Sep zegt III

Het is alweer even geleden dat we een paar onvergetelijke citaten van onze Sep met jullie deelden. Ondertussen staat zijn mondje natuurlijk niet stil. En zijn redeneringsvermogen, dat is er ook alleen maar op vooruitgegaan. Lees even mee…

 

IMG_7603

 

  • De zon heeft geen handjes. We moeten nog handjes gaan kopen!
  • De maan slaapt nog. Hij heeft zijn pyjama aan!
  • Wij hebben geen kelder. We moeten er één kopen! – Shopaholic in wording 😉
  • Ik ga broertje melk geven! en hij doet prompt zijn t-shirt omhoog. Nog een fan van borstvoeding 😉
  • Ik leg een boterham voor hem op tafel. Reactie: Moet op het bordje! Zo kunnen we toch niet eten…
  • Ik zeg: broertje kan geen patatjes eten, hij heeft nog geen tandjes. Sep zegt (uiteraard): We moeten dan nog tandjes kopen! (wat zei ik over die shopaholic…)
  • Mama: wil je een boterham? Sep: Neeheen, ik ben een boek aan het lezen! (ja moeder, had je dat niet gezien?)
  • Oh broertje, wat zie jij er schattig uit!! (*smelt*)
  • Op familieweekend zitten we allemaal samen aan het aperitief. De meeste volwassenen met een alcoholisch drankje naar keuze. Nu is het aan de kindjes. Opa grapt: Sep, ga jij ook Ricard drinken? Sep: Neen, dat is voor de mevrouwen!
    (don’t look at me…)
  • Ik ga water op mijn hand doen. Van de duikboot. Van Piet Piraat! Van Schip ahoi hoi!
  • Sep wil dat mama/papa hem van de triptrap af helpt. Maar die luie ouders weigeren: je kan dat toch zelf. Waarop Sep uiteraard de ideale repliek heeft: Neen, ik zit veel te vast.  (voilà, en gij nu!)
  • Ik ben blij met Warre! (*moederhart in een plasje op de grond*)
  • Wil je wat kaas op je spaghetti? — Nee, ik ben boos op de kaas! (pubers…)
  • Smakelijk, Sep! — Nee, niet smakelijk! Ik ben boos op smakelijk! (zoals ik zei, pubers…)
  • Broertje is kletswakker!
  • Tijdens de werken in onze tuin vraagt opa Jan: En wat maken we met de betonmolen? — Sep: Lawaai! (Euh, dat ook ja)
  • Dat kan toch niet! (zomaar, zonder enige aanleiding, in het midden van een conversatie)
  • Warre is een beetje aan het kakken! (bedankt voor de informatie, Sep!)
  • Mama snuit (alweer) haar (hooikoortsige) neus – Mama, ben jij een olifant? (zo klink ik wel, maar zie ik er ook zo uit misschien???)
  • Mijn voeten zijn leeg! (oftewel: blote voeten, jeej!)

 

 

Alle ballen in de lucht houden

Ik kreeg een stokje toegeworpen van Evi en het leek me wel leuk om eens te antwoorden op enkele vragen over hoe ik alle ballen in de lucht houd. Allez, die ballen liggen tegenwoordig vaker op de grond dan dat ze in de lucht hangen, maar kom, ik doe mijn best!

