Over doodnormale zorgenkindjes en overbezorgde moeders

Ik heb twee zorgenkindjes. Of beter gezegd: ik heb zorgen over mijn twee kindjes.
Niet dat ze ernstige ziektes hebben of zo. Ze eten goed, groeien goed en ontwikkelen zich volgens het boekje. Maar toch. Ik heb zorgen over mijn twee kindjes.

Kindje 1, Sep: over de pasgeboren Sep had ik geen zorgen. Het kind blaakte van gezondheid en geluk. Hij was rustig en nooit ziek. Alleen zijn navelbreuk zou ooit eens moeten geopereerd worden als ze niet vanzelf genas, maar soit, zorgen voor later.
Toen kreeg hij de windpokken. En een oorontsteking. En bronchitis. En nog een oorontsteking. En nog één. En nog eens een luchtwegeninfectie.
De buisjes in de oren maakten gelukkig een einde aan de oorontstekingen. Maar niet aan de gevoelige luchtwegen.
Zijn eerste hardgekookte eitje bezorgde hem zijn eerste allergische reactie en zijn eerste trip naar het ziekenhuis voor een bloedtest.
Zijn eerste boterham met Nutella, een paar weken geleden, bezorgde hem zijn tweede allergische reactie. Nog een bloedtest. Jep: allergisch aan ei, hazel-(en waarschijnlijk ook andere)noten en huisstofmijt. Tripje naar de apotheek: EpiPen in tweevoud. Nog nooit las ik een bijsluiter zo nauwkeurig!
Zal ik hem ooit met een gerust hart bij een vriendje laten gaan spelen of op kamp laten gaan? Wat als hij daar koekjes krijgt met hazelnoten of chocolade-eitjes met praliné vulling? Nu zal hij altijd dàt kind zijn. Het kind dat moet zeggen dat hij dat en dat en dat niet mag eten. Nu zal ik altijd zorgen hebben. Allez, ik ben bang dat ik altijd zorgen zal hebben. (ben je nog mee?)

 

IMG_6822

Alweer een accessoire erbij om mijn grote mama-handtas mee te vullen…

 

Kindje 2 dan, Warre: bij hem was het anders dan bij zijn broer. Hij kende een niet zo goede start. Elf weken lang zaten we met onze handen in het haar bij de eindeloze krijsbuien (sorry, maar huilen kon je het bij momenten met de grootste wil ter wereld niet meer noemen). Ik ging op koemelkeiwitdieet. Hij ging aan de maagzuurneutraliserende medicatie.
De hypothese van koemelkeiwitallergie leek mij steeds onwaarschijnlijker, want ik zag geen verandering in de krampen. De medicatie hielp wel tegen de pijn van de reflux. Dat verschil zagen we wel. Verder onderzoeken dan maar. Er werden stalen van Warre’s bloed en andere lichaamssappen afgenomen en onder de microscoop bekeken. Op de echo van zijn buikje zag je veel lucht, maar verder niets speciaals.
Ik hoopte dat ze iets zouden vinden. Eender wat. Maar iets dat we konden behandelen. Dan konden we zijn pijn en het huilen laten ophouden.
Nope. Alles normaal.
Mijn gedachtengang op dat moment: “Er scheelt niets met ons kind. Ik ben gewoon te vermoeid om tegen een huilende baby te kunnen. Want ja, “alle baby’s huilen en ze kunnen niet zeggen waarom, hé!” (serieus, die zin bezorgt me ondertussen ook al het vliegend schijt – pardon my French) Zal het dan blijven zoals het nu is? Of beeldde ik het me allemaal maar in en was het eigenlijk toch niet zo erg als ik het aanvoelde?”

Neen, het was geen verbeelding. Warre had het lastig de eerste 11 weken van zijn leven. Dat is nu nog meer duidelijk. Nu hij het de laatste 3 dagen enkel op een krijsen zette als hij te lang op zijn eten moest wachten of in de maxi cosi moest. Dag en nacht verschil. Ook het lief en mijn mama zeggen dat hij precies een ander kind is. Hij is gelukkig! Hij lacht en speelt zodanig veel dat de opslagruimte van mijn gsm vol staat door de filmpjes en foto’s.  Sep is ook rustiger nu de baby minder huilt. Wij zijn rustiger. We moeten geen kilometers meer afleggen rond de tafel met een baby op de arm.
Het is alsof hij zelf van de dokter moest horen dat er niets mis was. Zijn lichaampje was zich gewoon nog “aan het zetten”. Zijn darmen en maag moesten nog “rijpen”. Hij moest er nog “uit groeien”.
Wat het ook is, het is blijkbaar voorbij.

