En toen waren we met vier…

Op dinsdag 10 januari blogde ik over de kwelling van het wachten als je je kindje niet op de “afgesproken” datum op de wereld zet.

Wat ik er niet bij vertelde, was dat ik die ochtend al in het ziekenhuis had gestaan. Ik had de maandagavond weeën gekregen en hoewel ze op dinsdagochtend weer minder erg waren, ging ik toch binnen. De monitor tekende een mooie platte lijn. Niks. Geen weeën. Zelfs geen krampje. Wel een erg beweeglijke baby.

Diezelfde dinsdag, rond 13u30, voelde ik weer lichte weeën opkomen. Deze keer gingen ze mij niet liggen hebben! Ik wachtte af. Ik verwittigde het lief nog niet. De teleurstelling alleen al als het weer vals alarm zou blijken te zijn…

Deze keer verminderden ze echter niet.
Op woensdagochtend brachten we Sep naar de crèche en reden we door naar de materniteit.
Jep, de weeën en de ontsluiting waren op gang gekomen. Nu ja, ik zat aan 2 cm (dat was toch al 2 cm meer dan ik bij Sep ooit gehad heb).
De weeën werden heviger en namen weer af. De vroedvrouwen en gynaecoloog van wacht twijfelden of ze mij terug naar huis zouden sturen of niet.
Rond de middag zaten we aan de volle 3 cm. De weeën werden weer heviger.
Blijven dan maar!

Voor het lief moet dit een saaie dag geweest zijn: een beetje lezen, een beetje door het ziekenhuis wandelen met een lief dat om de 5 minuten stopte om tegen een muur steunend te puffen. De nacht brak aan. Slapen deden we niet. Ik niet door de contracties, hij niet door mijn gepuf.
De vroedvrouwen kregen de opdracht om zeker niets te forceren of “in gang te steken”. Op vraag van de patiënt laten we de natuur haar gang gaan (voor zover medisch verantwoord uiteraard). Mijn gynaecologe heeft echt naar mij geluisterd!

Om 3u begeleidde de vroedvrouw mij naar het relaxatiebad. Hemels! Het warme water. De jets die de pijn toch voor het eerste halfuur hielpen opvangen.
Twee uur later was ik het bad beu. Ik ging nog even wandelen. Dan gaat het misschien wat meer vooruit.

En o ja hoor! Het hielp. Mijn water brak spontaan. Hoe cool is dat! Geen inductie nodig gehad. Boojah!

Tegen 6u ’s morgens kan ik niet meer. Het heeft al te lang geduurd. Ik ben te vermoeid en wie weet hoe lang het nog zal duren. Met een bang hartje vraag ik een epidurale. De anesthesist is verbazend grappig voor iemand die pas uit zijn bed gebeld is, maar ik denk alleen maar: “zorg gewoon da ge goed steekt en dat het werkt!”
“Yes, 6 – 1 voor mij!” vergelijkt de anesthesist zich even later met zijn collega die er zich twee jaar geleden aan waagde. De naald zit juist. Ik voel de warmte die je moet voelen. Ik voel mijn achterste in slaap vallen.
Ik, die zo hard controle wil bewaren over alles, word gelukkig van het feit dat ik niets meer voel en dat mijn linkerbeen zelfs lam is.

Met de verdoving kan ik de komende uren met gemak aan. Het lief en ik kunnen zelfs nog even slapen. Stel je voor!

Ondertussen doet mijn lijf verder wat het moet doen. De weeën worden netjes gemonitord en de laatste 4 cm ontsluiting volgen elkaar relatief snel op.

Rond 10u stelt de vroedvrouw voor dat we eens gaan “oefenen” voor het persen, het kindje is er klaar voor. Ze zet de verdoving af, zodat ik de weeën lichtjes kan beginnen te voelen. Nu ja, het is eerder gokken van “ah, ik denk dat ik precies iets voel, ik zal maar persen”. Dat lukt aardig.

