Alle ballen in de lucht houden

Ik kreeg een stokje toegeworpen van Evi en het leek me wel leuk om eens te antwoorden op enkele vragen over hoe ik alle ballen in de lucht houd. Allez, die ballen liggen tegenwoordig vaker op de grond dan dat ze in de lucht hangen, maar kom, ik doe mijn best!

  1. Wat is bij jullie de verdeling van taken als het gaat om kinderen, huishouden etc….
    Doordat ik vaker thuis ben met de kinderen, ben ik logischerwijs meer verantwoordelijk voor hun welbehagen. Maar als het lief op tijd thuis is, neemt hij die taken graag van mij over of steekt hij Sep in bed terwijl ik Warre voed en ons eigen avondmaal bereid. Het is teamwork en we verdelen de taken à la minute. Wij hebben niet echt een vaste taakverdeling opgesteld, al komen we door de omstandigheden wel een beetje in de klassieke rolpatronen terecht wat het huishouden betreft. Ik zorg voor het eten, de was en de kuis. Het lief zorgt voor de tuin, zet de vuilniszakken buiten en neemt de meer technische klusjes voor zijn rekening.
  2. Hoe zorg je dat werk en privé gescheiden blijven?
    Ik kan mijn werk relatief gemakkelijk achter mij laten bij het verlaten van het kantoorgebouw. Ook mentaal. Gelukkig! Voor het bijberoep is dat iets moeilijker. Aangezien dat nog in zijn kinderschoenen staat en mijn leven nu zo veranderd is met de komst van baby 2, is het moeilijker om dat van de privé gescheiden te houden. Ik vind het moeilijk om achter mijn bureau te kruipen als ons huis een puinhoop is. Dan is er geen rust in mijn hoofd. Met de komst van een poetsvrouw binnenkort komt dat (hopelijk) deels in orde.
  3. Welke klusjes in het huishouden heb je opgegeven of laat je als eerste vallen?
    De strijk wordt bijna altijd overgenomen door mijn mama. Als zij op maandag komt babysitten, jaagt ze er een volledige lading strijk door wanneer de kids in bed liggen. Dit vind ik echter niet het meest vervelende klusje. Als ik de fut nog vind, doe ik dat graag zelf ’s avonds voor de tv of zo. De boodschappen doe ik via Collect&Go, wat ook al veel tijd uitspaart. We proberen elke avond de afwas te doen. Dat lukt niet altijd. Zeker niet als je met een krijsende Warre op je arm loopt van 19u tot 21u. Daarna begin je echt niet meer aan de afwas. Dat kan ik je garanderen. En doe je dat toch, chapeau. R-E-S-P-E-C-T!
    Ik heb nu mijn eerste dienstencheques aangevraagd en ga op jacht naar een goede poetsvrouw die om de twee weken mijn huis eens een paar uur onder handen neemt (uitkuisen van het doucheputteke komt met stip op één! 😉). Tips voor goede poetsvrouwen regio Anzegem zijn trouwens altijd welkom!
  4. Wanneer was de laatste keer me-time en wat heb je toen gedaan?
    Afgelopen weekend waren we op familieweekend. Dan konden wij de kinderen even overlaten aan de goede zorgen van tante en grootouders, waardoor ik (samen met het lief) kon genieten van het zwembad, de sauna en jacuzzi aan ons vakantiehuis. Deugd dat dat deed! Toen we op Paasmaandag naar huis kwamen, heb ik het me – nadat ik 4 ladingen was had gedraaid – ook gepermitteerd om een uurtje voor mezelf te nemen en in bad te gaan. Opnieuw: deugd dat dat deed!
  5. Heb je weleens een date night en wat doen jullie dan?
    Met de komst van Sep hadden we afgesproken om maandelijks een date night te houden. Dat hielden we niet goed vol. Ook nu lukt het ons nog niet om op een vast tijdstip date night te houden. Meestal zeggen we gewoon op een bepaald moment tegen elkaar: “we moeten nog eens op date he, ’t is alweer veel te lang geleden.” En dan reserveren we een restaurantje, bellen we de grootouders en gaan we een paar uurtjes op stap met ons tweetjes. Ook een concertje meepikken doen we graag. Maar tegenwoordig val ik al om van de slaap nog voor het voorprogramma gedaan is…
  6. Hoe vaak zie je je vriend(inn)en en wat doen jullie dan?
    Ik zie mijn vriendinnen veel te weinig. Gelukkig bestaat er WhatsApp om tussen de dates door contact te houden. Ik heb een paar goede vriendinnen met wie ik af en toe eens afspreek voor een lunch/brunch of koffie date. Of we spreken af bij iemand thuis, samen met de wederhelften. Dat komt ervan als iedereen bezig is met drukke jobs, huizen verbouwen en kindjes kopen. Dat zal zich wel weer stabiliseren, denk ik. Hoop ik.
  7. Heb je veel contact met je familie?
    Ik zie mijn ouders meerdere keren per week. Op maandag gaan de kinderen bij mijn ouders in plaats van naar de crèche. Daarnaast spring ik geregeld nog eens binnen na het werk. Ik zie hen dus vaak. Mijn zus hoor ik ook vaak, maar zie ik wat minder. Wegens haar drukke job en het feit dat ze in het “verre” Gent woont. Thank God voor WhatsApp (alweer)! Met haar deel ik bijna alles. Openheid en (ongecensureerde) eerlijkheid, zo moet de band tussen zussen zijn. Ik kon geen betere meter kiezen voor mijn kindjes.
    Ook met de grote familie aan moederszijde spreken we vaak af. Voor mijn oma is het niet normaal als ze mij 3 weken niet gehoord heeft, dan belt ze eens om te horen hoe het met ons is en wanneer we nog eens op bezoek komen 🙂 Met Pasen hebben we ons jaarlijks familieweekend. Maar elke gelegenheid is goed genoeg voor mijn oma om ons allen te verzamelen voor zelfgebakken taarten of een bbq in de tuin . Ah, over mijn familie zou ik een hele aparte post kunnen schrijven 🙂
    Mijn lief zijn familie zien we iets minder, maar ook daar is WhatsApp een goede oplossing om de tijd tussendoor op te vullen. Ik ben wel blij dat ik goed overeenkom met mijn schoonzussen en -ouders. En dat mijn ouders en mijn schoonouders goed overeenkomen. Dat is toch belangrijk als je op het punt staat te trouwen, vind ik…
  8. Waaraan kan je als eerste zien dat er eigenlijk veel meer uren in een dag moeten zitten? Oftewel: hoe zien jouw prioriteiten eruit?
    Als het me allemaal weer eens teveel wordt of de vermoeidheid van de gebroken nachten speelt me parten, dan moet het huishouden er als eerste aan geloven. De afwas blijft staan. Na enkele dagen kan je met de kruimels onder de tafel nog een heel gezin voeden. De strijk stapelt zich op. Maar de kinderen zijn altijd gevoed en gewassen. Mijn prioriteiten liggen dus sowieso bij de kinderen. En bij mijn eten. Ik word echt ambetant als het mij niet lukt om voor een deftig avondmaal te zorgen voor mij en mijn lief. Als ik de tijd of de moed niet heb om te koken, dan heb ik “gefaald” als huismoeder. Dan heb ik geen rust in mijn hoofd. Dan kan ik mezelf geen Superwoman noemen. Een Superwoman steekt geen pizza in de oven, maar zorgt voor verse, gezonde maaltijden. In mijn hoofd. (ik projecteer dit enkel op mezelf hé! ik heb me absoluut niet te moeien in de eetgewoontes van anderen en doe dat ook niet)

