Alle ballen in de lucht houden

Ik kreeg een stokje toegeworpen van Evi en het leek me wel leuk om eens te antwoorden op enkele vragen over hoe ik alle ballen in de lucht houd. Allez, die ballen liggen tegenwoordig vaker op de grond dan dat ze in de lucht hangen, maar kom, ik doe mijn best!

  1. Wat is bij jullie de verdeling van taken als het gaat om kinderen, huishouden etc….
    Doordat ik vaker thuis ben met de kinderen, ben ik logischerwijs meer verantwoordelijk voor hun welbehagen. Maar als het lief op tijd thuis is, neemt hij die taken graag van mij over of steekt hij Sep in bed terwijl ik Warre voed en ons eigen avondmaal bereid. Het is teamwork en we verdelen de taken à la minute. Wij hebben niet echt een vaste taakverdeling opgesteld, al komen we door de omstandigheden wel een beetje in de klassieke rolpatronen terecht wat het huishouden betreft. Ik zorg voor het eten, de was en de kuis. Het lief zorgt voor de tuin, zet de vuilniszakken buiten en neemt de meer technische klusjes voor zijn rekening.
  2. Hoe zorg je dat werk en privé gescheiden blijven?
    Ik kan mijn werk relatief gemakkelijk achter mij laten bij het verlaten van het kantoorgebouw. Ook mentaal. Gelukkig! Voor het bijberoep is dat iets moeilijker. Aangezien dat nog in zijn kinderschoenen staat en mijn leven nu zo veranderd is met de komst van baby 2, is het moeilijker om dat van de privé gescheiden te houden. Ik vind het moeilijk om achter mijn bureau te kruipen als ons huis een puinhoop is. Dan is er geen rust in mijn hoofd. Met de komst van een poetsvrouw binnenkort komt dat (hopelijk) deels in orde.
  3. Welke klusjes in het huishouden heb je opgegeven of laat je als eerste vallen?
    De strijk wordt bijna altijd overgenomen door mijn mama. Als zij op maandag komt babysitten, jaagt ze er een volledige lading strijk door wanneer de kids in bed liggen. Dit vind ik echter niet het meest vervelende klusje. Als ik de fut nog vind, doe ik dat graag zelf ’s avonds voor de tv of zo. De boodschappen doe ik via Collect&Go, wat ook al veel tijd uitspaart. We proberen elke avond de afwas te doen. Dat lukt niet altijd. Zeker niet als je met een krijsende Warre op je arm loopt van 19u tot 21u. Daarna begin je echt niet meer aan de afwas. Dat kan ik je garanderen. En doe je dat toch, chapeau. R-E-S-P-E-C-T!
    Ik heb nu mijn eerste dienstencheques aangevraagd en ga op jacht naar een goede poetsvrouw die om de twee weken mijn huis eens een paar uur onder handen neemt (uitkuisen van het doucheputteke komt met stip op één! 😉). Tips voor goede poetsvrouwen regio Anzegem zijn trouwens altijd welkom!
  4. Wanneer was de laatste keer me-time en wat heb je toen gedaan?
    Afgelopen weekend waren we op familieweekend. Dan konden wij de kinderen even overlaten aan de goede zorgen van tante en grootouders, waardoor ik (samen met het lief) kon genieten van het zwembad, de sauna en jacuzzi aan ons vakantiehuis. Deugd dat dat deed! Toen we op Paasmaandag naar huis kwamen, heb ik het me – nadat ik 4 ladingen was had gedraaid – ook gepermitteerd om een uurtje voor mezelf te nemen en in bad te gaan. Opnieuw: deugd dat dat deed!
  5. Heb je weleens een date night en wat doen jullie dan?
    Met de komst van Sep hadden we afgesproken om maandelijks een date night te houden. Dat hielden we niet goed vol. Ook nu lukt het ons nog niet om op een vast tijdstip date night te houden. Meestal zeggen we gewoon op een bepaald moment tegen elkaar: “we moeten nog eens op date he, ’t is alweer veel te lang geleden.” En dan reserveren we een restaurantje, bellen we de grootouders en gaan we een paar uurtjes op stap met ons tweetjes. Ook een concertje meepikken doen we graag. Maar tegenwoordig val ik al om van de slaap nog voor het voorprogramma gedaan is…
  6. Hoe vaak zie je je vriend(inn)en en wat doen jullie dan?
    Ik zie mijn vriendinnen veel te weinig. Gelukkig bestaat er WhatsApp om tussen de dates door contact te houden. Ik heb een paar goede vriendinnen met wie ik af en toe eens afspreek voor een lunch/brunch of koffie date. Of we spreken af bij iemand thuis, samen met de wederhelften. Dat komt ervan als iedereen bezig is met drukke jobs, huizen verbouwen en kindjes kopen. Dat zal zich wel weer stabiliseren, denk ik. Hoop ik.
  7. Heb je veel contact met je familie?
    Ik zie mijn ouders meerdere keren per week. Op maandag gaan de kinderen bij mijn ouders in plaats van naar de crèche. Daarnaast spring ik geregeld nog eens binnen na het werk. Ik zie hen dus vaak. Mijn zus hoor ik ook vaak, maar zie ik wat minder. Wegens haar drukke job en het feit dat ze in het “verre” Gent woont. Thank God voor WhatsApp (alweer)! Met haar deel ik bijna alles. Openheid en (ongecensureerde) eerlijkheid, zo moet de band tussen zussen zijn. Ik kon geen betere meter kiezen voor mijn kindjes.
    Ook met de grote familie aan moederszijde spreken we vaak af. Voor mijn oma is het niet normaal als ze mij 3 weken niet gehoord heeft, dan belt ze eens om te horen hoe het met ons is en wanneer we nog eens op bezoek komen 🙂 Met Pasen hebben we ons jaarlijks familieweekend. Maar elke gelegenheid is goed genoeg voor mijn oma om ons allen te verzamelen voor zelfgebakken taarten of een bbq in de tuin . Ah, over mijn familie zou ik een hele aparte post kunnen schrijven 🙂
    Mijn lief zijn familie zien we iets minder, maar ook daar is WhatsApp een goede oplossing om de tijd tussendoor op te vullen. Ik ben wel blij dat ik goed overeenkom met mijn schoonzussen en -ouders. En dat mijn ouders en mijn schoonouders goed overeenkomen. Dat is toch belangrijk als je op het punt staat te trouwen, vind ik…
  8. Waaraan kan je als eerste zien dat er eigenlijk veel meer uren in een dag moeten zitten? Oftewel: hoe zien jouw prioriteiten eruit?
    Als het me allemaal weer eens teveel wordt of de vermoeidheid van de gebroken nachten speelt me parten, dan moet het huishouden er als eerste aan geloven. De afwas blijft staan. Na enkele dagen kan je met de kruimels onder de tafel nog een heel gezin voeden. De strijk stapelt zich op. Maar de kinderen zijn altijd gevoed en gewassen. Mijn prioriteiten liggen dus sowieso bij de kinderen. En bij mijn eten. Ik word echt ambetant als het mij niet lukt om voor een deftig avondmaal te zorgen voor mij en mijn lief. Als ik de tijd of de moed niet heb om te koken, dan heb ik “gefaald” als huismoeder. Dan heb ik geen rust in mijn hoofd. Dan kan ik mezelf geen Superwoman noemen. Een Superwoman steekt geen pizza in de oven, maar zorgt voor verse, gezonde maaltijden. In mijn hoofd. (ik projecteer dit enkel op mezelf hé! ik heb me absoluut niet te moeien in de eetgewoontes van anderen en doe dat ook niet)

