Sep zegt III

Het is alweer even geleden dat we een paar onvergetelijke citaten van onze Sep met jullie deelden. Ondertussen staat zijn mondje natuurlijk niet stil. En zijn redeneringsvermogen, dat is er ook alleen maar op vooruitgegaan. Lees even mee…

 

IMG_7603

 

  • De zon heeft geen handjes. We moeten nog handjes gaan kopen!
  • De maan slaapt nog. Hij heeft zijn pyjama aan!
  • Wij hebben geen kelder. We moeten er één kopen! – Shopaholic in wording 😉
  • Ik ga broertje melk geven! en hij doet prompt zijn t-shirt omhoog. Nog een fan van borstvoeding 😉
  • Ik leg een boterham voor hem op tafel. Reactie: Moet op het bordje! Zo kunnen we toch niet eten…
  • Ik zeg: broertje kan geen patatjes eten, hij heeft nog geen tandjes. Sep zegt (uiteraard): We moeten dan nog tandjes kopen! (wat zei ik over die shopaholic…)
  • Mama: wil je een boterham? Sep: Neeheen, ik ben een boek aan het lezen! (ja moeder, had je dat niet gezien?)
  • Oh broertje, wat zie jij er schattig uit!! (*smelt*)
  • Op familieweekend zitten we allemaal samen aan het aperitief. De meeste volwassenen met een alcoholisch drankje naar keuze. Nu is het aan de kindjes. Opa grapt: Sep, ga jij ook Ricard drinken? Sep: Neen, dat is voor de mevrouwen!
    (don’t look at me…)
  • Ik ga water op mijn hand doen. Van de duikboot. Van Piet Piraat! Van Schip ahoi hoi!
  • Sep wil dat mama/papa hem van de triptrap af helpt. Maar die luie ouders weigeren: je kan dat toch zelf. Waarop Sep uiteraard de ideale repliek heeft: Neen, ik zit veel te vast.  (voilà, en gij nu!)
  • Ik ben blij met Warre! (*moederhart in een plasje op de grond*)
  • Wil je wat kaas op je spaghetti? — Nee, ik ben boos op de kaas! (pubers…)
  • Smakelijk, Sep! — Nee, niet smakelijk! Ik ben boos op smakelijk! (zoals ik zei, pubers…)
  • Broertje is kletswakker!
  • Tijdens de werken in onze tuin vraagt opa Jan: En wat maken we met de betonmolen? — Sep: Lawaai! (Euh, dat ook ja)
  • Dat kan toch niet! (zomaar, zonder enige aanleiding, in het midden van een conversatie)
  • Warre is een beetje aan het kakken! (bedankt voor de informatie, Sep!)
  • Mama snuit (alweer) haar (hooikoortsige) neus – Mama, ben jij een olifant? (zo klink ik wel, maar zie ik er ook zo uit misschien???)
  • Mijn voeten zijn leeg! (oftewel: blote voeten, jeej!)

 

 

De ochtendspits

De ochtendspits door de ogen van mijn 2,5-jarige. Want ik denk dat hij dat toch net iets anders bekijkt dan zijn mama.

5u45: Ik ben wakker, best mijn mama laten weten.
“Mamaaaaa, ik ben wakkej!”
Hup, uit bed.
Eens kijken of broertje al wakker is. Anders maak ik hem wel wakker.

“Kom Sep, we gaan naar beneden. We gaan eten.”
Neenee, ik ga eerst nog al mijn boekjes eens bekijken.
Of is er op Warre’s kamer interessanter speelgoed te vinden? Eens gaan kijken.

“Sep, komaan, we gaan eten.”
Oké dan, ik krijg toch wel een beetje honger.
Oei, mama heeft Warre in haar handen. Mij kan ze dus niet dragen. Ik zal zelf moeten stappen op de trap. Oké, dat kan ik wel al, maar het is toch plezanter als mama mij draagt. Dat gaat sneller. Misschien kan mama wel nog mijn boekje dragen. En mijn tractor. En mijn konijn.

Woaaaah, ik was vergeten hoeveel speelgoed ik beneden heb! Oooh! Mijn autootjes! En mijn puzzels! Oeh! Een rammelaar van Warre!