De gynaecoloog wordt erbij gehaald. “Hola, precies al goed bezig, zie ik!”.

10 minuten later ligt onze zoon op mijn borst. Het lief knipt de navelstreng door. Ik voel de traantjes opwellen.

img_5999

De verwondering dat wij dit gedaan hebben is zo groot dat ik mezelf toelaat te aanvaarden dat ik een epidurale vroeg. Ok, het is niet hélemaal gegaan zoals ik het had gewild. Want dan had ik het aangekund zonder verdoving. Maar hej, 36 lange uren na die eerste wee had ik het wel gehad… En hej, ik heb dat wezentje wel nog altijd zélf uit mijn lijf geduwd! Ik heb mijn zoon zien geboren worden. Ik heb geen twee uur moeten wachten om een proper gewassen kind in mijn handen te krijgen. Ik kreeg een slijmerig, gerimpeld, huilend wezentje aangereikt dat nog met zijn levenslijn aan mij vast hing.

Dat gevoel van trots en gelukzaligheid overvalt mij ook nu – 16 dagen later – nog af en toe als ik met mijn jongste spruit op mijn borst in de zetel lig.

Warre is er. We did it!

Superwoman playing the waiting game … again …

“Je bent zeker dat we in eerste instantie gewoon een natuurlijke, spontane bevalling willen afwachten, hé?”

Zeker vijf keer stelde de gynaecologe mij die vraag op mijn laatste afspraak bij haar. Op 5 januari. Dat was 3 dagen na de uitgerekende bevallingsdatum.

Het lief en ik zijn gedecideerd. We blijven hopen op een “gewone” bevalling. De weeën die opkomen en erger worden. Oma bellen om Sep op te halen. Naar het ziekenhuis rijden. En bevallen in een verloskamer. Niet in een operatiekwartier.

Uiteraard hebben we een plan b. Maar we blijven eerst nog even afwachten. Tot de deadline die de gynaecologe vooropgesteld heeft. En in tussentijd om de 2 dagen aan de monitor.

Voor een notoire controlefreak/planner/overdenker is dit afwachten een echte kwelling!
Elke dag zonder wee is een dag dichter bij de poging tot inductie. En als ik daaraan denk, denk ik meteen aan een mislukte inductie en een keizersnede die zich opdringt. En aan een epidurale die niet werkt. En aan alweer een kind krijgen zonder “zelf te bevallen”.

Elke dag van wachten is een mentale marteling. Ik hou mezelf bezig met het uitkuisen van kasten. Mijn wasmand was nog nooit zo leeg. Ik heb in het afgelopen halfjaar niet zoveel zelf gestreken als in de afgelopen week. Mijn huis ligt er netjes bij. De reeks onbekeken films op mijn digibox is al een pak korter. Mijn middagdutjes duren soms twee uur.
Het lief gaat nog elke dag werken. Maar ook hij past zijn planning aan in functie van “wat als ze belt”.

img_5971

Elke keer als je naar het ziekenhuis gaat voor de monitor, is er een kleine hoop. Je weet perfect dat er niets is om op te hopen als je zelf nog niets voelt, maar toch. Je hoopt dat ze bij het inwendig onderzoek toch merken dat je al een paar centimeter ontsluiting hebt. Of dat de weeën toch plots opkomen.
Je weet dat je eigenlijk niet moet mag hopen. En toch doen we het blijkbaar wel. Want na elke monitorsessie ben ik (en het lief ook op de dagen dat hij meegaat) teleurgesteld. De rest van de namiddag ben ik niet te genieten.

Zelfs Sep moet het ontgelden. Ik ben minder geïnteresseerd in zijn enthousiasme als hij een puzzel maakt. Ik ben sneller geïrriteerd als hij een driftbui heeft. Ik ben allesbehalve de ideale mama. En dat op een moment dat hij mij juist meer nodig heeft. Want het mannetje voelt écht aan dat er iets aan het veranderen is. Hij vraagt nu zoveel naar mij. Naar een “dikke zjoen” of een knuffel. Ik geniet wel van zijn knuffels. Ze doen ons beiden goed.

