Sep zegt III

Het is alweer even geleden dat we een paar onvergetelijke citaten van onze Sep met jullie deelden. Ondertussen staat zijn mondje natuurlijk niet stil. En zijn redeneringsvermogen, dat is er ook alleen maar op vooruitgegaan. Lees even mee…

 

IMG_7603

 

  • De zon heeft geen handjes. We moeten nog handjes gaan kopen!
  • De maan slaapt nog. Hij heeft zijn pyjama aan!
  • Wij hebben geen kelder. We moeten er één kopen! – Shopaholic in wording 😉
  • Ik ga broertje melk geven! en hij doet prompt zijn t-shirt omhoog. Nog een fan van borstvoeding 😉
  • Ik leg een boterham voor hem op tafel. Reactie: Moet op het bordje! Zo kunnen we toch niet eten…
  • Ik zeg: broertje kan geen patatjes eten, hij heeft nog geen tandjes. Sep zegt (uiteraard): We moeten dan nog tandjes kopen! (wat zei ik over die shopaholic…)
  • Mama: wil je een boterham? Sep: Neeheen, ik ben een boek aan het lezen! (ja moeder, had je dat niet gezien?)
  • Oh broertje, wat zie jij er schattig uit!! (*smelt*)
  • Op familieweekend zitten we allemaal samen aan het aperitief. De meeste volwassenen met een alcoholisch drankje naar keuze. Nu is het aan de kindjes. Opa grapt: Sep, ga jij ook Ricard drinken? Sep: Neen, dat is voor de mevrouwen!
    (don’t look at me…)
  • Ik ga water op mijn hand doen. Van de duikboot. Van Piet Piraat! Van Schip ahoi hoi!
  • Sep wil dat mama/papa hem van de triptrap af helpt. Maar die luie ouders weigeren: je kan dat toch zelf. Waarop Sep uiteraard de ideale repliek heeft: Neen, ik zit veel te vast.  (voilà, en gij nu!)
  • Ik ben blij met Warre! (*moederhart in een plasje op de grond*)
  • Wil je wat kaas op je spaghetti? — Nee, ik ben boos op de kaas! (pubers…)
  • Smakelijk, Sep! — Nee, niet smakelijk! Ik ben boos op smakelijk! (zoals ik zei, pubers…)
  • Broertje is kletswakker!
  • Tijdens de werken in onze tuin vraagt opa Jan: En wat maken we met de betonmolen? — Sep: Lawaai! (Euh, dat ook ja)
  • Dat kan toch niet! (zomaar, zonder enige aanleiding, in het midden van een conversatie)
  • Warre is een beetje aan het kakken! (bedankt voor de informatie, Sep!)
  • Mama snuit (alweer) haar (hooikoortsige) neus – Mama, ben jij een olifant? (zo klink ik wel, maar zie ik er ook zo uit misschien???)
  • Mijn voeten zijn leeg! (oftewel: blote voeten, jeej!)

 

 

De ochtendspits

De ochtendspits door de ogen van mijn 2,5-jarige. Want ik denk dat hij dat toch net iets anders bekijkt dan zijn mama.

5u45: Ik ben wakker, best mijn mama laten weten.
“Mamaaaaa, ik ben wakkej!”
Hup, uit bed.
Eens kijken of broertje al wakker is. Anders maak ik hem wel wakker.

“Kom Sep, we gaan naar beneden. We gaan eten.”
Neenee, ik ga eerst nog al mijn boekjes eens bekijken.
Of is er op Warre’s kamer interessanter speelgoed te vinden? Eens gaan kijken.

“Sep, komaan, we gaan eten.”
Oké dan, ik krijg toch wel een beetje honger.
Oei, mama heeft Warre in haar handen. Mij kan ze dus niet dragen. Ik zal zelf moeten stappen op de trap. Oké, dat kan ik wel al, maar het is toch plezanter als mama mij draagt. Dat gaat sneller. Misschien kan mama wel nog mijn boekje dragen. En mijn tractor. En mijn konijn.

Woaaaah, ik was vergeten hoeveel speelgoed ik beneden heb! Oooh! Mijn autootjes! En mijn puzzels! Oeh! Een rammelaar van Warre!

“Sep, jouw melk en boterham staan op tafel. Kom je erbij zitten?”

IMG_5490

“Nèèèèh!” Waarom moet ik toch eten ’s morgens? Laat mij gewoon spelen. Jij mag die boterham zelf opeten! Die fles melk neem ik wel mee.

“Kom Sep, het is tijd om onze tanden te gaan poetsen.”

Hmm, nu heb ik precies toch een hongerke.
“Ik wil nog een boterham! En een yoghurt!”