  9. Doe jij je soms wel eens beter voor dan in werkelijkheid?
    Ja. In die zin dat ik zoveel mogelijk probeer mijn gemoedstoestand mijn dagelijkse leven niet te laten beïnvloeden. Op het werk moet ik mijn werk doen. Daar heeft niemand er boodschap aan dat ik vermoeid ben omdat ik weer amper 3 uur geslapen heb. Of dat ik ambetant loop omdat mijn huishouden een boeltje is. Ik wil niemand lastigvallen met mijn “miserie”, dus ik houd die voor mezelf, zet mijn glimlach op (of mijn neutrale gezicht als een glimlach er niet af kan) en doe wat ik moet doen. Ook als collega’s met wie ik niet echt een speciale band heb vragen naar Warre, dan antwoord ik steevast: “goed ze! Hij eet goed en groeit goed! Meer moet dat niet zijn he”. Eerlijk, al de rest interesseert hen toch niet? Voor hen is het enkel belangrijk dat ik hun project kan afwerken. Ik verdraai de feiten niet, ik deel ze gewoon ook niet 🙂
    Maar dat geldt enkel voor het werk. Deze blog is gebaseerd op eerlijk zijn en tonen dat het moederschap niet alleen (maar natuurlijk soms absoluut wél) uit zeemzoete glossy-magazine-foto’s bestaat. Het zou een beetje contradictorisch zijn als ik me op sociale media, op deze blog of tegen vrienden en familie beter zou voordoen dan ik ben. Ik zou dat trouwens ook niet kunnen volhouden.
  10. Welke tips heb je voor andere moeders?
    Ik ben altijd iemand geweest die doet wat ik denk dat er van me verwacht wordt (door mezelf, mijn ouders, leerkrachten, maatschappij…). Op elk vlak en ook in het moederschap. Dat heeft me al meer paniekaanvallen bezorgd dan gezond voor me is. Mede dankzij deze blog en de (online) community van eerlijke moeders begin ik steeds meer te beseffen dat je moet doen waar je je zélf goed bij voelt. Ze noemen het niet voor niets “moederinstinct” he! Mijn kindjes zijn een goede graadmeter: als zij gelukkig zijn, dan ben ik ook gelukkig en dan weet ik dat ik goed bezig ben!
  11. Waarvan vraag jij je weleens af hoe andere moeders dat aanpakken?
    Alles! Bij veel dingen die ik doe, vraag ik me soms af: “hoe zouden andere moeders dat doen?” Vooral uit interesse, niet omdat ik gefrustreerd ben over de manier waarop ik het doe of zo. Nu gaat het bijvoorbeeld over de zindelijkheidstraining van Sep. Hij doet dat op zijn gemak. We jagen hem daar ook niet in op, als hij zich nog veilig voelt in een pamper af en toe. En eerlijk gezegd doen we het soms ook uit gemakzucht hoor (op familieweekend 2 ongelukjes op één namiddag is niet ideaal…). Maar dan zie ik ouders bij wie het kind op 2 weken zindelijk is en dan vraag ik me weleens af hoe zij dat gedaan hebben en of zo een aanpak ook bij Sep zou werken. Maar dan doen we eigenlijk toch weer verder met onze eigen methode, haha 🙂 