Ook op je relatie zet dit behoorlijk wat druk. Je kent dat wel, “the elephant in the room”… Als je beiden down loopt, is dat ook niet echt bevorderlijk voor de sfeer. Niet dat we veel ruziën, integendeel. Er is net minder communicatie. Je wil het onderwerp ontwijken, want het zorgt alleen maar voor stress. In mijn leven is er verder echter niets noemenswaardig aan de gang, dus andere onderwerpen vinden is moeilijk. We weten en zeggen wel dat ook dit voorbijgaat en dat we dit samen kunnen doorstaan. We hebben het al eens gedaan. We kunnen dit. En het geschenk dat we sowieso gaan krijgen, is een motivator.

Maar toch… Het is lastiger dan je zou denken. Het put je mentaal uit.

En toch… toch wil ik afwachten. Toch wil ik niet meteen overgaan tot inleiding of keizersnede. Zo moet ik me niet de rest van mijn leven afvragen: “wat als we toch gewacht hadden? Was hij dan vanzelf gekomen en had ik dan toch eens een échte bevalling meegemaakt?”

De 10 geboden van de gemiddelde zwangerschap

Bij elke zwangerschap horen geschreven en ongeschreven regels. De adviezen van experts en ervaringsdeskundigen. De meningen van zowat iedereen om je heen. En het belangrijkste: de regeltjes die je jezelf oplegt in je immer malende brein: een combinatie van alle adviezen, meningen én perfecte foto’s die je ziet van stralende mama’s -to-be in alle mogelijke (al dan niet sociale) media.
Hier alvast 10 van die geboden die een aspirant Superwoman zichzelf oplegt…

  1. Gij zult niet klagen. Hebt gij hartkloppingen? Normaal. Hebt gij pijn in bekken en rug of zelfs bekkeninstabiliteit? Normaal. Zijt gij doodmoe? Normaal. Zijt gij kortademig? Normaal. Hebt gij zure oprispingen? Normaal. Zijt gij misselijk? Normaal. Onthoud dat een zwangerschap geen ziekte is. Uw emoties zult gij bedwingen. Gij zijt sterker dan de hormonen. Als men u vraagt hoe het met u gaat, zult gij antwoorden met “heel goed”, “aftellen, hé” of “rond en gezond”. Bij voorkeur gepaard met een zachte Mona Lisa smile en een gelukzalig aaien over het bollend buikje.
  2. Gij zult op een roze wolk door de 9 maanden zweven. Misselijkheid, hormonen, vermoeidheid… het mag allemaal niets wegnemen van het feit dat gij erin geslaagd zijt om zwanger te worden. En dat het kind in uw buik het goed doet volgens alle curves. Houd steeds in het achterhoofd dat zovele anderen minder geluk hebben dan gij. Geniet dus van alles wat de zwangerschap met zich meebrengt. Ja, ook van de dagen dat u boven de porseleinen troon hangt.
  3. Gij zult genieten van elke beweging van uw kind. Ook al vindt zijn forse linkse al te vaak zijn weg naar uw lever of promoveert hij uw blaas tot knijpspeeltje. Gij denkt toch niet dat de knuffels die ge over een jaar zult krijgen van uw kind dit zullen kunnen overtreffen?
  4. Gij zult alles dagelijks opvolgen en goed documenteren in het daartoe bestemde Kind & Gezin zwangerschapsboekje. Ge zult dit later nog vaak ter hand nemen om herinneringen op te halen. Gij zult dit ook nooit verliezen, zodat ge het kunt doorgeven aan uw kind wanneer hij/zij zelf ouder wordt.
  5. Gij zult uw geluk delen op alle sociale media. Dagelijks. Met gestileerde foto’s van de perfectie. En bijpassende overload aan hashtags. #pregnant #pregnancy #babybelly #glowing #blessed