IMG_6783

Jep, hij kan happy zijn én hij sliep zelfs al eens een nachtje door! Dan zijn wij ook heel happy! 🙂 

Nu ja, zo lijkt het toch.

 

Wij geloven het nog niet helemaal. Hoewel we echt blij zijn dat Warre zich duidelijk beter voelt, blijven we toch sceptisch. In ons hoofd kan hij vanavond weer twee uur liggen krijsen tot hij doodvermoeid in slaap valt op mijn arm. Of ontdekken we over enkele maanden dat hij net als zijn broer buisjes nodig heeft om van eeuwige oorontstekingen af te geraken. Of moet hij ook geopereerd worden aan zijn navelbreukje (jep, it runs in the family…). Of blijkt hij over een jaar ook allergisch te zijn aan de helft van mijn voorraadkast.

Of hij blijft gewoon rustig voortdoen zoals hij bezig is: goed eten, goed groeien en gelukkig wezen. Geen zorgen meer.

We hopen op het beste, ik bereid me voor op het ergste.

Friday’s Food – Mijn weekmenu

Zoals beloofd, deel ik met jullie mijn weekmenu van vorige week. Ik zal ook één gerechtje uitlichten waarvan ik het recept meegeef. Je kan er misschien inspiratie uit halen voor je eigen weekmenu.

Maandag: Peterseliegehaktballetjes met pastinaakfrietjes van Sandra Bekkari uit Nooit Meer Diëten 1. De eerste keer dat ik frietjes maakte van pastinaak. Heel lekker. Volgende keer koop ik wel wat meer pastinaken, want de 2 stuks die zij opgeeft in haar recept, zijn te weinig voor ons. Ik heb er nog 2 aardappelen bij gesneden. Een twist aan de klassieke “ballekes in tomatensaus met frietjes”. Zeker ook een winner bij kindjes.

IMG_6643.JPG

Dinsdag: Zuiders kalkoenstoofpotje. Opnieuw van Sandra Bekkari, uit haar tweede boek. Dit heb ik al vaker gemaakt en is heel simpel, snel klaar en zo jammie. Dit recept deelde ik al eens op deze blog, toen ik het kookboek besprak. Je vindt het hier.

Op woensdag mocht ik op uitnodiging van Sofie Van Rafelghem naar een Food & Beer bloggersevent in Brouwerij Van Steenberghe. Daarover later meer op deze blog. Het lief moest het stellen met een pizza. Hij blij dat hij nog een junk food mocht eten 🙂 (Ter info: Sep eet ’s middags een warme maaltijd in de opvang, dus ’s avonds heeft hij altijd genoeg met een boterham – ik liet het kind niet aan zijn lot over, zo erg ben ik nog net niet ;)). 

Vis op donderdag met een simpele kabeljauw in de oven op een bedje van jammie preistoemp.

Op vrijdag gingen we voor de penne met pompoen en rozemarijn van Gordon Ramsay. Het is eigenlijk een vegetarisch gerecht, maar omdat ik nu nog gedroogde ham had liggen die op moest, heb ik er een eigen variatie op gemaakt. Geen veggie dus, deze week… Voor mezelf liet ik de parmezaan weg. Het is wel de beste vervanger voor macaroni met kaas en ham die ik ken, dus ik deel graag dit receptje onderaan dit bericht.

Op zaterdag koos ik voor het varkenshaasje met knolselderpuree en shiitakes, alweer van Sandra Bekkari. De Colruyt had geen shiitakes meer, dus die werden vervangen door broccoli. Leve diepvriesgroenten!

IMG_6724

Zondag hadden we het babyontbijt van Warre, dus ’s avonds mocht het een iets simpeler gerecht zijn. We aten risotto met prei en spekblokjes (alweer een overschotje dat op moest). Dit maak ik vaak als ik geen zin heb in ingewikkelde recepten. Met of zonder vlees. Met groentjes die ik in de koelkast vind.

En dan nu, zoals beloofd. Het recept voor mijn Mac&Cheese alternatief:

Penne met pompoen en rozemarijn (en gebakken boerenham)

Dit heb je nodig:

500g pompoen, vers of uit de diepvries
olijfolie
4 teentjes knoflook, ongepeld doormidden gesneden
enkele takjes verse rozemarijn
400g penne
30g geraspte parmezaan
peper en zout
optie carnivoor: 4 plakjes gedroogde ham

Zo maak je het:

Verwarm de oven voor op 200°C
Snij ondertussen de pompoen in blokjes of partjes. Schik ze in een ovenschaal. Besprenkel met olijfolie en kruid met peper en zout. Leg de knoflook en rozemarijn op de pompoen. Zet de schaal 20 – 25 minuten in de voorverwarmde oven.