“Sep, jouw melk en boterham staan op tafel. Kom je erbij zitten?”

IMG_5490

“Nèèèèh!” Waarom moet ik toch eten ’s morgens? Laat mij gewoon spelen. Jij mag die boterham zelf opeten! Die fles melk neem ik wel mee.

“Kom Sep, het is tijd om onze tanden te gaan poetsen.”

Hmm, nu heb ik precies toch een hongerke.
“Ik wil nog een boterham! En een yoghurt!”

IMG_7329

6u30: “Kom Sep, nu moeten we ons echt gaan wassen en aankleden! Je mag boven nog wat spelen terwijl mama zichzelf en Warre aankleedt.”

Oké, maar dan moet ik wel mijn boekje en mijn tractors meenemen naar boven. Allezja, mama moet die meenemen. Ze heeft toch nog een hand vrij.

“Kom, we gaan samen onze tanden poetsen!”
Pfff, ik wil nog wat met broertje op zijn speelmat spelen. Laat die moeder van mij maar doen.

“Komaan Sep, tanden poetsen! Mama is al klaar hoor!”
“Nèèèèh! Zie je niet dat ik bezig ben? Ik moet dat kussen bij broertje leggen. En dat boekje. En die pop.”

IMG_7204

Zie je wel, als ik lang genoeg wacht, komt mama me zelf wel halen.
Allez, als het echt moet, zal ik die tandenborstel wel even in mijn mond steken. Mmm, best wel lekker eigenlijk, die tandpasta. “Nog tandpasta!” Nog een beetje bewegen met die borstel in mijn mond. Voilà, klaar!
Serieus mens, ik zei toch dat ik klaar ben! Geloof je mij niet op mijn woord misschien? Wat je zelf doet, doe je beter? Echt, controlefreak, die moeder van mij!

Kleren aandoen. Yeah, tijd voor mama haar cardio! En hup, we rollen naar rechts. En terug naar links. Hahaaa, even haar buikspieren testen! Hihi, pak me dan, als je kan! Misschien toch mijn onderbroek omhoog, loopt net iets gemakkelijker…
“Neeeee, ik wil niet die t-shirt!”
“Nee, ik wil geen broek aandoen!” Ik ga wel in mijn blote billen naar de crèche. De genen van mijn papa gaven mij een mooie kont, dat mag toch gezien worden zeker!

7u15: Weer naar beneden. Zeg moeder, je moet weten wat je wil hé!
Amai, Warre ligt al in zijn maxi-cosi. Nog even broertje een zoen geven.
Nog een beetje spelen.

Jas aan? Waarom? Schoenen aan? Waarom?
Waarom kan ik niet gewoon thuisblijven?

7u30: “Oké, dan ben ik zonder jou weg. Daag, Sep!”

Neenee, wacht! Ik ga toch mee!

 

 

 

Over doodnormale zorgenkindjes en overbezorgde moeders

Ik heb twee zorgenkindjes. Of beter gezegd: ik heb zorgen over mijn twee kindjes.
Niet dat ze ernstige ziektes hebben of zo. Ze eten goed, groeien goed en ontwikkelen zich volgens het boekje. Maar toch. Ik heb zorgen over mijn twee kindjes.

Kindje 1, Sep: over de pasgeboren Sep had ik geen zorgen. Het kind blaakte van gezondheid en geluk. Hij was rustig en nooit ziek. Alleen zijn navelbreuk zou ooit eens moeten geopereerd worden als ze niet vanzelf genas, maar soit, zorgen voor later.
Toen kreeg hij de windpokken. En een oorontsteking. En bronchitis. En nog een oorontsteking. En nog één. En nog eens een luchtwegeninfectie.
De buisjes in de oren maakten gelukkig een einde aan de oorontstekingen. Maar niet aan de gevoelige luchtwegen.
Zijn eerste hardgekookte eitje bezorgde hem zijn eerste allergische reactie en zijn eerste trip naar het ziekenhuis voor een bloedtest.
Zijn eerste boterham met Nutella, een paar weken geleden, bezorgde hem zijn tweede allergische reactie. Nog een bloedtest. Jep: allergisch aan ei, hazel-(en waarschijnlijk ook andere)noten en huisstofmijt. Tripje naar de apotheek: EpiPen in tweevoud. Nog nooit las ik een bijsluiter zo nauwkeurig!
Zal ik hem ooit met een gerust hart bij een vriendje laten gaan spelen of op kamp laten gaan? Wat als hij daar koekjes krijgt met hazelnoten of chocolade-eitjes met praliné vulling? Nu zal hij altijd dàt kind zijn. Het kind dat moet zeggen dat hij dat en dat en dat niet mag eten. Nu zal ik altijd zorgen hebben. Allez, ik ben bang dat ik altijd zorgen zal hebben. (ben je nog mee?)

