Superwoman is verhuisd!

Lieve lezers,

Het stond eigenlijk op mijn to-dolijstje voor 2016, maar nu is het er eindelijk van gekomen.

Deze blog is verhuisd naar www.failingtobesuperwoman.be! (niet meer .com dus)

Spannend hé, zo een website in eigen beheer. Nog altijd op het WordPress platform, ik heb er nu ervaring mee 😉
Ik hoop dat jullie mij volgen naar mijn nieuwe stek. Ik heb geen applicatie die ervoor zorgt dat je meteen doorgeschakeld wordt als je naar deze site surft (zo gierig ben ik wel), dus je zal zelf een kleine moeite moeten doen om de url aan te passen in jouw reader, maar daarna kan je deze blog weer volgen alsof er niets veranderd is.

Al mijn oude berichten zijn naar daar overgezet, dus je kan op de .be website nog steeds in mijn oude schrijfsels snuisteren.

Ik hoop dat we het op mijn nieuwe site even gezellig kunnen maken als hier!

Tot gauw!

Fien

xx

Veel te goed voor deze wereld

De bierwereld is een leuke wereld. Een kleine wereld ook.
Vandaag kreeg het lief bezoek van een craft beer lover die hij leerde kennen tijdens zijn trip in Amerika. Hij moest in Parijs zijn voor een congres, dus dan is Anzegem niet veraf hé. Zeker als het lief hem in Lille ophaalt met de Twingo bolide.

Het lief – goed als hij is – nodigde de jongeman uit om bij ons te eten. Hij was immers al ongeveer 2 dagen wakker en had nog geen deftige maaltijd gekregen. Mijn moederinstinct nam het over en wilde die gast toch voor één avond een lekker home made maal voorschotelen.

Leuke kerel. Interessante verhalen over zijn reizen. Over zijn vader die nu brouwer is, maar in een vorig leven chefkok was (oei oei, de lat ligt hoog…). Over zijn leven in Asheville.

Hij vond het eten goed. Ik deed de overschot in een Tupperware potje om mee te nemen en morgen op te warmen in de hostel. Hij brengt morgen toch nog een bezoekje aan de brouwerij, dus dat potje brengt hij dan wel mee.

Ik ging met Sep – die van het bezoek geprofiteerd had om zich stil te houden voor de laptop en langer op te blijven – naar boven voor zijn bedtime ritueeltje. En een immense zoektocht naar Tut en Nijn (die achteraf in mijn handtas bleken te zitten).

Ondertussen begon het lief aan de afwas. De bezoeker bleef op zijn stoel zitten, schonk zichzelf nog wat bier in en swipete wat over het scherm van zijn smartphone.
Toen ik aan het verhaaltje begon, hoorde ik een “tot straks” van het lief, waarna de voordeur dichtsloeg.
Geen dankjewel van de Amerikaan. Niet voor de gastvrijheid. Niet voor het eten. Zelfs niet een simpele “good night!”

Het lief bracht de Amerikaan naar Gent. Geen avondje in biercafé’s deze keer. En morgen een blitzrondleiding. Geen uitgebreide proeverijen.
En te bedenken dat het lief hem bijna had uitgenodigd om op onze zetel te slapen, ware het niet dat hijzelf morgen om 4u30u in de brouwerij moet staan.
Onze gastvrijheid gaat ver. Maar we verwachten wel wat dankbaarheid in de plaats.
En hij kan zien dat hij mijn Tupperware potteke terugbrengt!

 

Superwoman playing the waiting game … again …

“Je bent zeker dat we in eerste instantie gewoon een natuurlijke, spontane bevalling willen afwachten, hé?”

Zeker vijf keer stelde de gynaecologe mij die vraag op mijn laatste afspraak bij haar. Op 5 januari. Dat was 3 dagen na de uitgerekende bevallingsdatum.

Het lief en ik zijn gedecideerd. We blijven hopen op een “gewone” bevalling. De weeën die opkomen en erger worden. Oma bellen om Sep op te halen. Naar het ziekenhuis rijden. En bevallen in een verloskamer. Niet in een operatiekwartier.

Uiteraard hebben we een plan b. Maar we blijven eerst nog even afwachten. Tot de deadline die de gynaecologe vooropgesteld heeft. En in tussentijd om de 2 dagen aan de monitor.