  9. Doe jij je soms wel eens beter voor dan in werkelijkheid?
    Ja. In die zin dat ik zoveel mogelijk probeer mijn gemoedstoestand mijn dagelijkse leven niet te laten beïnvloeden. Op het werk moet ik mijn werk doen. Daar heeft niemand er boodschap aan dat ik vermoeid ben omdat ik weer amper 3 uur geslapen heb. Of dat ik ambetant loop omdat mijn huishouden een boeltje is. Ik wil niemand lastigvallen met mijn “miserie”, dus ik houd die voor mezelf, zet mijn glimlach op (of mijn neutrale gezicht als een glimlach er niet af kan) en doe wat ik moet doen. Ook als collega’s met wie ik niet echt een speciale band heb vragen naar Warre, dan antwoord ik steevast: “goed ze! Hij eet goed en groeit goed! Meer moet dat niet zijn he”. Eerlijk, al de rest interesseert hen toch niet? Voor hen is het enkel belangrijk dat ik hun project kan afwerken. Ik verdraai de feiten niet, ik deel ze gewoon ook niet 🙂
    Maar dat geldt enkel voor het werk. Deze blog is gebaseerd op eerlijk zijn en tonen dat het moederschap niet alleen (maar natuurlijk soms absoluut wél) uit zeemzoete glossy-magazine-foto’s bestaat. Het zou een beetje contradictorisch zijn als ik me op sociale media, op deze blog of tegen vrienden en familie beter zou voordoen dan ik ben. Ik zou dat trouwens ook niet kunnen volhouden.
  10. Welke tips heb je voor andere moeders?
    Ik ben altijd iemand geweest die doet wat ik denk dat er van me verwacht wordt (door mezelf, mijn ouders, leerkrachten, maatschappij…). Op elk vlak en ook in het moederschap. Dat heeft me al meer paniekaanvallen bezorgd dan gezond voor me is. Mede dankzij deze blog en de (online) community van eerlijke moeders begin ik steeds meer te beseffen dat je moet doen waar je je zélf goed bij voelt. Ze noemen het niet voor niets “moederinstinct” he! Mijn kindjes zijn een goede graadmeter: als zij gelukkig zijn, dan ben ik ook gelukkig en dan weet ik dat ik goed bezig ben!
  11. Waarvan vraag jij je weleens af hoe andere moeders dat aanpakken?
    Alles! Bij veel dingen die ik doe, vraag ik me soms af: “hoe zouden andere moeders dat doen?” Vooral uit interesse, niet omdat ik gefrustreerd ben over de manier waarop ik het doe of zo. Nu gaat het bijvoorbeeld over de zindelijkheidstraining van Sep. Hij doet dat op zijn gemak. We jagen hem daar ook niet in op, als hij zich nog veilig voelt in een pamper af en toe. En eerlijk gezegd doen we het soms ook uit gemakzucht hoor (op familieweekend 2 ongelukjes op één namiddag is niet ideaal…). Maar dan zie ik ouders bij wie het kind op 2 weken zindelijk is en dan vraag ik me weleens af hoe zij dat gedaan hebben en of zo een aanpak ook bij Sep zou werken. Maar dan doen we eigenlijk toch weer verder met onze eigen methode, haha 🙂 