 

IMG_6822

Alweer een accessoire erbij om mijn grote mama-handtas mee te vullen…

 

Kindje 2 dan, Warre: bij hem was het anders dan bij zijn broer. Hij kende een niet zo goede start. Elf weken lang zaten we met onze handen in het haar bij de eindeloze krijsbuien (sorry, maar huilen kon je het bij momenten met de grootste wil ter wereld niet meer noemen). Ik ging op koemelkeiwitdieet. Hij ging aan de maagzuurneutraliserende medicatie.
De hypothese van koemelkeiwitallergie leek mij steeds onwaarschijnlijker, want ik zag geen verandering in de krampen. De medicatie hielp wel tegen de pijn van de reflux. Dat verschil zagen we wel. Verder onderzoeken dan maar. Er werden stalen van Warre’s bloed en andere lichaamssappen afgenomen en onder de microscoop bekeken. Op de echo van zijn buikje zag je veel lucht, maar verder niets speciaals.
Ik hoopte dat ze iets zouden vinden. Eender wat. Maar iets dat we konden behandelen. Dan konden we zijn pijn en het huilen laten ophouden.
Nope. Alles normaal.
Mijn gedachtengang op dat moment: “Er scheelt niets met ons kind. Ik ben gewoon te vermoeid om tegen een huilende baby te kunnen. Want ja, “alle baby’s huilen en ze kunnen niet zeggen waarom, hé!” (serieus, die zin bezorgt me ondertussen ook al het vliegend schijt – pardon my French) Zal het dan blijven zoals het nu is? Of beeldde ik het me allemaal maar in en was het eigenlijk toch niet zo erg als ik het aanvoelde?”

Neen, het was geen verbeelding. Warre had het lastig de eerste 11 weken van zijn leven. Dat is nu nog meer duidelijk. Nu hij het de laatste 3 dagen enkel op een krijsen zette als hij te lang op zijn eten moest wachten of in de maxi cosi moest. Dag en nacht verschil. Ook het lief en mijn mama zeggen dat hij precies een ander kind is. Hij is gelukkig! Hij lacht en speelt zodanig veel dat de opslagruimte van mijn gsm vol staat door de filmpjes en foto’s.  Sep is ook rustiger nu de baby minder huilt. Wij zijn rustiger. We moeten geen kilometers meer afleggen rond de tafel met een baby op de arm.
Het is alsof hij zelf van de dokter moest horen dat er niets mis was. Zijn lichaampje was zich gewoon nog “aan het zetten”. Zijn darmen en maag moesten nog “rijpen”. Hij moest er nog “uit groeien”.
Wat het ook is, het is blijkbaar voorbij.

IMG_6783

Jep, hij kan happy zijn én hij sliep zelfs al eens een nachtje door! Dan zijn wij ook heel happy! 🙂 

Nu ja, zo lijkt het toch.

 

Wij geloven het nog niet helemaal. Hoewel we echt blij zijn dat Warre zich duidelijk beter voelt, blijven we toch sceptisch. In ons hoofd kan hij vanavond weer twee uur liggen krijsen tot hij doodvermoeid in slaap valt op mijn arm. Of ontdekken we over enkele maanden dat hij net als zijn broer buisjes nodig heeft om van eeuwige oorontstekingen af te geraken. Of moet hij ook geopereerd worden aan zijn navelbreukje (jep, it runs in the family…). Of blijkt hij over een jaar ook allergisch te zijn aan de helft van mijn voorraadkast.