IMG_7329

6u30: “Kom Sep, nu moeten we ons echt gaan wassen en aankleden! Je mag boven nog wat spelen terwijl mama zichzelf en Warre aankleedt.”

Oké, maar dan moet ik wel mijn boekje en mijn tractors meenemen naar boven. Allezja, mama moet die meenemen. Ze heeft toch nog een hand vrij.

“Kom, we gaan samen onze tanden poetsen!”
Pfff, ik wil nog wat met broertje op zijn speelmat spelen. Laat die moeder van mij maar doen.

“Komaan Sep, tanden poetsen! Mama is al klaar hoor!”
“Nèèèèh! Zie je niet dat ik bezig ben? Ik moet dat kussen bij broertje leggen. En dat boekje. En die pop.”

IMG_7204

Zie je wel, als ik lang genoeg wacht, komt mama me zelf wel halen.
Allez, als het echt moet, zal ik die tandenborstel wel even in mijn mond steken. Mmm, best wel lekker eigenlijk, die tandpasta. “Nog tandpasta!” Nog een beetje bewegen met die borstel in mijn mond. Voilà, klaar!
Serieus mens, ik zei toch dat ik klaar ben! Geloof je mij niet op mijn woord misschien? Wat je zelf doet, doe je beter? Echt, controlefreak, die moeder van mij!

Kleren aandoen. Yeah, tijd voor mama haar cardio! En hup, we rollen naar rechts. En terug naar links. Hahaaa, even haar buikspieren testen! Hihi, pak me dan, als je kan! Misschien toch mijn onderbroek omhoog, loopt net iets gemakkelijker…
“Neeeee, ik wil niet die t-shirt!”
“Nee, ik wil geen broek aandoen!” Ik ga wel in mijn blote billen naar de crèche. De genen van mijn papa gaven mij een mooie kont, dat mag toch gezien worden zeker!

7u15: Weer naar beneden. Zeg moeder, je moet weten wat je wil hé!
Amai, Warre ligt al in zijn maxi-cosi. Nog even broertje een zoen geven.
Nog een beetje spelen.

Jas aan? Waarom? Schoenen aan? Waarom?
Waarom kan ik niet gewoon thuisblijven?

7u30: “Oké, dan ben ik zonder jou weg. Daag, Sep!”

Neenee, wacht! Ik ga toch mee!

 

 

 

Ik zou eigenlijk nog eens …

Ik zou eigenlijk nog eens willen bloggen.

Ik zou eigenlijk mijn kleerkast nog eens willen uitkuisen.

Ik zou eigenlijk meer dan 1 yogasessie per week willen doen.

Ik zou eigenlijk weer moeten beginnen met aquagym/fietsen…

Ik zou eigenlijk wat meer uitstapjes willen doen met Sep.

Ik zou eigenlijk nog eens een date willen plannen met het lief.

Ik zou eigenlijk dat boek dat al 6 maanden op mijn nachtkastje ligt moeten uitlezen.

Ik zou eigenlijk nog eens nieuwe schoenen willen kopen voor de lente/zomer.

Ik zou eigenlijk het parket in de living nog eens moeten behandelen.

Ik zou eigenlijk tuinmeubelen moeten kopen.

Ik zou eigenlijk nog eens wat meer aan mijn piano willen gaan zitten.

Ik zou eigenlijk mijn benen nog eens moeten scheren, rokjesweer is in het land!

Ik zou eigenlijk die plastieken-pottekes-lade eens moeten uitkuisen.

Ik zou eigenlijk nog eens een tijdschrift willen lezen.

Ik zou eigenlijk dat kapotte horloge moeten laten maken.

Ik zou eigenlijk kapselinspiratie voor onze bruiloft moeten zoeken.

Ik zou eigenlijk nog een “Dit was 2016”-fotoboek moeten maken.

Ik zou eigenlijk nog eens willen gaan brunchen/lunchen met …

Maar ik heb nu eenmaal twee kindjes. Wat een verschil met één kind! Het zijn dan nog niet bepaald “extra zorgbehoevende” kinderen. Maar wel twéé kinderen. En dan is een dag/week/maand om in een vingerknip. Zonder dat bovenstaande lijst korter geworden is. Integendeel. Wat zei ik ook alweer over alle ballen in de lucht houden? 😉 Ik sta om 5u30 op om zelf gedoucht te geraken en met twee gevoede en geklede kinderen om 7u30 de deur uit te zijn. Om 5u30 begint het vliegen. Het stopt als ik om 21u30 mijn vermoeide hoofd op mijn kussen leg. Toch voor een paar uurtjes. Tot Warre honger heeft, of kucht, of Sep zijn knuffel kwijt is. De “basic” huishoudelijke taken krijg ik meestal wel rond. Alles wat erbij komt? Dat lukt niet meer. Dat komt op een gigantische to-dolijst. Voor als ik nog eens tijd of energie heb. Als één van de twee dan niet beslist ziek te worden natuurlijk… Hoe doen die moeders met 3 of meer kinderen dat dan?