    img_5530

  6. Gij zult altijd en overal gezond blijven eten. Gij zult niet toegeven aan de verleiding en de goestingskes. Uw lijn en uw kind hebben die donut of die frieten niet nodig.
  7. Gij zult zorgen dat ge voor de ingang van de laatste maand klaar zijt met alles. De laatste maand is immers de laatste dag. Dat is algemeen geweten. Kaartje, adressenlijst (bij voorkeur reeds geprint/gestickerd/geschreven op de enveloppen), doopsuiker, kraamvalies, babykamer, cadeau voor meter/peter … Gij moet niets meer last-minute regelen in de laatste maand.
  8. Gij zult veel rusten. Ook al hebt gij al een reeks koters rondlopen. Ook al gaat gij nog werken. Ook al hebt gij een huishouden te runnen. Ook al is goed slapen ’s nachts een even onmogelijke opdracht als wakker blijven overdag. Gij zult uitgerust aan de bevalling beginnen.
  9. Gij zult uw partner niet verwaarlozen. Gij zijt dan wel zelf zwanger, ge zijt samen “in blijde verwachting”. Uw geliefde heeft niet minder nood aan aandacht, liefde, intimiteit … omdat gij misselijk / hormonaal / moe… zijt. Houd daar rekening mee. Hij/zij is niet zwanger, dus hoeft niet te lijden.
  10. Gij zult altijd onthouden dat “de gemiddelde zwangerschap” niet bestaat, zoals “het gemiddelde kind” niet bestaat. Gij zult uw zwangerschap beleven zoals gij die beleeft, niet zoals de maatschappij denkt of vindt dat gij die moet beleven. Geniet van de mooie momenten, maar voel u vooral ook niet schuldig als gij er niets te genieten aan vindt of als gij al eens zondigt tegen één van de geboden.

(En nu nog zélf mijn eigen raad opvolgen…) 

 

Let the countdown begin

33 weken en 3 dagen volgens de Zappy app. Nog 46 dagen te gaan. Dat is nog ongeveer anderhalve maand.

Jep, de bevalling is in zicht…

Dat doet me toch wel steeds vaker terugdenken aan mijn vorige bevalling, nu ongeveer 2 jaar geleden. Dat die niet bepaald gemakkelijk verliep, is ondertussen wel al geweten.
Ik heb het altijd een beetje raar gevonden dat mensen onder de indruk waren van mijn verhaal. Ik heb immers fysiek niet echt zwaar afgezien. Mijn leven, of dat van mijn kind, heeft nooit aan een zijden draadje gehangen. Oké, er waren enkele fysieke moeilijkheden die er vooral voor zorgden dat ik achteraf niet zo snel herstelde als bij een “normale” bevalling. Maar verder was het “ook maar dat”. Ik had geen helse pijnen moeten doorstaan – afgezien van 6 dikke lange naalden tussen mijn ruggenwervels, maar ook dat is allemaal relatief.
Ik stond lange tijd niet stil bij de mentale uitputtingsslag die de bevalling was. Ik leefde waarschijnlijk op een roze wolk?

Die mentale terugslag is lang uitgebleven.
Tot nu.
Er zijn verschillende zaken die mij doen nadenken: van gelijkaardige verhalen tot compleet tegenovergestelde situaties. Van vrouwen die het psychisch moeilijk hebben met het feit dat ze – net als ik – via keizersnede moesten bevallen tot verhalen van schoonzussen die op nog geen 4 uur tijd een pracht van een baby op de wereld zetten.
En uiteraard de 32-weken echo bij de gynaecoloog die de countdown naar de bevalling precies écht lijkt in te zetten.