Of hij blijft gewoon rustig voortdoen zoals hij bezig is: goed eten, goed groeien en gelukkig wezen. Geen zorgen meer.

We hopen op het beste, ik bereid me voor op het ergste.

Twee jaar Sepliefde

dsc_1163-1

Al twee jaar ben je onze grote schattebol.

Al twee jaar ben je onze dikke vriend.

Al twee jaar lopen we over van trots bij elke stap die je zet.

Al twee jaar stel je ons geduld bij momenten serieus op de proef.

Al twee jaar van harten in duizend stukjes wanneer je huilt door pijn of ziekte.

Al twee jaar van “zo ne flinken!”

Al twee jaar van “die ogen!”

Al twee jaar die lach die ieder hart verovert.

Al twee jaar van twijfels over onze keuzes in jouw opvoeding.

Al twee jaar van bevestiging van jou dat we het toch niet zo slecht doen.

Al twee jaar van groeien: jij, maar ook wij.

Al twee jaar ben jij het middelpunt van de belangstelling in ons huis.

Al twee jaar zijn we zielsgelukkig dat jij in ons leven kwam.

Al twee jaar staan jouw papa en ik ervan versteld dat wij dit wondertje hebben gemaakt!

Al twee jaar niets dan grote liefde voor onze Sep.

Dat mag wel eens gevierd worden! 🙂

sep084

Fotocredit: Myra Fotografie

Dagboek van peuter Sep

Ik geef het toe, ik ga soms ook ideeën voor mijn blog halen bij een ander. Maar als het goede ideeën zijn, dan is het alleen maar een compliment als je je daarop inspireert, toch? Dit heb ik bijvoorbeeld van de blog Elle Milla, die ik nog maar net volg. Zij houdt dagboekjes bij voor haar zoontjes en deelde een week in het leven van haar jongste spruit op haar blog.

Ik schreef zelf ook al eens een stukje vanuit het standpunt van mijn zoon en eigenlijk vond ik dat wel een leuke manier van bloggen. En het is eens iets anders voor de lezers. Hopelijk kunnen jullie het ook smaken, de week door de ogen van mijn peuter…

Liefste dagboek

Vorige zondag moest papa gaan werken in Antwerpen. Mama ging mee, zodat ze er een leuke dag samen van konden maken. Ik weet niet waarom ik niet mee mocht, maar ik mocht wel bij oma en opa gaan logeren. Dat vind ik altijd leuk! Bij hen mag ik op de tablet lekker veel naar Plop en Musti kijken! En langer opblijven! Oma maakt ook altijd lekkere soep. De korstjes van mijn boterhammen mag ik dan ook aan de kippen gaan geven. Hun buren hebben ook een grote hond, waar ik altijd naar kijk. Soms zie ik hun twee kindjes ook, dan spelen we met de bal. Nu was het slecht weer, dus ik ging met oma bij haar mama of Grote Oma, zoals wij ze noemen. Aja, want zij is nog méér oma dan mijn oma! Bij haar thuis kan ik altijd naar de schaapjes en de kippen kijken. Soms is er zelfs een paardje!
Nu stond de televisie op. Ik kon dan mee dansen op de muziek. Oma en Grote Oma bleven maar lachen, dus ik bleef maar dansen. Het is leuk als mensen lachen wanneer ik gek doe!

Maandag is altijd oma-dag, maar mama komt vaak ’s middags langs voor ze naar haar werk vertrekt. Dan zie ik haar nog en eten we samen. Dat is gezellig!
Na haar werk komt mama mij dan ophalen bij oma. Als we thuiskomen eet ik een boterhammetje met kaasje van de koe. Ik ben ook altijd blij als papa vroeg gedaan heeft met werken, zo zie ik hem nog voor ik ga slapen!
Nu maandag had hij een pakje mee voor mama. De postbode had dat voor haar in de brouwerij van mijn papa afgegeven. Het was een doos met allemaal kleren in! Mama was heel blij en toonde de kleren aan mij. Ze leken mij toch een beetje te klein voor haar, hoor…

img_5283

Volgens mij zijn die kleren toch niet groot genoeg voor mijn mama hoor…

 