Voor een notoire controlefreak/planner/overdenker is dit afwachten een echte kwelling!
Elke dag zonder wee is een dag dichter bij de poging tot inductie. En als ik daaraan denk, denk ik meteen aan een mislukte inductie en een keizersnede die zich opdringt. En aan een epidurale die niet werkt. En aan alweer een kind krijgen zonder “zelf te bevallen”.

Elke dag van wachten is een mentale marteling. Ik hou mezelf bezig met het uitkuisen van kasten. Mijn wasmand was nog nooit zo leeg. Ik heb in het afgelopen halfjaar niet zoveel zelf gestreken als in de afgelopen week. Mijn huis ligt er netjes bij. De reeks onbekeken films op mijn digibox is al een pak korter. Mijn middagdutjes duren soms twee uur.
Het lief gaat nog elke dag werken. Maar ook hij past zijn planning aan in functie van “wat als ze belt”.

img_5971

Elke keer als je naar het ziekenhuis gaat voor de monitor, is er een kleine hoop. Je weet perfect dat er niets is om op te hopen als je zelf nog niets voelt, maar toch. Je hoopt dat ze bij het inwendig onderzoek toch merken dat je al een paar centimeter ontsluiting hebt. Of dat de weeën toch plots opkomen.
Je weet dat je eigenlijk niet moet mag hopen. En toch doen we het blijkbaar wel. Want na elke monitorsessie ben ik (en het lief ook op de dagen dat hij meegaat) teleurgesteld. De rest van de namiddag ben ik niet te genieten.

Zelfs Sep moet het ontgelden. Ik ben minder geïnteresseerd in zijn enthousiasme als hij een puzzel maakt. Ik ben sneller geïrriteerd als hij een driftbui heeft. Ik ben allesbehalve de ideale mama. En dat op een moment dat hij mij juist meer nodig heeft. Want het mannetje voelt écht aan dat er iets aan het veranderen is. Hij vraagt nu zoveel naar mij. Naar een “dikke zjoen” of een knuffel. Ik geniet wel van zijn knuffels. Ze doen ons beiden goed.

Ook op je relatie zet dit behoorlijk wat druk. Je kent dat wel, “the elephant in the room”… Als je beiden down loopt, is dat ook niet echt bevorderlijk voor de sfeer. Niet dat we veel ruziën, integendeel. Er is net minder communicatie. Je wil het onderwerp ontwijken, want het zorgt alleen maar voor stress. In mijn leven is er verder echter niets noemenswaardig aan de gang, dus andere onderwerpen vinden is moeilijk. We weten en zeggen wel dat ook dit voorbijgaat en dat we dit samen kunnen doorstaan. We hebben het al eens gedaan. We kunnen dit. En het geschenk dat we sowieso gaan krijgen, is een motivator.

Maar toch… Het is lastiger dan je zou denken. Het put je mentaal uit.

En toch… toch wil ik afwachten. Toch wil ik niet meteen overgaan tot inleiding of keizersnede. Zo moet ik me niet de rest van mijn leven afvragen: “wat als we toch gewacht hadden? Was hij dan vanzelf gekomen en had ik dan toch eens een échte bevalling meegemaakt?”

23 maanden Sepliefde

Lieve Sep, mijn dikke vriend,

Shit man, over een maand ben jij al 2 jaar oud! Jouw verjaardag zullen we een beetje vroeger vieren, gezien de drukke agenda’s van jouw papa en jouw meters… Maar wees gerust, dat we zullen vieren, daar kan je van op aan! Jouw laatste verjaardag als enig kind.

Want een maandje later word jij grote broer. Dan zal je de aandacht moeten delen. Het zal een serieuze aanpassing zijn, maar ik weet dat jij die gracieus zal doorstaan. Zo ben je nu eenmaal. Mijn gemakkelijk kind. Mijn grote schattebol. Mijn flinke Sep.

Mijn grote babbelaar ook. Jouw mondje staat geen seconde stil. Soms komt er enkel “neh neeh” uit, daar heb je de leeftijd voor hé… Maar even vaak zijn het zinnetjes waarvan ik denk “amai! kan jij dat al?!” Of ook wel “waar heb je dat nu weer gehoord”… Want ja, alles wat je ooit één keer gehoord hebt, herhaal je. Jij kan elk stilgevallen gesprek opnieuw op gang brengen. Iedereen pak je in met jouw donkerblauwe kijkers en jouw enorme charme. Ik zei het eerder al, maar écht, ik heb medelijden met al die arme meisjesharten die ooit jouw pad zullen kruisen…

img_5396

Zetelhangen als een echte puber op zondagmiddag

De nieuwe vaardigheden die je ook bijna wekelijks etaleert, het is niet te doen! We lopen over van trots. Soms wel pas nadat we bekomen zijn van een lachbui. Jouw dansmoves plaatsen je zo in de finale van Belgium’s Got Talent. Als stappen te traag gaat, zet je het soms op een lopen (of iets wat daarvoor moet doorgaan). Of je neemt je loopfietsje en sjeest doorheen het huis. Jouw lievelingswoordje als je een hoge stoel/trap/glijbaan… ziet, is “klimme”. Uiteraard met de daad bij het woord gevoegd.