Kook ondertussen de pasta gaar volgens de verpakking en giet af.

Als de pompoen klaar is, haal je de knoflook en rozemarijn weg. Die hebben hun werk gedaan. Voor een gladde saus mix je de pompoen met de olijfolie. Je kan de stukken ook heel laten en gewoon zo bij de pasta doen.

IMG_6702

Meng de pompoensaus en parmezaan onder de pasta en roer goed om. Kruid eventueel bij met peper en zout.

IMG_6703

Voor de carnivoren: bak de 4 sneden ham een 10-tal minuutjes in de oven tot ze knapperig zijn. Snijd in stukjes en voeg toe aan de pasta.

Serveer met wat geraspte parmezaan.

Smakelijk!

IMG_6704

Het valt me op dat ik wel zou gebaat zijn bij een cursus foodstyling en -fotografie. Of daglicht en mooiere borden 🙂 

Trouwperikelen III: finding the gown

Het moment waar elke vrouw naar uitkijkt van het moment dat ze die verlovingsring voor het eerst ziet: shoppen! Een trouwjurk kopen is toch iets speciaals. Je kan het niet bepaald vergelijken met een middagje kuieren op de Meir.

Voor je zoektocht naar de perfecte bruidsjurk ben je maar best goed voorbereid, naar het schijnt. Mijn voorbereiding bestond uit het bekijken van zowat elke aflevering van Say Yes To The Dress (dank u zwangerschapsverlof!). Daarnaast had ik ook een Pinterest bord vol met droomjurken verzameld. Ik hoopte ook heel hard dat de stijl die ik wou ook zou passen op mijn lijf. Anders zat ik met een probleem…

Op die manier had ik dus al iets of wat bepaald welke stijl ik wel en vooral zeker niet wilde. Dat maakte het voor de styliste bij Prima Donna in Deerlijk al gemakkelijker om een selectie te maken.
Ik ging met de dame door de rekken van de stijl die ik aangegeven had en was nog overweldigd door de hoeveelheid jurken die daarbij pasten.

Tijd om te passen! Geen gigantische entourage van vriendinnen en nichten en tantes en schoonfamilie. Enkel mijn zeer eerlijke zus en mama. Meer meningen had ik niet nodig. Zij gingen zitten met een glaasje water/wijn in de hand. Nog geen champagne, zoals je op tv wel ziet. Ik kreeg een paar zéér modieuze bruidsschoenen en mocht in mijn ondergoed in een hokje wachten op de eerste jurken.

Het eerste exemplaar zag er op de kapstok erg mooi uit. Aan mijn lijf voelde ze vooral veel zwaarder dan gedacht. Als mijn elegante zelve kwam ik met de rok opgetrokken tot onder mijn oksels uit het hokje gestrompeld en ging ik op het blok staan. Toen ik mezelf voor het eerst in een trouwjurk in de spiegel zag, verkeerde ik toch even in een kleine shock. Het was gewoon écht raar om mezelf in zoiets te zien. Oké, de jurk stond me ook helemaal niet en ik focuste enkel op mijn post-pregnancy buikje (ik was pas 4 weken daarvoor bevallen, dus plat was mijn buik nog niet). Tijd voor de volgende. Bij elke jurk die volgde, kon ik steeds beter duiden wat ik wel en niet mooi vond. Uiteindelijk heb ik een stuk of zes jurken gepast. De ene al beter dan de andere.

Hét moment waar ze het op tv telkens over hebben, heb ik niet gehad. Geen tranen met tuiten toen ik voor het eerst naar buiten kwam in mijn jurk. (Heeft iemand van jullie dat trouwens wél gehad?!) Misschien ben ik niet zo emotioneel ingesteld als het over kleren gaat. Ik had gewoon op een gegeven moment een jurk aan die gemakkelijk zat, die mooi was en die ik niet direct meer wilde uittrekken.