Voilà, there you have it. Hoe ik alle ballen in de lucht probeer te houden. Ik ga niemand taggen, maar ik zou het wel tof vinden als er iemand zich geïnspireerd voelt door deze vragenlijst. Laat het zeker weten in de comments, dan kom ik eens meelezen!

Dit was mei voor mij

Wow, mei is alweer voorbij. Serieus, hoe snel is die maand gegaan!
Ik weet niet hoe het bij jou zat, maar bij mij was die alvast enorm goed gevuld.

Kijk even mee:

Ik ging op weekend met mijn schoonfamilie. Prachtig weer, gezellig samenzijn. Wandelen en fietsen. Meer heb je toch niet nodig om je batterijen weer op te laden!

Ik ging naar de vrijgezellen van mijn nicht, waar ik o.a. cocktails leerde maken. Als bob was ik blij dat er ook alcoholvrije (en allesbehalve mierzoete) varianten waren.

IMG_4233

 

We vierden de dertigste verjaardag van mijn grote liefde. Een verrassingsfeestje met zijn vrienden en een tripje naar Antwerpen met ons tweetjes.

IMG_4287

 

Ik was tolk op de trouw van een goede vriend. Hij trouwde met een Braziliaanse schone en op het stadhuis was een “tolk” nodig die geen deel uitmaakte van de suite. Daarna volgde een eenvoudig maar o zo gezellig feest dat om 21u afgelopen was. Pizza, taart en Braziliaanse zoetigheden à volonté en ook de drank vloeide rijkelijk. Naast de mooie locatie en het goede weer kon je niets meer wensen voor een geslaagd trouwfeest. *inspiratie opgedaan voor duust!*

IMG_4309
Daarna gingen we nog door naar trouwfeest nummer 2 van de dag. Daar waren we gevraagd voor het dessertbuffet en dansfeest. Ik moet je niet vertellen hoe blij we waren dat we de volgende ochtend konden uitslapen zonder getrappel van kleine peutervoetjes naast ons bed…

Ik vond een job! Het hele proces daar naartoe zorgde ervoor dat april en mei weinig saaie momenten had.

Ik ging met Sep naar de kapper. Hoe schattig zijn beginnende krulletjes ook waren, hij had teveel jeuk bij het zweten. Dus de blonde manen werden gekortwiekt. Nu hebben we een kleine punker in huis 🙂

IMG_4324

 

Juni brengt ons ook nog heel wat drukke en leuke momenten: vrijgezellen nummer 2. Een shoppingtripje met mijn mama en mijn zus. Maar, belangrijkste van al: onze gezinsvakantie in de Ardèche! Oh man, zon, zwembad, natuur, lekker eten en rust, can’t wait!!

Hoe was mei voor jullie? Ook leuke herinneringen gemaakt? Of kan juni niet snel genoeg van start gaan? 

 

 

Throwback naar de schooltijd van een Superwoman

#tb en al!

Laten we vandaag eens van Throwback Tuesday doen.

Ik was onlangs aan het bladeren in mijn fotoalbums (de papieren versies, niet die op mijn computer). Nostalgie, mannekes!
Nostalgie naar mijn onbezorgde jeugd. Shit, nu klinkt het alsof ik oud ben en een superzwaar leven heb. Niet dus! Maar geef toe, de tijd dat je nog op school zat en je grootste zorgen zich situeerden in de sfeer van “ik moet mijn mooiste t-shirt aandoen voor die fuif, want die ene jongen gaat daar ook zijn” of “pfff, die van wiskunde heeft zonet een onverwachte toets gegeven, meent hij dat nu!”.

Dit is de tijd waarin je gevormd wordt door alles wat je meemaakt en de mensen met wie je omgaat. Kijk maar even mee…

(O ja, het lijkt alsof ik met aliens in de klas zat, maar dat was dus niet zo, ik heb mijn klasgenootjes hun gezichten gewoon onherkenbaar gemaakt. Zij kozen er immers niet voor om op deze blog terecht te komen. Om diezelfde reden ga ik ook geen namen noemen.)

IMG_4251

Aaah, de eerste kleuterklas! In het dorpsschooltje waar het allemaal begon. Het jongetje rechts van mij op de foto was mijn toenmalig “liefje”. Ja, ik was er vroeg bij 🙂 Met hem en de jongen aan mijn andere zij zat ik tot en met het 6e middelbaar op dezelfde school. Tot mijn 16e zaten we zelfs samen in de jeugdbeweging. Met hen ben ik echt wel opgegroeid. Nu zien we elkaar af en toe eens op evenementen in de buurt, maar het is vooral de herinnering van de jeugdvriendschap die blijft.