Alhoewel, ik kan eindelijk “ik zou eigenlijk een poetsvrouw moeten zoeken” van mijn lijstje schrappen! Dinsdag begint ze.
Hopelijk is dit het begin van vele vinkjes bij deze lijst… Anders word ik ooit nog zot in mijn hoofd van al die dingen die ik nog wil/moet doen…

Alle ballen in de lucht houden

Ik kreeg een stokje toegeworpen van Evi en het leek me wel leuk om eens te antwoorden op enkele vragen over hoe ik alle ballen in de lucht houd. Allez, die ballen liggen tegenwoordig vaker op de grond dan dat ze in de lucht hangen, maar kom, ik doe mijn best!

  1. Wat is bij jullie de verdeling van taken als het gaat om kinderen, huishouden etc….
    Doordat ik vaker thuis ben met de kinderen, ben ik logischerwijs meer verantwoordelijk voor hun welbehagen. Maar als het lief op tijd thuis is, neemt hij die taken graag van mij over of steekt hij Sep in bed terwijl ik Warre voed en ons eigen avondmaal bereid. Het is teamwork en we verdelen de taken à la minute. Wij hebben niet echt een vaste taakverdeling opgesteld, al komen we door de omstandigheden wel een beetje in de klassieke rolpatronen terecht wat het huishouden betreft. Ik zorg voor het eten, de was en de kuis. Het lief zorgt voor de tuin, zet de vuilniszakken buiten en neemt de meer technische klusjes voor zijn rekening.
  2. Hoe zorg je dat werk en privé gescheiden blijven?
    Ik kan mijn werk relatief gemakkelijk achter mij laten bij het verlaten van het kantoorgebouw. Ook mentaal. Gelukkig! Voor het bijberoep is dat iets moeilijker. Aangezien dat nog in zijn kinderschoenen staat en mijn leven nu zo veranderd is met de komst van baby 2, is het moeilijker om dat van de privé gescheiden te houden. Ik vind het moeilijk om achter mijn bureau te kruipen als ons huis een puinhoop is. Dan is er geen rust in mijn hoofd. Met de komst van een poetsvrouw binnenkort komt dat (hopelijk) deels in orde.
  3. Welke klusjes in het huishouden heb je opgegeven of laat je als eerste vallen?
    De strijk wordt bijna altijd overgenomen door mijn mama. Als zij op maandag komt babysitten, jaagt ze er een volledige lading strijk door wanneer de kids in bed liggen. Dit vind ik echter niet het meest vervelende klusje. Als ik de fut nog vind, doe ik dat graag zelf ’s avonds voor de tv of zo. De boodschappen doe ik via Collect&Go, wat ook al veel tijd uitspaart. We proberen elke avond de afwas te doen. Dat lukt niet altijd. Zeker niet als je met een krijsende Warre op je arm loopt van 19u tot 21u. Daarna begin je echt niet meer aan de afwas. Dat kan ik je garanderen. En doe je dat toch, chapeau. R-E-S-P-E-C-T!
    Ik heb nu mijn eerste dienstencheques aangevraagd en ga op jacht naar een goede poetsvrouw die om de twee weken mijn huis eens een paar uur onder handen neemt (uitkuisen van het doucheputteke komt met stip op één! 😉). Tips voor goede poetsvrouwen regio Anzegem zijn trouwens altijd welkom!
  4. Wanneer was de laatste keer me-time en wat heb je toen gedaan?
    Afgelopen weekend waren we op familieweekend. Dan konden wij de kinderen even overlaten aan de goede zorgen van tante en grootouders, waardoor ik (samen met het lief) kon genieten van het zwembad, de sauna en jacuzzi aan ons vakantiehuis. Deugd dat dat deed! Toen we op Paasmaandag naar huis kwamen, heb ik het me – nadat ik 4 ladingen was had gedraaid – ook gepermitteerd om een uurtje voor mezelf te nemen en in bad te gaan. Opnieuw: deugd dat dat deed!
  5. Heb je weleens een date night en wat doen jullie dan?
    Met de komst van Sep hadden we afgesproken om maandelijks een date night te houden. Dat hielden we niet goed vol. Ook nu lukt het ons nog niet om op een vast tijdstip date night te houden. Meestal zeggen we gewoon op een bepaald moment tegen elkaar: “we moeten nog eens op date he, ’t is alweer veel te lang geleden.” En dan reserveren we een restaurantje, bellen we de grootouders en gaan we een paar uurtjes op stap met ons tweetjes. Ook een concertje meepikken doen we graag. Maar tegenwoordig val ik al om van de slaap nog voor het voorprogramma gedaan is…
  6. Hoe vaak zie je je vriend(inn)en en wat doen jullie dan?
    Ik zie mijn vriendinnen veel te weinig. Gelukkig bestaat er WhatsApp om tussen de dates door contact te houden. Ik heb een paar goede vriendinnen met wie ik af en toe eens afspreek voor een lunch/brunch of koffie date. Of we spreken af bij iemand thuis, samen met de wederhelften. Dat komt ervan als iedereen bezig is met drukke jobs, huizen verbouwen en kindjes kopen. Dat zal zich wel weer stabiliseren, denk ik. Hoop ik.
  7. Heb je veel contact met je familie?
    Ik zie mijn ouders meerdere keren per week. Op maandag gaan de kinderen bij mijn ouders in plaats van naar de crèche. Daarnaast spring ik geregeld nog eens binnen na het werk. Ik zie hen dus vaak. Mijn zus hoor ik ook vaak, maar zie ik wat minder. Wegens haar drukke job en het feit dat ze in het “verre” Gent woont. Thank God voor WhatsApp (alweer)! Met haar deel ik bijna alles. Openheid en (ongecensureerde) eerlijkheid, zo moet de band tussen zussen zijn. Ik kon geen betere meter kiezen voor mijn kindjes.
    Ook met de grote familie aan moederszijde spreken we vaak af. Voor mijn oma is het niet normaal als ze mij 3 weken niet gehoord heeft, dan belt ze eens om te horen hoe het met ons is en wanneer we nog eens op bezoek komen 🙂 Met Pasen hebben we ons jaarlijks familieweekend. Maar elke gelegenheid is goed genoeg voor mijn oma om ons allen te verzamelen voor zelfgebakken taarten of een bbq in de tuin . Ah, over mijn familie zou ik een hele aparte post kunnen schrijven 🙂
    Mijn lief zijn familie zien we iets minder, maar ook daar is WhatsApp een goede oplossing om de tijd tussendoor op te vullen. Ik ben wel blij dat ik goed overeenkom met mijn schoonzussen en -ouders. En dat mijn ouders en mijn schoonouders goed overeenkomen. Dat is toch belangrijk als je op het punt staat te trouwen, vind ik…
  8. Waaraan kan je als eerste zien dat er eigenlijk veel meer uren in een dag moeten zitten? Oftewel: hoe zien jouw prioriteiten eruit?
    Als het me allemaal weer eens teveel wordt of de vermoeidheid van de gebroken nachten speelt me parten, dan moet het huishouden er als eerste aan geloven. De afwas blijft staan. Na enkele dagen kan je met de kruimels onder de tafel nog een heel gezin voeden. De strijk stapelt zich op. Maar de kinderen zijn altijd gevoed en gewassen. Mijn prioriteiten liggen dus sowieso bij de kinderen. En bij mijn eten. Ik word echt ambetant als het mij niet lukt om voor een deftig avondmaal te zorgen voor mij en mijn lief. Als ik de tijd of de moed niet heb om te koken, dan heb ik “gefaald” als huismoeder. Dan heb ik geen rust in mijn hoofd. Dan kan ik mezelf geen Superwoman noemen. Een Superwoman steekt geen pizza in de oven, maar zorgt voor verse, gezonde maaltijden. In mijn hoofd. (ik projecteer dit enkel op mezelf hé! ik heb me absoluut niet te moeien in de eetgewoontes van anderen en doe dat ook niet)