Ik wist ook wel dat ik niet moest verwachten dat de jurk meteen perfect zou zijn. De pasvorm moet sowieso nog naar mijn lijf gezet worden, dat had ik wel gedacht. Maar dat ik ook andere kleine aanpassingen kon vragen, dàt wist ik niet. Wil je wat meer of minder kant? Een beetje meer of minder bling? Een langere of kortere sleep? Gewoon vragen en meestal is het geen probleem voor de dames van het naaiatelier. Zo krijg je met enkele kleine veranderingetjes een unieke jurk die hélemaal op jouw lijf en stijl geschreven is. Op maat gemaakt eigenlijk 😉

’t is beslist! (Ge had toch niet gepeinsd dat ik hier een foto van de jurk zou zetten, zeker ;)) 

 

Pas als je beslist hebt, wordt de champagne bovengehaald. Dan kan je nog even vieren, kan je uitgebreid foto’s maken van je nieuwe jurk en al dromen over de grote dag.

Nu is het uitkijken naar de eerste pasbeurt. Ik ben benieuwd hoe het allemaal zal passen, en of ik de jurk dan nog altijd even mooi zal vinden! Stel je voor dat ik toch nog iets anders wil!! Gedaan met Pinterest en Say Yes To The Dress nu (allez, toch wat minder ;))! Geen extra inspiratie meer opdoen en nieuwe jurken bekijken. Gewoon vertrouwen op het gevoel dat ik in het pashokje had net voor ik dat glaasje champagne kreeg aangereikt.

In de keuken van een Superwoman

Op zoveel vlakken slaag ik er niet in om de perfecte vrouw/moeder te zijn. Mijn huis ligt er enkel spic en span bij als mijn mama is geweest. Ik loop niet rond in de nieuwste en meest modieuze kleding. Ik ga niet elke zaterdagavond cocktails sippen met mijn vriendinnen. Creatiever dan een blokkentorens bouwen ben ik niet in mijn zondagmiddagactiviteiten . Ik laat mijn oudste een uur lang Piet Piraat filmpjes bekijken als ik met een huilende jongste op mijn arm loop. Hej, we doen allemaal maar wat.

Waar ik echter wél trots op ben, is mijn gedrevenheid om elke dag een verse maaltijd op tafel te toveren. Oké, 90% van de tijd – de frietkotcultuur mag niet volledig ten onder gaan 😉 Ik ben verzot op kookboeken, probeer graag nieuwe recepten uit en ontdek graag nieuwe producten.
De strijk, de kuis, de was en de plas wil ik gerust uit handen geven. Maar het koken, dat is mijn ding. Een halfuurtje of uurtje in de keuken staan, dat is mijn dagelijkse me-time. Ook al is het vaak met een draagdoek rond mij gebonden en met één oog op de peuter in de living.
De voldoening die ik krijg van te weten dat ik een (quasi-)gezonde maaltijd op tafel zet en mijn kinderen een goede basis meegeef, maakt dat het een kleine passie van mij geworden is. Het vraagt wel wat inspanning, maar waarom een Come à Casa lasagne kopen als je er zelf één kan maken à casa?!
Je hoeft helemaal geen uren in de keuken te zwoegen op onmogelijke recepten van dieetgoeroes. Ik doe dat alleszins niet! Vers, simpel en snel. De sleutelwoorden voor een drukbezette moeder die er een erezaak van maakt om dagelijks te koken voor haar gezin.
Dit is hoe ik dat doe.
P.S. als jij nog andere tips hebt, laat maar weten in de comments, ik leer graag bij!

  • Maak een weekmenu. Echt, ik blijf dit aanraden. Eén dag in de week tijd maken om te bepalen wat je de komende 7 dagen gaat eten, bespaart je veel tijd op die andere dagen. Niet hoeven na te denken over wat je vanavond gaat eten, maar al kunnen uitkijken naar wat er gepland staat. Weg maaltijdstress. De kans dat je naar kant-en-klare maaltijden grijpt in de supermarkt of een tussenstop maakt in de frituur is dan ook veel kleiner. Win-win!
    *kleine extra voor gevorderden: als je voelt dat je wat vastgeroest zit in een ontbijt- en lunchroutine, kan je die ook opnemen in je planning, zodat je jezelf uitdaagt om hiervoor elke dag iets anders te zoeken.