 

IMG_4252

Het eerste leerjaar. Nog zo een keerpunt in een mensenleven. Je leert voor het eerst echt lezen, schrijven en rekenen. Voor mij – met mijn katholieke opvoeding – was dit ook het jaar van mijn eerste communie. Van die communie onthield ik vooral het feest en de cadeautjes. En de fotootjes die iedereen uitdeelde 🙂 In het eerste leerjaar leerden we vooral ook dat het spelen gedaan was en dat het serious business was. Nu ja… 😉

 

IMG_4254

Het zesde leerjaar. Het laatste stapje voor de “grote” school. Laten we vooral niet op de toenmalige mode letten. Jani zou tilt slaan bij het zien van al die fleece truien…
Het meisje naast mij was sinds de tweede kleuterklas mijn beste vriendin en bleef dat tot ver in onze puberteit. Hoewel we in het middelbaar niet in dezelfde school zaten, zagen we elkaar wekelijks op de jeugdbeweging en spraken we vaak af of telefoneerden we (aja, want van gsm’s was nog geen sprake, laat staan WhatsApp en dergelijke…). Toen we beiden stopten met de jeugdbeweging, zagen we elkaar steeds minder. We leerden nieuwe vrienden kennen en het contact verwaterde. We bleven elke zomer afspreken voor onze verjaardag, maar het was nooit meer volledig hetzelfde als voorheen. Ik beschouw haar nog altijd als een vriendin, vanwege onze geschiedenis.

 

IMG_4253

Na het zesde leerjaar ging ik naar “Het Kloosterke”. De vroegere meisjesschool en zoals de naam het zegt, geleid door nonnen. Naast het Kloosterke was er ook nog het College, de jongensschool. Beide hadden in 1999 hun deuren opengezet voor het andere geslacht, maar dat werkte precies niet zo goed. Bewijs daarvan  bovenstaande klasfoto met alleen maar meisjes in de eerste Latijnse. Het was een leuk jaar met een klas vol lieve meisjes. Helaas hing er over het hele jaar een zwarte wolk van mijn eerste brutale kennismaking met het verlies van een dierbare.

 

IMG_4255

In 2000 beslisten het Kloosterke en het College dat het toch beter was om samen als één school verder te gaan. De klassen werden dus door elkaar gegooid en ik kwam in een zeer gemengde Grieks-Latijnse terecht. Eerlijk? Ik had de jongens wel gemist in het jaar tussen de meisjes. Een school vol vrouwen heeft zo zijn voordelen, maar ik had toch ook wel graag mannelijk volk rond mij. Soms was ik graag “one of the guys”. Links van mij zie je trouwens diezelfde jongen die ook op de foto van het eerste kleuterklasje links van mij zat. Jaja, we met again 🙂 De jongen rechts boven werd vanaf dat jaar één van mijn beste vrienden en dat is hij tot op de dag van vandaag nog altijd. We zien elkaar heel weinig, aangezien hij in het buitenland woont en werkt, maar als we elkaar zien, is het als weleer.
O ja, als je je afvraagt waarom ik – in tegenstelling tot de andere foto’s – mijn mond dichthoud: ik had net mijn beugel gekregen. Twee jaar lang had ik een mond vol ijzeren blokjes en was lachen op foto’s iets wat ik angstvallig meed. Wie mooi moet zijn moet lijden. Maar het resultaat mag er zijn, vind ik!

 

IMG_4257

In de laatste 2 jaren van het middelbaar volgde ik Latijn-Moderne Talen en kwam ik opnieuw in een overwegend vrouwelijke klas terecht. Eerst waren er 2 jongens in onze klas, maar in het laatste jaar bleef enkel de sterkste over 🙂 Velen hadden medelijden met de jongeman, maar eigenlijk werd hij goed in de watten gelegd door zijn dames! De mannen vooraan waren onze directeur en klastitularis, de leerkracht Nederlands. Het enthousiasme van die laatste heeft waarschijnlijk bijgedragen tot mijn keuze voor het vak Nederlands in mijn verdere studies. Van alle mensen op deze foto waren de twee dames rechts van mij mijn beste vriendinnen. Enkel het meisje in het roze is vandaag nog steeds een zeer goede vriendin. Het meisje rechts onder in de hoek volgde samen met mij Zweeds, maar daar eindigt zowat het onderhouden van de contacten met deze klasgenoten. Zelfs meteen na het buitenstappen van de schoolpoort. Het klinkt misschien spijtig, maar eigenlijk is het beter om de mooie herinneringen te behouden van wat je had dan te rouwen om wat je niet meer hebt. Op elk vlak. Dat heb ik over de jaren wel geleerd.

De anekdotes die bovenkomen bij het zien van deze foto’s zijn legio. Maar die houd ik wijselijk voor mezelf 😉 Ach, ik was (en ben) eigenlijk een braaf meisje. Ik ben blij dat mijn vrienden ook “braafkes” waren. Het zotste waarmee ik mijn puberteit experimenteerde, was een hennatattoo op mijn hand. Zo van die fake henna uit een tube. Op een woensdagnamiddag. Samen met mijn twee beste vriendinnen. Thuis bij één van hen. Waar haar mama bij was. Serieus!
Wou ik dat ik eens wat zotter gedaan had? Soms. Maar wat zou het uitgemaakt hebben? Ik heb niet het gevoel dat ik iets gemist heb. Ik heb een gelukkige jeugd gehad die mij gemaakt heeft tot wie ik nu ben. Daar kan ik alleen maar blij om zijn.

