Superwoman is verhuisd!

Lieve lezers,

Het stond eigenlijk op mijn to-dolijstje voor 2016, maar nu is het er eindelijk van gekomen.

Deze blog is verhuisd naar www.failingtobesuperwoman.be! (niet meer .com dus)

Spannend hé, zo een website in eigen beheer. Nog altijd op het WordPress platform, ik heb er nu ervaring mee 😉
Ik hoop dat jullie mij volgen naar mijn nieuwe stek. Ik heb geen applicatie die ervoor zorgt dat je meteen doorgeschakeld wordt als je naar deze site surft (zo gierig ben ik wel), dus je zal zelf een kleine moeite moeten doen om de url aan te passen in jouw reader, maar daarna kan je deze blog weer volgen alsof er niets veranderd is.

Al mijn oude berichten zijn naar daar overgezet, dus je kan op de .be website nog steeds in mijn oude schrijfsels snuisteren.

Ik hoop dat we het op mijn nieuwe site even gezellig kunnen maken als hier!

Tot gauw!

Fien

xx

Sep zegt III

Het is alweer even geleden dat we een paar onvergetelijke citaten van onze Sep met jullie deelden. Ondertussen staat zijn mondje natuurlijk niet stil. En zijn redeneringsvermogen, dat is er ook alleen maar op vooruitgegaan. Lees even mee…

 

IMG_7603

 

  • De zon heeft geen handjes. We moeten nog handjes gaan kopen!
  • De maan slaapt nog. Hij heeft zijn pyjama aan!
  • Wij hebben geen kelder. We moeten er één kopen! – Shopaholic in wording 😉
  • Ik ga broertje melk geven! en hij doet prompt zijn t-shirt omhoog. Nog een fan van borstvoeding 😉
  • Ik leg een boterham voor hem op tafel. Reactie: Moet op het bordje! Zo kunnen we toch niet eten…
  • Ik zeg: broertje kan geen patatjes eten, hij heeft nog geen tandjes. Sep zegt (uiteraard): We moeten dan nog tandjes kopen! (wat zei ik over die shopaholic…)
  • Mama: wil je een boterham? Sep: Neeheen, ik ben een boek aan het lezen! (ja moeder, had je dat niet gezien?)
  • Oh broertje, wat zie jij er schattig uit!! (*smelt*)
  • Op familieweekend zitten we allemaal samen aan het aperitief. De meeste volwassenen met een alcoholisch drankje naar keuze. Nu is het aan de kindjes. Opa grapt: Sep, ga jij ook Ricard drinken? Sep: Neen, dat is voor de mevrouwen!
    (don’t look at me…)
  • Ik ga water op mijn hand doen. Van de duikboot. Van Piet Piraat! Van Schip ahoi hoi!
  • Sep wil dat mama/papa hem van de triptrap af helpt. Maar die luie ouders weigeren: je kan dat toch zelf. Waarop Sep uiteraard de ideale repliek heeft: Neen, ik zit veel te vast.  (voilà, en gij nu!)
  • Ik ben blij met Warre! (*moederhart in een plasje op de grond*)
  • Wil je wat kaas op je spaghetti? — Nee, ik ben boos op de kaas! (pubers…)
  • Smakelijk, Sep! — Nee, niet smakelijk! Ik ben boos op smakelijk! (zoals ik zei, pubers…)
  • Broertje is kletswakker!
  • Tijdens de werken in onze tuin vraagt opa Jan: En wat maken we met de betonmolen? — Sep: Lawaai! (Euh, dat ook ja)
  • Dat kan toch niet! (zomaar, zonder enige aanleiding, in het midden van een conversatie)
  • Warre is een beetje aan het kakken! (bedankt voor de informatie, Sep!)
  • Mama snuit (alweer) haar (hooikoortsige) neus – Mama, ben jij een olifant? (zo klink ik wel, maar zie ik er ook zo uit misschien???)
  • Mijn voeten zijn leeg! (oftewel: blote voeten, jeej!)

 

 

Veel te goed voor deze wereld

De bierwereld is een leuke wereld. Een kleine wereld ook.
Vandaag kreeg het lief bezoek van een craft beer lover die hij leerde kennen tijdens zijn trip in Amerika. Hij moest in Parijs zijn voor een congres, dus dan is Anzegem niet veraf hé. Zeker als het lief hem in Lille ophaalt met de Twingo bolide.

Het lief – goed als hij is – nodigde de jongeman uit om bij ons te eten. Hij was immers al ongeveer 2 dagen wakker en had nog geen deftige maaltijd gekregen. Mijn moederinstinct nam het over en wilde die gast toch voor één avond een lekker home made maal voorschotelen.

Leuke kerel. Interessante verhalen over zijn reizen. Over zijn vader die nu brouwer is, maar in een vorig leven chefkok was (oei oei, de lat ligt hoog…). Over zijn leven in Asheville.

Hij vond het eten goed. Ik deed de overschot in een Tupperware potje om mee te nemen en morgen op te warmen in de hostel. Hij brengt morgen toch nog een bezoekje aan de brouwerij, dus dat potje brengt hij dan wel mee.

Ik ging met Sep – die van het bezoek geprofiteerd had om zich stil te houden voor de laptop en langer op te blijven – naar boven voor zijn bedtime ritueeltje. En een immense zoektocht naar Tut en Nijn (die achteraf in mijn handtas bleken te zitten).

Ondertussen begon het lief aan de afwas. De bezoeker bleef op zijn stoel zitten, schonk zichzelf nog wat bier in en swipete wat over het scherm van zijn smartphone.
Toen ik aan het verhaaltje begon, hoorde ik een “tot straks” van het lief, waarna de voordeur dichtsloeg.
Geen dankjewel van de Amerikaan. Niet voor de gastvrijheid. Niet voor het eten. Zelfs niet een simpele “good night!”

Het lief bracht de Amerikaan naar Gent. Geen avondje in biercafé’s deze keer. En morgen een blitzrondleiding. Geen uitgebreide proeverijen.
En te bedenken dat het lief hem bijna had uitgenodigd om op onze zetel te slapen, ware het niet dat hijzelf morgen om 4u30u in de brouwerij moet staan.
Onze gastvrijheid gaat ver. Maar we verwachten wel wat dankbaarheid in de plaats.
En hij kan zien dat hij mijn Tupperware potteke terugbrengt!