Voilà, there you have it. Hoe ik alle ballen in de lucht probeer te houden. Ik ga niemand taggen, maar ik zou het wel tof vinden als er iemand zich geïnspireerd voelt door deze vragenlijst. Laat het zeker weten in de comments, dan kom ik eens meelezen!

Trots

Ik heb stress gehad de afgelopen maanden. Ik ben kortaf geweest tegen mensen die het (meestal) niet verdienden. Ik heb meer getelefoneerd en gemaild dan de gemiddelde helpdeskbediende. Ik zag mijn zoon amper. Met mijn wederhelft wisselde ik in het passeren de nodige informatie uit.

Maar het was het allemaal waard! Het doel waarvoor ik werkte, ligt me nauw aan het hart en het resultaat mocht er wel zijn, vind ik.

IMG_4080

De uitnodiging die mijn volgers wel eens zagen passeren. Graphics by Studio Henk. Tekeningen door Stash.

 

Het doel: de opening van de nieuwe brouwerij van mijn lief verloofde en zijn compagnon. Na amper vijf jaar als bierfirma (ze brouwden hun bieren in de installaties van  andere brouwerijen, daarom waren ze in principe geen “echte” brouwerij) werd het tijd om te groeien en te investeren in een eigen brouwinstallatie. Meer dan een half jaar waren ze bezig met de werken in de loods die ze huren. De nodige leidingen leggen, elektriciteit voorzien, vloeren, afwasbare wanden (laten) plaatsen en een oneindige berg administratie doorwroeten. Zes maanden van weinig slaap, onregelmatig eten, fysiek afzien, mentaal afzien en veel te weinig familytime (behalve dan met hun vaders en schoonvaders die ontelbare uren hebben meegeholpen).
Anderhalve maand geleden kwam de kers op de taart: de blinkende inox brouwketels. Nu konden ze alle leidingen aansluiten en beginnen met brouwen in hun eigen brouwinstallatie.