Toen ze bij Mini Magazine een oproep deden naar zwangerschapsverhalen, stuurde ik hen een mailtje met de link naar dat van mij. Dat was enkele weken geleden. Ondertussen was mijn zwangere brein dat al vergeten 🙂
Tot gisteren. Tot ik van die andere zwangere blogster (en redactrice bij Mini) bericht kreeg dat ik mijn eigen verhaal kon herlezen op hun website. Dat herlezen bracht toch herinneringen naar boven die ik liever niet herbeleef.

DSC_1153 (1).jpg

Deze herinnering herbeleef ik daarentegen maar al te graag…

Uiteraard zijn ze in het ziekenhuis op de hoogte van mijn vorige avontuur en is het ook de bedoeling van de gynaecologe en de vroedvrouw om een gelijkaardig scenario te voorkomen (wat eigenlijk altijd de bedoeling is, maar ja…)

Het doel voor de aankomende bevalling is nog steeds: natuurlijke bevalling – als de alternatieven helpen, dan liefst zonder epidurale – als een epidurale zich toch opdringt, dan krijgt de anesthesist mijn volledige dossier onder zijn neus geschoven met foto’s die hem kunnen helpen om te zorgen dat ik nu geen 6 spuiten meer nodig heb.
Ik heb dus nog steeds vertrouwen in de kunde van het medisch personeel. Geen enkel verwijt naar hen, zij deden hun uiterste best voor mij en ik heb er alle vertrouwen in dat ze dat nu weer zullen doen.

Ik moet wel zorgen dat ik wat meer vertrouwen krijg in mijn eigen lichaam en mijn eigen fysieke en psychische kracht. Hoe vol vertrouwen en chill ik was bij de aanloop naar de vorige bevalling, zoveel stress heb ik nu voor wat komen zal. Het niet weten hoe het zal zijn, maar het uit ondervinding weten dat het serieus zwaar kan zijn, zorgt dat ik toch net iets onzekerder ben. En dat terwijl ik weet dat het juist helpt om zo rustig mogelijk te zijn bij een bevalling.

Laten we hopen dat ik met een paar sessies prenatale yoga en ademhalingstechnieken mezelf toch kan kalmeren. Want hoe hard het lief ook zijn best zal doen om mij bij te staan (en hoe hard ik hem daarvoor apprecieer), uiteindelijk moet ik het toch zelf doen…

Hopelijk kan ik hier over enkele maanden een herinnering schrijven aan een bevalling die iets vlotter verliep dan de vorige.

Wil je andere bevallingsverhalen lezen, zoals dat van Lies, check dan maandelijks de Facebookpagina en website van Mini Magazine. Het zijn niet allemaal horrorverhalen 😉

 

 

 

Zwangerschapskledij- tips van een Superwoman

Neen, dit wordt geen fashion blog, geen zorgen ;).
Ik noem mezelf geen fashionista, verre van. Maar ik kom wel uit een familie van vrouwen die er graag altijd goed uitzien. Ik geloof dat de kleren de man vrouw maken. Schoonheid zit vanbinnen, zeggen ze, maar het uiterlijk is wel het eerste wat men ziet… Ik voel me beter met mooie kleren. Ik licht op van een complimentje over mijn outfit. En dat is niet anders als ik zwanger ben of sinds ik een mama ben. Integendeel! Sommige vrouwen pronken met hun ronde buik, ik word er eerder net iets minder zelfzeker door. Ik weet dat het iets moois is, maar ik zie in de spiegel vooral “dik”. Tenzij ik dat buikje accentueer met een mooie outfit.

Ik heb twee schoonzussen die ook aan gezinsuitbreiding bezig zijn. Dat betekent: kleren, en vooral tips, uitwisselen! Want als je vrouwen samen zet, dan komt het onderwerp kledij vroeg of laat eens voorbij. Zeker bij zwangere vrouwen. Kinderkleding, uiteraard! Maar ook zwangerschapskledij. En de kostprijs daarvan! Voor iets dat je eigenlijk maar zo’n 4 à 6 maand draagt… Uiteraard heb voor die paar maanden genoeg outfits nodig, maar om nu een hele nieuwe garderobe aan te schaffen… Je zou denken: jeej, shoppen! Maar ik ben nu eenmaal niet iemand die wekelijks wil gaan shoppen. Laat staan dat ik daar het geld voor heb (of aan wil geven).

