Ik zou eigenlijk nog eens …

Ik zou eigenlijk nog eens willen bloggen.

Ik zou eigenlijk mijn kleerkast nog eens willen uitkuisen.

Ik zou eigenlijk meer dan 1 yogasessie per week willen doen.

Ik zou eigenlijk weer moeten beginnen met aquagym/fietsen…

Ik zou eigenlijk wat meer uitstapjes willen doen met Sep.

Ik zou eigenlijk nog eens een date willen plannen met het lief.

Ik zou eigenlijk dat boek dat al 6 maanden op mijn nachtkastje ligt moeten uitlezen.

Ik zou eigenlijk nog eens nieuwe schoenen willen kopen voor de lente/zomer.

Ik zou eigenlijk het parket in de living nog eens moeten behandelen.

Ik zou eigenlijk tuinmeubelen moeten kopen.

Ik zou eigenlijk nog eens wat meer aan mijn piano willen gaan zitten.

Ik zou eigenlijk mijn benen nog eens moeten scheren, rokjesweer is in het land!

Ik zou eigenlijk die plastieken-pottekes-lade eens moeten uitkuisen.

Ik zou eigenlijk nog eens een tijdschrift willen lezen.

Ik zou eigenlijk dat kapotte horloge moeten laten maken.

Ik zou eigenlijk kapselinspiratie voor onze bruiloft moeten zoeken.

Ik zou eigenlijk nog een “Dit was 2016”-fotoboek moeten maken.

Ik zou eigenlijk nog eens willen gaan brunchen/lunchen met …

Maar ik heb nu eenmaal twee kindjes. Wat een verschil met één kind! Het zijn dan nog niet bepaald “extra zorgbehoevende” kinderen. Maar wel twéé kinderen. En dan is een dag/week/maand om in een vingerknip. Zonder dat bovenstaande lijst korter geworden is. Integendeel. Wat zei ik ook alweer over alle ballen in de lucht houden? 😉 Ik sta om 5u30 op om zelf gedoucht te geraken en met twee gevoede en geklede kinderen om 7u30 de deur uit te zijn. Om 5u30 begint het vliegen. Het stopt als ik om 21u30 mijn vermoeide hoofd op mijn kussen leg. Toch voor een paar uurtjes. Tot Warre honger heeft, of kucht, of Sep zijn knuffel kwijt is. De “basic” huishoudelijke taken krijg ik meestal wel rond. Alles wat erbij komt? Dat lukt niet meer. Dat komt op een gigantische to-dolijst. Voor als ik nog eens tijd of energie heb. Als één van de twee dan niet beslist ziek te worden natuurlijk… Hoe doen die moeders met 3 of meer kinderen dat dan?

Alhoewel, ik kan eindelijk “ik zou eigenlijk een poetsvrouw moeten zoeken” van mijn lijstje schrappen! Dinsdag begint ze.
Hopelijk is dit het begin van vele vinkjes bij deze lijst… Anders word ik ooit nog zot in mijn hoofd van al die dingen die ik nog wil/moet doen…

At the moment

19 dagen, oftewel bijna 3 weken, is het geleden dat ik hier nog eens iets schreef.
Ik kan me het immense gemis bij jullie, mijn trouwe lezers, amper voorstellen. Mijn oprechte excuses daarvoor! Het is er gewoon nog niet van gekomen. Ik vrees ook dat de schrijfmicrobe momenteel even zoek is, net als mijn slaap trouwens… Beiden komen wel terug, hoor. Die laatste zal de eerste wel meebrengen.

Ondertussen is mijn jongste zoon al een maand oud, rockt de oudste de zindelijkheidstraining en vind ik eindelijk nog eens een minuutje tijd om te bloggen. Het wordt een kleine update van ons leven de afgelopen maand, zo zijn jullie ook weer mee 🙂

Ik lees af en toe een blog, veel te laat na publicatiedatum, waardoor reageren zelfs irrelevant wordt. Verder dan dat en Instagram/Facebook checken op mijn smartphone tijdens het voeden kom ik niet.