IMG_4009

Ik weet niet wie het meest schittert: de brouwers of hun inox brouwinstallatie achter hen. 

 

Mijn rol: het openingsevenement regelen. Van bij het begin van de werken aan de nieuwe brouwerij, wisten de mannen dat ze deze feestelijk wilden openen. Ze wilden al hun vrienden en familie tonen waar ze de afgelopen vijf jaar naartoe gewerkt hebben. Met al het verbouwingswerk zagen de brouwers het niet zitten om dit zelf allemaal op poten te zetten, dus riepen ze mijn hulp in. Het allereerste evenement dat ik zelf zou organiseren! Spannend, maar ik zag het meteen zitten. Van februari tot vorige week heb ik dus de coördinatie over niet 1, maar 3 openingsevents op mij genomen. Uiteraard kreeg ik de nodige hulp van de brouwers en hun vertegenwoordiger en de wijze raad van mijn ouders. Alleen kan je zoiets niet. Zeker niet als het je eerste keer is.

 

IMG_3984

Echt iédereen hielp mee met de voorbereidingen 🙂 

 

Het resultaat: 3 openingsevents met in totaal zo’n 1000 bezoekers. Vorige week maandag mochten de beste klanten (horeca en drankenhandels) als eerste de brouwerij bezichtigen.
Mieke Vandermersch, een bevriende traiteur, zorgde voor magnifieke hapjes op basis van onze bieren en bracht haar team mee voor een vlekkeloze bediening.
Paul’s Boutique stond klaar om de grote honger te stillen met zijn gourmet burgers. Het werd een kleine test met een heel select publiek van amper 70 man. De brouwers gaven rondleidingen door de brouwerij en het bier vloeide rijkelijk.
Vorige vrijdag waren vrienden en familie uitgenodigd. Zij waren iets talrijker: 305 inschrijvingen en enkele extra bezoekers die vergeten waren dat ze moesten inschrijven (aah, typisch). De avond verliep gelijkaardig als de eerste, alleen kregen zij een swingend extraatje van The Kissingers.

IMG_4070

Ik liep al dansend door de zaal op de tonen van deze sympathieke band. 

Afgelopen zondag 17 april was dan de “opendeurdag” voor het grote publiek, zonder fancy bierhapjes, wel met de nodige borrelhapjes (dorst opwekken en al 😉 ) . We hadden vooraf veel reclame gemaakt op sociale media en in de krant, tot zelfs een mooie oproep bij Annelies. We konden niet inschatten hoeveel volk we over de vloer zouden krijgen, we hoopten op 200 à 300 man. Die kaap hadden we tegen 14u allang bereikt. Uiteindelijk hebben we zondag meer dan 700 geïnteresseerden mogen ontvangen. Veel meer dan we hadden durven hopen.

De gevreesde grote problemen bleven uit. De kleine spreekwoordelijke brandjes konden meteen geblust worden. Het team van helpende handen werkte als een geoliede machine. Ik kreeg felicitaties van mijn aanwezige vriendjes en familie, maar ook van wildvreemden. Felicitaties voor de mooie brouwerij (“nee nee, dat is volledig de verdienste van onze mannen, hoor”).
Felicitaties voor de verrukkelijke hapjes (“ja, goeie traiteur, hé!”).
Felicitaties voor de lekkere burgers (“I know, daarom hebben we hen ook gevraagd om te komen.”).
Felicitaties voor de organisatie. “Dankjewel, we hebben ons  best gedaan”. Want ja, ik had dan wel de titel van organisator, van coördinator, van PR-verantwoordelijke – hoe je het ook wil noemen – maar ik had het nooit gekund zonder de vele helpende handen!

Ik ben dus trots!
Trots op mezelf (we doen eens niet aan valse bescheidenheid).
Trots op het lief de verloofde en zijn compagnons.
Trots op mijn dreamteam van helpers.
Trots op alle bierliefhebbers die de moeite namen om naar het verre Anzegem te komen om ons te steunen. En vooral ook erg dankbaar hiervoor!
Trots op wat we bereikt hebben en vooral trots op de grootse plannen die we (nu ja, de brouwers) nog hebben voor de toekomst!!