Durf jij het ook aan om klasfoto’s te posten? Laat het zeker weten in de comments, ik kom graag meekijken! 

At the moment

Afgekeken van deze As We Speak, en deze, en deze Whatsup, vond ik het tijd om deze rubriek ook eens een tweede kans te geven op deze blog. Zo weten jullie wat ik voor de moment allemaal uitspook. Kleine dingen. Dingen waar ik niet per sé telkens een volledige post aan moet/wil wijden.

Ik lees: Ja, toch wel! Afgezien van de recepten voor mijn weekmenu en de weekendkrant, lees ik momenteel ook een boek! Ik ben altijd al een fan geweest van opruimen en categoriseren en lijstjes en zo. Het kon dus niet zijn dat ik de boeken van Marie Kondo nog niet gelezen had. Et voilà, ik maak daar nu werk van. En ik moet zeggen: ik krijg serieus veel inspiratie om mijn tijd tussen de sollicitaties door nuttig in te vullen!

Ik ben sociaal: in real life, that is. Afgezien van het (al zeg ik het zelf) geweldige evenement dat wij vorige week organiseerden, heb ik afgelopen vrijdag nog eens meegedaan aan een quiz. Net voor ik wegging bij mijn werk, was ik door 3 collega’s gevraagd om hun quizploegje te vervullen. We schreven ons als “Sneeuwwitje en de 3 biggetjes” (1 vrouw, 3 mannen) in voor 3 quizzen en vrijdag was de eerste keer. We eindigden op de 27ste plaats (van 60 ploegen), dus wel goed voor een beginnend groepje, vind ik.

13051777_10206248074577651_3875304446392328582_n

De eindscores van de quiz. 


Ik eet
: deze week niet altijd zo gezond... Ik was zo goed op weg. Tot het lief zeer veel eten cadeau kreeg voor de opening van zijn brouwerij: pralines, chips, wijn, champagne… Het begon bij de burgers die vorige week maandag en vrijdag voor avondeten moesten doorgaan en het eindigt precies niet. Vrijdag, voor de quiz, at Sneeuwwitje gezellig frietjes met haar 3 biggetjes. Er werd ook wat bier gedronken. Mijn zelf gekookte maaltijden de rest van de week waren niet allemaal even goed voor de lijn, maar wel veel te lekker (ik moest even bekomen nadat ik teveel gegeten had van mijn overheerlijke hete bliksem – zo lekker, maar allesbehalve Pascale Naessens proof…). Met mijn lunches deed ik wel iets meer mijn best. Ik maakte zelfs mijn eerste zomerse slaatje van het seizoen met haloumi, ijsbergsla, tomaten, een eitje en meloen!

IMG_4110

Een greep uit het aanbod… 

Ik ben verwonderd: over de stappen die mijn zoon zet! Letterlijk en figuurlijk. Het lopen gaat hem steeds beter af en hij verkent maar al te graag elke plaats waar hij komt. Het liefst is hij buiten en deze week leerde hij van zijn papa hoeveel deugd gras kan doen aan de blote voetjes. Ook zijn muzieksmaak ontwikkelt zich steeds meer. Wie mij volgt op Instagram, heeft zijn voorliefde voor zware gitaren al opgemerkt. Maar ook de mellow tonen van reggae kunnen hem bekoren. Als hij maar kan bewegen!
Waar ik niet meer van opkijk, is onze Sep zijn charme. De jongen kan iedereen rond zijn vingertje winden. Nu hij kushandjes kan geven, vallen de vrouwtjes al helemaal in zwijm! Aan zijn glimlach kan nog altijd niemand weerstaan en hij weet het maar al te goed!

IMG_4121

Op de blote voeten in het gras… zo vader, zo zoon… 


Ik kijk wel én niet uit naar
: morgen! Dan wordt onze Sep geopereerd aan zijn navel. Hij had van bij zijn geboorte een – may I say serieuze! – navelbreuk. Normaal gezien geneest dat vanzelf, maar het uitsteeksel op de buik van onze man wordt bij momenten (als hij zich opspant, als hij lacht…) zo groot als een babyvuist en zal niet vanzelf genezen. Het moment is dus eindelijk aangebroken dat dit gerepareerd wordt. Volgens de dokter hebben kindjes daar niet zoveel last van achteraf en ik vertrouw haar. Alleen… die operatie, mannekes! Daar kijk ik toch tegenop. Toen hij buisjes kreeg, mocht ik meegaan tot in de operatiezaal, tot wanneer hij in slaap was. Je kleine mannetje daar zo weerloos zien liggen, het doet iets met een moederhart. Maar niet meegaan en mijn kindje meegeven aan een verpleegster, daar wil ik zelfs niet aan dénken. Ik zal me dus sterk houden voor mijn zoontje en hem geruststellen. Daarna zal mijn mama mij geruststellen terwijl de dokters hun werk doen. Het is begot maar een kleine ingreep. De moeite niet om over na te denken. Maar toch, ik denk dat veel moeders mij wel zullen begrijpen, zeker 😉

Trots

Ik heb stress gehad de afgelopen maanden. Ik ben kortaf geweest tegen mensen die het (meestal) niet verdienden. Ik heb meer getelefoneerd en gemaild dan de gemiddelde helpdeskbediende. Ik zag mijn zoon amper. Met mijn wederhelft wisselde ik in het passeren de nodige informatie uit.