Ik slaap veel te weinig. Al moet ik zeggen dat er af en toe wel een goede dag/nacht tussen zit. Ze zeggen dat je als mama moet slapen wanneer je kind slaapt. Allemaal goed en wel, àls je kind slaapt natuurlijk… Wegens hevige krampen zijn er dagen dat baby Warre amper eens een kwartiertje aan een stuk kan slapen. “Gelukkig” is hij tegen ’s avonds dan zodanig uitgeput dat hij wel eens een uur of 2 – 3 doorslaapt. Als je je onderling afvraagt wat de criteria zijn om een baby een “huilbaby” te noemen, dan besef je dat er toch iets niet klopt. Hopelijk vinden we snel een oplossing. Het kindje ziet te erg af (en wij ook een beetje).

img_6270

Zo ziet 80% van mijn dag eruit… Gelukkig gaat dit uitzicht nooit vervelen! 

Ik dieet uit noodzaak. Momenteel zitten we met Warres krampen op de piste van koemelkallergie. Aangezien ik borstvoeding geef, is het niet zo simpel als gewoon een andere melk kopen. Nope, mama moet op dieet: geen koemelk en liefst ook geen – of zo weinig mogelijk – soja. Dat is dus verpakkingen lezen in de winkel, vervangingsproducten zoeken en creatief zijn in de keuken. Want als je eens begint rond te kijken, dan vind je echt overal melk in. In paprikachips, in charcuterie, … Ge houdt het niet voor mogelijk! Ik zou ook gewoon kunnen overschakelen op hypoallergene flesvoeding om het mezelf gemakkelijk te maken, maar dat wil ik niet. Ik ben dus gemotiveerd en ik vind het diëten niet eens zo lastig. Gelukkig zijn er genoeg (zij het veelal duurdere) alternatieven.

We plannen onze bruiloft. Jep, nu de zwangerschap en de bevalling achter de rug zijn, wordt het hoog tijd dat we concrete plannen maken voor ons trouwfeest deze zomer. Het schiet al goed op! We hebben een fotografe! We hebben deze week een afspraak met een traiteur/decorateur. En ik heb mijn kleed gevonden! Absoluut niet in “Say Yes To The Dress” stijl. Geen over-the-top jurken. Geen groot gevolg waarin iedereen zijn mening moet hebben. Geen drama. Geen tranen. Wél champagne 🙂

img_6288

Ik laat los. De controlefreak in mezelf had het er bij Sep moeilijk mee om hulp te vragen. Ik moest en zou het alleen kunnen. Zeker met zo een gemakkelijk kind! Andere vrouwen doen dat toch ook! Nu verwelkom ik echter alle hulp die ik kan krijgen. Ik word meer nerveus van een rommelig huis en een veel te hoge berg strijk dan van het idee dat een ander dit voor mij verhelpt. Het idee van “ik moet dat alleen kunnen” heb ik losgelaten. De controle laat ik – deels – los. Hoe flink van mij! Op maandag helpt mijn mama met de kindjes en het huishouden en op vrijdag geniet ik van 4 uurtjes kraamzorg. Terwijl ik dus met een krijsende baby op mijn arm zit, zorgt de kraamhulp ervoor dat de strijk gedaan is en dat we weer een hele lading soep in de diepvriezer kunnen steken. Tussen de voedingen door past zij op Warre, zodat ik uitgebreid kan douchen. Of slapen! De hemel!