  1. Wat is bij jullie de verdeling van taken als het gaat om kinderen, huishouden etc….
    Doordat ik vaker thuis ben met de kinderen, ben ik logischerwijs meer verantwoordelijk voor hun welbehagen. Maar als het lief op tijd thuis is, neemt hij die taken graag van mij over of steekt hij Sep in bed terwijl ik Warre voed en ons eigen avondmaal bereid. Het is teamwork en we verdelen de taken à la minute. Wij hebben niet echt een vaste taakverdeling opgesteld, al komen we door de omstandigheden wel een beetje in de klassieke rolpatronen terecht wat het huishouden betreft. Ik zorg voor het eten, de was en de kuis. Het lief zorgt voor de tuin, zet de vuilniszakken buiten en neemt de meer technische klusjes voor zijn rekening.
  2. Hoe zorg je dat werk en privé gescheiden blijven?
    Ik kan mijn werk relatief gemakkelijk achter mij laten bij het verlaten van het kantoorgebouw. Ook mentaal. Gelukkig! Voor het bijberoep is dat iets moeilijker. Aangezien dat nog in zijn kinderschoenen staat en mijn leven nu zo veranderd is met de komst van baby 2, is het moeilijker om dat van de privé gescheiden te houden. Ik vind het moeilijk om achter mijn bureau te kruipen als ons huis een puinhoop is. Dan is er geen rust in mijn hoofd. Met de komst van een poetsvrouw binnenkort komt dat (hopelijk) deels in orde.
  3. Welke klusjes in het huishouden heb je opgegeven of laat je als eerste vallen?
    De strijk wordt bijna altijd overgenomen door mijn mama. Als zij op maandag komt babysitten, jaagt ze er een volledige lading strijk door wanneer de kids in bed liggen. Dit vind ik echter niet het meest vervelende klusje. Als ik de fut nog vind, doe ik dat graag zelf ’s avonds voor de tv of zo. De boodschappen doe ik via Collect&Go, wat ook al veel tijd uitspaart. We proberen elke avond de afwas te doen. Dat lukt niet altijd. Zeker niet als je met een krijsende Warre op je arm loopt van 19u tot 21u. Daarna begin je echt niet meer aan de afwas. Dat kan ik je garanderen. En doe je dat toch, chapeau. R-E-S-P-E-C-T!
    Ik heb nu mijn eerste dienstencheques aangevraagd en ga op jacht naar een goede poetsvrouw die om de twee weken mijn huis eens een paar uur onder handen neemt (uitkuisen van het doucheputteke komt met stip op één! 😉). Tips voor goede poetsvrouwen regio Anzegem zijn trouwens altijd welkom!
  4. Wanneer was de laatste keer me-time en wat heb je toen gedaan?
    Afgelopen weekend waren we op familieweekend. Dan konden wij de kinderen even overlaten aan de goede zorgen van tante en grootouders, waardoor ik (samen met het lief) kon genieten van het zwembad, de sauna en jacuzzi aan ons vakantiehuis. Deugd dat dat deed! Toen we op Paasmaandag naar huis kwamen, heb ik het me – nadat ik 4 ladingen was had gedraaid – ook gepermitteerd om een uurtje voor mezelf te nemen en in bad te gaan. Opnieuw: deugd dat dat deed!
  5. Heb je weleens een date night en wat doen jullie dan?
    Met de komst van Sep hadden we afgesproken om maandelijks een date night te houden. Dat hielden we niet goed vol. Ook nu lukt het ons nog niet om op een vast tijdstip date night te houden. Meestal zeggen we gewoon op een bepaald moment tegen elkaar: “we moeten nog eens op date he, ’t is alweer veel te lang geleden.” En dan reserveren we een restaurantje, bellen we de grootouders en gaan we een paar uurtjes op stap met ons tweetjes. Ook een concertje meepikken doen we graag. Maar tegenwoordig val ik al om van de slaap nog voor het voorprogramma gedaan is…
  6. Hoe vaak zie je je vriend(inn)en en wat doen jullie dan?
    Ik zie mijn vriendinnen veel te weinig. Gelukkig bestaat er WhatsApp om tussen de dates door contact te houden. Ik heb een paar goede vriendinnen met wie ik af en toe eens afspreek voor een lunch/brunch of koffie date. Of we spreken af bij iemand thuis, samen met de wederhelften. Dat komt ervan als iedereen bezig is met drukke jobs, huizen verbouwen en kindjes kopen. Dat zal zich wel weer stabiliseren, denk ik. Hoop ik.
  7. Heb je veel contact met je familie?
    Ik zie mijn ouders meerdere keren per week. Op maandag gaan de kinderen bij mijn ouders in plaats van naar de crèche. Daarnaast spring ik geregeld nog eens binnen na het werk. Ik zie hen dus vaak. Mijn zus hoor ik ook vaak, maar zie ik wat minder. Wegens haar drukke job en het feit dat ze in het “verre” Gent woont. Thank God voor WhatsApp (alweer)! Met haar deel ik bijna alles. Openheid en (ongecensureerde) eerlijkheid, zo moet de band tussen zussen zijn. Ik kon geen betere meter kiezen voor mijn kindjes.
    Ook met de grote familie aan moederszijde spreken we vaak af. Voor mijn oma is het niet normaal als ze mij 3 weken niet gehoord heeft, dan belt ze eens om te horen hoe het met ons is en wanneer we nog eens op bezoek komen 🙂 Met Pasen hebben we ons jaarlijks familieweekend. Maar elke gelegenheid is goed genoeg voor mijn oma om ons allen te verzamelen voor zelfgebakken taarten of een bbq in de tuin . Ah, over mijn familie zou ik een hele aparte post kunnen schrijven 🙂
    Mijn lief zijn familie zien we iets minder, maar ook daar is WhatsApp een goede oplossing om de tijd tussendoor op te vullen. Ik ben wel blij dat ik goed overeenkom met mijn schoonzussen en -ouders. En dat mijn ouders en mijn schoonouders goed overeenkomen. Dat is toch belangrijk als je op het punt staat te trouwen, vind ik…
  8. Waaraan kan je als eerste zien dat er eigenlijk veel meer uren in een dag moeten zitten? Oftewel: hoe zien jouw prioriteiten eruit?
    Als het me allemaal weer eens teveel wordt of de vermoeidheid van de gebroken nachten speelt me parten, dan moet het huishouden er als eerste aan geloven. De afwas blijft staan. Na enkele dagen kan je met de kruimels onder de tafel nog een heel gezin voeden. De strijk stapelt zich op. Maar de kinderen zijn altijd gevoed en gewassen. Mijn prioriteiten liggen dus sowieso bij de kinderen. En bij mijn eten. Ik word echt ambetant als het mij niet lukt om voor een deftig avondmaal te zorgen voor mij en mijn lief. Als ik de tijd of de moed niet heb om te koken, dan heb ik “gefaald” als huismoeder. Dan heb ik geen rust in mijn hoofd. Dan kan ik mezelf geen Superwoman noemen. Een Superwoman steekt geen pizza in de oven, maar zorgt voor verse, gezonde maaltijden. In mijn hoofd. (ik projecteer dit enkel op mezelf hé! ik heb me absoluut niet te moeien in de eetgewoontes van anderen en doe dat ook niet)