  • Stem je weekmenu af op je gezinsagenda. Zo moet je geen ingewikkeld nieuw gerecht uitproberen op een avond dat je maar om 18u thuis bent en om 19u al in de yogales moet staan. Timemanagement enal…
  • Kijk bij het maken van je weekmenu wat er nog in de koelkast, diepvriezer en voorraadkast ligt. Maak je menu op basis daarvan. Zo moet je op het einde van de week geen halve krop sla weggooien omdat je vergeten was dat die daar lag.
  • Laat manlief en kinderen mee beslissen over wat er de komende week op tafel komt. Dan kunnen ze alvast uitkijken naar de dag dat hun gerechtje op het menu staat. Een activiteit voor het hele gezin, dat weekmenu opstellen 😉
  • Een handige tip voor als je zelf niet zo creatief bent in de keuken of even geen inspiratie hebt: volg foodblogs/foodies op de sociale media. Zoek diegene uit die aansluiten bij jouw goesting en haal inspiratie uit hun gerechten. Of leg een verzameling kookboeken aan, zoals ik doe 😉 Houd de recepten bij die je aanstonden, zodat je die in de toekomst nog eens kan maken. Een paar van mijn favorieten: Libelle Lekker, Sandra Bekkari, Jeroen Meus, blogster Sarah van South and Pepper of Annelies van Een Lepeltje Lekkers.

    IMG_6400

  • Als je dan toch bezig bent met gerechten te noteren, dan kan je meteen ook de benodigde ingrediënten noteren op een boodschappenlijstje. Tijd gespaard in de winkel.
  • Wil je nog meer tijd winnen, dan doe je aan online shoppen. Neen, niet bol.com, wel applicaties zoals Collect & Go! Alles vanuit je luie zetel bestellen en ophalen op een moment dat jou het beste uitkomt (bijvoorbeeld snel eens passeren na het werk). Snel en gemakkelijk! Minder verleidingen die je aandacht roepen tussen de winkelrekken: een voordeel voor je portemonnee en voor je lijn!
  • Wil je ook nog je ecologische voetafdruk in de gaten houden, dan ga je toch gewoon je producten vers bij de boer kopen! Initiatieven zoals de Buurderij zijn bedoeld om consument en lokale producent dichter bij elkaar te brengen. Afhankelijk van jouw buurt, kan je er je groenten en fruit, vlees, zuivelproducten én zelfs bier halen. Je betaalt uiteraard iets meer dan bij de gemiddelde Colruyt, maar dat moet je over hebben voor verse seizoensgroentjes en onbewerkt vlees.
     
  • Maak van je diepvriezer je nieuwe beste vriend. Ongeveer. Snijd groentjes op zondagnamiddag (of koop ze voorgesneden). Maak soep op een vrij moment en vries die in. Als je eens veel tijd hebt, kan je al volledige maaltijden klaarmaken en invriezen, handig voor als je weer eens één van die dagen hebt…

    img_6279

  • Ovenschotels en éénpansgerechten zijn altijd een goed idee. Terwijl de schotel in de oven staat, kan jij je bezighouden met je kids/huishouden/blog… Aan een eenpansgerecht heb je veel minder afwas, dus veel meer tijd voor de kids na het eten. Tenzij de afwas bij jullie een feest is voor het hele gezin. Geniet daar dan van, zou ik zeggen 😉
  • Veel gezinnen maken gebruik van de foodboxen à la Hello Fresh en Smartmat die gewoon lekker gemakkelijk aan huis geleverd worden wanneer het jou uitkomt. Ik heb die ook al geprobeerd. Niet slecht. Ik beslis toch nog liever zelf wat ik klaarmaak en het is tamelijk duur en niet altijd even duurzaam als ze beweren. Maar voor af en toe is het wel goed. Het levert je alleszins nog wat extra nieuwe gerechtjes op en hopelijk zit daar dan een winner tussen 😉

Ik ga proberen om mijn “Friday’s Food” opnieuw op te nemen en wekelijks (tweewekelijks, maandelijks – we zien wel waar ik toe kom 😉) mijn weekmenu te delen met daaruit één receptje.
Op mijn Instagram deel ik ook vaak succesgerechten, dus daar kan je ook inspiratie halen. Als je wil meedoen en jouw weekmenu of altijd-goed gerecht wil delen in de comments, zeker doen! Ik kijk er alvast naar uit! 

 

 

 

Sep zegt II

Die oudste van ons is een spraakwaterval! Iedereen staat versteld van de woordenschat en logica die dat kleine mannetje beheerst. Wij zijn het ondertussen al gewoon dat je een degelijke conversatie kan voeren met onze peuter. Al blijft het natuurlijk wel een tweejarige en vele van zijn uitingen zijn er ook naar… De grappigste/coolste/slimste/schattigste… kan ik sinds kort bijhouden in het boekje dat ik kreeg van één van Warre’s meters. Een bloemlezing…

 

img_6386

Hoe cool is die titel trouwens?! #kleinegelukjesvaneencopywriter

 