  9. Doe jij je soms wel eens beter voor dan in werkelijkheid?
    Ja. In die zin dat ik zoveel mogelijk probeer mijn gemoedstoestand mijn dagelijkse leven niet te laten beïnvloeden. Op het werk moet ik mijn werk doen. Daar heeft niemand er boodschap aan dat ik vermoeid ben omdat ik weer amper 3 uur geslapen heb. Of dat ik ambetant loop omdat mijn huishouden een boeltje is. Ik wil niemand lastigvallen met mijn “miserie”, dus ik houd die voor mezelf, zet mijn glimlach op (of mijn neutrale gezicht als een glimlach er niet af kan) en doe wat ik moet doen. Ook als collega’s met wie ik niet echt een speciale band heb vragen naar Warre, dan antwoord ik steevast: “goed ze! Hij eet goed en groeit goed! Meer moet dat niet zijn he”. Eerlijk, al de rest interesseert hen toch niet? Voor hen is het enkel belangrijk dat ik hun project kan afwerken. Ik verdraai de feiten niet, ik deel ze gewoon ook niet 🙂
    Maar dat geldt enkel voor het werk. Deze blog is gebaseerd op eerlijk zijn en tonen dat het moederschap niet alleen (maar natuurlijk soms absoluut wél) uit zeemzoete glossy-magazine-foto’s bestaat. Het zou een beetje contradictorisch zijn als ik me op sociale media, op deze blog of tegen vrienden en familie beter zou voordoen dan ik ben. Ik zou dat trouwens ook niet kunnen volhouden.
  10. Welke tips heb je voor andere moeders?
    Ik ben altijd iemand geweest die doet wat ik denk dat er van me verwacht wordt (door mezelf, mijn ouders, leerkrachten, maatschappij…). Op elk vlak en ook in het moederschap. Dat heeft me al meer paniekaanvallen bezorgd dan gezond voor me is. Mede dankzij deze blog en de (online) community van eerlijke moeders begin ik steeds meer te beseffen dat je moet doen waar je je zélf goed bij voelt. Ze noemen het niet voor niets “moederinstinct” he! Mijn kindjes zijn een goede graadmeter: als zij gelukkig zijn, dan ben ik ook gelukkig en dan weet ik dat ik goed bezig ben!
  11. Waarvan vraag jij je weleens af hoe andere moeders dat aanpakken?
    Alles! Bij veel dingen die ik doe, vraag ik me soms af: “hoe zouden andere moeders dat doen?” Vooral uit interesse, niet omdat ik gefrustreerd ben over de manier waarop ik het doe of zo. Nu gaat het bijvoorbeeld over de zindelijkheidstraining van Sep. Hij doet dat op zijn gemak. We jagen hem daar ook niet in op, als hij zich nog veilig voelt in een pamper af en toe. En eerlijk gezegd doen we het soms ook uit gemakzucht hoor (op familieweekend 2 ongelukjes op één namiddag is niet ideaal…). Maar dan zie ik ouders bij wie het kind op 2 weken zindelijk is en dan vraag ik me weleens af hoe zij dat gedaan hebben en of zo een aanpak ook bij Sep zou werken. Maar dan doen we eigenlijk toch weer verder met onze eigen methode, haha 🙂 