Soms denk ik dat we jou teveel verwennen. Nu ja, soms wéét ik dat gewoon. Het is ook zo gemakkelijk om een flink kind zijn zin te geven als hij het zo lief komt vragen. Tegenwoordig gebeurt het echter niet altijd meer zo lief. De “Mooi en Meedogenloos” acteurs kunnen een puntje zuigen aan de dramatische scènes die jij de laatste tijd wel vaker ten berde brengt. Gelukkig zijn ze altijd van korte duur. Papa en ik zijn niet zo’n soapfans, dus veel aandacht krijg je niet tijdens zulke episodes. Al is dat soms moeilijk hoor, jouw gehuil negeren omdat je even niet weet of je nu wél of niet wil eten. Maar het is nog altijd de beste strategie, want na enkele minuten kom je (meestal) gewoon gezellig mee aan tafel zitten.

img_5450

Controle over de werken. Sep zag dat het goed was.

Het is de laatste weken ook niet gemakkelijk geweest voor jou. Al die vreemde mannen die aan ons huis komen werken. De schilder die ons zelfs met ons drietjes naar de bovenverdieping verbannen heeft terwijl hij daar beneden alle ruimte voor zich heeft…
Je mama die de combinatie zwanger zijn + peuter + werken in huis + job soms iets te lastig vindt en daardoor wat minder geduld heeft. Een mens zou voor minder nachtmerries krijgen. Al mag je wel beseffen dat je hierdoor je ouders nog meer slaap ontneemt, wat dat geduld niet ten goede komt. Maar hej, ook dit gaat voorbij. Je slaat je er wonderwel doorheen en bent zelfs al een nieuwe uitdaging aangegaan met dat potje en dat plasje. Een uitdaging waarvoor je van mij alle tijd van de wereld mag nemen. Wil je eens een dag niet, dan hoeft dat niet. Want mama weet dat je binnenkort voor nog wat hete vuurtjes zal staan…

Je zal je kleine bedje moeten inruilen voor een groot bed. Al denk ik dat je daar stiekem eigenlijk wel naar uitkijkt.
Je zal niet meer mama’s enige dikke vriend zijn. Er zal een kleine broer bij komen die aandacht wil. Aandacht van mama, van papa, van oma, van opa… maar ook van jou. Als hij wat groter wordt, zal hij naar jou opkijken. Zal hij met jou willen spelen. Zal hij met jou samenspannen tegen mama en papa.

Man, wat kijken we daar naar uit. Om jou de taak van grote broer te zien opnemen. Je zal dat fantastisch doen! Maar ik ga ook proberen tijd te blijven vrijmaken voor ons tweetjes. Je moet het mij maar laten weten als je mij mist. Dan richt ik al mijn aandacht even weer alleen maar op mijn grote schattebol!

Veel liefs.

Jouw mama

 

Trouwperikelen – wedding planner or not?

We zouden het misschien vergeten tussen alle babypraat door, maar het lief en ik zijn ook nog verloofd! We hebben eindelijk beslist dat we graag volgend jaar rond deze tijd willen trouwen (8 maanden om het babyvet kwijt te geraken, moet lukken, toch? :)). Dat geeft ons nog een jaar om alles te plannen.


We kunnen er dus aan beginnen!

We hebben alvast een goed gevuld Pinterest bord met véél ideeën. We hadden dit jaar al 7 trouwfeesten, dus we hebben al kunnen stelen met onze ogen. Maar we weten vooral ook heel goed wat we NIET willen.

We hebben al een eerste versie van de gastenlijst, die we bewust zo beperkt mogelijk houden (wat niet gemakkelijk is als je al aan 83 man komt met dichte familie alleen…). We kunnen dus beginnen te zoeken naar locaties.