Maar het was het allemaal waard! Het doel waarvoor ik werkte, ligt me nauw aan het hart en het resultaat mocht er wel zijn, vind ik.

IMG_4080

De uitnodiging die mijn volgers wel eens zagen passeren. Graphics by Studio Henk. Tekeningen door Stash.

 

Het doel: de opening van de nieuwe brouwerij van mijn lief verloofde en zijn compagnon. Na amper vijf jaar als bierfirma (ze brouwden hun bieren in de installaties van  andere brouwerijen, daarom waren ze in principe geen “echte” brouwerij) werd het tijd om te groeien en te investeren in een eigen brouwinstallatie. Meer dan een half jaar waren ze bezig met de werken in de loods die ze huren. De nodige leidingen leggen, elektriciteit voorzien, vloeren, afwasbare wanden (laten) plaatsen en een oneindige berg administratie doorwroeten. Zes maanden van weinig slaap, onregelmatig eten, fysiek afzien, mentaal afzien en veel te weinig familytime (behalve dan met hun vaders en schoonvaders die ontelbare uren hebben meegeholpen).
Anderhalve maand geleden kwam de kers op de taart: de blinkende inox brouwketels. Nu konden ze alle leidingen aansluiten en beginnen met brouwen in hun eigen brouwinstallatie.

IMG_4009

Ik weet niet wie het meest schittert: de brouwers of hun inox brouwinstallatie achter hen. 

 

Mijn rol: het openingsevenement regelen. Van bij het begin van de werken aan de nieuwe brouwerij, wisten de mannen dat ze deze feestelijk wilden openen. Ze wilden al hun vrienden en familie tonen waar ze de afgelopen vijf jaar naartoe gewerkt hebben. Met al het verbouwingswerk zagen de brouwers het niet zitten om dit zelf allemaal op poten te zetten, dus riepen ze mijn hulp in. Het allereerste evenement dat ik zelf zou organiseren! Spannend, maar ik zag het meteen zitten. Van februari tot vorige week heb ik dus de coördinatie over niet 1, maar 3 openingsevents op mij genomen. Uiteraard kreeg ik de nodige hulp van de brouwers en hun vertegenwoordiger en de wijze raad van mijn ouders. Alleen kan je zoiets niet. Zeker niet als het je eerste keer is.

 

IMG_3984

Echt iédereen hielp mee met de voorbereidingen 🙂 

 

Het resultaat: 3 openingsevents met in totaal zo’n 1000 bezoekers. Vorige week maandag mochten de beste klanten (horeca en drankenhandels) als eerste de brouwerij bezichtigen.
Mieke Vandermersch, een bevriende traiteur, zorgde voor magnifieke hapjes op basis van onze bieren en bracht haar team mee voor een vlekkeloze bediening.
Paul’s Boutique stond klaar om de grote honger te stillen met zijn gourmet burgers. Het werd een kleine test met een heel select publiek van amper 70 man. De brouwers gaven rondleidingen door de brouwerij en het bier vloeide rijkelijk.
Vorige vrijdag waren vrienden en familie uitgenodigd. Zij waren iets talrijker: 305 inschrijvingen en enkele extra bezoekers die vergeten waren dat ze moesten inschrijven (aah, typisch). De avond verliep gelijkaardig als de eerste, alleen kregen zij een swingend extraatje van The Kissingers.

IMG_4070

Ik liep al dansend door de zaal op de tonen van deze sympathieke band. 

Afgelopen zondag 17 april was dan de “opendeurdag” voor het grote publiek, zonder fancy bierhapjes, wel met de nodige borrelhapjes (dorst opwekken en al 😉 ) . We hadden vooraf veel reclame gemaakt op sociale media en in de krant, tot zelfs een mooie oproep bij Annelies. We konden niet inschatten hoeveel volk we over de vloer zouden krijgen, we hoopten op 200 à 300 man. Die kaap hadden we tegen 14u allang bereikt. Uiteindelijk hebben we zondag meer dan 700 geïnteresseerden mogen ontvangen. Veel meer dan we hadden durven hopen.

De gevreesde grote problemen bleven uit. De kleine spreekwoordelijke brandjes konden meteen geblust worden. Het team van helpende handen werkte als een geoliede machine. Ik kreeg felicitaties van mijn aanwezige vriendjes en familie, maar ook van wildvreemden. Felicitaties voor de mooie brouwerij (“nee nee, dat is volledig de verdienste van onze mannen, hoor”).
Felicitaties voor de verrukkelijke hapjes (“ja, goeie traiteur, hé!”).
Felicitaties voor de lekkere burgers (“I know, daarom hebben we hen ook gevraagd om te komen.”).
Felicitaties voor de organisatie. “Dankjewel, we hebben ons  best gedaan”. Want ja, ik had dan wel de titel van organisator, van coördinator, van PR-verantwoordelijke – hoe je het ook wil noemen – maar ik had het nooit gekund zonder de vele helpende handen!