Voilà, there you have it. Hoe ik alle ballen in de lucht probeer te houden. Ik ga niemand taggen, maar ik zou het wel tof vinden als er iemand zich geïnspireerd voelt door deze vragenlijst. Laat het zeker weten in de comments, dan kom ik eens meelezen!

Over doodnormale zorgenkindjes en overbezorgde moeders

Ik heb twee zorgenkindjes. Of beter gezegd: ik heb zorgen over mijn twee kindjes.
Niet dat ze ernstige ziektes hebben of zo. Ze eten goed, groeien goed en ontwikkelen zich volgens het boekje. Maar toch. Ik heb zorgen over mijn twee kindjes.

Kindje 1, Sep: over de pasgeboren Sep had ik geen zorgen. Het kind blaakte van gezondheid en geluk. Hij was rustig en nooit ziek. Alleen zijn navelbreuk zou ooit eens moeten geopereerd worden als ze niet vanzelf genas, maar soit, zorgen voor later.
Toen kreeg hij de windpokken. En een oorontsteking. En bronchitis. En nog een oorontsteking. En nog één. En nog eens een luchtwegeninfectie.
De buisjes in de oren maakten gelukkig een einde aan de oorontstekingen. Maar niet aan de gevoelige luchtwegen.
Zijn eerste hardgekookte eitje bezorgde hem zijn eerste allergische reactie en zijn eerste trip naar het ziekenhuis voor een bloedtest.
Zijn eerste boterham met Nutella, een paar weken geleden, bezorgde hem zijn tweede allergische reactie. Nog een bloedtest. Jep: allergisch aan ei, hazel-(en waarschijnlijk ook andere)noten en huisstofmijt. Tripje naar de apotheek: EpiPen in tweevoud. Nog nooit las ik een bijsluiter zo nauwkeurig!
Zal ik hem ooit met een gerust hart bij een vriendje laten gaan spelen of op kamp laten gaan? Wat als hij daar koekjes krijgt met hazelnoten of chocolade-eitjes met praliné vulling? Nu zal hij altijd dàt kind zijn. Het kind dat moet zeggen dat hij dat en dat en dat niet mag eten. Nu zal ik altijd zorgen hebben. Allez, ik ben bang dat ik altijd zorgen zal hebben. (ben je nog mee?)