  9. Doe jij je soms wel eens beter voor dan in werkelijkheid?
    Ja. In die zin dat ik zoveel mogelijk probeer mijn gemoedstoestand mijn dagelijkse leven niet te laten beïnvloeden. Op het werk moet ik mijn werk doen. Daar heeft niemand er boodschap aan dat ik vermoeid ben omdat ik weer amper 3 uur geslapen heb. Of dat ik ambetant loop omdat mijn huishouden een boeltje is. Ik wil niemand lastigvallen met mijn “miserie”, dus ik houd die voor mezelf, zet mijn glimlach op (of mijn neutrale gezicht als een glimlach er niet af kan) en doe wat ik moet doen. Ook als collega’s met wie ik niet echt een speciale band heb vragen naar Warre, dan antwoord ik steevast: “goed ze! Hij eet goed en groeit goed! Meer moet dat niet zijn he”. Eerlijk, al de rest interesseert hen toch niet? Voor hen is het enkel belangrijk dat ik hun project kan afwerken. Ik verdraai de feiten niet, ik deel ze gewoon ook niet 🙂
    Maar dat geldt enkel voor het werk. Deze blog is gebaseerd op eerlijk zijn en tonen dat het moederschap niet alleen (maar natuurlijk soms absoluut wél) uit zeemzoete glossy-magazine-foto’s bestaat. Het zou een beetje contradictorisch zijn als ik me op sociale media, op deze blog of tegen vrienden en familie beter zou voordoen dan ik ben. Ik zou dat trouwens ook niet kunnen volhouden.
  10. Welke tips heb je voor andere moeders?
    Ik ben altijd iemand geweest die doet wat ik denk dat er van me verwacht wordt (door mezelf, mijn ouders, leerkrachten, maatschappij…). Op elk vlak en ook in het moederschap. Dat heeft me al meer paniekaanvallen bezorgd dan gezond voor me is. Mede dankzij deze blog en de (online) community van eerlijke moeders begin ik steeds meer te beseffen dat je moet doen waar je je zélf goed bij voelt. Ze noemen het niet voor niets “moederinstinct” he! Mijn kindjes zijn een goede graadmeter: als zij gelukkig zijn, dan ben ik ook gelukkig en dan weet ik dat ik goed bezig ben!
  11. Waarvan vraag jij je weleens af hoe andere moeders dat aanpakken?
    Alles! Bij veel dingen die ik doe, vraag ik me soms af: “hoe zouden andere moeders dat doen?” Vooral uit interesse, niet omdat ik gefrustreerd ben over de manier waarop ik het doe of zo. Nu gaat het bijvoorbeeld over de zindelijkheidstraining van Sep. Hij doet dat op zijn gemak. We jagen hem daar ook niet in op, als hij zich nog veilig voelt in een pamper af en toe. En eerlijk gezegd doen we het soms ook uit gemakzucht hoor (op familieweekend 2 ongelukjes op één namiddag is niet ideaal…). Maar dan zie ik ouders bij wie het kind op 2 weken zindelijk is en dan vraag ik me weleens af hoe zij dat gedaan hebben en of zo een aanpak ook bij Sep zou werken. Maar dan doen we eigenlijk toch weer verder met onze eigen methode, haha 🙂 

Voilà, there you have it. Hoe ik alle ballen in de lucht probeer te houden. Ik ga niemand taggen, maar ik zou het wel tof vinden als er iemand zich geïnspireerd voelt door deze vragenlijst. Laat het zeker weten in de comments, dan kom ik eens meelezen!

Over doodnormale zorgenkindjes en overbezorgde moeders

Ik heb twee zorgenkindjes. Of beter gezegd: ik heb zorgen over mijn twee kindjes.
Niet dat ze ernstige ziektes hebben of zo. Ze eten goed, groeien goed en ontwikkelen zich volgens het boekje. Maar toch. Ik heb zorgen over mijn twee kindjes.