Ik ben dus trots!
Trots op mezelf (we doen eens niet aan valse bescheidenheid).
Trots op het lief de verloofde en zijn compagnons.
Trots op mijn dreamteam van helpers.
Trots op alle bierliefhebbers die de moeite namen om naar het verre Anzegem te komen om ons te steunen. En vooral ook erg dankbaar hiervoor!
Trots op wat we bereikt hebben en vooral trots op de grootse plannen die we (nu ja, de brouwers) nog hebben voor de toekomst!!

Voilà, we moeten niet altijd zagen en onzeker zijn, hé 😉

P.S.: geen zorgen als je er niet geraakt bent vorige zondag. De brouwerij zal binnenkort elke zaterdag open zijn voor bezoekers. Zonder alle poeha van vorige week, maar wél met een rondleiding en de kans om een biertje (of 2 😉 ) te drinken in onze mini brewpub. Meer info volgt op de Facebook en de (nieuwe!) website van Brouwerij ’t Verzet! 

 

Een Superwoman on the look-out

Maandag 14 maart.

8u45: “Delphine, heb je een minuutje?”
9u15: Ik ruim mijn bureau op en neem afscheid van mijn collega’s.
9u30: Ik zit in mijn auto. Werkloos.

Geen details op deze blog. Enkel een “no hard feelings”. Ooit misschien zelfs een “dankjewel”.

Met het herstellen van mijn gesneuvelde zelfvertrouwen kan een psycholoog een buitenverblijf in Spanje kopen, denk ik. Daarover moet ik het hier dus niet hebben.

Met de vrijgekomen tijd moet ik wél zelf aan de slag.

Aan telefoontjes en mails van uitzendkantoren geen gebrek. Iemand met mijn talenkennis, diploma en ervaring is blijkbaar tamelijk gewild. Voor jobs die ik al deed. Voor jobs die ik niet meer wil doen.

Maar wat wil ik dan wel doen?

Ik kon mijn focus de afgelopen weken volledig richten op één groot project: de opening van de nieuwe brouwerij van mijn vriend. Een uitdaging die ik vol enthousiasme aangegaan ben en waar ik alles voor doe om een mooi resultaat te bekomen.

Maar wat komt daarna?

Ik word uitbetaald, dus ik moet me blijkbaar pas in mei officieel inschrijven als werkzoekende (als ik tegen dan nog niets heb). Ik heb nog wat “speeltijd”. Misschien tijd om even wat afstand te nemen van alles? Om misschien zelfs op vakantie te gaan. (alleen???) Om uit te zoeken wat ik écht wil.

Ding! Ding! Ding! Problem detected!
Ik heb het gevoel dat ik sinds het ontvangen van dat mooie papier van de UGent op carrièrevlak continu op zoek ben. En ik heb vooral gevonden wat ik niét wil. Ik heb tot nu toe meestal “veilige” jobs gedaan (je weet wel: de “we-kopen-een-huis-dus-ik-neem-het-eerste-wat-ik-kan-krijgen” jobs). Of ik koos iets omdat anderen dat wel in mij zagen.

Ik begin niet aan een “wat zou ik doen als ik mocht herbeginnen?”. Nadenken over het onmogelijke is tijdverlies.

Wel een “wat nu?” Ik wil verder vanaf hier. Het verleden en mijn probeersels achter mij laten. Mijn passie vinden. Of toch iets waar ik energie uit haal, niet het omgekeerde.

Schrijven doe ik echt graag. Maar als copywriter wil het precies niet altijd even goed lukken. Er is altijd wel iemand beter, meer ervaren, die iemand kent… Faalangst en bescheidenheid, always by my side, maar niet bepaald de beste bondgenoten…

Een halftijdse job die weinig van me vraagt om daarnaast mijn blog uit te bouwen en nog meer copywriting ervaring op te doen, dat is ook nog een leuk idee. Maar welke halftijdse job?

De wereld van de public relations, communicatie en event management blijft me ook echt aanspreken. Misschien is het evenement in de brouwerij wel een eerste stap naar iets groters?

Of een eigen zaak beginnen. Iets hebben dat van mezelf is, het blijft ergens toch een mooie droom. Een klein theehuisje of een boetiek met kinderkleding. Dat lijkt me ook nog iets tof om te doen! Of gewoon eerst even in zo een zaak werken, om te testen.

Help!

Onzekerheid. Faalangst. Keuzestress.

Luxeprobleem?

 

P.S.: nu kennen jullie ook de reden waarom hier de afgelopen weken maar sporadisch een bericht kwam. Dat enthousiasme van in januari is even naar de achtergrond verdwenen. Maar het komt wel terug! Hopelijk 😉  

Twaalf maanden Superpower

Deze post verscheen exact een week geleden. Het stond zo ingepland en door de aangrijpende gebeurtenissen was dit volledig uit mijn gedachten gegaan. Ik trok er mij toen niet erg veel van aan dat hij toch verschenen was. Ik zat ergens anders met mijn hoofd. Nu wil ik deze post toch nog eens herpubliceren, want hoewel terroristen ons vorige week de lust om te vieren ontnamen, verdient deze post het toch nog om in de aandacht gebracht te worden. Hij gaat immers over een klein geluk van mij: deze blog. Eén van die kleine gelukjes die we – zeker nu – moeten blijven koesteren.