Aha! Eerste hindernis. Ik wil voor niets minder gaan dan de droom. Maar de droom is moeilijk te bereiken. Des te meer omdat de droom zich buiten afspeelt en we nog altijd in België wonen, dus er altijd een back-up plan voorhanden moet zijn.

Bij die hele droom komt ook enorm veel voorbereiding kijken wat betreft aankleding. Daarom kwamen we op de vraag of we een wedding planner zouden inhuren of niet. Wie “wedding planner” zegt, zegt “veel geld”. Maar ook “controle afgeven”. Anderzijds zeg je daarmee ook “meer opties” of “ervaring” en “uitgebreid netwerk”…

De controlefreak in mij wil alles zelf doen, maar er zijn gewoon enkele zaken die ik misschien graag aan een professional overlaat, omdat die mensen daar nu eenmaal beter in zijn. Een beetje zoals een brouwer die mij vraagt om de teksten voor zijn website te schrijven. Iets met schoenmakers en leesten enzo.

Enerzijds zouden we zelf ook wel iets moois kunnen organiseren (ik heb wel énige ervaring op dat vlak). Maar anderzijds zou ik me misschien altijd afvragen of het niet nóg mooier had kunnen zijn met wat extra hulp. Een kijkje in de kronieken van een eeuwige twijfelaar…

We gaan sowieso eens met een wedding planner praten. Het kan alvast geen kwaad om wat informatie in te winnen. Al weet ik niet of dat de keuze gemakkelijker zal maken. We zien wel…

Daarom mijn vraag aan jullie: al wie ervaring heeft met het voorbereiden van een huwelijksfeest, laat van u horen! Hebben jullie met een wedding planner gewerkt? Wat waren jullie bevindingen?   

Stories from the belly

Jep, jullie weten het al eventjes. Ik ben weer zwanger. Kindje 2 is genesteld en volop aan het groeien in mijn steeds groter wordende buikje.

Ondertussen kan ik al enkele verschillen en gelijkenissen opmerken met de vorige zwangerschap. Wat normaal is zeker, want “elke zwangerschap is uniek”, zoals het Kind & Gezin boekje zegt.



  • Hormonen, hormonen, hormonen! Die hebben al goed huisgehouden in mijn lijf deze keer. Vorige keer merkte ik daar niets van (en neen, ook het lief niet, ik zie u al denken!). Nu zorgen ze onder andere voor: hooikoorts en eigenlijk constant snotteren (de NKO-arts bij wie ik op controle ging met Sep verzekerde mij dat dit na de zwangerschap over is. We’ll see! Anders weet ik u wel te vinden, hoor!); hartkloppingen; misselijkheid in het eerste trimester (thank God dat dit relatief snel over ging!); pregnancy brain in het kwadraat en goestingskes. Man, heb ik al boefkicks gehad! Dan begin ik met een stuk kaas, om daarna een yoghurt te eten, nog even een chocolaatje en afsluitend een hartige cracker of eventueel nog wat besjes…
  • Healthy and happy! Ondanks de welig tierende hormonen die door mijn bloedbanen roetsjen, ben ik wel gezond. Dat was ik de vorige keer ook. Maar ik had toen wel een hoger startgewicht en kwam eigenlijk teveel bij (17kg, remember…). Ik at nochtans gezond en deed niet mee aan het “eten voor twee”. Nu was mijn startgewicht lager en zakte het nog een beetje door de misselijkheid. Ondertussen zit ik gewoon terug op het startpunt en is er verder (nog) niets bij gekomen. Afgezien van de boefkicks (zie hiervoor), eet ik gezond en drink ik veel water. Maar eigenlijk doe ik niet echt extra inspanningen (haha,ZOT!). Ik zorg gewoon altijd dat ik gevarieerd eet. Meestal toch.
  • Rond en gezond! (Nog) geen extra gewicht, wel al een dikkere buik. Nu zag je het buikje veel sneller verschijnen en het groeit ook gestaag. Naar het schijnt is dat geheel normaal. Het blijft voor mij wel een dubbel gevoel. Mensen die zeggen dat je toch al een dikke buik hebt (allez, dat je “het buikje toch al goed begint te zien, hoor!”)… Aartsmoeilijk om zoiets als compliment te zien. Of ben ik de enige?! 
  • Sleepy Fien! De vermoeidheid die ik herkende van bij zwangerschap 1 blijft nu toch net iets langer hangen… Hoewel ik op normale uren ga slapen, voel ik me ’s morgens altijd zo moe, alsof ik niet geslapen heb. Vast slapen doe ik precies niet meer (thank God voor dutjes!). Dat (en de hormonen?) zorgt ervoor dat mijn conditie beneden alle peil is en dat ik mij al moet zetten als ik boven aan de trap kom. Rustig aan doen dan maar… Voetjes omhoog!