 

IMG_6822

Alweer een accessoire erbij om mijn grote mama-handtas mee te vullen…

 

Kindje 2 dan, Warre: bij hem was het anders dan bij zijn broer. Hij kende een niet zo goede start. Elf weken lang zaten we met onze handen in het haar bij de eindeloze krijsbuien (sorry, maar huilen kon je het bij momenten met de grootste wil ter wereld niet meer noemen). Ik ging op koemelkeiwitdieet. Hij ging aan de maagzuurneutraliserende medicatie.
De hypothese van koemelkeiwitallergie leek mij steeds onwaarschijnlijker, want ik zag geen verandering in de krampen. De medicatie hielp wel tegen de pijn van de reflux. Dat verschil zagen we wel. Verder onderzoeken dan maar. Er werden stalen van Warre’s bloed en andere lichaamssappen afgenomen en onder de microscoop bekeken. Op de echo van zijn buikje zag je veel lucht, maar verder niets speciaals.
Ik hoopte dat ze iets zouden vinden. Eender wat. Maar iets dat we konden behandelen. Dan konden we zijn pijn en het huilen laten ophouden.
Nope. Alles normaal.
Mijn gedachtengang op dat moment: “Er scheelt niets met ons kind. Ik ben gewoon te vermoeid om tegen een huilende baby te kunnen. Want ja, “alle baby’s huilen en ze kunnen niet zeggen waarom, hé!” (serieus, die zin bezorgt me ondertussen ook al het vliegend schijt – pardon my French) Zal het dan blijven zoals het nu is? Of beeldde ik het me allemaal maar in en was het eigenlijk toch niet zo erg als ik het aanvoelde?”

Neen, het was geen verbeelding. Warre had het lastig de eerste 11 weken van zijn leven. Dat is nu nog meer duidelijk. Nu hij het de laatste 3 dagen enkel op een krijsen zette als hij te lang op zijn eten moest wachten of in de maxi cosi moest. Dag en nacht verschil. Ook het lief en mijn mama zeggen dat hij precies een ander kind is. Hij is gelukkig! Hij lacht en speelt zodanig veel dat de opslagruimte van mijn gsm vol staat door de filmpjes en foto’s.  Sep is ook rustiger nu de baby minder huilt. Wij zijn rustiger. We moeten geen kilometers meer afleggen rond de tafel met een baby op de arm.
Het is alsof hij zelf van de dokter moest horen dat er niets mis was. Zijn lichaampje was zich gewoon nog “aan het zetten”. Zijn darmen en maag moesten nog “rijpen”. Hij moest er nog “uit groeien”.
Wat het ook is, het is blijkbaar voorbij.

IMG_6783

Jep, hij kan happy zijn én hij sliep zelfs al eens een nachtje door! Dan zijn wij ook heel happy! 🙂 

Nu ja, zo lijkt het toch.

 

Wij geloven het nog niet helemaal. Hoewel we echt blij zijn dat Warre zich duidelijk beter voelt, blijven we toch sceptisch. In ons hoofd kan hij vanavond weer twee uur liggen krijsen tot hij doodvermoeid in slaap valt op mijn arm. Of ontdekken we over enkele maanden dat hij net als zijn broer buisjes nodig heeft om van eeuwige oorontstekingen af te geraken. Of moet hij ook geopereerd worden aan zijn navelbreukje (jep, it runs in the family…). Of blijkt hij over een jaar ook allergisch te zijn aan de helft van mijn voorraadkast.

Of hij blijft gewoon rustig voortdoen zoals hij bezig is: goed eten, goed groeien en gelukkig wezen. Geen zorgen meer.

We hopen op het beste, ik bereid me voor op het ergste.

Voornemens, welke voornemens?

Eerst en vooral een gelukkig 2017 aan jullie allen! Hopelijk verliepen de feestdagen zoals je gehoopt had en wordt het nieuwe jaar er één zoals je wenst.

Ah, weer een nieuw jaar zeg. Terugkijken op het afgelopen jaar. Met goede herinneringen, maar ook dingen die je toch liever anders had gezien of die je hoopt te veranderen in het komende jaar. Op persoonlijk vlak. Op maatschappelijk vlak. Getuige de vele eindejaarslijstjes. Getuige ook de goede voornemens die over 3 weken alweer vergeten zijn.

Ik deed hier op de blog even mee aan dat terugblikken, op persoonlijk vlak dan toch. Met vooruitkijken was ik niet erg bezig. Voor wie het al vergeten was: de komst van onze tweede spruit was voorzien voor gisteren 02/01/2017. Ik was de afgelopen weken dus vooral bezig met afwachten en babystuff in orde brengen. Tijdens de feestdagen hield ik ook een beetje een digitale detox (laten we eens een modewoord gebruiken). Niet bewust hoor. Ik was er gewoon niet mee bezig. Ik had andere zaken aan mijn hoofd. Ik maakte niet erg veel foto’s. Ik genoot gewoon van de momenten. Of ik zat met mijn hoofd meer bij mijn babybump dan ergens anders, waardoor ik nergens écht van genoot. Kan ook.

De goede observator heeft ondertussen ook al door dat de baby nog altijd veilig en wel in mijn baarmoeder vertoeft en zijn weg naar de buitenwereld nog niet gevonden heeft. Ja, de schrik voor een herhaling van hetzelfde scenario als vorige keer wordt groter… Maar laten we daar even niet aan denken.