  • “De baby moet ook lachen van Sep!” Grote broer en kleine broer gaan samen op de foto. Grote broer lacht, maar de baby moet ook lachen!
  • “Pijn gedaan aan mijn kous!” Wanneer hij zijn teen gestoten heeft of iets heeft laten vallen op zijn teentjes.
  • “Eén, twee, drie, zes!” (in dezelfde orde ook: één, twee, twee, vier, negen en andere combinaties van nul tot tien)
  • “’t Is niet meer koud” over zijn melk die opgewarmd is. Neen, die is niet meer koud.
  • “’t Is de melk die lawaai maakt” als hij naar het kolfapparaat wijst.
  • “Ik zie de maan. De wolken zitten achter de wolken.” Bij heldere hemel. Want als er veel wolken zijn, zit de zon achter de wolken en zien we ze niet. We zien geen wolken, dus die zitten achter de wolken. Ah ja!
  • “Ik kan goed praten!” Hij hoort het zo vaak bij de begeleiders in de crèche of bij de grootouders, dat er wel iets van aan moet zijn zeker.
  • “Ik heb goed geklimd“- “Ja, je hebt goed geklommen” – “Neen, goed geklimd!”
  • “Ik heb goed geklommen!” – “Ja, goed zo Sep!”. “Ah neen, ik heb goed geklimd!”
  • Als het verkeerslicht op groen springt: “Ja, allemaal doorrijden!” 
  • “Oma, even wachten! Ik ga juist Tut en Nijn halen.” Hij ging dus zijn tut en knuffelkonijn halen.
  • “Ik mag Piet Piraat/Kabouter Plop/Musti… kijken!” Als hij dus zin heeft om een filmpje te zien.
  • “Neen mama/papa/oma/…, niet zingen!” alsook “Neen mama/papa/… niet dansen!” Enkel hij mag zingen en dansen. En uiteraard de artiesten die het originele liedje brengen. Zoals daar zijn: Kapitein Winokkio, Piet Piraat en de rest van de Studio 100 bende.
  • “’t is de rare muziek” over het liedje SOB van Nathaniel Rateliff. Voor alle duidelijkheid: hij is wél fan van het nummer.

At the moment

19 dagen, oftewel bijna 3 weken, is het geleden dat ik hier nog eens iets schreef.
Ik kan me het immense gemis bij jullie, mijn trouwe lezers, amper voorstellen. Mijn oprechte excuses daarvoor! Het is er gewoon nog niet van gekomen. Ik vrees ook dat de schrijfmicrobe momenteel even zoek is, net als mijn slaap trouwens… Beiden komen wel terug, hoor. Die laatste zal de eerste wel meebrengen.

Ondertussen is mijn jongste zoon al een maand oud, rockt de oudste de zindelijkheidstraining en vind ik eindelijk nog eens een minuutje tijd om te bloggen. Het wordt een kleine update van ons leven de afgelopen maand, zo zijn jullie ook weer mee 🙂

Ik lees af en toe een blog, veel te laat na publicatiedatum, waardoor reageren zelfs irrelevant wordt. Verder dan dat en Instagram/Facebook checken op mijn smartphone tijdens het voeden kom ik niet.

Ik slaap veel te weinig. Al moet ik zeggen dat er af en toe wel een goede dag/nacht tussen zit. Ze zeggen dat je als mama moet slapen wanneer je kind slaapt. Allemaal goed en wel, àls je kind slaapt natuurlijk… Wegens hevige krampen zijn er dagen dat baby Warre amper eens een kwartiertje aan een stuk kan slapen. “Gelukkig” is hij tegen ’s avonds dan zodanig uitgeput dat hij wel eens een uur of 2 – 3 doorslaapt. Als je je onderling afvraagt wat de criteria zijn om een baby een “huilbaby” te noemen, dan besef je dat er toch iets niet klopt. Hopelijk vinden we snel een oplossing. Het kindje ziet te erg af (en wij ook een beetje).

img_6270

Zo ziet 80% van mijn dag eruit… Gelukkig gaat dit uitzicht nooit vervelen! 

Ik dieet uit noodzaak. Momenteel zitten we met Warres krampen op de piste van koemelkallergie. Aangezien ik borstvoeding geef, is het niet zo simpel als gewoon een andere melk kopen. Nope, mama moet op dieet: geen koemelk en liefst ook geen – of zo weinig mogelijk – soja. Dat is dus verpakkingen lezen in de winkel, vervangingsproducten zoeken en creatief zijn in de keuken. Want als je eens begint rond te kijken, dan vind je echt overal melk in. In paprikachips, in charcuterie, … Ge houdt het niet voor mogelijk! Ik zou ook gewoon kunnen overschakelen op hypoallergene flesvoeding om het mezelf gemakkelijk te maken, maar dat wil ik niet. Ik ben dus gemotiveerd en ik vind het diëten niet eens zo lastig. Gelukkig zijn er genoeg (zij het veelal duurdere) alternatieven.