  • Voorbereiding? Welke voorbereiding? Vorige week realiseerde ik mij plots dat ik eigenlijk nog niets gedaan heb van voorbereiding. In allerijl haalde ik de 9-maandenlijstjes er weer bij en zag ik met enige opluchting dat er tot nu toe nog niet echt veel moest geregeld zijn. En hetgeen wat wel al in orde moest zijn, is ook al in orde! Toch heb ik het gevoel dat ik er minder mee bezig ben. Enerzijds omdat we de uitzet al hebben en de administratie nog niet zo dringend is. Anderzijds omdat ik ook gewoon minder tijd heb om ermee bezig te zijn, weetwel, met een kind, een blog en nieuw werk en al (en als het kan ook nog een beetje tijd voor mijn lief) …
  • Minder betrokken? Je hoort vaak dat moeders hun tweede (derde, …) zwangerschap minder intens beleven. Niet meer dan logisch, als je bedenkt dat er al een kind is dat jouw aandacht opeist. Toch probeer ik ook van deze zwangerschap zoveel mogelijk te genieten. Ik praat tegen mijn bump. Ik wrijf erover. Ik verzorg die goed met Bio-Oil (al ben ik toch meer te vinden voor de Mustela-geur van de vorige keer). Ik probeer Sep er ook bij te betrekken – en er toch ook voor te zorgen dat hij mijn buik niet als boksbal gebruikt… Ik doe mijn best. Want kind 2 is het evenveel waard als kind 1.
  • Kick it! Hahaaaa, ik heb de eerste schopjes al gevoeld! Lichte kriebeltjes in mijn buik. Vorige keer had ik die zeker niet opgemerkt. Nu wist ik waaraan ik me kon verwachten, dus ik had het sneller door toen ze er waren. Ze zijn nog te zacht om te zien of voor het lief om ze te voelen. Dus voorlopig zijn ze enkel nog van de baby voor zijn mama. Een band kweken, noemen ze dat!
  • Baby got back(pain)! Jullie weten ondertussen al van mijn sukkel-rug. Waar ik vorige keer voor vreesde, maar niet beleefde, krijg ik nu wel dubbel en dik terug. Lage rugpijn door de baby, nek- en schouderpijn door de extra cupmaten. Nu de kinesist terug is uit verlof, reken ik op haar magic hands om mij hierdoor te helpen. En misschien Sep nog minder oppakken (haha, easy peasy met een kind dat maar al te graag “pakke” zegt…).

Voila, nu zijn jullie weer mee in het leven van deze zwangere Superwoman. Ik ben benieuwd naar het vervolg, hopelijk jullie ook 😉 

Friday’s Food – ons weekmenu

Ja hoor, zelfs na ondertussen bijna 2 jaar, houden we het weekmenu nog altijd vol. Natuurlijk “zondigen” af en toe en halen we eens frietjes of steken we een pizza in de oven als de dag anders blijkt te verlopen dan gepland en koken echt the last thing on our minds is…

Toch plan ik plichtsbewust elke zondag de maaltijden voor de komende week en bestel ik mijn boodschappen bij Collect & Go. Ik probeer steeds gezond en gevarieerd te koken, maar soms moet ook die ambitie eraan geloven. Klassiekers als “ballekes in tomatensaus met puree” zul je niet terugvinden in de Instagramfeed van de populaire health foodies, maar komen hier wel op tafel, gewoon, omdat we daar zin in hebben. Uiteraard wel volledig vers gemaakt, dat telt toch ook hé!

Dit stond deze week op ons menu. Misschien kan je er inspiratie uit halen voor jouw volgende maaltijd? Of misschien kan je in de comments wat tips achterlaten voor mijn volgende weekmenu 😉

Maandag – Vis met spinaziestoemp

Ik werk tot 17u, ga dan Sep ophalen en ben rond 17u45 thuis. Om 19u30 vertrek ik naar de aquagym en ik ben pas thuis rond 21u30. Ik moet dus op relatief korte tijd Sep eten geven en in bed steken en ondertussen zelf nog zien te eten. Veel tijd om uitgebreid te koken is er dus niet altijd. De maaltijden mogen vooral ook niet te zwaar te verteren zijn, aangezien ik nog moet zwemmen. Vaak staat er op maandag dus een simpele wok of snel visgerecht op het menu.

