker, want ik zag geen verandering in de krampen. De medicatie hielp wel tegen de pijn van de reflux. Dat verschil zagen we wel. Verder onderzoeken dan maar. Er werden stalen van Warre’s bloed en andere lichaamssappen afgenomen en onder de microscoop bekeken. Op de echo van zijn buikje zag je veel lucht, maar verder niets speciaals.
Ik hoopte dat ze iets zouden vinden. Eender wat. Maar iets dat we konden behandelen. Dan konden we zijn pijn en het huilen laten ophouden.
Nope. Alles normaal.
Mijn gedachtengang op dat moment: “Er scheelt niets met ons kind. Ik ben gewoon te vermoeid om tegen een huilende baby te kunnen. Want ja, “alle baby’s huilen en ze kunnen niet zeggen waarom, hé!” (serieus, die zin bezorgt me ondertussen ook al het vliegend schijt – pardon my French) Zal het dan blijven zoals het nu is? Of beeldde ik het me allemaal maar in en was het eigenlijk toch niet zo erg als ik het aanvoelde?”

Neen, het was geen verbeelding. Warre had het lastig de eerste 11 weken van zijn leven. Dat is nu nog meer duidelijk. Nu hij het de laatste 3 dagen enkel op een krijsen zette als hij te lang op zijn eten moest wachten of in de maxi cosi moest. Dag en nacht verschil. Ook het lief en mijn mama zeggen dat hij precies een ander kind is. Hij is gelukkig! Hij lacht en speelt zodanig veel dat de opslagruimte van mijn gsm vol staat door de filmpjes en foto’s.  Sep is ook rustiger nu de baby minder huilt. Wij zijn rustiger. We moeten geen kilometers meer afleggen rond de tafel met een baby op de arm.
Het is alsof hij zelf van de dokter moest horen dat er niets mis was. Zijn lichaampje was zich gewoon nog “aan het zetten”. Zijn darmen en maag moesten nog “rijpen”. Hij moest er nog “uit groeien”.
Wat het ook is, het is blijkbaar voorbij.

IMG_6783

Jep, hij kan happy zijn én hij sliep zelfs al eens een nachtje door! Dan zijn wij ook heel happy! 🙂 

Nu ja, zo lijkt het toch.

 

Wij geloven het nog niet helemaal. Hoewel we echt blij zijn dat Warre zich duidelijk beter voelt, blijven we toch sceptisch. In ons hoofd kan hij vanavond weer twee uur liggen krijsen tot hij doodvermoeid in slaap valt op mijn arm. Of ontdekken we over enkele maanden dat hij net als zijn broer buisjes nodig heeft om van eeuwige oorontstekingen af te geraken. Of moet hij ook geopereerd worden aan zijn navelbreukje (jep, it runs in the family…). Of blijkt hij over een jaar ook allergisch te zijn aan de helft van mijn voorraadkast.

Of hij blijft gewoon rustig voortdoen zoals hij bezig is: goed eten, goed groeien en gelukkig wezen. Geen zorgen meer.

We hopen op het beste, ik bereid me voor op het ergste.

12 gedachtes over “Over doodnormale zorgenkindjes en overbezorgde moeders

  1. Als je zo’n krijsbuien ooit tot je dagroutine hoorden, blijf je altijd enigzins op je hoede. Je doet je uiterste best en voelt je evenzeer mislukt, als troosten niet lukt. Ik ben blij te lezen dat het lijkt te minderen en duim dat dat blijft! Wij zijn al jaren van dat soort krijsen verlost, maar frustraties uiten op een normaal volume blijft moeilijk. In ons geval blijkt er een grote correlatie te bestaan tussen een ietsje lager suikerpeil en het stemvolume. Pas na 5 jaar kwamen we te weten dat de volumeknop uit suiker blijkt te bestaan, desnoods druivensuiker of andere snelle suikers. Dus ja, sindsdien ben ik die moeder van dat kind dat iedereen op het speelplein heeft horen brullen en die dan nog suiker geeft als beloning ook… Ik duim dat het bij jullie ofwel echt ophoudt, ofwel dat je de volumeknop véél sneller vindt dan hier het geval was!

    Liked by 1 persoon

  2. Dat klinkt echt heel vermoeiend voor jullie, ik vermoed dat de zorgen momenteel veel energie vreten. Ik duim mee voor rustige nachten en veel babyglimlachjes. En ondertussen: periodes van rust en begrip uit je omgeving!

    Liked by 1 persoon

  3. Zo een kleintje dat huilt of krijst en je weet niet waarom is vreselijk! De eerste twee tot drie maanden hield Tuur maar niet op. Ten einde raad schakelden we over van borstvoeding naar flessen en begon hij stilaan minder te krijsen. Ik geloof niet dat het enkel daaraan lag, maar mocht er ooit een 2de komen dan denk ik wel dat ik sneller dan nu een flesje zou bijgeven. Wel super dat Warre het iets beter stelt nu! Oh en wat die allergie betreft, als kind was ik gigantisch allergisch aan kleurstoffen en bewaarmiddelen, maar soms groei je daar uit. Sinds mijn tienerjaren kreeg ik minder last en nu zelfs zo goed als geen last meer. Hopelijk is het bij jullie Sep ook zo.

    Liked by 1 persoon

    • Ik kreeg die tip nog al, dat het soms beterde met flesvoeding. Maar ik wil nog volhouden met bv tot aan de groentepapjes ☺ De eierallergie kan er volgens de dokter idd nog ui groeien. Die is ook niet meer zo erg nu. Maar de noten, dat is blijkbaar een ander verhaal… we zien wel zeker ☺

      Like

  4. ik heb ook een dochtertje dat de eerste 10 à 12 weken van haar leven naar mijn gevoel uitsluitend heeft gekrijst. Ze heeft een tweelingbroertje, dat net heel rustig was. Ik herinner me talrijke momenten dat ik met haar in mijn armen zat, terwijl haar broertje altijd rustig lag te spelen. Ze leek schrik te hebben van de wereld, en overprikkeld te zijn. Als ik haar in bad deed, strekte ze haar armpjes in een soort van valreflex. We hebben ook een maagonderzoek laten doen (reflux is het eerste waar iedereen dan aan denkt). Er werd niets gevonden. De kinderarts zei dat ze er dan vanzelf zou uitgroeien rond 12 weken. Dat leek mij eindeloos lang, en bovendien onwaarschijnlijk. Maar het was zo. Vanaf twaalf weken is dat verdwenen en niet meer teruggekomen. Ze is nu bijna vier, en het vrolijkste en meest onbezorgde kind van de drie. Maar dat kan ik pas sinds een jaar of twee met een gerust hart beamen. Tot daarvoor had ik altijd schrik dat die huilbuien zouden terugkomen, zo getraumatiseerd was ik daarvan… Om maar te zeggen: er hoeft niet altijd een aanwijsbare oorzaak zijn, en het is best mogelijk dat het vanaf nu helemaal wegblijft!

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s