Kindje 1, Sep: over de pasgeboren Sep had ik geen zorgen. Het kind blaakte van gezondheid en geluk. Hij was rustig en nooit ziek. Alleen zijn navelbreuk zou ooit eens moeten geopereerd worden als ze niet vanzelf genas, maar soit, zorgen voor later.
Toen kreeg hij de windpokken. En een oorontsteking. En bronchitis. En nog een oorontsteking. En nog één. En nog eens een luchtwegeninfectie.
De buisjes in de oren maakten gelukkig een einde aan de oorontstekingen. Maar niet aan de gevoelige luchtwegen.
Zijn eerste hardgekookte eitje bezorgde hem zijn eerste allergische reactie en zijn eerste trip naar het ziekenhuis voor een bloedtest.
Zijn eerste boterham met Nutella, een paar weken geleden, bezorgde hem zijn tweede allergische reactie. Nog een bloedtest. Jep: allergisch aan ei, hazel-(en waarschijnlijk ook andere)noten en huisstofmijt. Tripje naar de apotheek: EpiPen in tweevoud. Nog nooit las ik een bijsluiter zo nauwkeurig!
Zal ik hem ooit met een gerust hart bij een vriendje laten gaan spelen of op kamp laten gaan? Wat als hij daar koekjes krijgt met hazelnoten of chocolade-eitjes met praliné vulling? Nu zal hij altijd dàt kind zijn. Het kind dat moet zeggen dat hij dat en dat en dat niet mag eten. Nu zal ik altijd zorgen hebben. Allez, ik ben bang dat ik altijd zorgen zal hebben. (ben je nog mee?)

 

IMG_6822

Alweer een accessoire erbij om mijn grote mama-handtas mee te vullen…

 

Kindje 2 dan, Warre: bij hem was het anders dan bij zijn broer. Hij kende een niet zo goede start. Elf weken lang zaten we met onze handen in het haar bij de eindeloze krijsbuien (sorry, maar huilen kon je het bij momenten met de grootste wil ter wereld niet meer noemen). Ik ging op koemelkeiwitdieet. Hij ging aan de maagzuurneutraliserende medicatie.
De hypothese van koemelkeiwitallergie leek mij steeds onwaarschijnlijker, want ik zag geen verandering in de krampen. De medicatie hielp wel tegen de pijn van de reflux. Dat verschil zagen we wel. Verder onderzoeken dan maar. Er werden stalen van Warre’s bloed en andere lichaamssappen afgenomen en onder de microscoop bekeken. Op de echo van zijn buikje zag je veel lucht, maar verder niets speciaals.
Ik hoopte dat ze iets zouden vinden. Eender wat. Maar iets dat we konden behandelen. Dan konden we zijn pijn en het huilen laten ophouden.
Nope. Alles normaal.
Mijn gedachtengang op dat moment: “Er scheelt niets met ons kind. Ik ben gewoon te vermoeid om tegen een huilende baby te kunnen. Want ja, “alle baby’s huilen en ze kunnen niet zeggen waarom, hé!” (serieus, die zin bezorgt me ondertussen ook al het vliegend schijt – pardon my French) Zal het dan blijven zoals het nu is? Of beeldde ik het me allemaal maar in en was het eigenlijk toch niet zo erg als ik het aanvoelde?”

Neen, het was geen verbeelding. Warre had het lastig de eerste 11 weken van zijn leven. Dat is nu nog meer duidelijk. Nu hij het de laatste 3 dagen enkel op een krijsen zette als hij te lang op zijn eten moest wachten of in de maxi cosi moest. Dag en nacht verschil. Ook het lief en mijn mama zeggen dat hij precies een ander kind is. Hij is gelukkig! Hij lacht en speelt zodanig veel dat de opslagruimte van mijn gsm vol staat door de filmpjes en foto’s.  Sep is ook rustiger nu de baby minder huilt. Wij zijn rustiger. We moeten geen kilometers meer afleggen rond de tafel met een baby op de arm.
Het is alsof hij zelf van de dokter moest horen dat er niets mis was. Zijn lichaampje was zich gewoon nog “aan het zetten”. Zijn darmen en maag moesten nog “rijpen”. Hij moest er nog “uit groeien”.
Wat het ook is, het is blijkbaar voorbij.

IMG_6783

Jep, hij kan happy zijn én hij sliep zelfs al eens een nachtje door! Dan zijn wij ook heel happy! 🙂 

Nu ja, zo lijkt het toch.

 

Wij geloven het nog niet helemaal. Hoewel we echt blij zijn dat Warre zich duidelijk beter voelt, blijven we toch sceptisch. In ons hoofd kan hij vanavond weer twee uur liggen krijsen tot hij doodvermoeid in slaap valt op mijn arm. Of ontdekken we over enkele maanden dat hij net als zijn broer buisjes nodig heeft om van eeuwige oorontstekingen af te geraken. Of moet hij ook geopereerd worden aan zijn navelbreukje (jep, it runs in the family…). Of blijkt hij over een jaar ook allergisch te zijn aan de helft van mijn voorraadkast.

Of hij blijft gewoon rustig voortdoen zoals hij bezig is: goed eten, goed groeien en gelukkig wezen. Geen zorgen meer.

We hopen op het beste, ik bereid me voor op het ergste.

Trouwperikelen III: finding the gown

Het moment waar elke vrouw naar uitkijkt van het moment dat ze die verlovingsring voor het eerst ziet: shoppen! Een trouwjurk kopen is toch iets speciaals. Je kan het niet bepaald vergelijken met een middagje kuieren op de Meir.