Vandaag is ook de eerste dag na de kerstvakantie van de crèche. Sep is dus opnieuw bij zijn vriendjes en vriendinnetjes. Het lief is aan het werk. Ik zit voor het eerst in 2 weken op mijn gemak thuis. Straks één (of twee) van de vele opgenomen kerstfilms bekijken en lekker niksen. Met een peuter die eerst thuis was wegens ziekte en dan wegens vakantie, is dat er niet echt van gekomen. Dat ga ik nu dus nog vlug even doen voor de baby er is.

Ook blogs lezen, daarvoor heb ik nu ook wat tijd. Eindelijk! Als je nu dus een reactie krijgt van mij op een post van een week geleden, zie je wel dat ik ze nog altijd lees! Alleen met een beetje vertraging 😉

Wat mijn vooruitzichten op 2017 betreft, heb ik nog niet al te veel concrete plannen gemaakt. Aan voornemens doe ik niet mee. Ik maak het hele jaar door goede voornemens en zet die dan ook meteen om in daden. Of dat nu op 1 januari is of op 16 mei, dat maakt niet uit.

Wel weet ik al dat ik blij ben dat Adriene opnieuw een yoga-challenge gestart is met het nieuwe jaar. Ik heb me alvast ingeschreven en houd al haar mailtjes en video’s bij om er na de bevalling opnieuw in te vliegen.
Verder staat er ook nog een trouwfeest op de planning, dus daarvoor zal ik ook nog genoeg te regelen hebben. En meteen ook nog een extra reden om zeker weer te bewegen na de bevalling 😉
Momenteel kijk ik vooral uit naar de komst van onze kleine man en zal de rest van het jaar goed gevuld zijn met het uitzoeken hoe ik ervoor zorg dat een huishouden met twee kinders niet volledig vierkant draait. Daar zal weer veel hulp van (schoon-)mama aan te pas komen, waarvoor ik nu al dankbaar ben!
O ja, ik hoop dat ik tussendoor ook nog een beetje kan lezen. 2016 was vooral het jaar van de non-fictie bij mij (Shoot in een poging meer uit mijn foto’s te halen, Life on Sneakers dat mij toch meer deed dan verwacht, Marie Kondo die mij even inspireerde, …) . Maar nu ligt Cécile van Ish al een maand op mijn nachtkastje en wil ik Het Smelt eens lenen van mijn schoonzus. Er zijn ook zoveel bloggers met goeie tips en mijn boekenkast staat vol met ongelezen pareltjes. Het komt er alleen niet van. Ik weet niet of dat in 2017 beter zal zijn. We zien wel zeker 🙂
Voor deze blog wil ik nu eindelijk eens overschakelen op mijn eigen domein (een .be – het staat al klaar en alles, alleen nog de laatste details en het omschakelen zelf hé, een beetje faalangst/plankenkoorts denk ik…).

2017 wordt vooral het jaar van “we zien wel”, denk ik. Er zijn zoveel dingen die ik eigenlijk al in 2016 had willen doen en die ik nu doorschuif naar 2017 wegens “life got in the way”.
We zullen wel zien hoe het loopt, hé. Jullie zullen het sowieso hier kunnen blijven volgen!

 

 

At the moment

Nog eens een kleine update van alles wat er momenteel gaande is ten huize Super. Want dat is heel wat, zoals je ongetwijfeld ook al gemerkt had aan mijn zotte blogfrequentie…

Onze privé is eindelijk privé. We hadden nog geen omheining rond onze tuin, waardoor iedereen die langs onze tuin passeerde, ongegeneerd naar binnen kon kijken (en dat ook deed als we de gordijnen eens niet naar beneden deden). Sinds vorige week hebben we die wel. En ’t is nog een mooie ook 🙂

img_5387

Zot veel respect voor die mannen die hele dagen, door weer en wind, hebben doorgewerkt om onze omheining geplaatst te krijgen. (Zoek de stielman – geen rood-witte streepjes à la Waldo, wel een fluo oranje vest)

 

We wonen tijdelijk op de bovenverdieping. We kunnen onze keuken wel nog gebruiken, maar voor de rest komen we niet beneden. Daar heeft de schilder zijn kamp opgezet voor de komende 2 weken. Het stinkt er naar vers plamuursel en de ruimte is leeg (uitgezonderd de met plastic bedekte piano en zetel). De tv verhuisde naar boven – hoewel ik nooit of te nimmer een tv in de slaapkamer ging zetten… Na het avondeten speelt ons gezinsleven zich voortaan af in ons bed of aan onze bureau (toch tot de woonkamer af is).

img_5397

Zondagnamiddag waren de meeste meubels weg uit de living. Mijn mannen profiteerden van de vrijgekomen ruimte om eens zot te doen met de treintjes. 