Dus, hoe doet deze Superwoman het dan?! Ik koop enkele kwalitatieve basisstukken en ik zoek daarbij in mijn eigen kleerkast stukken om te combineren. Die gaan ook nog even mee als post-pregnancy kledij en daarna kunnen die eventueel weg als ze echt teveel uitgerekt zijn…

Ik deel met jullie graag enkel kledingstukken die onmisbaar zijn in mijn pregnancy kleerkast.
(Zo komt het dus dat ik op een vrije namiddag – jammer genoeg een bad hair day – met de camera met zelfontspanner en een berg kleren van modeshowtje speelde in de gang. Een model zal ik wel nooit worden, maar tegen dat ik aan de laatste foto’s kwam, begon ik er precies toch een beetje plezier in te hebben.)

dsc_3789

De klassieker: een goeie zwangerschapsjeans (deze is van MamaLicious) met een t-shirt en cardigan (nog iemand die dit een raar woord vindt?). De t-shirt is nog van bij mijn vorige zwangerschap. De trui is van Only, vorige winter gekocht, absoluut geen “maternity wear”, maar wel ideaal. Lange t-shirts, losse truien en cardigans heeft iedereen in haar kleerkast hangen en koop ik dus niet (of enkel in het heel uitzonderlijke geval dat ik iets zo mooi vind dat ik het moet hebben…).

dsc_3792

Ik moest afgelopen zomer naar een trouwfeest of 3 en ging naar Baby’s Corner in Nazareth (ik moet me daar altijd serieus inhouden: zotte winkel, maar niet van de goedkoopste…). Voor het eerst in mijn leven loog de verkoopster niet toen ze zei: “ge kunt dit echt nog afdragen!”. Jurkjes die je koopt voor een trouwfeest doe je meestal maar 1 of 2 keer aan nadien en dan nog enkel voor een andere speciale gelegenheid. Deze jumpsuit is zo comfy dat ik hem inderdaad ook draag om te gaan werken of om te gaan eten bij mijn oma. Het helpt ook dat ik altijd complimentjes krijg als ik die aanheb 😉 Echt, als je als zwangere vrouw ergens in investeert, laat het dan een jumpsuit zijn. Deze van Fragile was niet goedkoop, maar man, wat een vondst!

dsc_3799

Ik kocht 2 nieuwe broeken. Ik weeg nu ongeveer 15 kg minder dan op hetzelfde moment bij mijn vorige zwangerschap en dat merk je aan de broeken. Die moest ik dus nieuw hebben. Deze van Queen Mum kocht ik als eerste en het is mijn favoriet! Ze zit gemakkelijk, de pasvorm is super en de rekker boven de buik is ideaal, niet te los en niet te spannend. Zijn geld meer dan waard (en neen, ik werd niet betaald door Queen Mum voor deze post, al valt er altijd wel iets te regelen, natuurlijk 😉).

dsc_3801

Zwanger zijn in de herfst/winter heeft één groot nadeel: je hebt veel meer kleren nodig! Maar ik vertik het om een nieuwe jas te kopen enkel en alleen voor die 2 maanden dat ik hem zou dragen. De winterjassen die ik koop, zijn sowieso altijd kwalitatieve (en vaak iets duurdere) stuks, dus om nog te investeren in een extra, zie ik niet zitten. Gelukkig voor mij zijn poncho’s nog altijd in de mode (denk ik toch). Perfect alternatief voor een jasje in de herfst! 