Voor je zoektocht naar de perfecte bruidsjurk ben je maar best goed voorbereid, naar het schijnt. Mijn voorbereiding bestond uit het bekijken van zowat elke aflevering van Say Yes To The Dress (dank u zwangerschapsverlof!). Daarnaast had ik ook een Pinterest bord vol met droomjurken verzameld. Ik hoopte ook heel hard dat de stijl die ik wou ook zou passen op mijn lijf. Anders zat ik met een probleem…

Op die manier had ik dus al iets of wat bepaald welke stijl ik wel en vooral zeker niet wilde. Dat maakte het voor de styliste bij Prima Donna in Deerlijk al gemakkelijker om een selectie te maken.
Ik ging met de dame door de rekken van de stijl die ik aangegeven had en was nog overweldigd door de hoeveelheid jurken die daarbij pasten.

Tijd om te passen! Geen gigantische entourage van vriendinnen en nichten en tantes en schoonfamilie. Enkel mijn zeer eerlijke zus en mama. Meer meningen had ik niet nodig. Zij gingen zitten met een glaasje water/wijn in de hand. Nog geen champagne, zoals je op tv wel ziet. Ik kreeg een paar zéér modieuze bruidsschoenen en mocht in mijn ondergoed in een hokje wachten op de eerste jurken.

Het eerste exemplaar zag er op de kapstok erg mooi uit. Aan mijn lijf voelde ze vooral veel zwaarder dan gedacht. Als mijn elegante zelve kwam ik met de rok opgetrokken tot onder mijn oksels uit het hokje gestrompeld en ging ik op het blok staan. Toen ik mezelf voor het eerst in een trouwjurk in de spiegel zag, verkeerde ik toch even in een kleine shock. Het was gewoon écht raar om mezelf in zoiets te zien. Oké, de jurk stond me ook helemaal niet en ik focuste enkel op mijn post-pregnancy buikje (ik was pas 4 weken daarvoor bevallen, dus plat was mijn buik nog niet). Tijd voor de volgende. Bij elke jurk die volgde, kon ik steeds beter duiden wat ik wel en niet mooi vond. Uiteindelijk heb ik een stuk of zes jurken gepast. De ene al beter dan de andere.

Hét moment waar ze het op tv telkens over hebben, heb ik niet gehad. Geen tranen met tuiten toen ik voor het eerst naar buiten kwam in mijn jurk. (Heeft iemand van jullie dat trouwens wél gehad?!) Misschien ben ik niet zo emotioneel ingesteld als het over kleren gaat. Ik had gewoon op een gegeven moment een jurk aan die gemakkelijk zat, die mooi was en die ik niet direct meer wilde uittrekken.

Ik wist ook wel dat ik niet moest verwachten dat de jurk meteen perfect zou zijn. De pasvorm moet sowieso nog naar mijn lijf gezet worden, dat had ik wel gedacht. Maar dat ik ook andere kleine aanpassingen kon vragen, dàt wist ik niet. Wil je wat meer of minder kant? Een beetje meer of minder bling? Een langere of kortere sleep? Gewoon vragen en meestal is het geen probleem voor de dames van het naaiatelier. Zo krijg je met enkele kleine veranderingetjes een unieke jurk die hélemaal op jouw lijf en stijl geschreven is. Op maat gemaakt eigenlijk 😉

’t is beslist! (Ge had toch niet gepeinsd dat ik hier een foto van de jurk zou zetten, zeker ;)) 

 

Pas als je beslist hebt, wordt de champagne bovengehaald. Dan kan je nog even vieren, kan je uitgebreid foto’s maken van je nieuwe jurk en al dromen over de grote dag.

Nu is het uitkijken naar de eerste pasbeurt. Ik ben benieuwd hoe het allemaal zal passen, en of ik de jurk dan nog altijd even mooi zal vinden! Stel je voor dat ik toch nog iets anders wil!! Gedaan met Pinterest en Say Yes To The Dress nu (allez, toch wat minder ;))! Geen extra inspiratie meer opdoen en nieuwe jurken bekijken. Gewoon vertrouwen op het gevoel dat ik in het pashokje had net voor ik dat glaasje champagne kreeg aangereikt.

Sep zegt II

Die oudste van ons is een spraakwaterval! Iedereen staat versteld van de woordenschat en logica die dat kleine mannetje beheerst. Wij zijn het ondertussen al gewoon dat je een degelijke conversatie kan voeren met onze peuter. Al blijft het natuurlijk wel een tweejarige en vele van zijn uitingen zijn er ook naar… De grappigste/coolste/slimste/schattigste… kan ik sinds kort bijhouden in het boekje dat ik kreeg van één van Warre’s meters. Een bloemlezing…

 

img_6386

Hoe cool is die titel trouwens?! #kleinegelukjesvaneencopywriter

 