 

img_6279

Lekkere soep van de kraamverzorgende 🙂

We maken tijd voor date-night. Met twee kindjes, waarvan één pasgeboren én met frequente, hevige huilbuien, ga je je gemakkelijk opsluiten in je cocon. Ik merk dat ik gelukkiger ben als ik af en toe even weg kan van tussen die 4 muren. Onze relatie heeft het ook nodig. Het lief werkt opnieuw 6 dagen op 7. Wanneer hij thuiskomt verdelen we de kinderen: hij steekt Sep in bed terwijl ik met Warre op de arm voorkom dat het avondeten aanbrandt. Na de afwas (als we er al zin in hebben) crashen we samen in de zetel. Hij vaak nog met de laptop op zijn schoot voor wat administratie. Ik met kleine oogjes kijkend naar niet al te hoogstaande televisie. Vorige week gingen we er dus op uit naar Brussel. Eten bij Nüetnigenough en daarna concertje van UB40 in de AB. Wat heb je meer nodig dan een overheerlijke stoemp, een lekker biertje en wat chille reggae beats? We waren om 23u30 thuis en compleet uitgeteld, maar het had ons zoveel deugd gedaan!

img_6261

Kitsch in het toilet bij Nüetnigenough. Gotta love this! 

Zoals je ook ziet in mijn Instagramfeed, erg bruisend is mijn leven momenteel niet. Ik probeer te genieten van mijn gezinnetje. Ik breng de dagen door op de zetel, met een baby aan mijn borst of snikkend op mijn arm. Al de rest moet tussendoor gebeuren. Deze post is bijvoorbeeld in 4 keer geschreven en de afwas van gisteren moet maar even wachten.
Het voelt alsof de dagen voorbij vliegen, ook al doe ik bijna niets! Ik kan niet geloven dat ik al aan de helft van mijn moederschapsrust ben. Begin april moet ik mijn kleine mannetje achterlaten in de opvang en ga ik opnieuw aan het werk. Dat kan ik me nu nog niet voorstellen…

 

At the moment

Nog eens een kleine update van alles wat er momenteel gaande is ten huize Super. Want dat is heel wat, zoals je ongetwijfeld ook al gemerkt had aan mijn zotte blogfrequentie…

Onze privé is eindelijk privé. We hadden nog geen omheining rond onze tuin, waardoor iedereen die langs onze tuin passeerde, ongegeneerd naar binnen kon kijken (en dat ook deed als we de gordijnen eens niet naar beneden deden). Sinds vorige week hebben we die wel. En ’t is nog een mooie ook 🙂

img_5387

Zot veel respect voor die mannen die hele dagen, door weer en wind, hebben doorgewerkt om onze omheining geplaatst te krijgen. (Zoek de stielman – geen rood-witte streepjes à la Waldo, wel een fluo oranje vest)

 

We wonen tijdelijk op de bovenverdieping. We kunnen onze keuken wel nog gebruiken, maar voor de rest komen we niet beneden. Daar heeft de schilder zijn kamp opgezet voor de komende 2 weken. Het stinkt er naar vers plamuursel en de ruimte is leeg (uitgezonderd de met plastic bedekte piano en zetel). De tv verhuisde naar boven – hoewel ik nooit of te nimmer een tv in de slaapkamer ging zetten… Na het avondeten speelt ons gezinsleven zich voortaan af in ons bed of aan onze bureau (toch tot de woonkamer af is).

img_5397

Zondagnamiddag waren de meeste meubels weg uit de living. Mijn mannen profiteerden van de vrijgekomen ruimte om eens zot te doen met de treintjes. 

 

Ik ben nog steeds zwanger. En maar best ook… We zitten aan week 30, het is niet echt de bedoeling dat de baby nu al zijn intrede doet. Mijn zwangerschap verloopt nog steeds over rozen met heel wat meer doornen dan de vorige keer. Kwaaltjes van reflux tot beginnende bekkeninstabiliteit. Gelukkig is er voor alles een oplossing.