Op de andere dagen van de week moet ik naar de opvang. Ik vind het wel leuk om bij de kindjes te gaan spelen. Maar ’s morgens is mama altijd zo gehaast. Als ik dan wat langer twijfel over wat ik wil eten of als ik nog wat wil spelen in plaats van mijn kleren aan te trekken, dan wordt mama soms boos. Soms ben ik ook nog niet goed wakker en weet ik niet wat ik wil. Dan ben ik gewoon boos. Ik weet ook niet waarom. Dan moet ik even een paar minuten mijn hart luchten en eens goed schreeuwen en wenen. Dat kan zo deugd doen! Na een tijdje ga ik dan zelf bij mama op de schoot zitten om mijn flesje melk te drinken. Geen bekertje he! Melk moet in een flesje! En opgewarmd in de microgolfoven. En als het nog te koud is, moet mama het nog een keer opwarmen. Anders word ik weer boos. Aja, je kan die moeders niet vroeg genoeg beginnen op te voeden!

Processed with Snapseed.

Flesje op schoot bij mama. O ja, ben ik niet mooi met mijn nieuwe t-shirt?! 

Toen ik afgelopen dinsdag thuis kwam van de opvang, ontdekte ik eindelijk waarvoor die houten blokken bij mijn treintjes dienen! Mama hielp mij om een baan te maken en ik zette de treintjes op de sporen. Ik heb op de tv gezien dat Musti dat ook deed samen met zijn vriendjes. Zo reed ik dan met de treintjes over de sporen. Omhoog op de brug en onder een andere brug. Helemaal rond! Mama bleef maar foto’s maken met haar telefoon! Ik denk dat ze bijna even trots was als ikzelf.

img_5300

Tsjoeketsjoeke tuut tuut! Omhoog en omlaag met die lange trein!


In de opvang heb ik me deze week weer voorbeeldig gedragen! Ik zei zelfs een zin van zeven woorden lang! Ik weet wel niet meer wat ik juist zei, maar de juffen waren wel heel erg trots op mij!

Woensdag nam ik voor het eerst mijn speedboot mee in bad! Hij maakt leuke geluidjes en ik kan al goed meezingen met het liedje van alle eendjes die zwemmen in het water. Na het bad moet mama altijd wrijve wrijve doen met de crème om mijn velleke te verzorgen. Ik vind het dan heel leuk om eerst even in mijn blote poep rond te lopen door mijn kamer! Lekker windje 🙂 

img_5324


Gisteren zijn we met de auto heel ver gereden. Ik heb geslapen, want eigenlijk is in de auto zitten toch maar saai. We kwamen toe aan een groot huis waar nog een meneer was die ik niet kende. Ik moest andere kleren aandoen en mocht eerst even spelen. Ondertussen zette die meneer allerlei spullen klaar waar ik later ook mee mocht spelen. Maar ik mocht niet kiezen wat ik deed. Ik moest ook altijd naar die meneer kijken. Hij had een fototoestel bij en maakte allemaal foto’s van mij. Daarna gingen we gewoon weer naar huis. Daar mocht ik nog een beetje naar Musti en Plop kijken. Ik was wel boos toen mama mij stoorde om te vragen of ik patatjes of een boterham wou eten. Ik wou niet eten! Ik wou alleen maar naar de filmpjes kijken. Moeder, dat is nu toch niet moeilijk om te verstaan, allez! 

Deze morgen ging mijn mama met een vriendin gaan ontbijten bij een meneer. Ik denk dat hij niet van hier is, zo een rare naam: Franz Gustav. Ondertussen mocht ik bij mijn meter en nonkel op bezoek. Dat was heel leuk! Ik was daar nog nooit geweest en had dus een heel nieuw huis mét een grote tuin om te ontdekken! Mijn meter had ook een treintje voor mij gekocht om mee te spelen. Verwend? Ikke? Neuh! 

Nu ga ik eerst een beetje rusten en dan nog een beetje spelen. Ik kijk al uit naar wat er mij volgende week allemaal te wachten staat! 