 

Ik ben nog steeds zwanger. En maar best ook… We zitten aan week 30, het is niet echt de bedoeling dat de baby nu al zijn intrede doet. Mijn zwangerschap verloopt nog steeds over rozen met heel wat meer doornen dan de vorige keer. Kwaaltjes van reflux tot beginnende bekkeninstabiliteit. Gelukkig is er voor alles een oplossing.

De zoon is ziek. Hij liep al enkele dagen te hoesten, maar sinds gisteren is daar ook koorts bij gekomen. Verder merk je het trouwens niets aan, hoor. Enkel ’s nachts. Dan is er vanaf 2u niets meer mee aan te vangen. #teamnosleep enal… Blijkbaar is een keelontsteking niet zo lastig voor ons kind, zeker als de Nurofen begint te werken. Enkele huilbuien en nogal hangerig gedrag buiten beschouwing gelaten. De hoop was dat ik wat werk zou kunnen verzetten tijdens de vele geplande slaapuurtjes van mijn zoon vandaag. De realiteit is dat ik vooral uitkeek naar de rust van het halfuurtje kine van zopas.

img_5417

Eerst zielig zitten wezen en bij mama op schoot Musti kijken voor hij een dutje deed. 

img_5418

Dan samen met mama “werken”. Hij heeft welgeteld 5 minuten zo gezeten. Daarna liep hij weer naar zijn kamer naar mijn schoot naar zijn kamer en terug met de zin “mama handje geve!”

 

Project Gezond Leven ligt tijdelijk op zijn gat. Sinds de geboorte van Sep was ik zo goed bezig: ik at gezond, ik bewoog veel meer en dat zag je aan mij. Ik maak nog steeds mijn weekmenu en ik probeer me daar zo goed mogelijk aan te houden. Alleen hebben we (eigenlijk ik, maar het lief doet gretig mee) de laatste tijd wat vaker een zwak momentje. Wat meer chocolade, af en toe toch eens een frietje halen… Altijd is er wel een excuus: de hormonen, slechte dag, drukke agenda … je kent ze wel. Je hebt ze ook al gebruikt. Het sporten is ook verminderd. Geen dans meer (voorlopig). De thuisyoga doe ik ook niet meer – geen idee waarom… De aquagym doe ik wel nog wekelijks. Ik verplicht mezelf ertoe, anders doe ik niets meer (behalve achter Sep aan tsjolen). Gelukkig heeft dit alles (nog) geen negatieve invloed op mijn zwangerschapskilo’s. Ik ben nog niet zo veel bijgekomen, heb een mooier buikje dan de vorige keer en zie er op mijn rug nog even slank uit als 7 maanden geleden (ongeveer). Helaas merk je het wel aan mijn ijzer- en bloedwaarden, mijn energie en mijn humeur. Of zijn die laatste de oorzaak van mijn zwakke momenten? Kip/ei probleem! Vicieuze cirkel zeker? Goed voornemen voor 2017/post-pregnancy: dit projectje terug opstarten. I did it once, I can do it again! En ook nog: join me if you want to!

Ik ben de laatste tijd wel al heel trots mogen zijn op mijn twee mannen! De ene kreeg de oorkonde van Ereambassadeur 2016 van Hogeschool Gent, voor zijn verwezenlijkingen tussen zijn diploma-uitreiking en vandaag. Voor een Kinepoliszaal vol HoGent alumni. Met een drankje vooraf, een nieuwe Vlaamse avant-première nadien en een “netwerkreceptie” achteraf.

img_5381

Zie hem eens blinken met zijn oorkonde, die knapperd van me 🙂 En ja, ook proficiat aan de anderen 😉 

Mijn tweede man is begonnen aan zijn potjestraining. Zo ongeveer toch. Hij toonde al een tijdje interesse. Vorige week was het op de crèche dan ook écht zover. Zijn eerste plasje op het potje. Ik was zo trots! Diezelfde avond nog 3 plasjes op het potje thuis. Nog meer trots!! Meteen ge-Whatsappt naar de (schoon-)ouders/zussen. De twijfel om het op de sociale media te delen was groot. We delen maar wat graag al zijn andere verwezenlijkingen, waarom dit niet? Maar het leek ons toch net iets téveel “crazy parents” of zo… Het lief kon me tegenhouden om deze foto te Instagrammen… (over mijn blog heeft hij minder te zeggen :p)

img_5385

 

Verder staat er nog een hele waslijst op onze to-dolijst voor de komende weken en maanden. Hopelijk houdt de baby zich ook een beetje aan de timing, dan kunnen wij dat ook doen…