De zoon is ziek. Hij liep al enkele dagen te hoesten, maar sinds gisteren is daar ook koorts bij gekomen. Verder merk je het trouwens niets aan, hoor. Enkel ’s nachts. Dan is er vanaf 2u niets meer mee aan te vangen. #teamnosleep enal… Blijkbaar is een keelontsteking niet zo lastig voor ons kind, zeker als de Nurofen begint te werken. Enkele huilbuien en nogal hangerig gedrag buiten beschouwing gelaten. De hoop was dat ik wat werk zou kunnen verzetten tijdens de vele geplande slaapuurtjes van mijn zoon vandaag. De realiteit is dat ik vooral uitkeek naar de rust van het halfuurtje kine van zopas.

img_5417

Eerst zielig zitten wezen en bij mama op schoot Musti kijken voor hij een dutje deed. 

img_5418

Dan samen met mama “werken”. Hij heeft welgeteld 5 minuten zo gezeten. Daarna liep hij weer naar zijn kamer naar mijn schoot naar zijn kamer en terug met de zin “mama handje geve!”

 

Project Gezond Leven ligt tijdelijk op zijn gat. Sinds de geboorte van Sep was ik zo goed bezig: ik at gezond, ik bewoog veel meer en dat zag je aan mij. Ik maak nog steeds mijn weekmenu en ik probeer me daar zo goed mogelijk aan te houden. Alleen hebben we (eigenlijk ik, maar het lief doet gretig mee) de laatste tijd wat vaker een zwak momentje. Wat meer chocolade, af en toe toch eens een frietje halen… Altijd is er wel een excuus: de hormonen, slechte dag, drukke agenda … je kent ze wel. Je hebt ze ook al gebruikt. Het sporten is ook verminderd. Geen dans meer (voorlopig). De thuisyoga doe ik ook niet meer – geen idee waarom… De aquagym doe ik wel nog wekelijks. Ik verplicht mezelf ertoe, anders doe ik niets meer (behalve achter Sep aan tsjolen). Gelukkig heeft dit alles (nog) geen negatieve invloed op mijn zwangerschapskilo’s. Ik ben nog niet zo veel bijgekomen, heb een mooier buikje dan de vorige keer en zie er op mijn rug nog even slank uit als 7 maanden geleden (ongeveer). Helaas merk je het wel aan mijn ijzer- en bloedwaarden, mijn energie en mijn humeur. Of zijn die laatste de oorzaak van mijn zwakke momenten? Kip/ei probleem! Vicieuze cirkel zeker? Goed voornemen voor 2017/post-pregnancy: dit projectje terug opstarten. I did it once, I can do it again! En ook nog: join me if you want to!

Ik ben de laatste tijd wel al heel trots mogen zijn op mijn twee mannen! De ene kreeg de oorkonde van Ereambassadeur 2016 van Hogeschool Gent, voor zijn verwezenlijkingen tussen zijn diploma-uitreiking en vandaag. Voor een Kinepoliszaal vol HoGent alumni. Met een drankje vooraf, een nieuwe Vlaamse avant-première nadien en een “netwerkreceptie” achteraf.

img_5381

Zie hem eens blinken met zijn oorkonde, die knapperd van me 🙂 En ja, ook proficiat aan de anderen 😉 

Mijn tweede man is begonnen aan zijn potjestraining. Zo ongeveer toch. Hij toonde al een tijdje interesse. Vorige week was het op de crèche dan ook écht zover. Zijn eerste plasje op het potje. Ik was zo trots! Diezelfde avond nog 3 plasjes op het potje thuis. Nog meer trots!! Meteen ge-Whatsappt naar de (schoon-)ouders/zussen. De twijfel om het op de sociale media te delen was groot. We delen maar wat graag al zijn andere verwezenlijkingen, waarom dit niet? Maar het leek ons toch net iets téveel “crazy parents” of zo… Het lief kon me tegenhouden om deze foto te Instagrammen… (over mijn blog heeft hij minder te zeggen :p)

img_5385

 

Verder staat er nog een hele waslijst op onze to-dolijst voor de komende weken en maanden. Hopelijk houdt de baby zich ook een beetje aan de timing, dan kunnen wij dat ook doen…