  • “De baby moet ook lachen van Sep!” Grote broer en kleine broer gaan samen op de foto. Grote broer lacht, maar de baby moet ook lachen!
  • “Pijn gedaan aan mijn kous!” Wanneer hij zijn teen gestoten heeft of iets heeft laten vallen op zijn teentjes.
  • “Eén, twee, drie, zes!” (in dezelfde orde ook: één, twee, twee, vier, negen en andere combinaties van nul tot tien)
  • “’t Is niet meer koud” over zijn melk die opgewarmd is. Neen, die is niet meer koud.
  • “’t Is de melk die lawaai maakt” als hij naar het kolfapparaat wijst.
  • “Ik zie de maan. De wolken zitten achter de wolken.” Bij heldere hemel. Want als er veel wolken zijn, zit de zon achter de wolken en zien we ze niet. We zien geen wolken, dus die zitten achter de wolken. Ah ja!
  • “Ik kan goed praten!” Hij hoort het zo vaak bij de begeleiders in de crèche of bij de grootouders, dat er wel iets van aan moet zijn zeker.
  • “Ik heb goed geklimd“- “Ja, je hebt goed geklommen” – “Neen, goed geklimd!”
  • “Ik heb goed geklommen!” – “Ja, goed zo Sep!”. “Ah neen, ik heb goed geklimd!”
  • Als het verkeerslicht op groen springt: “Ja, allemaal doorrijden!” 
  • “Oma, even wachten! Ik ga juist Tut en Nijn halen.” Hij ging dus zijn tut en knuffelkonijn halen.
  • “Ik mag Piet Piraat/Kabouter Plop/Musti… kijken!” Als hij dus zin heeft om een filmpje te zien.
  • “Neen mama/papa/oma/…, niet zingen!” alsook “Neen mama/papa/… niet dansen!” Enkel hij mag zingen en dansen. En uiteraard de artiesten die het originele liedje brengen. Zoals daar zijn: Kapitein Winokkio, Piet Piraat en de rest van de Studio 100 bende.
  • “’t is de rare muziek” over het liedje SOB van Nathaniel Rateliff. Voor alle duidelijkheid: hij is wél fan van het nummer.

Voornemens, welke voornemens?

Eerst en vooral een gelukkig 2017 aan jullie allen! Hopelijk verliepen de feestdagen zoals je gehoopt had en wordt het nieuwe jaar er één zoals je wenst.

Ah, weer een nieuw jaar zeg. Terugkijken op het afgelopen jaar. Met goede herinneringen, maar ook dingen die je toch liever anders had gezien of die je hoopt te veranderen in het komende jaar. Op persoonlijk vlak. Op maatschappelijk vlak. Getuige de vele eindejaarslijstjes. Getuige ook de goede voornemens die over 3 weken alweer vergeten zijn.

Ik deed hier op de blog even mee aan dat terugblikken, op persoonlijk vlak dan toch. Met vooruitkijken was ik niet erg bezig. Voor wie het al vergeten was: de komst van onze tweede spruit was voorzien voor gisteren 02/01/2017. Ik was de afgelopen weken dus vooral bezig met afwachten en babystuff in orde brengen. Tijdens de feestdagen hield ik ook een beetje een digitale detox (laten we eens een modewoord gebruiken). Niet bewust hoor. Ik was er gewoon niet mee bezig. Ik had andere zaken aan mijn hoofd. Ik maakte niet erg veel foto’s. Ik genoot gewoon van de momenten. Of ik zat met mijn hoofd meer bij mijn babybump dan ergens anders, waardoor ik nergens écht van genoot. Kan ook.

De goede observator heeft ondertussen ook al door dat de baby nog altijd veilig en wel in mijn baarmoeder vertoeft en zijn weg naar de buitenwereld nog niet gevonden heeft. Ja, de schrik voor een herhaling van hetzelfde scenario als vorige keer wordt groter… Maar laten we daar even niet aan denken.

Vandaag is ook de eerste dag na de kerstvakantie van de crèche. Sep is dus opnieuw bij zijn vriendjes en vriendinnetjes. Het lief is aan het werk. Ik zit voor het eerst in 2 weken op mijn gemak thuis. Straks één (of twee) van de vele opgenomen kerstfilms bekijken en lekker niksen. Met een peuter die eerst thuis was wegens ziekte en dan wegens vakantie, is dat er niet echt van gekomen. Dat ga ik nu dus nog vlug even doen voor de baby er is.

Ook blogs lezen, daarvoor heb ik nu ook wat tijd. Eindelijk! Als je nu dus een reactie krijgt van mij op een post van een week geleden, zie je wel dat ik ze nog altijd lees! Alleen met een beetje vertraging 😉

Wat mijn vooruitzichten op 2017 betreft, heb ik nog niet al te veel concrete plannen gemaakt. Aan voornemens doe ik niet mee. Ik maak het hele jaar door goede voornemens en zet die dan ook meteen om in daden. Of dat nu op 1 januari is of op 16 mei, dat maakt niet uit.