Voilà, we moeten niet altijd zagen en onzeker zijn, hé 😉

P.S.: geen zorgen als je er niet geraakt bent vorige zondag. De brouwerij zal binnenkort elke zaterdag open zijn voor bezoekers. Zonder alle poeha van vorige week, maar wél met een rondleiding en de kans om een biertje (of 2 😉 ) te drinken in onze mini brewpub. Meer info volgt op de Facebook en de (nieuwe!) website van Brouwerij ’t Verzet! 

 

Een Superwoman on the look-out

Maandag 14 maart.

8u45: “Delphine, heb je een minuutje?”
9u15: Ik ruim mijn bureau op en neem afscheid van mijn collega’s.
9u30: Ik zit in mijn auto. Werkloos.

Geen details op deze blog. Enkel een “no hard feelings”. Ooit misschien zelfs een “dankjewel”.

Met het herstellen van mijn gesneuvelde zelfvertrouwen kan een psycholoog een buitenverblijf in Spanje kopen, denk ik. Daarover moet ik het hier dus niet hebben.

Met de vrijgekomen tijd moet ik wél zelf aan de slag.

Aan telefoontjes en mails van uitzendkantoren geen gebrek. Iemand met mijn talenkennis, diploma en ervaring is blijkbaar tamelijk gewild. Voor jobs die ik al deed. Voor jobs die ik niet meer wil doen.

Maar wat wil ik dan wel doen?

Ik kon mijn focus de afgelopen weken volledig richten op één groot project: de opening van de nieuwe brouwerij van mijn vriend. Een uitdaging die ik vol enthousiasme aangegaan ben en waar ik alles voor doe om een mooi resultaat te bekomen.

Maar wat komt daarna?

Ik word uitbetaald, dus ik moet me blijkbaar pas in mei officieel inschrijven als werkzoekende (als ik tegen dan nog niets heb). Ik heb nog wat “speeltijd”. Misschien tijd om even wat afstand te nemen van alles? Om misschien zelfs op vakantie te gaan. (alleen???) Om uit te zoeken wat ik écht wil.

Ding! Ding! Ding! Problem detected!
Ik heb het gevoel dat ik sinds het ontvangen van dat mooie papier van de UGent op carrièrevlak continu op zoek ben. En ik heb vooral gevonden wat ik niét wil. Ik heb tot nu toe meestal “veilige” jobs gedaan (je weet wel: de “we-kopen-een-huis-dus-ik-neem-het-eerste-wat-ik-kan-krijgen” jobs). Of ik koos iets omdat anderen dat wel in mij zagen.

Ik begin niet aan een “wat zou ik doen als ik mocht herbeginnen?”. Nadenken over het onmogelijke is tijdverlies.

Wel een “wat nu?” Ik wil verder vanaf hier. Het verleden en mijn probeersels achter mij laten. Mijn passie vinden. Of toch iets waar ik energie uit haal, niet het omgekeerde.

Schrijven doe ik echt graag. Maar als copywriter wil het precies niet altijd even goed lukken. Er is altijd wel iemand beter, meer ervaren, die iemand kent… Faalangst en bescheidenheid, always by my side, maar niet bepaald de beste bondgenoten…

Een halftijdse job die weinig van me vraagt om daarnaast mijn blog uit te bouwen en nog meer copywriting ervaring op te doen, dat is ook nog een leuk idee. Maar welke halftijdse job?

De wereld van de public relations, communicatie en event management blijft me ook echt aanspreken. Misschien is het evenement in de brouwerij wel een eerste stap naar iets groters?

Of een eigen zaak beginnen. Iets hebben dat van mezelf is, het blijft ergens toch een mooie droom. Een klein theehuisje of een boetiek met kinderkleding. Dat lijkt me ook nog iets tof om te doen! Of gewoon eerst even in zo een zaak werken, om te testen.

Help!

Onzekerheid. Faalangst. Keuzestress.

Luxeprobleem?