dsc_3805

Ik ben een broekenmadam. Vooral in de winter en tijdens mijn zwangerschap. Toch gemakkelijker dan nylonkousen (zeker als je – normaal – een slanke taille hebt in combinatie met lange benen. Vind dan maar eens de goeie maat…). Ik wist zelfs niet dat ze die dingen ook voor zwangere vrouwen maakten, maar blijkbaar wel. Ik heb me een paar aangeschaft van Noppies en damn dat zit gemakkelijk… Zo kan ik ook tijdens de winter kleedjes dragen. Lang leve ook losse kleedjes, zoals dit gevalletje van Vila dat ik vorige winter kocht.

dsc_3808

 

Al zijn wikkeljurkjes ook ideaal. Dit exemplaartje kocht ik aan het begin van mijn vorige zwangerschap bij Lola & Liza en gaat nu ook nog mee. Het is zo gemakkelijk en rekt mee tot aan het einde van de zwangerschap (nadien is het wel iets te los, maar goed). Dergelijke jurkjes accentueren zowel je buikje als je taille, what’s not to love?! Eigenlijk is het een zomerkleedje, maar met een mooi vestje erop kan ik het ook nu dragen.

Zoals je ziet: geen zotte investeringen, maar enkele basisstuks en slim combineren. Zo kan ik sparen voor de ultieme bruidsjurk die ik wil kopen eens ik mijn taille terugheb…

En jullie? Hoe doen/deden jullie het tijdens de zwangerschap? Ga je helemaal loss en koop je een hele nieuwe garderobe? Of doe je aan kledingruil? Of nog iets anders? Ik lees het graag in de comments (tips uitwisselen enal, weet wel ;)). 

 

Een tweede kindje op komst: twijfels en vragen

Bij een tweede zwangerschap komt er ook een heel nieuwe reeks twijfels en vragen kijken. Hoewel je – zoals bij een eerste zwangerschap – vooral hoopt op een gezond kindje, zijn er toch enkele zaken waar je de eerste keer niet aan hoefde te denken.

Zo is er de vraag die over elke moeders lippen rolt: “zal ik mijn tweede kind even graag zien als mijn eerste?”
Je hart liep over van liefde toen je jouw eerste kindje in je armen nam. Zoals verwacht/gehoopt. Maar zal jouw hart nog wel plaats hebben voor een tweede kindje? Of een derde? Die vraag wordt door ervaringsdeskundigen steevast met “ja, natuurlijk!” beantwoord. Dus ja, ik begin dat wel te geloven. Ik heb er wel alle vertrouwen in dat mijn hart groot genoeg is voor twee Superkids. 

Een tweede vraag die onlangs in mijn brein opdoemde, lag in het verlengde hiervan. “Zal ik genoeg – en evenveel – tijd en aandacht aan beiden kunnen besteden?”
Eén kindje lukt perfect. Tijdens je moederschapsrust ben je 24/24 met hem/haar bezig. Je kan het kind je volle aandacht geven. Je bent erbij om elk klein lachje, elk schattig momentje op foto vast te leggen. Zelfs wanneer je terug aan het werk gaat, besteed je jouw vrije tijd enkel aan dat ene kind. Je kan de ontwikkeling van je baby tot peuter op de voet volgen.

img_5259

Een zeldzame zwangere-buikfoto. Op een avond. Nog snel voor ik naar bed ging. Op 26 weken.

Nu kan ik zelfs de ontwikkeling van mijn zwangerschap niet altijd even goed opvolgen als de eerste keer. We moeten nu bijvoorbeeld écht wel beginnen aan het ontwerp van de geboortekaartjes, maar altijd komt er wel iets tussen. Bij mijn eerste zwangerschap stond ik op dit moment de kinderkamer te verven. Nu is er een grotere kans dat het kind in onze kamer zal belanden tijdens zijn eerste levensmaanden.
Met een af en toe jengelende peuter aan mijn rokken, heb ik niet altijd de kans om ten volle te genieten van mijn zwangerschap en loop ik vaker gestresseerd. En dat terwijl ik er echt van overtuigd ben dat de gemoedstoestand van de moeder tijdens de zwangerschap een invloed heeft op het kind…