Wel weet ik al dat ik blij ben dat Adriene opnieuw een yoga-challenge gestart is met het nieuwe jaar. Ik heb me alvast ingeschreven en houd al haar mailtjes en video’s bij om er na de bevalling opnieuw in te vliegen.
Verder staat er ook nog een trouwfeest op de planning, dus daarvoor zal ik ook nog genoeg te regelen hebben. En meteen ook nog een extra reden om zeker weer te bewegen na de bevalling 😉
Momenteel kijk ik vooral uit naar de komst van onze kleine man en zal de rest van het jaar goed gevuld zijn met het uitzoeken hoe ik ervoor zorg dat een huishouden met twee kinders niet volledig vierkant draait. Daar zal weer veel hulp van (schoon-)mama aan te pas komen, waarvoor ik nu al dankbaar ben!
O ja, ik hoop dat ik tussendoor ook nog een beetje kan lezen. 2016 was vooral het jaar van de non-fictie bij mij (Shoot in een poging meer uit mijn foto’s te halen, Life on Sneakers dat mij toch meer deed dan verwacht, Marie Kondo die mij even inspireerde, …) . Maar nu ligt Cécile van Ish al een maand op mijn nachtkastje en wil ik Het Smelt eens lenen van mijn schoonzus. Er zijn ook zoveel bloggers met goeie tips en mijn boekenkast staat vol met ongelezen pareltjes. Het komt er alleen niet van. Ik weet niet of dat in 2017 beter zal zijn. We zien wel zeker 🙂
Voor deze blog wil ik nu eindelijk eens overschakelen op mijn eigen domein (een .be – het staat al klaar en alles, alleen nog de laatste details en het omschakelen zelf hé, een beetje faalangst/plankenkoorts denk ik…).

2017 wordt vooral het jaar van “we zien wel”, denk ik. Er zijn zoveel dingen die ik eigenlijk al in 2016 had willen doen en die ik nu doorschuif naar 2017 wegens “life got in the way”.
We zullen wel zien hoe het loopt, hé. Jullie zullen het sowieso hier kunnen blijven volgen!

 

 

Dit was 2016

Het is weer december, de tijd van lijstjes en fotocompilaties om het afgelopen jaar samen te vatten. De Humo is er weer met zijn eindejaarsvraagjes. Instagram schotelt je jouw 9 meest populaire foto’s van het jaar voor. Maar ook bloggers, zoals Josie, halen herinneringen boven aan 2016. Mooie herinneringen, want dat kunnen we wel gebruiken na de vele rampen dit jaar.

Even terugkijken op de mooie herinneringen van 2016, dat doe ik hier dus ook.

Januari

In januari proefde ik van de job die mijn lief zo gepassioneerd uitvoert. Ik werd brouwer voor een dag. Ik stond op een voor de gemiddelde Vlaming onmenselijk uur op, deed zware handarbeid bij veel te lage temperaturen, kroop door de draf in een tank waarin het een uur daarvoor nog 70°C was en poetste op één dag meer dan in een doorsnee maand thuis (ongeveer). Maar ik heb ervan genoten!

img_3259-1

Februari

Februari was de maand van de liefde. We vierden ons tiende jaar samen met een weekendje Londen én met een verloving. Al mijn “subtiele” hints van de afgelopen jaren hebben hun effect niet gemist. Hoewel ik die ring rond mijn vinger fantastisch vind, herinner ik mij toch vooral het zalige, ontspannen weekend dat ik mocht doorbrengen met mijn wederhelft. De ring is wel een mooie kers op de taart, uiteraard 😉

IMG_3447

Ongeveer een minuut na het maken van deze foto had ik een mooie ring om mijn vinger en omhelsde ik mijn lieverd terwijl de traantjes van geluk (en verbazing) opwelden.

 

Maart

Pasen viel dit jaar in maart. Traditioneel hét weekend waarop wij er met de hele familie op uit trekken. Met nonkels en tantes, nichten en neven en uiteraard de Mater Familias, mijn oma 🙂 En sinds 2015 ook met achterkleinkindjes. Een weekend van wandelen en andere activiteiten, eten en drinken, spelletjes spelen en gezellig samenzijn. Ik kijk al uit naar het Paasweekend van 2017!

img_3826

Hangjongere gesignaleerd op de railbikes…

 

April

Het eerste weekend van april ging onze zoon voor het eerst paaseieren rapen bij zijn oma en opa aan papa’s kant. Nog een beetje wankel op zijn beentjes, maar steeds enthousiaster naarmate hij meer eitjes vond.

img_3914

Omdat april ook een grootse maand was voor het lief – en een beetje voor mezelf – durf ik hier toch ook een tweede foto zetten. De opening van de brouwerij was het eerste grote evenement dat ik organiseerde en dit is één van de weinige zaken waarbij ik echt trots ben op mezelf. Uiteraard ben ik nog trotser op het lief voor het verwezenlijken van zijn droom en het opstarten van zijn eigen brouwerij. Het is niet de meest glamoureuze job (echt waar, die geur! En de was!), maar de passie waarmee hij het doet is zo mooi om te zien. Een superlekker eindproduct is natuurlijk ook mooi meegenomen 😉

img_4062

Hij kan het toch goed uitleggen, die brouwer van mij 🙂

Mei

In mei hadden we opnieuw een familieweekendje. Eentje met het lief zijn familie deze keer. Een beetje kleinschaliger wel. Enkel het lief zijn ouders, zussen (en schoonbroers) en wij. Maar opnieuw: wandelen, uitstapjes en gezellig samenzijn troef!