We plannen onze bruiloft. Jep, nu de zwangerschap en de bevalling achter de rug zijn, wordt het hoog tijd dat we concrete plannen maken voor ons trouwfeest deze zomer. Het schiet al goed op! We hebben een fotografe! We hebben deze week een afspraak met een traiteur/decorateur. En ik heb mijn kleed gevonden! Absoluut niet in “Say Yes To The Dress” stijl. Geen over-the-top jurken. Geen groot gevolg waarin iedereen zijn mening moet hebben. Geen drama. Geen tranen. Wél champagne 🙂

img_6288

Ik laat los. De controlefreak in mezelf had het er bij Sep moeilijk mee om hulp te vragen. Ik moest en zou het alleen kunnen. Zeker met zo een gemakkelijk kind! Andere vrouwen doen dat toch ook! Nu verwelkom ik echter alle hulp die ik kan krijgen. Ik word meer nerveus van een rommelig huis en een veel te hoge berg strijk dan van het idee dat een ander dit voor mij verhelpt. Het idee van “ik moet dat alleen kunnen” heb ik losgelaten. De controle laat ik – deels – los. Hoe flink van mij! Op maandag helpt mijn mama met de kindjes en het huishouden en op vrijdag geniet ik van 4 uurtjes kraamzorg. Terwijl ik dus met een krijsende baby op mijn arm zit, zorgt de kraamhulp ervoor dat de strijk gedaan is en dat we weer een hele lading soep in de diepvriezer kunnen steken. Tussen de voedingen door past zij op Warre, zodat ik uitgebreid kan douchen. Of slapen! De hemel!

 

img_6279

Lekkere soep van de kraamverzorgende 🙂

We maken tijd voor date-night. Met twee kindjes, waarvan één pasgeboren én met frequente, hevige huilbuien, ga je je gemakkelijk opsluiten in je cocon. Ik merk dat ik gelukkiger ben als ik af en toe even weg kan van tussen die 4 muren. Onze relatie heeft het ook nodig. Het lief werkt opnieuw 6 dagen op 7. Wanneer hij thuiskomt verdelen we de kinderen: hij steekt Sep in bed terwijl ik met Warre op de arm voorkom dat het avondeten aanbrandt. Na de afwas (als we er al zin in hebben) crashen we samen in de zetel. Hij vaak nog met de laptop op zijn schoot voor wat administratie. Ik met kleine oogjes kijkend naar niet al te hoogstaande televisie. Vorige week gingen we er dus op uit naar Brussel. Eten bij Nüetnigenough en daarna concertje van UB40 in de AB. Wat heb je meer nodig dan een overheerlijke stoemp, een lekker biertje en wat chille reggae beats? We waren om 23u30 thuis en compleet uitgeteld, maar het had ons zoveel deugd gedaan!

img_6261

Kitsch in het toilet bij Nüetnigenough. Gotta love this! 

Zoals je ook ziet in mijn Instagramfeed, erg bruisend is mijn leven momenteel niet. Ik probeer te genieten van mijn gezinnetje. Ik breng de dagen door op de zetel, met een baby aan mijn borst of snikkend op mijn arm. Al de rest moet tussendoor gebeuren. Deze post is bijvoorbeeld in 4 keer geschreven en de afwas van gisteren moet maar even wachten.
Het voelt alsof de dagen voorbij vliegen, ook al doe ik bijna niets! Ik kan niet geloven dat ik al aan de helft van mijn moederschapsrust ben. Begin april moet ik mijn kleine mannetje achterlaten in de opvang en ga ik opnieuw aan het werk. Dat kan ik me nu nog niet voorstellen…

 

En toen waren we met vier…

Op dinsdag 10 januari blogde ik over de kwelling van het wachten als je je kindje niet op de “afgesproken” datum op de wereld zet.

Wat ik er niet bij vertelde, was dat ik die ochtend al in het ziekenhuis had gestaan. Ik had de maandagavond weeën gekregen en hoewel ze op dinsdagochtend weer minder erg waren, ging ik toch binnen. De monitor tekende een mooie platte lijn. Niks. Geen weeën. Zelfs geen krampje. Wel een erg beweeglijke baby.