Dat zal dus ook zo zijn eens het kindje er is: een opgroeiende peuter die (véél) aandacht nodig heeft en een pasgeboren baby die ik toch de aandacht niet kan ontzeggen die ik twee jaar geleden aan kind 1 gaf. Als kind 2 net als Sep een rustig kind en een goede slaper is, dan zal het verdelen van de aandacht waarschijnlijk nog meevallen. Maar wat als kind 2 een moeilijke start kent? Wat als hij meer aandacht opeist door problemen die hij heeft? Dan zullen we Sep misschien wat verwaarlozen? Dat kan je een peuter in volle ontwikkeling toch niet aandoen?

Hoe vind je dat evenwicht? Ik kan moeilijk geloven dat zoiets automatisch komt, je zal eraan moeten werken, toch? Go with the flow? Of rolling with the punches? Tips zijn alvast meer dan welkom! 

What’s in a name…

Ah, de zoektocht naar een naam!

Bij Sep waren we het snel eens over 3 namen. Toen ik amper een maand of 3 zwanger was, zaten we bij mijn ouders in de living terwijl mijn papa naar de koers keek op tv. We hoorden de naam Sep Van Marcke voorbijkomen en ik keek het lief veelbetekenend aan. Hé, dat is nog wel een leuke naam, die komt op onze lijst. 2 maanden later was onze lijst gereduceerd tot 3 namen. Twee weken later, na onze laatste zomervakantie als kinderloos koppel, hadden we ook de andere twee namen geschrapt.
Sep was het. Een korte, simpele naam, maar toch niet alledaags. Zo hadden we het gewild. De reacties bij de geboorte waren positief. Velen hadden het nog nooit gehoord, maar vonden het echt een mooie naam. Anderen bleven het maar fout zeggen (Seppe – neen, Sep – Ah, zonder pe? – ja!). Een paar herkenden de naam (hé, dat komt van die coureur! Is hij daarnaar vernoemd? – Ja, we haalden daar onze inspiratie, maar neen, niet specifiek naar hem vernoemd).
Ik ben echt heel tevreden met de naam van onze eerste zoon. Ik denk dat we daarmee echt een homerun hebben geslagen.

 

whats-in-a-name-shakespeare

 

Maar hoe moet dat nu met die tweede naam? Alweer een jongen. We hebben de perfecte jongensnaam al! We moeten nu een naam vinden die erbij past. Een naam die ik even mooi vind. Een naam die het lief even mooi vind. Een naam die ook past bij de achternaam. De twee namen die in onze top 3 voor Sep stonden, vinden we precies toch niet echt goed meer. We zijn al op een andere naam uit onze oorspronkelijke lijst gebotst. Ook een mooie naam. Voor het lief is het eigenlijk al een uitgemaakte zaak. Ik blijf twijfelen. Past het wel goed genoeg bij Sep? Ik vind het schriftbeeld precies toch niet zo mooi als dat van Sep (nog iemand die daarop let bij het zoeken van een naam, of ben ik de enige?). Ik blijf het idee hebben dat er ergens nog een betere naam moet zijn. Dat we er weer toevallig op zullen komen, zoals de eerste keer.

We zitten ondertussen al aan week 25 en ik begin nog niet te panikeren, maar in mijn hoofd hebben we toch niet zoveel tijd meer… Ik weet het, mensen die het geslacht niet weten, weten de naam ook niet voordat het kindje er is. Er zijn ook zoveel mensen die nog geen naam hebben op het moment dat de bevalling aanvangt. Maar zo zit ik niet in elkaar. Ik wil de naam weten voor ik het ontwerp van mijn kaartjes afwerk. Gelukkig zit ik op dat vlak ook nog niet echt op schema, dus ik heb nog wat tijd…