 

Een melding van WordPress herinnerde mij eraan dat dit kleine blogje al een jaar oud is. Dat doet me wel nadenken over hoe ik eraan begon, hoe het geëvolueerd is en wat ik ermee van plan ben.

Deze blog zag het levenslicht toen een jonge moeder aansluiting zocht bij andere bloggende moeders. Ze wilde haar verhaal delen, ervaringen uitwisselen en ook gewoon schrijven.  De liefde voor het schrijven begon al snel te primeren boven de wens om herkenning te vinden bij andere moeders. Dit blijft uiteraard een mamablog, want ik deel nog altijd mijn ervaringen als mama. Het blijft ook leuk om verhalen van andere mama’s te lezen en hun reacties te lezen op mijn vragen. Toch schrijf ik ook graag over andere dingen: koken, de gezondere levensstijl die ik nastreef, de reisjes die ik maak en zoveel meer.  Ik ben dus nog volop aan het zoeken naar de “focus” van mijn blog. In één zin kunnen zeggen waar mijn blog over gaat, zoiets.

Daarom: welke soorten logjes lezen jullie hier het liefste? Wat zijn jullie favoriete onderwerpen / thema’s op mijn blog? Zijn er misschien zaken die ik nog niet of nog maar weinig gedaan heb en die jullie graag wat meer zien?  Laat maar weten in de comments of per mail.

Uiteraard kan ik er de statistieken bij halen en zien waarop het meeste gereageerd is of welke post de meeste views haalde, maar ik lees ook graag jullie redeneringen over het waarom achter deze statistieken 🙂  Over die statistieken gesproken, dit zijn de 10 meest gelezen posts van het afgelopen jaar:

Hoewel ik trots ben op de meeste van mijn posts, is deze lijst toch hier en daar wat verrassend en had ik een andere top 10 voor ogen. Eentje zoals deze:

  • Mijn allereerste post, dat is toch altijd iets speciaals hé…
  • Ik blijf toch een beetje trots op mijn weekmenu, al ben ik wel aan het denken om het systeem aan te passen. Uiteraard volgt er een post als dit gebeurt 😉
  • De ploetermoederpost vind ik zelf ook wel goed en ik begrijp waar de populariteit vandaan komt.
  • Ik blijf toch ook een beetje trots op mijn volledig zelf ingerichte kinderkamer en de wieg.
  • De brieven aan mijn mamapapa en opa betekenden gewoon voor mij persoonlijk zoveel, dat ze zeker in deze lijst moesten komen.
  • Ik blijf vasthouden aan mijn persoonlijke queeste. Mijn liefde voor bier hoeft niets af te doen aan mijn gezonde levensstijl.
  • Hoe leuk is het om nog eens te lezen hoe goed ons kindje bezig was toen hij <a href=””>9,5 en 15 maanden oud was.
  • De 25 feitjes die jullie wat meer inzicht gaven in deze Superwoman
  • Ik ben toch een beetje trots op de brief die ik schreef aan Sep toen hij 1 jaar oud werd.
  • Het enthousiasme waarmee ik 2016 startte, het doet goed om het af en toe opnieuw te lezen als de motivatie me even in de steek laat.

Hebben jullie zelf een favoriet? Delen mag!

Bij het nadenken over de toekomst van deze blog, steekt ook het onderwerp van een Facebookpagina af en toe de kop op.  Elke blogger heeft deze keuze al moeten maken, nu is het aan mij.

Wat zeggen jullie: ja of nee?

Verder wil ik deze blog nog wat professioneler maken. Ik stap over op wordpress.org en ga er een .be-site van maken. Nu ben ik nog volop bezig met het uitzoeken hoe dat allemaal werkt. Ik ga een logo (laten) maken en de lay-out zal ook wel wat veranderen. Uiteraard kunnen jullie hier (hopelijk binnenkort) het resultaat zien. De lay-out zal simpel en stijlvol blijven. De teksten primeren uiteraard. Maar het is wel leuk als die teksten op een mooie achtergrond staan 🙂

Ik wil enkel nog zeggen dat ik zeer blij ben dat ik de stap gezet heb en begonnen ben met deze blog. Uiteraard heb ik in het afgelopen jaar mijn twijfels gehad en zag ik het af en toe even niet meer zitten om voort te doen. Maar jullie bleven geduldig, waarvoor dank!
Het bezoekersaantal is nog niet ontploft, maar het aantal trouwe volgers blijft stijgen, waarvoor dank! Ik prijs me gelukkig dat ik deel mag uitmaken van deze community die blogland is. Ik hoop dat ik jullie ook de komende jaren kan blijven boeien. Zo niet, geef maar een seintje!

En nu ga ik een hele taart naar binnen werken om mijn eerste blogverjaardag te vieren! :p