Diezelfde dinsdag, rond 13u30, voelde ik weer lichte weeën opkomen. Deze keer gingen ze mij niet liggen hebben! Ik wachtte af. Ik verwittigde het lief nog niet. De teleurstelling alleen al als het weer vals alarm zou blijken te zijn…

Deze keer verminderden ze echter niet.
Op woensdagochtend brachten we Sep naar de crèche en reden we door naar de materniteit.
Jep, de weeën en de ontsluiting waren op gang gekomen. Nu ja, ik zat aan 2 cm (dat was toch al 2 cm meer dan ik bij Sep ooit gehad heb).
De weeën werden heviger en namen weer af. De vroedvrouwen en gynaecoloog van wacht twijfelden of ze mij terug naar huis zouden sturen of niet.
Rond de middag zaten we aan de volle 3 cm. De weeën werden weer heviger.
Blijven dan maar!

Voor het lief moet dit een saaie dag geweest zijn: een beetje lezen, een beetje door het ziekenhuis wandelen met een lief dat om de 5 minuten stopte om tegen een muur steunend te puffen. De nacht brak aan. Slapen deden we niet. Ik niet door de contracties, hij niet door mijn gepuf.
De vroedvrouwen kregen de opdracht om zeker niets te forceren of “in gang te steken”. Op vraag van de patiënt laten we de natuur haar gang gaan (voor zover medisch verantwoord uiteraard). Mijn gynaecologe heeft echt naar mij geluisterd!

Om 3u begeleidde de vroedvrouw mij naar het relaxatiebad. Hemels! Het warme water. De jets die de pijn toch voor het eerste halfuur hielpen opvangen.
Twee uur later was ik het bad beu. Ik ging nog even wandelen. Dan gaat het misschien wat meer vooruit.

En o ja hoor! Het hielp. Mijn water brak spontaan. Hoe cool is dat! Geen inductie nodig gehad. Boojah!

Tegen 6u ’s morgens kan ik niet meer. Het heeft al te lang geduurd. Ik ben te vermoeid en wie weet hoe lang het nog zal duren. Met een bang hartje vraag ik een epidurale. De anesthesist is verbazend grappig voor iemand die pas uit zijn bed gebeld is, maar ik denk alleen maar: “zorg gewoon da ge goed steekt en dat het werkt!”
“Yes, 6 – 1 voor mij!” vergelijkt de anesthesist zich even later met zijn collega die er zich twee jaar geleden aan waagde. De naald zit juist. Ik voel de warmte die je moet voelen. Ik voel mijn achterste in slaap vallen.
Ik, die zo hard controle wil bewaren over alles, word gelukkig van het feit dat ik niets meer voel en dat mijn linkerbeen zelfs lam is.

Met de verdoving kan ik de komende uren met gemak aan. Het lief en ik kunnen zelfs nog even slapen. Stel je voor!

Ondertussen doet mijn lijf verder wat het moet doen. De weeën worden netjes gemonitord en de laatste 4 cm ontsluiting volgen elkaar relatief snel op.

Rond 10u stelt de vroedvrouw voor dat we eens gaan “oefenen” voor het persen, het kindje is er klaar voor. Ze zet de verdoving af, zodat ik de weeën lichtjes kan beginnen te voelen. Nu ja, het is eerder gokken van “ah, ik denk dat ik precies iets voel, ik zal maar persen”. Dat lukt aardig.

De gynaecoloog wordt erbij gehaald. “Hola, precies al goed bezig, zie ik!”.

10 minuten later ligt onze zoon op mijn borst. Het lief knipt de navelstreng door. Ik voel de traantjes opwellen.

img_5999

De verwondering dat wij dit gedaan hebben is zo groot dat ik mezelf toelaat te aanvaarden dat ik een epidurale vroeg. Ok, het is niet hélemaal gegaan zoals ik het had gewild. Want dan had ik het aangekund zonder verdoving. Maar hej, 36 lange uren na die eerste wee had ik het wel gehad… En hej, ik heb dat wezentje wel nog altijd zélf uit mijn lijf geduwd! Ik heb mijn zoon zien geboren worden. Ik heb geen twee uur moeten wachten om een proper gewassen kind in mijn handen te krijgen. Ik kreeg een slijmerig, gerimpeld, huilend wezentje aangereikt dat nog met zijn levenslijn aan mij vast hing.

Dat gevoel van trots en gelukzaligheid overvalt mij ook nu – 16 dagen later – nog af en toe als ik met mijn jongste spruit op mijn borst in de zetel lig.

Warre is er. We did it!