 

P.S.: nu kennen jullie ook de reden waarom hier de afgelopen weken maar sporadisch een bericht kwam. Dat enthousiasme van in januari is even naar de achtergrond verdwenen. Maar het komt wel terug! Hopelijk 😉  

Evaluatie na een maand halftijds werken

Deze week is het thema van #boostyourpositivity “work”. Opnieuw geheel open voor interpretatie en eigen invulling.
Het toeval wil nu dat het iets meer dan een maand geleden ik dat ik halftijds ben beginnen te werken. Tijd dus voor een kleine evaluatie, me dunkt.

De voordelen:

  • Mijn huishouden is niet langer een ramp: de was stapelt zich niet meer op, het huis geraakt rommel- en stofvrij, … (alhoewel dat ook dat de laatste 2 weken niet meer klopt, aangezien ik met een zieke baby thuis zit – ik snap niet hoe hoe “stay at home mums” het doen!)
  • Ik kan nog meer tijd in mijn keuken spenderen. Nu kan ik op mijn vrije dagen echt vroeg aan het eten beginnen. Zalig voor als ik eens wil experimenteren met zotte recepten!
  • Voor dokters- en andere afspraken moet ik niet meer mijn agenda uitpluizen voor een gepast momentje. Overdag hebben die mensen ook meer vrije plaatsen, dus ik offer mij wel op om die te vullen.
  • Sep is de afgelopen weken van een angine in een bronchiolitis gesukkeld, dus geen crèche voor hem… Gelukkig moet ik nu minder opvang zoeken, want ik ben toch de helft van de week thuis.
  • De bedoeling was dat ik veel tijd zou kunnen besteden aan het pas gestarte bijberoep, maar o.a. wegens zieke Sep is daar nog niet veel van in huis gekomen. Al moet ik toegeven dat het huishouden ook vaak de voorrang kreeg (“ik zal me beter kunnen concentreren als mijn huis eerst proper ligt, anders denk ik toch maar aan die klusjes die nog moeten gedaan worden”). Puur uitstelgedrag, I know! I’m working on that…

De nadelen

  • De reacties die ik krijg, zijn er vooral van bezorgdheid (“Oei, kan je dat financieel wel aan?”). Of ze denken direct dat ik gekozen heb voor halftijds om voor Sep te kunnen zorgen. Dan zijn ze verwonderd als ik zeg dat Sep toch nog altijd fulltime naar de crèche gaat. Die halftijdse is een noodzaak omdat er niet genoeg werk is voor een fulltime. Ik kies ervoor om Sep fulltime in de crèche te laten omdat ik dan de perfecte huismoeder kan spelen intussen én mijn bijberoep kan uitbouwen. En Sep is zo gelukkig als hij samen met de andere kindjes speelt. Volgens mij beseft hij nu echt nog niet of ik hem nu om 16u ophaal of om 17u. Voilà, zo weet u dat ook!
  • Uiteraard heeft die halftijdse tewerkstelling ook financiële gevolgen. We moeten dus een beetje op onze uitgaven letten, maar gelukkig hadden we een kleine reserve, verdient het lief goed zijn boterham en waren we sowieso al redelijk voorzichtig met ons geld. Echte problemen heb ik op dit vlak dus nog niet gehad. We zullen zien of dat binnen een paar maand nog zo is.
  • Ik weet (nog) niet goed wat gedaan met al die vrije tijd. Ik presteer blijkbaar beter als er een beetje druk achter zit. Niet op een manier dat ik in de examens altijd wachtte tot de laatste dag om eraan te beginnen. Zeker niet! Ik voel me gewoon nutteloos als ik tegen de middag al klaar ben met wat ik gepland had voor die dag. Wat doe ik dan met de rest van mijn dag? Als ik me in de zetel zet met een boek of een film opzet, dan voel ik me schuldig omdat ik niets doe in het huishouden. Maar anderzijds durf ik al eens wat langer bezig te zijn met kleinigheden, want ik heb toch tijd genoeg en zo geraakt mijn huishouden ook nooit afgewerkt. Want ik vind altijd wel iets om te doen. Hetzelfde had ik ook toen ik werkloos was: je voelt geen druk, dus ook geen motivatie.

Dit zijn zowat de belangrijkste voor- en nadelen van halftijds werken die ik momenteel ervaar.

Hoe zit het bij jullie? Werken jullie fulltime/parttime? Eigen keuze of noodzaak? Wat ervaren jullie als voor- en nadelen?