dsc_3345

Tijdens één van de wandelingen. Eigenlijk doodmoe en kotsmisselijk, want 8 weken zwanger. Maar sssjt tegen de familie…

 

Juni

Juni was opnieuw een maand van tripjes. Na het vrijgezellenweekend van een goede vriendin in het begin van de maand, trokken we voor de laatste week van juni naar de Ardèche voor een weekje ontspannen met ons gezinnetje. Nu ja, echt ontspannend was het niet, maar genoten hebben we wel!

img_4575

 

Juli

Trouwfeest nummer 3 van het jaar, Gentse Feesten en voor het eerst naar de bib met Sep. Maar ook een dagje naar Zeebrugge met Sep en mijn mama. De leuke, simpele zomerdagen die we koesteren.

img_4654

Selfies met de mama. En ja, zijn gezichtje hangt vol met zand 🙂

 

Augustus

De maand van mijn verjaardag, Woodstock Mater , de 20 weken-echo, nog meer simpele zomerdagen en een verlengd weekend in het paradijs.

img_5095

 

September

In september gingen Sep en ik mee met het lief op business trip naar Italië. Sep en ik spendeerden vooral veel tijd in de B&B terwijl de papa werkte op het bierfestival. Af en toe gingen we het lief een bezoekje brengen en iets zegt me dat Sep dat helemaal niet zo erg vond…

img_5148

Jep, de opvolging is verzekerd…

 

Oktober

Oktober was een maand van trots (op het lief en op de zoon ), van het startschot voor de vele werken in huis, maar ook de maand waarin ik met veel plezier mijn bolle buikje met jullie deelde.

dsc_3792

Die jumpsuit wordt mijn outfit voor de komende feesten – ideaal voor als ik wat teveel eet, die rekt goed mee 😉

 

November

In november trokken het lief en ik naar Brugge voor een laatste weekendje van rust en romantiek met z’n tweetjes voor Baby 2 er is.
We vierden vorige maand ook de verjaardag van Sep, hoewel die eigenlijk maar op 1 december valt. Agenda’s van de ouders, meters en grootouders zien te matchen is niet bepaald gemakkelijk. 19 november was de beste optie. De zoon kreeg voor het eerst een échte taart (vorig jaar was er nog de eiwitallergie. Ondertussen is hij die – voor zover we proefondervindelijk weten – ontgroeid.). Hij begon er vol enthousiasme aan en at wat te gulzig van de veel te zware suikerbom, waardoor hij het niet allemaal binnenhield. Maar nadat hij zijn tandjes gepoetst had, vroeg hij “nog taart”, dus het heeft hem wel gesmaakt 🙂 Die “nog taart” hebben we hem wel niet durven geven…

img_5612

Het kind is momenteel in de ban van Musti en brandweer. De max dat dit kon gecombineerd worden op de taart!

 

December

December is de maand van improvisatietheater (gaan bekijken, niet zelf uitvoeren), nog meer werken in huis, brunchen met vriendinnen, het lief op tv, kerstbomen versieren en kerstmarkten bezoeken. Maar meer nog is december de maand van valies in de auto, voor het geval dat… Van frequentere bezoekjes aan vroedvrouw/gynaecologe. Van bij elke afspraak die we maken, zeggen “afhankelijk van hoe het allemaal verloopt natuurlijk”. Van de start van mijn moederschapsverlof. Van zenuwen omdat de grafisch ontwerper veel te lang doet over het ontwerp van ons kaartje. Van gelatenheid omdat nu wel duidelijk is dat de babykamer niet op tijd af zal zijn – dan slaapt hij de eerste maanden maar bij ons op de kamer… Van steeds vaker het gevoel van “nu mag hij toch wel komen, hoor”. Van fysieke last en delegeren.

Wie weet wordt december ook de maand van de geboorte van ons tweede kind? We’ll see…

IMG_5805.JPG

Schoenen, kousen en broeken aan- en uittrekken… the struggle is real! Very real 🙂

 

2016 was duidelijk een goed gevuld jaar met heel wat persoonlijke hoogtes en laagtes. Het was moeilijk om een selectie te maken van activiteiten en foto’s. Maar wat je hier niet las, kon je zeker ergens lezen op de blog (of kan je nog eens nalezen, voor als je eens een dagje niets te doen hebt ;)) of kon je volgen op Instagram of Facebook.

Ik beloof niet dat ik nog iets zal posten dit jaar. Dat hangt ervan af hoe alles verloopt natuurlijk 😉 Ik wens jullie dus alvast prettige feesten en een gezellig eindejaar.

We zien elkaar hier sowieso terug in 2017! En eerder al via voorgenoemde sociale mediakanalen.