Zoals ook deze week: vis uit de diepvries, aardappelen en spinazie uit de diepvries. Deze week mengde ik wat ricotta onder de puree, want ik had voor dinsdag iets met ricotta gepland, maar had eigenlijk teveel. Super lekker en smeuïg.

Dinsdag – Pasta met ricotta en tomaten

Een eerste probeersel uit mijn nieuwste aanwinst: “Relax, mama! In de keuken.” Wel typisch Fien: als een recept er gemakkelijk uitziet, dan durf ik al eens de hoeveelheden over het hoofd te zien en het recept wat aan te passen naar eigen goeddunken. Er stond 150ml tomatensaus, maar Fien had een hele fles van 680ml. Pregnancy brain dacht er niet aan de rest in te vriezen, dus ik kapte de volledige inhoud erbij. Ook voegde ik champignons toe omdat ik die nu eenmaal nog had staan en omdat dat toch iets extra geeft aan het gerecht. Het heeft ons echt gesmaakt! Volgende keer probeer ik me wel te houden aan de hoeveelheden 😉

Woensdag – Kip met ananas in de oven 

Aaaah, Sandra Bekkari, de vrouw die ons leerde nooit meer te diëten. Haar gerechten zijn zo simpel en lekker (en normaal) dat je vergeet dat de nadruk ligt op gezond. Geen ingewikkelde ingrediënten die je niet kan uitspreken (laat staan kan vinden in de gemiddelde supermarkt). Alledaagse producten voor jammie gerechten. Het lief vindt het wel altijd raar dat er bij dat gerecht geen patatjes of rijst horen (je weet wel, de heilige 3-eenheid van vlees-groenten-aardappelen). Dus ik bakte wat krieltjes in olijfolie met rozemarijn, altijd een winner hier. Sep zag ons genieten en vroeg trouwens zelf ook naar “tatjes” (zijn woord voor een gekookte maaltijd – omdat we bij hem begonnen zijn met groentjes en patatjes, aja!).

Donderdag – Boontjes met kalfsbrochettes en bataat Last minute resto date 

Voor gisteren stond er eigenlijk ook een Bekkari-klassieker ten huize Super op het programma. Maar het lief stelde voor om samen gezellig iets te gaan eten, ter ere van mijn verjaardag van vandaag. Zoonlief ging bij de grootouders logeren (geheel tégen zijn en hun zin, uiteraard! 😉 ). Het lief vergezelde mij op mijn wekelijkse kine-afspraak, waarna we verder gingen naar de beste Italiaan van Oudenaarde. Leuk extraatje: het lief was vooraf naar het restaurant gekomen om een pakje af te geven dat toevallig samen met het aperitief voor mijn neus belandde. Een mooi horloge (dankzij een kleine hint van deze birthday girl zelf de afgelopen weken ;)).
De boontjes met kalfsvlees en bataat schuiven trouwens gewoon op naar dit weekend, easy peasy.

Vrijdag – BBQ!

Vandaag is het mijn verjaardag (29, OMG!!! – totaal niet eigenlijk, maar soit :)). Daarom heb ik een barbecue gepland voor mijn ouders, zus, schoonbroer en meter. Gezellig met ons achten. Omdat ik het een beetje gehad heb met de standaard sla en tomaten bij een veel te grote berg vlees, stal ik het idee dat een vriendin onlangs had toen wij bij haar gingen bbq’en. Zij had als bijgerechten een carpaccio van tomaat, taboulé met groentjes en een groenteschotel uit de oven. Overheerlijk, vooraf klaar te maken en super simpel. I like! Ik ben benieuwd of mijn gasten het ook gaan smaken. Het vlees blijft tamelijk traditioneel, maar zonder overdaad. En uiteraard met de nodige sausjes (niet alle gewoontes kan je zomaar afleren hé ;)).
Als dessert kies ik een gezond alternatief van – alweer – Sandra Bekkari (al heb ik dit gerecht wel al vaker zien passeren op blogs, Pinterest en in Libelle Lekker). Maar daarnaast maak ik ook nog brownies. Het blijft wel een verjaardag hé! En een verjaardag zonder gebak… Dat kan deze Superwoman niet aan 😉

Wat aten jullie zoal deze week? Hebben jullie tips voor mijn volgende menu?