Dikke zoen

Sep 

In het hoofd van een zestienmaander

Zestien maanden, zo oud is onze Sep sinds 1 april. Ons zoontje is een heuse peuter aan het worden met een eigen willetje, dagelijkse verrassingen en zijn eigen gedachten.

Een bloemlezing van die gedachten…

  • Geweldige dingen, die voeten. Zie mij gaan, jong!
  • Sleutels, draden met van die uitsteeksels aan, dat moet allemaal in een gaatje in de muur. Oké, op zoek naar het juiste gaatje om die dingen in te steken!
  • Bumba, Bumba, Bumba, Bumba, Bumba, Bumba!!! (x tienmiljoenmiljard) (danku, oma… ;))
  • Woah, een trap! Wat zou daar boven zijn?
  • Seg moeder, ge moet die trap wel wat beter kuisen hé, al die pluisjes hier! Even stoppen. Pluisje wegvegen. Mama, veeg mijn hand nu maar proper! Oké, we kunnen verder.
  • Oh, een lepel. En een glas water/potje yoghurt/bord…! Wat als ik die lepel daar nu in steek? Hé, zo cool, nu hangt daar iets aan! Daar wil ik eens van proeven! Hop, in de mond! Oeps, mijn oog. Oeps, gemorst. Hihi, grappig! Opnieuw!

     

    IMG_3994

    Ook een beetje yoghurt, mama? 

  • Oeh, een doekje! Kuisen! Oeh, een nat washandje op de badrand! Dweilen!
  • Kaka! Héhé. Kaka! Héhé. Kaka! Héhé. (x tienmiljoenmiljard)
  • Dus, als ik lach naar die oma’s en opa’s van me, dan krijg ik mijn goesting. Good to know! Die moet ik te vriend houden!
  • Mama, jouw neus moet ook schoongeveegd worden met het doekje!
  • Oooh, een boekje. En nog een boekje! Nu zal ik eens voorlezen, mama.
  • Mmmmm, kaas!
  • Mmmmm, banaan!
  • Oeh oeh oeh, een piepje! Dat is zeker die doos met dat deurtje waar mijn melk in staat!
  • Woah, papa zijn werk is de max! Zo een grote, blinkende speeltuin! En voor mij alleen!!!
  • Neen mama, ik weet dat mijn pamper vol zit met kak, maar het is goed zo. Lekker warm en zacht. Niet nodig om een andere pamper aan te doen. Neen, zeg ik! Neen! Oké, gaan we vechten?! Goed. Nàh, voet in de pamper! En gij nu!
  • De pamper is eraf, woohoow, freedom! Het huis rondrennen in de blote kont, zalig zo een briesje aan mijn billetjes!
  • Ooooh, zo een zot masjien! (op de robotstofzuiger) En met een knopje! Whaaaaaaa! Dat beweegt en maakt geluid!!! Moeder, Help!!!
  • In bad? Yes, maat! Dikke fun!
  •  Oeh oeh, ik ga met de blokken spelen. Nee, toch niet. Niet leuk. In de vuilbak! Oh, wat zit hier nog in de kast? Even kijken! Dat mag eruit! En dat ook. En dat heeft mama niet meer nodig, zeker?
  • Wie is dat nu weer? En waarom moet ik high five doen met ne mens die ik niet ken? Allez dan, om ze blij te maken. Kijk, ze lachen en klappen. Die grote mensen zijn toch rap content!
  • Woah, een raam! Verdorie, ik kan daar niet door lopen. Moeder, heb jij dan niet door dat ik aan de andere kant van dat raam wil zijn?
  • Oeh, ik hoor een hond blaffen! Woef Woef! Heb je het gehoord, mama? Dat is een hond! Kom, we moeten kijken waar die hond is!
  • Mama, ik ben moe. Ik wil een knuffel. Ja, zo, zalig! Dikke zoen. Slaapwel!

 

Zo zijn er nog duizenden gedachten die volgens mij door het hoofd van onze kleine man zweven. Hij verbaast ons elke dag met zijn kennis en begrip van de wereld. Ik kan niet vergelijken, maar ons kind is toch een klein genie, hoor 🙂